Η ανατομία της αριστεράς στην Ελλάδα και οι σχέσεις της με την Παγκοσμιοποίηση και την Νέα Τάξη

της Αθηνάς Κατσαφάδου*

Επειδή στις μέρες μας είθισται να κατακλυζόμαστε από την αριστερά της παγκοσμιοποίησης που κυριαρχεί στα ΜΜΕ και στα πανεπιστήμια, συχνά θεωρούμε πως έτσι ήταν πάντα τά  πράγματα. Αριστερά και απόρριψη του «εθνικού ζητήματος» είναι έννοιες ταυτόσημες. Ξεχνάμε όμως ότι η  Αριστερά μεταβλήθηκε σε σημαντική πολιτική δύναμη όταν ανέλαβε την  ηγεσία του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του λαού μας κατά των Γερμανών στην Κατοχή. Αυτή η ταύτησή της με το εθνικό συναίσθημα που συνέπαιρνε τον ελληνικό λαό αποτελεί το μεγαλύτερο και σημαντικότερο μέρος της ιστορίας της.

Τά  πράγματα όμως δεν ήταν πάντα έτσι στην αριστερά. Από το 1918 έως το 1935 και από το 1974 έως σήμερα, το εθνικό ζήτημα έχει εξοβελιστεί και έχει υποκατασταθεί μονομερώς από τους κοινωνικούς και οικονομικούς αγώνες, οι οποίοι πλέον αποτελούν τον προνομιακό της τομέα. Το 1931, η 4^η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ, στην πολιτική της απόφαση θα αναφέρει ότι η  Ελλάδα είναι ιμπεριαλιστικό κράτος που κατέκτησε διά της βίας την περιοχή της Μακεδονίας και Θράκης και διακηρύττει εν ονόματι των βασικών αρχών του Μπολσεβικισμού το σύνθημα της αυτοδιάθεσης και ανεξαρτησίας τους  από την Ελλάδα. Ομοίως, το 1934, η απόφαση της Κομμουνιστικής Διεθνούς αναφέρεται στο καταπιεζόμενο «Μακεδονικό έθνος» και στήν «ενιαία, ανεξάρτητη Μακεδονική δημοκρατία».

Σε είδα: να γράφεις παπαριές!

Γράφει σήμερα (20/4/15) η Λένα Διβάνη από το στασίδι της στο Protagon, στη σειρά των σχολίων της υπό το γενικό τίτλο «Σε είδα:», όπου, με αφορμή διάφορα στιγμιότυπα και περιστατικά των οποίων υπήρξε, αληθινά ή λογοτεχνική αδεία, μάρτυρας, μας εκμυστηρεύεται τις σκέψεις της:

Σε είδα: να παίζεις το πατριωτικό χαρτί
«Σε είδα να παίζεις το πατριωτικό χαρτί για να κερδίσεις το μισό ευρώ του ευαίσθητου διαβάτη. «Είμαι Έλληνας», μου είπες δείχνοντας την πινακίδα σου σα να ’ταν πιστοποιητικό που θα σου εξασφάλιζε έξτρα συμπόνια. Μόνο που ο άστεγος δεν έχει ιθαγένεια, φίλε μου, δεν έχει χρώμα, δεν έχει φυλή. Είναι άστεγος παντού. Και όλα τα παιδιά του Θεού που δεν έχουν φτερά χρειάζονται τουλάχιστον τη στέγη της συμπόνιας μας«.
Εγκαλεί η καλή κυρία, εμμέσως πλην σαφώς, έναν άνθρωπο που κοιμάται στο πεζοδρόμιο για εκμετάλλευση και καπηλεία τού πατριωτισμού, επειδή δηλώνει Έλληνας και σημαιοστολίζει με την ελληνική σημαία το ‘‘σπίτι’’ του, με σκοπό να μαζέψει μερικές δεκάρες παραπάνω και να μείνει ζωντανός, έστω και ζώντας μια σκυλίσια ζωή. Και το κάνει αυτό από την ασφάλεια της ευμάρειας, του κύρους και, βέβαια, του ύψους τής πανεπιστημιακής της έδρας! Δίχως να ντρέπεται, δίχως να κοκκινίζει! Ίσα-ίσα! Το κόβω ότι θα είναι πολύ υπερήφανη για τα παχιά της λόγια, τα γεμάτα από τις θλιβερές κοινοτοπίες τού χορτάτου —που, επιπλέον, είναι και «κάποιος»!

Πατριωτισμός και αντιπατριωτισμός

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ

Αραγε ο πατριωτισμός, δηλαδή η υπεράσπιση της χώρας, του λαού και της κοινωνίας, αποτελεί στην εποχή μας κάτι «ξεπερασμένο», ένα «μη πρόβλημα», που «θολώνει τα κρίσιμα πεδία της Αριστεράς», όπως διατείνονται κάποιοι από το χώρο της, ή μήπως παραμένει πάντα ένα πραγματικό πρόβλημα, που στις μέρες μας επανέρχεται με ανανεωμένη οξύτητα, ώστε η Αριστερά να μην μπορεί να το αγνοεί;
   
Σε πρόσφατη ομιλία του, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ διευκρίνισε ότι ο «αριστερός πατριωτισμός» αποτελεί έναν από τους τρεις βασικούς πυλώνες της πολιτικής του. Αναφέρθηκε στον Αρη Βελουχιώτη, ο οποίος στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής τόνιζε ότι ενώ το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα, «εμείς έχουμε πατρίδα τις πεζούλες μας, που είναι το μοναδικό καταφύγιό μας».
   
Οσοι υποστηρίζουν ότι ο πατριωτισμός είναι παρωχημένο πρόβλημα, επικαλούνται γι' αυτό κάποια υποθετική νέα πραγματικότητα της παγκοσμιοποίησης. Ωστόσο, αυτή η αναφορά θα είχε βάση εάν είχε όντως δημιουργηθεί νέα πραγματικότητα. Σήμερα, αυτή ακριβώς η υποθετική πραγματικότητα αποδεικνύεται εικονική, αιτία διεθνούς κρίσης και διαιωνιζόμενης αστάθειας σε όλα τα επίπεδα. Πώς να μην υποθέσει κάποιος ότι οι θιασώτες της ιδέας πως ο πατριωτισμός έχει ξεπεραστεί παίρνουν πολύ στα σοβαρά τον εικονικό κόσμο του κεφαλαίου που σύρεται σήμερα σε βαθύ αδιέξοδο; Αντίθετα με τις διαβεβαιώσεις τους, από όλα τα μέρη του κόσμου ανέρχονται οι αντιστάσεις στην αποτυχημένη θεολογία της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και στο επίκεντρο όλων βρίσκεται η αγωνία για προάσπιση των κοινωνιών και των πατρίδων απέναντι στον κίνδυνο της αποδόμησης.
Στην Ισπανία, ανερχόμενη κοινωνική δύναμη είναι οι Podemos, που διεκδικούν την επανίδρυση της κοινωνίας, με βάση λαϊκές συνελεύσεις, «χωρίς κομματικές ταμπέλες και ιδεολογίες». Ο ηγέτης τους Πάμπλο Ιγκλέσιας επαναφέρει την έννοια του πατριωτισμού, που έχει εγκαταλειφθεί από το σύνολο του πολιτικού συστήματος. Για την «πολιτικά ορθή» Αριστερά, η αναφορά στην κοινωνία ως σύνολο εκτίθεται στις αμαρτίες του «λαϊκισμού» και του «εθνικισμού». Μιλώντας για «πατρίδα», οι Podemos ενοχοποιούνται για «βολιβαριανά οράματα», εμπνεόμενα από τον Τσάβες και τη Λατινική Αμερική.

Πατριωτισμός: Ένα χρέος της αριστεράς‏

Γράφει η Αγγελική Λεονάρδου

Η κρίση δεν είναι ζήτημα εθνών, είναι ζήτημα λαών και αυτό είναι σαφές. Άλλωστε, ισχυρότερες από τις εθνικές κυβερνήσεις έχουν καταδειχθεί το τελευταίο διάστημα οι τράπεζες.

Η δεινή οικονομική κατάσταση όμως πλήττει, στη λαϊκή συνείδηση, την ίδια την έννοια του έθνους. Ένα εξουθενωμένο και χρεοκοπημένο κράτος-έθνος είναι εκτεθειμένο στον εαυτό του και όχι μόνο. Ειδικά στην περίπτωση της Ελλάδας, έχει επιτρέψει στο ακροδεξιό παραλήρημα της «Χρυσής Αυγής» να περισώζει όπως όπως – με ιστορική και ηθική ασυνέπεια-τον τσαλακωμένο εθνικό εγωισμό.

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, η Αριστερά έχει σοβαρό χρέος. Η Αριστερά, ανέκαθεν επιφυλακτική απέναντι στο κεφάλαιο και, ένα κομμάτι της, και στην Ευρωπαϊκή Ένωση μοιάζει τραγικά δικαιωμένη με βάση τις πρόσφατες εξελίξεις στη χώρα μας. Μπορεί οι προτάσεις της για την έξοδο από την κρίση να μοιάζουν ορισμένες φορές περισσότερο με ευχολόγια, το βέβαιο όμως είναι ότι βρίσκονται πλησιέστερα στα συμφέροντα του λαού, του απλού καθημερινού ανθρώπου που δοκιμάζεται.

Γιατί όμως η Αριστερά δεν έχει καταφέρει ακόμα να εδραιωθεί στη συνείδηση του Έλληνα ψηφοφόρου; Γιατί συνεχίζει να φαντάζει είτε ως έσχατη λύση είτε ως γραφική ιδεολογία; Ένας από τους λόγους είναι ότι συνεχίζει να αναπαράγει ιδέες του παρελθόντος και εφαρμογές αυτών των ιδεών που είναι εκτός τόπου και χρόνου. Συν τοις άλλοις, είναι και τρομακτικά διασπασμένη. Τρομακτικά, γιατί εάν δεν ήταν, θα κυριαρχούσε δυναμικά. Η μεγάλη της παράλειψη, όμως, είναι πως ούτε τώρα, τούτη την κρίσιμη ώρα, δεν επιχειρεί τη γεφύρωση. Ακόμη και τώρα που το “αντίπαλο δέος” ισχυροποιείται επικίνδυνα, ο καθένας κοιτάζει το δικό του «μαγαζάκι» και η ενότητα της αριστεράς παραμένει στα αζήτητα για τους κομματικούς φορείς της.

Ύψωμα 731: Μαθήματα Ελληνικής Ιστορίας

«Κι ο Τσοχατζόπουλος κι ο Παπαγεωργόπουλος, είναι Έλληνες κατά το γένος...».

Kώστας Καίσαρης, εφημερίδα «GOALNEWS».

Η παρουσία κάποιων μαυροντυμένων κι άνευ διακριτικών, βαρέως οπλισμένων...κυρίων στις Σκουριές, σε συνδυασμό με την επιβεβαιωμένη πληροφορία περί σύναψης σύμβασης μεταξύ του «ελληνικού» κράτους και των μισθοφόρων της (τέως) BLACK WATER δείχνουν ότι αργά, αλλά σταθερά, η κατοχή της Ελλάδας περνά πλέον στην ΕΝΟΠΛΗ ΦΑΣΗ ΤΗΣ. Το γεγονός αυτό, ήταν αναπόφευκτο-ως εξέλιξη-αφού ο λαός, έστω και σε πρωτογεννή, ή «ερασιτεχνικά» πλαίσια, αμφισβητεί έμπρακτα την επιβολή των ξένων δυνάμεων.

Από την Κερατέα και τους αυτοκινητιστές, ως τη Χαλκιδική και το Μεσολόγγι, η πάροδος του χρόνου αφυπνίζει συνειδήσεις αριστερών, δεξιών, Πασόκων, κεντρώων κλπ πάλαι ποτέ ψηφοφόρων, οι οποίοι δίνουν τη μάχη ενωμένοι, διαπιστώνοντας- καθώς ο χρόνος περνάει-ότι μόνος του δεν θα σωθεί κανείς.

 Είναι σχεδόν σίγουρο, ότι η ένοπλη φάση της κατοχής θα ολοκληρωθεί. Και θα ολοκληρωθεί, διότι η μαύρη διεθνής του χρήματος δεν έχει άλλη επιλογή, ως προς την επιβολή των επιλογών της, κυρίως για δύο λόγους: Ο πρώτος είναι ότι η ακροδεξιά συγκυβέρνηση ξεβρακώνεται καθημερινά- πολιτικά και ηθικά- με αποτέλεσμα, όλο και περισσότερα λαικά στρώματα να την απονομιμοποιούν.

Ο δεύτερος είναι ότι το άλογο, που ακούει στο όνομα Χρυσή Αυγή δεν δείχνει να πολυτραβάει, παρά την πρόσφατη επικοινωνιακή αναζοπύρωσή της από τα καθεστωτικά ΜΜΕ, τα οποία απέτυχαν παταγωδώς να προσφέρουν στο ναζιστικό υπόκοσμο κάποια δημοσκοπική εκτόξευση, δια της πλαγίας οδού.

Τα ζόμπι του Περισσού και της Κουμουνδούρου, βέβαια, κοιμούνται με τα τσαρούχια. Οι μεν μας λένε ότι όλα θα λυθούν στη μετά θάνατον ζωή, στο βασίλειο του κομμουνισμού, αλλά επί του σημερινού πρακτέου, τίποτα. Οι δε, ομνύουν στο ευρώ και μας λένε ότι θα πείσουν τους κατακτητές να γίνουν πιο...γλυκούληδες με τους Έλληνες και να απομακρύνουν τις κάνες από τους κροτάφους μας κατά 10 εκατοστά.

Τζέημς Κόννολυ: «Ο πατριωτισμός χωρίς το σοσιαλισμό είναι μια εθνική απάτη»

«Ως Σοσιαλιστής είμαι έτοιμος να κάνω όλα όσα μπορεί ένας άνθρωπος να πράξει προκειμένου να ανακτήσει η πατρίδα μας την δίκαιη κληρονομιά της –την ανεξαρτησία».

- Τζέημς Κόννολυ -

Το εθνικό ζήτημα είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένο με το κοινωνικό ζήτημα: όποιος αγνοεί την ευημερία ενός λαού ενώ κόπτεται μεγαλοφώνως για τα εθνικά ζητήματά του, δεν είναι τίποτε άλλο παρά έναςπατριδοκάπηλος, αφού όπως  άλλωστε έλεγε ο Λένιν«το τελευταίο καταφύγιο των αγυρτών είναι ο πατριωτισμός». Αντίστοιχα, όποιος μιλάει μόνο«ταξικά» αγνοώντας τα πραγματικά εθνικά ζητήματα και τα αγνά και πηγαία πατριωτικά αισθήματα ενός λαού, όσο κι αν κόπτεται υπέρ των «προλεταρίων» είναι αγύρτης επειδή όπως είπε ο Μαρξ, «οι προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα επειδή είναι σκλαβωμένη στους αστούς και για να υψωθεί η εργατική τάξη στην κυρίαρχη τάξη του έθνους, πρέπει να την απελευθερώσουν».