ΤΟ ΚΚΕ ΚΑΙ Η ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΑΓΡΥΠΝΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΦΥΛΑΞΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ…

Ένα Quiz για «γερούς» λύτες. Ποιός είπε το κάτωθι;


«στην περίπτωση αλλαγής νομίσματος στη χώρα μας το λαϊκό εισόδημα θα εξανεμιστεί μέσω της υποτίμησης του νέου νομίσματος, της αισχροκέρδειας, της ραγδαίας πτώσης της αγοραστικής δύναμης, καθώς και μέσω της μεγάλης ανατίμησης των εισαγόμενων εμπορευμάτων, στα οποία στηρίζεται όχι μόνο η κατανάλωση, αλλά και η βιομηχανία. Επίσης, θα χτυπηθεί και ένα μεγάλο μέρος αυτοαπασχολούμενων, φτωχών αγροτών, δανειοληπτών.»


α. Γιάννης Στουρνάρας, Διοικητής ΤτΕ
β. Ο Γερούν ο Ντάισελμπλουμ από το Eurogroup
γ. O Kυριάκος Μητσοτάκης, σε συνεστίαση της ΝΔ
δ. Η ΚΕ του ΚΚΕ
ε. Ο Θάνος ο Τζήμερος με ανάρτηση στο facebook
στ. Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος
ζ. Ο Άρης Πορτοσάλτε, μια συνηθισμένη μέρα στο ΣΚΑΙ


Σωστή απάντηση: δ) Η ΚΕ του ΚΚΕ


Όσοι πιθανότατα να μπερδευτήκατε με τον Στουρνάρα –ανθρώπινα είναι τα λάθη–, ο καλός μας τραπεζίτης, πολύ πρόσφατα, είπε στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της βουλής ότι «Θα συλλαμβανόμαστε στα σύνορα, δεν θα μπορούμε να ταξιδέψουμε», καλώντας όσους ονειρεύονται αλλαγή νομίσματος «να ταξιδέψουν στη Βόρεια Κορέα για να καταλάβουν πόσο ωραία θα είναι αν το κάνουμε αυτό».

Το παραμύθι…

Nikos Roussis 

Το παραμύθι αυτό, όμως, έπαψε να έχει δράκο και σήμερα, μ’ αυτή τη γαμημένη κυβέρνηση των αριστεροχριστιανιστών, αφέθηκε μία καταζητουμενη επί δύο χρόνια, για ποινικά αδικήματα, ν’ αλωνίζει, για να εντοπισθεί, ω του θαύματος, τώρα που πρόκειται η χώρα να υποστεί εδαφικές απώλειες και η κυβέρνηση της να συμβάλλει σε μία ακόμη «απαλλοτρίωση» του κυπριακού.

Η Ρούπα και ο Μαζιώτης, είναι λοιπόν, σύμφωνα με τους μπατσοδημοσιογράφους, η απειλή κατά της δημοκρατίας στην Ελλάδα, αυτοί οι δύο είναι που κάνουν τους μικροαστούς να τρέμουν από τον φόβο τους και να αναρωτιούνται, πως θα μεγαλώσουν τα παιδιά τους, σε μία τρομοκρατούμενη χώρα.
Αλλού αποσκοπεί αυτό το παραμύθι…

Στον αποπροσανατολισμό του μαλάκα του έλληνα, που δεν μπορεί πλέον να κλάσει τίποτα αλλά είναι έτοιμος να κατηγορήσει, να λοιδωρήσει ακόμη και το παιδί τους, για να βγάλει την αμαρτία της χρόνιας μαλακίας που τον κατατρέχει και να βρεί το άλλοθι του, για όσα επιπλέον αγγούρια θα φάει στον κώλο.

 Δεν με πήρανε δα και τα χρόνια αλλά…

Ισως είμαι ένας από τους ελάχιστους εναπομείναντες στη ζωή δημοσιογράφους, που έχει μάθει απ’ έξω κι’ ανακατωτά, το επικοινωνιακό παιχνίδι που παίζει, από την Μεταπολιτευση και μετά, το εκάστοτε πολιτικό και μιντιακό κατεστημένο της χώρας.

Νικηφόρος Βρεττάκος, 25 Χρόνια Από το Θάνατο του

Ο Νικηφόρος Βρεττάκος γεννήθηκε στις Κροκεές της Λακωνίας το 1912. Σε ηλικία δέκα επτά ετών έρχεται στην Αθήνα και ξεκινάει σπουδές στη Νομική Αθηνών, αλλά εγκαταλείπει γρήγορα λόγω οικονομικών δυσχερειών. Αρχίζει να δουλεύει σε οποιαδήποτε δουλειά για να επιβιώσει και παράλληλα γράφει.


Το 1940 παίρνει μέρος στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο και το 1941 εντάσσεται στην Εθνική Αντίσταση και το ΕΑΜ. Το 1948 γνωρίζεται με τον Άγγελο Σικελιανό με τον οποίο τους συνδέει βαθειά φιλία μέχρι το τέλος της ζωής του. Το 1949 εξαιτίας της έκδοσης του έργου του «Δυο άνθρωποι μιλούν για την Ειρήνη του κόσμου» διεγράφη από το ΚΚΕ. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας αυτοεξορίζεται στην Ευρώπη και όταν με τη μεταπολίτευση ξαναγύρισε, εγκαταστάθηκε μόνιμα στη γενέθλια γη.
Πέρασε μια ζωή πλούσια σε δοκιμασίες και αγώνες αλλά πλούσια και σε δημιουργία και ποίηση. Ο ίδιος γράφει «Η ζωή υπήρξε δεσμοφύλακας και εγώ κρατούμενος, που ό,τι έγραψε στο πουκάμισό του, σε ώρες που έκλεβε, ποτέ σε μέρες ολόκληρες»


Τιμήθηκε με δυο κρατικά βραβεία(1941 και 1946) και με το βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών, ενώ το 1987 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Προτάθηκε επίσης τέσσερις φορές υποψήφιος για το βραβείο Νόμπελ στην ποίηση.

Ο Νικηφόρος Βρεττάκος ύμνησε το φως, τον ήλιο, την αγάπη, την ειρήνη πολλές φορές στα ποιήματά του. Έγινε ειρηνιστής μέσα σε μια ανθρωπότητα βασανισμένη από πολέμους και αλληλοσπαραγμούς. Ο Μιχάλης Σταθόπουλος αναφέρει στην εκφώνησή του κατά την αγόρευση του Νικηφόρου Βρεττάκου σε επίτιμο διδάκτορα του τμήματος Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών: «Τον γνωρίσαμε προσηλωμένον στην ειρήνη και στα δικαιώματα του ανθρώπου, να κάνει πράξη αυτό που έλεγε, ο,τι αποστολή του ποιητή είναι να γίνεται απόστολος της ειρήνης»

Κι εσύ … Δ. Κουτσούμπα;

Ο Δ. Κουτσούμπας βρίσκει πάντα τρόπους να μας εκπλήσσει δυσάρεστα.

Ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, αγνοώντας τις μνημονιακές περιστάσεις και την περισσή υποκρισία του θεάματος, παρευρέθη πανευτυχής στη δεξίωση που έδωσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκ. Παυλόπουλος, έμπιστος ακόλουθος του Τσίπρα, την Κυριακή το βράδυ, για τα 42 χρόνια της δήθεν “αποκατάστασης της δημοκρατίας”, όπως προπαγανδιστικά είπαν.
Ο Δ. Κουτσούμπας έλαμπε στην εθιμοτυπική φωτογραφία παραταγμένος στη σειρά, βάσει κομματικής δύναμης, μαζί με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και όλους τους μνημονιακούς πολιτικούς αρχηγούς να χαίρονται την απαθανάτιση της εξαίσιας στιγμής.


Τι δουλειά, άραγε, είχε ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ σε αυτήν την κακόγουστη και επιδεικτική προεδρο-κυβερνητικο-μνημονιακή επικοινωνιακή φιέστα, στην οποία περίσσευε η υποκρισία, το ψεύδος, το πολιτικό εμπόριο, η ευτέλεια και η πολιτική απάτη;


Η φιέστα του Προεδρικού Μεγάρου συνιστούσε μια μεγάλη πρόκληση στο κοινό αίσθημα ή τουλάχιστον στα αισθήματα όσων διαθέτουν, πέρα από ιδεολογικές διαφορές, στοιχειώδη μνήμη και επίγνωση.

Για το έθνος και το εθνικό ζήτημα

«Ο κοσμοπολιτισμός χωρίς πατρίδα, που αρνείται τα εθνικά αισθήματα και την ιδέα της πατρίδας, δεν έχει τίποτα κοινό με τον προλεταριακό διεθνισμό«…

Γκεόργκι Δημητρόφ

Γράφει ο Θανάσης Τσιριγώτης

Τελευταία ­και μ’ αφορμή την ξενοκρατική μνημονιακή σύμβαση­ αναζωπυρώθηκαν οι συζητήσεις γύρω από το ζήτημα του έθνους, του εθνοκράτους ,της εθν. ανεξαρτησίας. Oρισμένοι διανοούμενοι θεώρησαν, αξιοποιώντας τα θεωρητικά και πολιτικά όπλα της αντίπαλης προπαγάνδας, ότι το ζήτημα του έθνους θάφτηκε κάτω από το βάρος της αγοράς ενώ η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση εξώθησε τη θεωρία για τον ιμπεριαλισμό στ’ αζήτητα της ιστορίας. Άλλοι πάλι περισσότερο θρασείς (τώρα κουρνιάζουν στις φτερούγες της ΔΗΜΑΡ ή του ΣΥΡΙΖΑ) προσπάθησαν να υποβάλλουν στην αριστερά την ιδέα πως το έθνος είναι μία… φαντασίωση, ένα κατασκεύασμα που το εφηύραν οι αστοί (στην πατρίδα μας ο αστός ιστορικός Κ. Παπαρηγόπουλος). Ένα τρίτο κομμάτι που ασχολείται με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τον τροτσκισμό υποστήριζε, άλλοτε δειλά άλλοτε σθεναρά, πως το εθνικό ζήτημα της ανεξαρτησίας έχει λυθεί προ πολλού (πότε άραγε;) και ως εκ τούτου αυτό που απομένει είναι το πρόβλημα της «αντικαπιταλιστικής ανατροπής». Όλοι όμως συμφωνούν σ’ ένα κοινό τόπο. Πως η προβολή του αιτήματος – συνθήματος για εθνική ανεξαρτησία είναι «ντεμοντέ» και παλιομοδίτικο. Στη γωνία τους περίμενε η αποικιοκρατική σύμβαση ο ευρωπαϊκός ιμπεριαλισμός αλλά και οι εθνικιστές που μίλησαν για το προφανές όπως άλλωστε και ο Α. Παπανδρέου πριν 30 χρόνια όταν έκλεβε συστηματικά και, απ’ ότι αποδείχτηκε αποτελεσματικά, τα συνθήματα της ρεφορμιστικής αριστεράς.

Το έθνος

Τι είναι το έθνος; Το έθνος σύμφωνα με τον  «αριστοτελικά» συμπυκνωμένο ορισμό του Στάλιν είναι ομάδα ανθρώπων με κοινή γλώσσα καταγωγή και παράδοση, που ζει σ’ ένα ορισμένο χώρο και έχει κοινό οικονομικό τρόπο ζωής κι έχει ίδια συνείδηση για το είναι του. Όπως εύκολα διαπιστώνουμε ο Ι.Β. Στάλιν θέτει ως προσδιορισμό του έθνους τον «κοινό οικονομικό τρόπο ζωής» εμμένοντας στον υλικό τρόπο παραγωγής κι αποφεύγοντας έτσι τα ιδεαλιστικά σχήματα περί ηθών και εθίμων που αφήνουν κολοβό τον ορισμό του έθνους. Σ’ αντίθεση με τους αστούς δημοσιολόγους και ιστορικούς ο μαρξισμός θεωρεί τα έθνη «ιστορικό αποτέλεσμα», δεν είναι αιώνια και αμετάβλητα, δημιουργούνται και αναπτύσσονται κατά τις αστικες επαναστάσεις του 18ου και 19ου αιώνα είναι δηλαδή απότοκα του καπιταλισμού. Όπως κάθε πράγμα που γεννιέται θάχει το τέλος του αν εκλείψουν όλοι οι λόγοι της δημιουργίας του. Η ντόπια ιστορική και πολιτική θεωρία για το αμετάβλητο αρχαίο έθνος των Ελλήνων είναι μία δοξασία και μία αυθαιρεσία. Στον ελλαδικό χώρο στους κλασικούς χρόνους υπήρχε κοινή γλώσσα και θρησκεία αλλά οι πόλεις – κράτη και φυσικά οι πολίτες τους δεν είχαν καμία ενιαία συνείδηση ούτε φυσικά ενιαίο τρόπο οικονομικής και κοινωνικής συγκρότησης. Ενοποιούνται αμυντικά απέναντι στους Πέρσες υποτάσσονται στον Φίλιππο και τον Αλέξανδρο και συνυπάρχουν στο πλαίσιο Ρωμαϊκής κατοχής της βυζαντινής αυτοκρατορίας και της οθωμανικής κυριαρχίας. Δεν είναι τυχαίο ότι το «έθνος των Ρωμιών» αφουγκράζεται τη συνείδησή του τον 18ο και 19ο αιώνα όταν στα σπλάχνα της οθωμανικής κυριαρχίας συγκροτούνται τα πρώτα σπέρματα της αναδυόμενης αστικής τάξης με κορμό τους εφοπλιστές – καραβοκυραίους. Για την ακρίβεια έχουμε «τριπλή σύμπτωση».

Η επανάσταση αρχίζει από τον εαυτό μας

Στέλιος Ελληνιάδης


Μετά την καλοκαιρινή ψυχρολουσία, ένα κομμάτι αριστερών που έμεινε στον νέο ΣΥΡΙΖΑ, πέρα από μια μειοψηφία φανατικών που περιλαμβάνει κάποιους νεοπροσήλυτους από τη ΔΗΜΑΡ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι οι οποίοι -βασιλικότεροι του βασιλέως- αισθάνονται δικαιωμένοι, παρακολουθεί με ανησυχία την εξέλιξη των πραγμάτων. Βιώνει από τα μέσα το ξήλωμα όλων των θέσεων που συνάρθρωναν το εγχείρημα ΣΥΡΙΖΑ, ελπίζοντας ότι θα υπάρξει μια θετική πλευρά η οποία –με σαφώς μειωμένες προσδοκίες- θα εξισορροπεί τις απώλειες από τη μεγάλη αναστροφή και αναδίπλωση. Μια θετική πλευρά που θα επιβεβαιώνει την επιθυμία ότι ό,τι και να είναι η κυβέρνηση είναι πάντως καλύτερη -με την έννοια της «μεγαλύτερης ευαισθησίας», από μια κυβέρνηση της Δεξιάς, και θα προσπαθήσει κάτι να περισώσει. Υποστηρίζουν ότι, απ’ αυτά που διαθέτουμε σήμερα, όσο κι αν μας πικραίνει η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχουμε εναλλακτική λύση ικανή να διαχειριστεί την κρίση. Με τον νέο ΣΥΡΙΖΑ πάμε για το μίνιμουμ και εμποδίζουμε την επιστροφή της επάρατης Δεξιάς. Αυτό περίπου είναι το σκεπτικό κάποιων παλιών μας συντρόφων που εξακολουθούν να στηρίζουν τον νέο ΣΥΡΙΖΑ και διαχωρίζονται απ’ αυτούς που ψοφάνε για τίτλους, θέσεις και εξουσία.


Από τους συντρόφους που αρνήθηκαν να ενταχθούν στον νέο ΣΥΡΙΖΑ, ένας σημαντικός αριθμός ακολούθησε τη Λαϊκή Ενότητα, αλλά η μεγάλη πλειονότητα απλώς την ψήφισε. Κι ένας επίσης απροσδιόριστος αριθμός αποσύρθηκε απογοητευμένος ή αγαναχτισμένος επιλέγοντας την αποχή. Σε όλο το εύρος της Αριστεράς υπάρχει κόσμος που ψάχνεται, αλλά οι φωνές που βγαίνουν είναι ακόμα πνιχτές. Γιατί αυτοί που ψάχνονται νιώθουν την ανάγκη και την υποχρέωση να επανεφεύρουν την Αριστερά. Αλλά ποιος ξέρει πώς;


Η Λαϊκή Ενότητα, παλιομοδίτικη, χωρίς στοιχειώδεις δημοκρατικές λειτουργίες, με ανυποστήριχτες πολιτικές θέσεις και πολύ παρεοκεντρική, δεν πείθει ούτε τους εκτός της ούτε τους εντός της. Και οι υπόλοιπες δυνάμεις, όπως είναι φυσικό, δυσκολεύονται να βρουν έξοδο από τη λακκούβα μέσα στην οποία βρέθηκαν μετά το σπρώξιμο της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ. Κι αυτό δεν αφορά μόνο τις συνιστώσες, αλλά όλο το φάσμα της Αριστεράς.

Η ανατομία της αριστεράς στην Ελλάδα και οι σχέσεις της με την Παγκοσμιοποίηση και την Νέα Τάξη

της Αθηνάς Κατσαφάδου*

Επειδή στις μέρες μας είθισται να κατακλυζόμαστε από την αριστερά της παγκοσμιοποίησης που κυριαρχεί στα ΜΜΕ και στα πανεπιστήμια, συχνά θεωρούμε πως έτσι ήταν πάντα τά  πράγματα. Αριστερά και απόρριψη του «εθνικού ζητήματος» είναι έννοιες ταυτόσημες. Ξεχνάμε όμως ότι η  Αριστερά μεταβλήθηκε σε σημαντική πολιτική δύναμη όταν ανέλαβε την  ηγεσία του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του λαού μας κατά των Γερμανών στην Κατοχή. Αυτή η ταύτησή της με το εθνικό συναίσθημα που συνέπαιρνε τον ελληνικό λαό αποτελεί το μεγαλύτερο και σημαντικότερο μέρος της ιστορίας της.

Τά  πράγματα όμως δεν ήταν πάντα έτσι στην αριστερά. Από το 1918 έως το 1935 και από το 1974 έως σήμερα, το εθνικό ζήτημα έχει εξοβελιστεί και έχει υποκατασταθεί μονομερώς από τους κοινωνικούς και οικονομικούς αγώνες, οι οποίοι πλέον αποτελούν τον προνομιακό της τομέα. Το 1931, η 4^η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ, στην πολιτική της απόφαση θα αναφέρει ότι η  Ελλάδα είναι ιμπεριαλιστικό κράτος που κατέκτησε διά της βίας την περιοχή της Μακεδονίας και Θράκης και διακηρύττει εν ονόματι των βασικών αρχών του Μπολσεβικισμού το σύνθημα της αυτοδιάθεσης και ανεξαρτησίας τους  από την Ελλάδα. Ομοίως, το 1934, η απόφαση της Κομμουνιστικής Διεθνούς αναφέρεται στο καταπιεζόμενο «Μακεδονικό έθνος» και στήν «ενιαία, ανεξάρτητη Μακεδονική δημοκρατία».

Αντί αηδίας, αναχωρητισμού και αποχής, σε ψήφο καταδίκης της πολιτικής απάτης

Του Μιχαήλ Στυλιανού 6-9-15

Τραγική η φτώχεια της πολιτικής πραμάτειας στο προεκλογικό παζάρι της 20ής Σεπτεμβρίου. Εμπόρευμα σκονισμένο, ξεθωριασμένο, απωθητικό… Ιδιαίτερα στο κατάστημα νεωτερισμών «Σύριζα». ΄Οπου το επιθετικό μάρκετινγκ αδίστακτου πλασιέ φωτίζει πιο δυνατά την ανυποληψία του προϊόντος.

Οι περισσότερες άλλωστε πολιτικές βιτρίνες, όπως στα μοσχοβίτικο μαγαζιά κατά την περίοδο Μπρέζνιεφ, την ίδια πραμάτεια έχουν να δείξουν: το Μνημόνιο Τσίπρα-Σόϊμπλε, συνταγή εθνικού θανάτου, με δόσεις.

Εξαίρεση που προκαλεί προσοχή και συμπάθεια είναι το περίπτερο, όπου έχουν προσωρινά στεγάσει την αντίστασή τους οι «αποστάτες» της συστημικής αριστεράς, επίδοξοι δυναμιτιστές της καθεστηκυίας σήψεως. Είναι σίγουρο πως θα προσελκύουν ολοένα πυκνότερα πλήθη με την προσέγγιση των εκλογών και μετά…

Τα κανάλια της ευρωλατρικής ορθοδοξίας, ( χωρίς εξαίρεση της ελεγχόμενης μιξοπάρθενης ΕΡΤ), φροντίζουν να τους κρατούν σε απόσταση -ή να τους κλείνουν το στόμα με μια γροθιά κουκουέ: Νέα γεύση ριζοσπαστικής ισηγορίας, σε συνταγή Τσίπρα- Παππά… και υιού και θείου πνεύματος (Φλαμπουράρη/ σημαιοφόρου).

Σ’ αυτές τις εκλογές της πεζότητας – όπου η «επική ποίηση» απογυμνώθηκε ως συνταγή πολιτικής εξαπάτησης και όπου οι ορισμοί «Αριστερά»- «Δεξιά» δεν αντιπροσωπεύουν πια παρά ένα εμπορικό σήμα, η επιλογή του ψηφοφόρου έχει στενέψει στο δίλημμα: πατριωτισμός, συνέπεια και σεμνότητα ή αμοραλισμός, υποκρισία και αλαζονεία;

Η απειλή της λογικής

       του Θανάση Σκαμνάκη

Στη συζήτηση στη Βουλή την περασμένη Δευτέρα μου φάνηκε ότι έβλεπα στιγμιότυπα από τα προσεχώς. Όλοι σε αυτή τη συνεδρίαση πρόβαραν τον προσεχή ρόλο, ανεξάρτητα αν θα είναι οι ίδιοι ή οι αντικαταστάτες τους που θα τον υλοποιήσουν. Ο πρωθυπουργός, λες κι ήταν όλων των παρατάξεων και της εθνικής συμφωνίας, ντουφέκαγε κατά το παρελθόν, ο μάγκας της αξιωματικής αντιπολίτευσης με τον θιγμένο ανδρισμό αυτοπροτεινόταν για σωτήρας εθνικής συνεννόησης, το θολό ποτάμι δήλωνε έτοιμο να συμπράξει σε νέα γερμανική εποποιΐα και οι υπόλοιποι είχαν κατανείμει ατάκες. Κι εκεί πάνω έκατσε σαν εμμονή ένα παιχνίδι λογικής συνεπαγωγής.

Βγάλτην έξω να την μετρήσουμε

 
Του Γιάννη Λαζάρου

Το μόνο που δεν έκαναν στην Βουλή ήταν να τις “βγάλουν” έξω για να τις μετρήσουν. Τις αξιοπρέπειές τους ντε, μην ταράζεστε. Όσο πιο κοντή την έχεις τόσο περισσότερο θα ασχολούνται μαζί σου ΜΜΕ και ψηφολάγνοι. Στους καφενέδες δεν θα πλακώνονται οι οπαδοί για το κόμμα αλλά για το ποιος αρχηγός την έχει πιο κοντή. Μόνο, που μετά τα τελευταία και σ' αυτό είναι ισόπαλοι μεταξύ τους, είναι όλοι ίδιοι.

Αν θεωρεί ο κ. Τσίπρας ότι εκπροσωπεί την αξιοπρέπεια των Ελλήνων τότε τα στάνταρ του είναι λιλιπούτεια. Από την διαπραγμάτευση περάσαμε στον συμβιβασμό. “Τον έντιμο συμβιβασμό”, όπως είπε με νεύρο από το βήμα της Βουλής.

Από πότε το έντιμος έγινε επιθετικός προσδιορισμός στο ουσιαστικό συμβιβασμός; Δηλαδή υπάρχει και έντιμος βιασμός; Μήπως υπάρχει έντιμος ραγιαδισμός; Όταν ομιλούν οι πολιτικοί κρύβονται οι ελληνικές λέξεις από την ντροπή τους για την συμφορά που τις περιμένει κατά την στοίχισή τους από τους πολιτικούς.

Χειρότερος εφιάλτης για το ΚΚΕ είναι μια κυβέρνηση… ΣΥΡΙΖΑ

Το ΚΚΕ πλήρωσε όντως βαρύτατα το αντίτιμο της συγκυβέρνησής του με τη ΝΔ (κυβέρνηση Τζαννετάκη) και με τη ΝΔ, ΠΑΣΟΚ (κυβέρνηση Ζολώτα)

Γιώργος Δελαστίκ

 

Εντυπωσιακή σε ορισμένες πτυχές της ήταν η ομιλία του γενικού γραμματέα του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα την Τετάρτη στη Λάρισα. Αναφερόμενος στο ενδεχόμενο να παράσχει το κόμμα του ψήφο ανοχής σε μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, το απέκλεισε κατηγορηματικά τονίζοντας μεταξύ άλλων:

«Θα ήταν αδιανόητο το ΚΚΕ να δείξει την παραμικρή ανοχή, γιατί τότε θα έκανε ένα μεγάλο, ιστορικό λάθος που θα ισοδυναμούσε με προδοσία του λαού!». «Προδοσία του λαού» λοιπόν εκ μέρους του ΚΚΕ θα σήμαινε η ψήφος ανοχής σε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, δηλώνει ανοιχτά ο γ.γ. του Κομμουνιστικού Κόμματος. Σαφέστατη η θέση του. Προκαλεί όμως ορισμένες απορίες στον κόσμο της Αριστεράς. Το 1989, κατόπιν συμφωνίας του ιστορικού ηγέτη του ΚΚΕ Χαρίλαου Φλωράκη με τον τότε αρχηγό της ΝΔ Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, το ΚΚΕ δεν αρκέστηκε να δώσει ψήφο ανοχής όχι σε κάποιο αυτοαποκαλούμενο αριστερό κόμμα, αλλά σχημάτισε κυβέρνηση με τη… Δεξιά, τη ΝΔ! Συγκυβέρνησε με τη ΝΔ! Ολα αυτά στο πλαίσιο της επονείδιστης για μεγάλη μερίδα του κόσμου της Αριστεράς κυβέρνησης Τζαννετάκη, της συγκυβέρνησης (υπό το κάλυμμα του ενιαίου Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου) της ΝΔ με το ΚΚΕ! Το ΚΚΕ διέγραψε μάλιστα εκατοντάδες στελέχη και δεκάδες χιλιάδες μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ που διαφωνούσαν με την κατάπτυστη γι’ αυτά συγκυβέρνηση ΚΚΕ – ΝΔ. Αν η ψήφος ανοχής σε ενδεχόμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ «ισοδυναμεί με προδοσία του λαού», λογικό είναι να υποθέσουμε ότι η συγκυβέρνηση με τη ΝΔ ισοδυναμεί εκατό φορές με «προδοσία του λαού»! Γιατί όμως τότε το ΚΚΕ δεν έχει αποκαλέσει «προδοσία του λαού» τη συγκυβέρνησή του με τη ΝΔ; Η απάντηση είναι απλούστατη: επειδή πολλά από τα στελέχη που διέπραξαν πριν από ένα τέταρτο του αιώνα αυτό το «πολιτικό έγκλημα» που υπονόμευσε ανεπανόρθωτα το κύρος και την πολιτική επιρροή του Κομμουνιστικού Κόμματος στη χώρα μας, εξακολουθούν να βρίσκονται σε ηγετικές θέσεις του ΚΚΕ και σήμερα!

Καμία ουδετερότητα σε αυτή τη μάχη

 

 

Κ.Μαραγκός για το Avantgarde

 

Καλά ξεκουμπίδια

 

Η εκλογική αναμέτρηση στις 25 Γενάρη είναι μια ευκαιρία να στείλουμε στον αγύριστο το ακροδεξιό επιτελείο των μνημονίων, της αιώνιας λιτότητας, της ανεργίας, της διάλυσης της υγείας, της παιδείας, της κοινωνικής ασφάλισης, των ναζιστικής έμπνευσης στρατοπέδων συγκέντρωσης για τους μετανάστες και του τείχους τους αίσχους στον Έβρο, των εκατοντάδων πνιγμένων απόκληρων στον πάτο του Αιγαίου, των φυλακών ύψιστης ασφάλειας, της παλινόρθωσης του μεταεμφυλιακού και χουντικού κράτους και παρακράτους, των μαφιόζων που με τις συμμορίες επιχειρούν να ελέγξουν δήμους, άλση, λιμάνια, παραλίες, του φασιστικού υπόκοσμου που η σημερινή κυβέρνηση θέλει να εκπροσωπήσει χωρίς πια τη διαμεσολάβηση της ΧΑ.

 

Η ήττα της μαύρης αντίδρασης που έχει κατσικωθεί στο Μάξιμου εδώ και 5 χρόνια με διαφορετικές εκπροσωπήσεις, επιβάλλοντας κατάσταση πολιορκίας, δεν έχει ως προαπαιτούμενο την πίστη του ΣΥΡΙΖΑ στις -έτσι κι αλλιώς πετσοκομμένες- προεκλογικές του δεσμεύσεις. Με το αν θα τολμήσει να ακυρώσει το μνημόνιο, να καταγγείλει τις δανειακές συμβάσεις, να επαναφέρει το 13ο μισθό/σύνταξη ή το βασικό στα 730 ευρώ. Η κυβέρνηση πρέπει να ξεκουμπιστεί όπως και να χει.

 

Η μάχη τώρα αρχίζει

 

Η αστική αντεπανάσταση που είναι σε εξέλιξη εδώ και πέντε χρόνια δεν θα ηττηθεί απλώς σε μια κάλπη στις 25 Γενάρη. Για την ακρίβεια δεν θα σταματήσει με ψηφοδέλτια. Η μάχη αυτή δεν θα κριθεί στο νομοθετικό έργο της επόμενης βουλής, αλλά σε μια συνολική αναμέτρηση με τους κρατικούς και παρακρατικούς μηχανισμούς που έχουν αναπτυχθεί στα πλαίσια του κράτους έκτακτης ανάγκης. Με το αποθρασυμένο κεφάλαιο που διαθέτει πλέον τους δικούς του ιδιωτικούς στρατούς από χουλιγκάνια και πληρωμένους γκάκστερ έτοιμους να αποτελειώσουν όσους στέκονται εμπόδιο στα σχέδια των αφεντικών τους. Με τον φασιστικό συρφετό που καραδοκεί να παίξει τον ιστορικό του ρόλο έστω κι αν προς στιγμήν το επίσημο κράτος δείχνει να μην τους ανέχεται. Από το σκυλολόι αυτό θα απαλλαγούμε μόνο με τη φυσική του συντριβή. Η έξωσή τους από το Μαξίμου είναι ένα πρώτο βήμα, μια ανάσα για το κίνημα, προκειμένου να περάσει στη γενική αντεπίθεση.

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ ακόμα και να ήθελε να εφαρμόζει το 1/10 από αυτά που διακηρύττει θα προσέκρουε πάνω σε αυτόν τον πραιτοριανό συρφετό που δεν σκέφτεται ούτε στιγμή να εγκαταλείψει τα αποκλειστικά δικαιώματα νομής και κατοχής που κατέχει στη χώρα από την εποχή της Μακρονήσου, της Γιάρου, και του Αη Στράτη. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ενώ ξέρει τι έχει να αντιμετωπίσει φαντάζεται ότι με τις εγγυήσεις και τα διαπιστευτήρια μπορεί να αποσπάσει τη ανοχή του εθνικού κορμού μέχρι να πειστούν οι πάντες ότι «όλοι θα βγουν κερδισμένοι από μια προοδευτική διακυβέρνηση». Είναι περισσότερο από σίγουρο ότι κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί. Η αστική τάξη και οι ευρωπαίοι εταίροι της δεν έχουν καμία διάθεση για κεϋνσιανούς πειραματισμούς, ούτε καν χρόνο για να τους σκεφτούν. Όχι τόσο γιατί φοβούνται το ΣΥΡΙΖΑ, αλλά γιατί η ελάχιστη απομάκρυνση από το πηδάλιο μπορεί να έχει καταστροφικά αποτελέσματα, αφενός για τους μελλοντικούς τους σχεδιασμούς αφετέρου για τα μέχρι τώρα κατορθώματά τους. Αυτό ακριβώς είναι που δεν επιτρέπει συμβιβασμούς, όσο κι αν το επιτελείο του Τσίπρα βαθιά χωμένο στο ρεφορμισμό και προσηλωμένο σε μια φαντασιακή αστική νομιμότητα (ποιας εποχής άραγε;) τους επιδιώκει.

Θυμωμένο κρασί

Δύο εύθυμες αμετροέπειες και μία θανάσιμη. Ας αρχίσουμε απ’ τις εύθυμες - σκοτεινοί οι καιροί, λίγο απ’ το χιούμορ της κρίσης (διότι και η κρίση παράγει χιούμορ) μας χρειάζεται. Θα μου πείτε, μαύρο το χιούμορ της κρίσης! - μεγάλο το δίκιο σας, μαύρο! αλλά χιούμορ.

Αν δεν είχε χιούμορ η κρίση, θα παρήγαγε το Ποτάμι; Ποτάμι δε εστί Σταύρος Θεοδωράκης! Για αυτό και ο αρχηγός όταν ομιλεί για το κόμμα του ομιλεί σε πρώτο πρόσωπο. Του στυλ: «εγώ επαναστάτησα. Εγώ έχω σχέδιο. Αν δεν πάρω πάνω από 10%, θα πάω σπίτι μου. Στα 60 μου θα φύγω». Θα επρόκειτο για αφόρητη αυτοαναφορικότητα, του πρωταγωνιστή της «πιο πετυχημένης», πάντα κατά τον ίδιο, «τηλεοπτικής εκπομπής», αν δεν ήταν μια τρυφερή δήλωση προς τα υπόλοιπα μέλη του Ποταμιού. Οτι δηλαδή όλοι συναποτελούν μικρά επιμερισμένα Εγώ του αρχηγού! Τι συλλογικό! Κολεκτιβίστικο. Ούτε ο Λένιν (πατέρας κι αυτός του Ποταμιού - πάντα κατά Σταύρον) θα μπορούσε να φαντασθεί τέτοια κομμούνα των υποεγώ του κ. Θεοδωράκη.

Κατά δεύτερον η Αλέκα! Μιλώντας κατά την πρόσφατη συζήτηση στη Βουλή (εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, εννοείται) κατόρθωσε το ακατόρθωτο από ιδρύσεως του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας: να καταχειροκροτηθεί στη Βουλή αγορητής του ΚΚΕ από σύσσωμη την κοινοβουλευτική ομάδα της Δεξιάς (Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ) - τέτοια μεγαλεία! Εξαλλη βεβαίως απ’ το πολύ χειροκρότημα η κυρία Παπαρήγα, άρχισε να φωνάζει προς τα δεξιά έδρανα: «αφήστε τα αυτά», σωστόν! δεν είναι τώρα ώρα να πέφτουν οι φερετζέδες.

Δεν έπρεπε να το πάθει αυτό η Αλέκα, διότι η ταπεινότης μου, που απλώς το καταγράφει, πάλι τα εξ αμάξης θα ακούσει, «άξιος ο μισθός μου» κι άλλα χουλιγκανικά παρόμοια χρυσαυγίτικου ύφους. Με βγάζει στη σέντρα η Αλέκα. Αναγκάζει τη Δεξιά να τη χειροκροτεί ενθουσιώδης, ώστε να εκθέτει στα μάτια του λαού ως ταξικούς αποστάτες, όσους δεν πίστευαν στα μάτια τους με αυτά που έβλεπαν...

Αλλά ας αφήσουμε τα εύθυμα κι ας πάμε στα θανάσιμα - όταν η αμετροέπεια προδίδει φονιάδες. Ευάγγελος Βενιζέλος: «Το πρώτο μνημόνιο είχε πράγματι κενά. Μας το υπαγόρευσαν». Το λέει αυτό αυτός ο υπερτιμημένος ευήθης, και δεν συνειδητοποιεί ότι έτσι κατηγορεί τον εαυτόν του (όπως προσφυώς σημειώνει ο Χάρρυ Κλυνν) για εσχάτη προδοσία.

Εγώ ο μικροαστός…

Την ξέρω την αμηχανία του σύγχρονου Αριστερού. Τη μυρίζομαι από απόσταση, την ακούω σε συζητήσεις ατελέσφορες, τη διαβάζω στη πλούσια έτσι κι αλλιώς αρθρογραφία του διαδικτύου. Μια αμηχανία που εξαντλείται στην προσπάθεια της αποκάλυψης των σχεδίων του ταξικού αντιπάλου, στις χιλιοειπωμένες αλήθειες για την ανάγκη ηγεμονίας της εργατικής ιδεολογίας, στις αναλύσεις για τους συσχετισμούς των παικτών στην πολιτική σκακιέρα.

Είναι η αμηχανία του γνώστη. Του γνώστη, που ενώ εκκινεί σωστά, έχοντας παραμάσχαλα το αλάνθαστο εργαλείο του επιστημονικού σοσιαλισμού και της ταξικής ανάλυσης, καταλήγει συνήθως στην «αποκάλυψη» του εχθρού, που βρίσκεται κυρίως, ανάμεσα σε … φίλιες δυνάμεις.

Εύκολα η αμηχανία του γνώστη, μετατρέπεται σε αλαζονεία του άφρονα, εξ ου και παντού γύρω μας, υπάρχουν ρήτορες χωρίς κοινό, ηγέτες δίχως οπαδούς, παράγοντες χωρίς φιλάθλους, αυθεντίες σε τελευταία ανάλυση, πλην όμως, άνευ αντικειμένου.

Φωτεινές εξαιρέσεις; Προφανώς! Λίγες και σεμνές ως συνήθως. Στις συζητήσεις και συναναστροφές μου τα τελευταία χρόνια, είτε ξανασυναντήθηκα με κάποιους που προερχόμασταν απ’ την ίδια μήτρα, είτε γνώρισα κάποιους άλλους,  εξ ίσου αξιόλογους και χρήσιμους. Καλό σημάδι.

Κατά τα άλλα, ένα τοπίο θολό και γκρίζο σαν τις μέρες που περνάμε. Και η αμηχανία το δρόμο της …

Ως πολίτης αυτού του τόπου, ανήκω σ’ αυτούς που η Τράπεζα καλοβλέπει το σπίτι τους, στους δεκάδες χιλιάδες που η εφορία έστειλε το τελευταίο ειδοποιητήριο πριν τον πλειστηριασμό, στους εκατοντάδες χιλιάδες παρέχοντες εργασία ενίοτε χωρίς αμοιβή (λόγω εργοδοτικής αυθαιρεσίας και αναλγησίας) σ’ αυτούς που η τακτοποίηση των εκκρεμοτήτων στο τέλος του μήνα, είναι ζητούμενο, όπως και η κάλυψη των αναγκών των παιδιών τους. Για τις δικές μου, ούτε λόγος.

Ανήκω δηλαδή σε μια υποκατηγορία των 6.500.000 συνελλήνων, που με βάση τις εκθέσεις των σφουγγοκωλάριων της εξουσίας, βρίσκονται στο όριο της φτώχειας και κάτω απ’ αυτό.

Δε μιλάω εξ ονόματος του λαού. Ανήκω στα λαό και στα βάσανά του. Επομένως, μέσα στη ζωή. Η ιδεολογία μου δε θα μπορούσε να είναι ξένη απ’ αυτήν των υπόλοιπων μη ενσωματωμένων ή αλλοτριωμένων εργαζόμενων, απ’ αυτή του κόμματος της εργατικής τάξης σε τελευταία ανάλυση. Εγώ ο μικροαστός!  Έστω!

Κάποια στιγμή λοιπόν, αποφάσισα να γυρίσω και να ενταχθώ, στο κόμμα που αγκάλιασα και στρατεύτηκα στις γραμμές του απ’ τα δεκαεφτάμισι χρόνια μου.

ΝΕΟ ΕΑΜ ΜΕ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑΛΙΝΟΧΤΥΠΗΜΕΝΟΥΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΠΑΡΑΤΡΕΧΑΜΕΝΟΥΣ ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ…

Καλώς τα μυαλοσταματημένα που αυτοχαρακτηρίζονται «κομμουνιστές» για να κρατάνε σιδηροδέσμιο το ΚΚΕ στα τάρταρα του 4-5%  και να δίνουν γη και ύδωρ προκειμένου  να  έχουμε στο σβέρκο μας καβάλα, εφόρου ζωής, τους πρασινογάλανους μερκελιστές αρχιδωσίλογους και τους εκπροσώπους της διεθνούς τοκογλυφίας…

Εξάλλου σύντροφοι θλιβεροδεξιονεροκουβαλητάδες, περισσότερο  από την ευρύτερη Αριστερά σας ταιριάζουν τα κεντροδεξιοφαντάσματα της νεοφιλελεύθερης αλητείας…

Χίλιες φορές προτιμότεροι για ‘σας, αυτοαπομονωμένα μου σοσιαλιστικά φρικιά, οι Βενιζελοσαμαράδες και οι ακροδεξιές κομπανίες τους… Μεγαλύτερη ιδεολογική συγγένεια έχετε μ’ αυτούς…

Εξάλλου το αποδείξατε αυτό με επιτυχία στο πρόσφατο παρελθόν, ως τσανάκια του «σοσιαληστρικού» ΠΑΣΟΚ, που στηρίξατε με νύχια και με δόντια έναντι πινακίου αντιστασιακής επιταγής… ή κάνω λάθος;

Μεγαλύτερους αβανταδόρους από σας δεν πρόκειται ποτέ να αναδείξει η νέα τάξη και η παγκοσμιοποίηση!

ΑΠΟ 'ΣΑΣ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΚΙΝΔΥΝΕΥΣΟΥΝ ΤΑ ΑΝΔΡΕΙΚΕΛΑ ΤΗΣ ΠΑΓΚΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΣΤΟΝ ΑΙΩΝΑ ΤΟΝ ΑΠΑΝΤΑ!

Οι ασφαλίτες που υποδύονται τους θεματοφύλακες της θεωρίας και του σοσιαλισμού‏

Οι θεματοφύλακες της θεωρίας και του σοσιαλισμού
Δύο από τους βασικούς θεματοφύλακες της θεωρίας του κόμματος στους κόλπους της ηγετικής ομάδας είναι η Ελένη Μπέλλου και ο Μ. Παπαδόπουλος. Η πορεία τους όλα αυτά τα χρόνια είναι ανοδική και ουδέποτε αμφισβητήθηκαν ή παραμερίστηκαν έστω και προσωρινά. Ήταν πάντοτε πιστοί στη γραμμή έχοντας κεντρικό ρόλο στην διαμόρφωσή της. Όμως, στην κρίση του 1990- 1991 και μπροστά στο 13ο Συνέδριο του κόμματος οι απόψεις που διατύπωναν ήταν στην εντελώς αντίθετη κατεύθυνση από τη σημερινή. Ας τις παρακολουθήσουμε:
Ελένη ΜΠΕΛΛΟΥ (Ομιλία στην Ευρεία Ολομέλεια ΚΕ- Ριζοσπάστης, 19 Ιούνη 1990, σελ.22-23): «Συμφωνώ με την απόρριψη της αντίληψης Μ- Λ θεωρίας σαν κλειστού κωδικοποιημένου συστήματος. Υιοθετώ την ανάγκη ανάπτυξης της στη βάση συγκεκριμένης αναζήτησης αντιλήψεων για προβληματισμό, ανάπτυξη ή και αναθεώρηση, όπως: μπορεί να σταθεί σοσιαλιστική επανάσταση και οικοδόμηση σε μια ή περισσότερες χώρες και συμφωνώ στην αναθεώρηση της πολιτικής μας θέσης για έξοδο από την ΕΟΚ. Παραπέρα επεξεργασία των χαρακτηριστικών της πολιτικής εξουσίας της εργατικής τάξης στις σύγχρονες συνθήκες βαθέματος ποσοτικά και ποιοτικά, της σχέσης μεταρρύθμισης – επανάστασης και συμφωνώ στην απόρριψη του όρου ‘‘δικτατορία του προλεταριάτου’’».

Ανοιχτή επιστολή της «Νέας Σποράς» προς την ΚΕ του ΚΚΕ Από το κακό στο χειρότερο…

Αγαπητές συντρόφισσες, αγαπητοί σύντροφοι της ΚΕ του ΚΚΕ.


Αυτό που συμβαίνει αυτήν την περίοδο στο Κόμμα μας είναι πρωτοφανές! Μέσα από τον προσυνεδριακό διάλογο εμφανίστηκε μια πολύ ισχυρή και μαζική αμφισβήτηση των Θέσεων της ΚΕ και του προτεινόμενου Προγράμματος στο 19ο Συνέδριο.


Η αμφισβήτηση αυτή, παράλληλα, καταγράφει μια σθεναρή επιμονή μεγάλου τμήματος των κομματικών μελών στην υπεράσπιση του ισχύοντος Προγράμματος, που ψηφίστηκε στο 15ο Συνέδριο, με αξιοσημείωτα επιχειρήματα, που φανερώνουν υψηλό επίπεδο ιδεολογικοπολιτικής κατάρτισης. Θα μας επιτρέψετε να πούμε, μάλλον υψηλότερο από αυτό που διαθέτουν ορισμένα μέλη της ΚΕ του Κόμματος!

Ταυτόχρονα οι παρεμβάσεις των συντρόφων, που συμμετέχουν στο δημόσιο διάλογο, «βγάζουν» πόνο ψυχής και άφατη αγάπη για το Κόμμα τους, το ΚΚΕ, αλλά και στέρεη προσήλωση στα ιδανικά και τις θεμελιακές αρχές του Κομμουνισμού!

Εμείς το θεωρούμε υγιές αυτό το φαινόμενο, μια ακόμη απόδειξη πίστης των μελών και οπαδών του ΚΚΕ στον ιστορικό και επαναστατικό ρόλο του Κόμματος, γενικότερα, μια επίκαιρη υπενθύμιση των ισχυρών δεσμών του Κόμματος με την ελληνική κοινωνία.


Το γεγονός αυτό δημιουργεί μια νέα κατάσταση στο Κόμμα, που η ηγεσία του Κόμματος, τα μέλη της ΚΕ, δεν μπορείτε να την αγνοείτε, γιατί για πρώτη φορά στην ιστορία του Κόμματος εμφανίζεται και με τέτοια οξύτητα ένα ανάλογο φαινόμενο.

Και πράγματι δεν την αγνοείτε, όπως δείχνει η αντίδρασή σας, παρ’ όλο που, θα μας επιτρέψετε να σας το πούμε επί το λαϊκότερο, πιαστήκατε στην κυριολεξία «στον ύπνο», γιατί, όπως φάνηκε, δεν το αναμένατε! Απόδειξη πως η επαφή σας με την πραγματικότητα, όχι μόνο σε ότι αφορά στην κοινωνία αλλά και στο ίδιο το Κόμμα, είναι ανύπαρκτη! Το αποτέλεσμα ήταν να πανικοβληθείτε. Πολύ κακό σημάδι για την επαναστατική επαγρύπνηση και ετοιμότητα της ΚΕ!


Δυστυχώς, όμως, δεν είναι η πρώτη φορά. Θα σας αναφέρουμε άλλη μία, από τις πολλές που υπάρχουν, που, κατά τη γνώμη μας, ήταν καθοριστική για την πορεία του Κόμματος. Ήταν η περίπτωση της περιόδου πριν τις εκλογές της 6ης του Μάη του 2012, που και εκεί, κατά δική σας ομολογία, δεν πήρατε είδηση για την κατάρρευση του δικομματισμού, παρά τα σαφή μηνύματα που σας έστελνε η κομματική βάση, ακόμη και όλες οι αστικές δημοσκοπήσεις.


Το θέμα, όμως, μπροστά σε αυτήν την κατάσταση, είναι το πώς αντιδράτε και μάλιστα σε συνθήκες πανικού. Και ενώ στην περίπτωση των εκλογών του 2012 δείξατε, κακώς, το δάχτυλο στους εργαζόμενους και τους αποδώσατε κοινοβουλευτικές αυταπάτες, στην προκειμένη περίπτωση, αυτό που βλέπουμε είναι ότι καταφύγατε στο γνωστό μοτίβο του εσωτερικού εχθρού, που σε ρόλο πράκτορα εξυπηρετεί τον ταξικό αντίπαλο. Ξαναπαιγμένο έργο.

Αυτόν τον εσωτερικό εχθρό τον είχαμε γνωρίσει με άλλη μορφή με τα γνωστά σημειώματα περί «κομματικής αντιπολίτευσης», που «αξιοποιείται από τον αντίπαλο». Καταφύγατε, επίσης, στη συνέχεια, στο αναγκαίο για την πολιτική σας επιβίωση «Σκοπεύσατε… Πυρ…», για να πέσουν κατάχαμα οι «επώνυμοι» παραδομένοι στην καθοδηγημένη από «τα πάνω» κομματική σκύλευση!!!

Δηλαδή τι ακριβώς κάνατε…

Προχωρήσατε σε δημόσια, συντονισμένη και κατ’ επιλογήν διαπόμπευση και σπίλωση συντρόφων έξω και πέρα από κάθε τήρηση, στοιχειωδώς, των κανόνων του προσυνεδριακού διαλόγου και γενικότερα των κανόνων του Κόμματος.

Λάθος πορεία [Μπογιόπουλος προς ηγεσία ΚΚΕ: Λάθος Πορεία | Άρθρο του Νίκου Μπογιόπουλου στο πλαίσιο του προσυνεδριακού διαλόγου]

1) Αντιγράφω (Ντοκουμέντα 16ου Συνεδρίου, σελ. 71, σ. Παπαρήγα):

«Στο 15ο Συνέδριο ξεκαθαρίσαμε το εξής πράγμα: Οτι η συγκέντρωση δυνάμεων, η πολιτική συμμαχιών του Κόμματος χτίζεται πάνω στην αντίθεση μονοπώλια - ιμπεριαλισμός. (...). Τι είναι ο ιμπεριαλισμός; Το ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού. Ομως, δεν μπορούμε να χτίσουμε συμμαχία στην αντίθεση καπιταλισμός - σοσιαλισμός, γιατί σημαίνει συμμαχία για τη σοσιαλιστική επανάσταση και συμμαχία για τη δικτατορία του προλεταριάτου. Αυτό δεν μπορούμε να το βάλουμε. Και δεν μπορούμε να το βάλουμε, γιατί είναι και λυμένο θεωρητικά, αλλά και η πείρα αυτό δείχνει». Κανένα νέο δεδομένο δεν επιτρέπει αναθεώρηση όσων θεωρητικά και εμπειρικά, κατά το 16ο Συνέδριο, είναι λυμένα. Εντούτοις στις Θέσεις γίνεται ακριβώς αυτό το λάθος: Προτείνεται οικοδόμηση πολιτικής συμμαχιών στην αντίθεση καπιταλισμός - σοσιαλισμός. Αλλά πάνω σε αυτή την αντίθεση, όπως σωστά διαπιστώναμε στο 16ο Συνέδριο, δεν χτίζεται η - στρατηγικής σημασίας για την Επανάσταση - πολιτική συμμαχιών.

2) Με αυτήν την (μη) πολιτική συμμαχιών «πλησιάζουμε» το σοσιαλισμό μόνο ως αντικατοπτρισμό. Η Λαϊκή Συμμαχία, που δεν είναι πολιτική, δεν συμμετέχει σε εκλογικές μάχες, που απορρίπτει όσους διαφοροποιούνται από το ΚΚΕ (Θέση 67), που «έχει μια ορισμένη μορφή διαμόρφωσης με τη δράση σε κοινό πλαίσιο των ΠΑΜΕ, ΠΑΣΕΒΕ, ΠΑΣΥ, ΜΑΣ», είναι «συμμαχία» μόνο με τον εαυτό μας.

3) Η πολιτική γραμμή των Θέσεων ουσιαστικά εφαρμόζεται εδώ και χρόνια. Εχουμε ήδη δείγματα ότι δεν περπατάει: οργανωτική στασιμότητα, πτώση κυκλοφορίας «Ρ», επίπεδο ταξικού κινήματος, οδυνηρό εκλογικό αποτέλεσμα. Ας σταθούμε στις εκλογές. Η σ. Παπαρήγα («Ρ», 22/3/2012) έλεγε: «Αντικειμενικά λοιπόν στην εκλογική μάχη το κριτήριο ψήφου προς το ΚΚΕ μπορεί και πρέπει να είναι πάνω στη συνολική του στρατηγική». Δεν συνιστά απολυτότητα να λέμε ότι «επιβεβαιώθηκε» (Θέση 48) μια στρατηγική που την αναδείξαμε ως κριτήριο ψήφου, αλλά αντί να συγκεντρώσει δυνάμεις τις μείωσε στο μισό; Βέβαια, όποτε έρχεται η κουβέντα στο εκλογικό αποτέλεσμα επαναλαμβάνουμε τα περί «κοινοβουλευτικών αυταπατών». Οχι. Αυταπάτες δημιουργούνται όταν αρνούμαστε να ερμηνεύσουμε απροκατάληπτα την ζωντανή εμπειρία από κάθε πολιτική μάχη. Τέτοια μάχη είναι και οι εκλογές. Δεν σπέρνει «κοινοβουλευτικές αυταπάτες» ο Λένιν όταν ισχυρίζεται («Γράμματα στον Γκόργκι») ότι «απ' τα αποτελέσματα των εκλογών εξαρτάται κατά πολύ και η ανάπτυξη του κόμματος».

H Κύπρος, η έξοδος από ευρωζώνη-ΕΕ και οι παραδοξότητες στην αριστερά

Στην Κύπρο, η ευρωζώνη, με το δικό της ‘’Σχέδιο Β’’, έναντι της πρώτης εναλλακτικής που απέρριψε η Κυπριακή Βουλή,  εκτέλεσε όχι μόνο καταθέσεις, αλλά και τις προοπτικές μιας αξιοβίωτης ζωής για τους εργαζόμενους και  την κοινωνική πλειονότητα του νησιού. Κάτι σαν μια καταστροφική πυρκαγιά, σχολίασε ένας αναλυτής: ‘’ένα δάσος που έχει κατακαεί, θέλει είκοσι χρόνια να ανασυσταθεί’’.

Οι δραματικές αυτές εξελίξεις, είναι πολύ λογικό να προκαλέσουν ένα  μάλε-βράσε στο ΣΥΡΙΖΑ,  που δε λέει να καταλαγιάσει.

Νέον Κυπριακόν Ανέκδοτον: ‘’ εκτός μνημονίων και εντός ευρωζώνης’’

Η πρώτη διάψευση αφορά την αυταπάτη πως υπάρχει χώρος για μια γραμμή ‘’ εκτός μνημονίων και εντός ευρωζώνης’’. Μέσα σε χρόνο ρεκόρ, με την απειλή της διακοπής της χρηματοδότησης, το κυπριακό πολιτικό σύστημα σύρθηκε άρον άρον, με το πιστόλι στον κρόταφο,  γονυπετές στο έδαφος της ωμής ευρω-ενωσιακής πραγματικότητας: Και μνημόνιο και παραμονή στην ευρωζώνη  και άμεση ληστεία εισοδήματος και διάλυση της οικονομίας. Να σημειώσουμε μάλιστα πως ξάφνου εμφανίστηκε ένα ευρώ Β’ κατηγορίας: Είναι το ευρώ στην Κύπρο, που έχει σαφώς χαμηλότερη αξία, μιας και δεν έχεις πρακτικά δικαίωμα να το χρησιμοποιείς!

Οι τρεις ιερές αγελάδες: Δημόσιο χρέος, ‘’σωτηρία’’ τραπεζών, μακροημέρευση ευρώ

Μαζί όμως με το μύθο που ήθελε τους ‘’γκάνγκστερς’’ της ΕΕ (ο χαρακτηρισμός ανήκει στην Αλ. Τσίπρα), να κόπτονται για την ‘’κοινή ευρωπαϊκή λύση’’, κάηκε με οδυνηρό τρόπο και το παραμύθι της ‘’διαπραγμάτευσης’’. Όντως πάτησε πόδι η Κυπριακή ηγεσία και επεχείρησε να ‘’διαπραγματευτεί’’. Τι και με ποιόν;  Όπως είναι γνωστό οι ινδουιστές προτιμούν να πεθάνουν από πείνα, παρά να σφάξουν την αγελάδα που θεωρείται ιερή. Αντίστοιχα, στην Κύπρο και στην Ελλάδα, οι αστικές τάξεις και τα κόμματα που τις υπηρετούν, έχουν προαποφασίσει και δεσμευτεί απέναντι στους Ευρωπαίους ‘’εταίρους’’, ότι  δεν πρόκειται να αγγίξουν τρεις ιερές αγελάδες. Και αυτές είναι:  α. η πληρωμή του εξωτερικού δημόσιου χρέους προς τους δανειστές β. η σωτηρία των τραπεζών και γ. η μακροημέρευση του ευρώ με την παραμονή των χωρών στην ευρωζώνη. Είναι λογικό λοιπόν, με αυτές τις αφετηρίες, οι λεονταρισμοί περί ‘’διαπραγμάτευσης’’, να αποδεικνύονται αφενός απολύτως άσχετοι με τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα και αφετέρου, απλές φούσκες και εξευτελισμοί ακόμη και για τις αστικές τάξεις καπιταλιστικών σχηματισμών δεύτερης ταχύτητας.

Αριστερή πτέρυγα στην αριστερά της ευρωζώνης και της ‘’διαπραγμάτευσης’’;

Οι εξελίξεις αυτές έχουν πραγματικά θορυβήσει τις ποικίλες αριστερές τάσεις μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ. Είχαν  επιλέξει να κρατήσουν ‘’για αργότερα’’ της διαφωνίες τους για την στρατηγική της ηγεσίας που συνοψίζεται στο αμίμητο:  ‘’θα κάνουμε ότι μπορούμε για τη σωτηρία του ευρώ, θα διαπραγματευτούμε με τους εταίρους μας για το χρέος’’. Οι ραγδαίες εξελίξεις στην Κύπρο, θέτουν σε  πολιτική δοκιμασία τόσο το ‘’μεγάλο’’ εγχείρημα της ‘’αριστερής διακυβέρνησης’’ μέσα στην ευρωζώνη των μνημονίων, όσο και το ''μικρότερο'', δηλαδή αυτό  της ‘’αριστερής μετατόπισης του ΣΥΡΙΖΑ, όταν οξυνθεί η αντιπαράθεση'',  που είχε  γοητεύσει ή παρηγορήσει πολλούς ως τώρα στα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ.

Επιστολή δημοσιογράφων του "Ριζοσπάστη¨Προς το Δ.Σ της ΕΣΗΕΑ

Συνάδελφοι,
Απευθυνόμαστε ακόμα μία φορά σε εσάς για να σας ενημερώσουμε ότι ο «χορός» των πιέσεων, της απαξίωσης και της απομόνωσης εκ μέρους της διεύθυνσης του Ριζοσπάστη σε βάρος μας καλά κρατεί και κλιμακώνεται…
Τελευταίο «κρούσμα» η νέα συκοφαντική, άνανδρη και δόλια δημοσίευση των ονομάτων μας σήμερα στις σελίδες του «Ρ» (σελίδα 45) με αφορμή τη χθεσινή εκδίκαση των ασφαλιστικών μέτρων για μη καταβολή δεδουλευμένων.
Δε μας εκπλήσσει πλέον το ασύλληπτο γεγονός η ίδια η εφημερίδα να στοχοποιεί τους εργαζόμενούς της. Αλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά. Σας υπενθυμίζουμε ότι την ίδια απρέπεια είχαν διαπράξει όταν απευθυνθήκαμε στην ΕΣΗΕΑ καλώντας την να παρέμβει για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων μας.
Όμως προκαλεί εντύπωση η διαστρέβλωση της πραγματικότητας που επιχειρείται μέσα από το συγκεκριμένο δημοσίευμα. Αναφέρεται για παράδειγμα, ότι συζητήθηκαν στο δικαστήριο τα ασφαλιστικά μέτρα για άμεση εξόφληση των δεδουλευμένων. Αποσιωπούν όμως ότι πρόκειται για δεδουλευμένα 6 μηνών που παραμένουν τόσα μετά και από την πληρωμή 1,5 μισθού (εξόφληση Αυγούστου και Σεπτέμβρη) στις 15 Μάρτη. Πράγματι στο δικαστήριο δήλωσαν ότι «γίνεται προσπάθεια να εξοφληθούν τα δεδουλευμένα όλων των εργαζομένων και να ομαλοποιηθούν οι πληρωμές».