Τρίτη

'Ασπρο κοστούμι στην πόλη, Κατοχή.

Τον έλεγαν «το άσπρο κοστούμι» καθώς ανηφόριζε για τους δικούς του λόγους την Πανεπιστημίου στην Κατοχή.

 Του Πάνου Θεοδωρίδη

Υπήρχαν και τότε εστιατόρια, μόνο που δεν πολυρωτούσες τι ακριβώς έτρωγες-ήταν ανθυγιεινό για το καλό σου γούστο, όσο απόμενε. Για τους πολλούς ,υπήρχαν συσσίτια και όπως οι μεσαιωνικοί άνθρωποι κουβαλούσαν στη ζώνη το κουτάλι τους, πολλοί δεν αποχωρίζονταν την καραβάνα.

Χειροποίητοι τροχοί λοταρίας, παρταόλες και παπατζήδες συμπλήρωναν την ταπετσαρία πολλών τοίχων. Θέατρα, σινεμάδες και βαριετέ, είχαν κόσμο. Όσο βάραινε η ατμόσφαιρα, πελατείες συνωστίζονταν σε γραφεία σπουδαίων προσώπων, όταν κάποιος ήξερε κάποιον και μεσολαβούσε να βγεί από τα κρατητήρια κάποιος που τσίμπησαν οι αστυφύλακες και υπέδειξαν οι ρουφιάνοι.

Αλλά ήταν όλα κανονικά. Και τα κλουβιά με ομήρους μπροστά στις μηχανές των τραίνων, και συχνά η μηχανή πίσω, για να θρυμματίζονται τα βαγόνια με τους παρακατιανούς.

Με διαφόρους τρόπους, αυτοί που είχαν συγγενείς σε χωριά, έκρυβαν κάτω από το ντιβάνι τους, υπό την κλάρα, τενεκεδάκια με αλεύρι και άλλα τρόφιμα. Στα ταπεινά σπίτια των χωριών, έβλεπες κομμότες και κηροπήγια, φουστανάκια της βόλτας κρεμασμένα με συρμάτινη κρεμάστρα από καρφί στην πόρτα, ένα βιολί σε θήκη, στο συρτάρι ένα κουτί με κολλιέ ,δαχτυλίδια και σταυρουδάκια, ανταλλαγές για ένα μπουκάλι λάδι η ένα τσουβαλάκι με δυo οκάδες σιτάρι.

Ήταν κατάρα να είσαι «εκδηλωμένος». Στην αρχή, κυνηγούσαν με τον νόμο του Βενιζέλου.Αργότερα, οι φάκελοι απόκτησαν βάθος και ποσότητες καταγγελιών, αφού οι χαφιέδες κάλυπταν την ζήτηση.

Σε όλη τη δεκαετία του 30, οι εκδηλωμένοι μετρήθηκαν και ζυγίζονταν. Οι ίδιοι φάκελοι εμπλουτίστηκαν στην Κατοχή. Σπαράγματά τους, συνέχισαν να υπάρχουν ώς την μεταπολίτευση και παραπέρα.


Ακόμη και σε αυτόν τον ζόφο της Κατοχής, υπήρχε τρόπος να σε σβήσουν, έστω προσωρινά, από την κατάδοση και την ομηρεία. 'Ηθελε λίρες, μισόγυμνα σώματα γυναικών σε όρθια πηδήματα στο πλυσταριό,εκχωρήσεις κάθε τύπου για να γλυτώσει ο συγγενής.

Δευτέρα

Ο ξεχασμένος ήρωας μιας ιστορικής φωτογραφίας


Στις 16 Οκτωβρίου 1968 δυο μαύροι αθλητές πάνω στο βάθρο των ολυμπιονικών των 200μ, σηκώνουν ψηλά τη γροθιά τους φορώντας μαύρα γάντια. Μόλις ξεκινούσε το μαρτύριο του τρίτου της παρέας. Του λευκού ήρωα Πίτερ Νόρμαν, που στάθηκε αλληλέγγυος σε μια συμβολική πράξη ενάντια στον ρατσισμό. Εξιστορεί ο Γιάννης Φιλέρης

Στην ιστορία του παγκόσμιου αθλητισμού οι φωτογράφοι έχουν απαθανατίσει τις μεγαλύτερες στιγμές των μεγάλων, ή μικρών πρωταγωνιστών όλων των σπορ. Είναι πολύ δύσκολο κάποιος να διαλέξει, ας πούμε, το τοπ-10 των καλύτερων φωτογραφικών κλικ όλων των εποχών, από ένα γήπεδο. Είναι, όμως, εύκολο να πεις ότι μια τουλάχιστον φωτογραφία θα βρίσκεται, χωρίς αμφιβολία, στην πρώτη δεκάδα.

Την τράβηξε ο διάσημος φωτογράφος Τζον Ντομίνις (1921-2013), που κάλυψε έξι Ολυμπιάδες, τον πόλεμο του Βιετνάμ, αλλά και το φεστιβάλ στο Γούντσκοκ. Ήταν 16 Οκτωβρίου του 1968, όταν στο βάθρο των νικητών του τελικού των 200μ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μεξικού, ο νικητής Τόμι Σμιθ και ο τρίτος του τελικού Τζον Κάρλος, σήκωσαν τις υψωμένες γροθιές τους φορώντας μαύρα γάντια.

Ο περίφημος χαιρετισμός, η “Salute”, ταξίδεψε σ' όλο τον κόσμο από το κλικ του Ντομίνις. Μόνο, που σε εκείνο τον τελικό, αλλά και στην ιστορική φωτογραφία (την οποία το περιοδικό Life την συμπεριέλαβε στην λίστα με τις κορυφαίες των Ολυμπιακών Αγώνων) υπήρχε κι ένας τρίτος άνθρωπος.

Ήταν ο Αυστραλός Πίτερ Νόρμαν που στις 3 Οκτωβρίου 2006 έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 64 ετών. Ένας θαρραλέος λευκός, που γνώρισε τον ρατσισμό και τους ρατσιστές από πρώτο χέρι, αλλά η μορφή του πέρασε στην αιωνιότητα. Με ολύμπια ηρεμία, με το βλέμμα σταθερό, ήξερε ότι έπαιρνε μέρος σε μια από τις μεγάλες στιγμές της ανθρωπότητας.

Την δική του ιστορία θα προσπαθήσουμε να εξερευνήσουμε σήμερα, με αφορμή την επέτειο της ιστορικής φωτογραφίας από το Μεξικό...
The salute

Ήταν πρωί της 16ης Οκτωβρίου του 1968, όταν ο Τόμι Σμιθ θριάμβευσε στον τελικό των 200 μέτρων στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μεξικού. Χρόνος 19:83, ένα φανταστικό για την εποχή παγκόσμιο ρεκόρ, καθώς ο Αμερικανός σπρίντερ (αλλά και παίκτης του American football) ήταν ο πρώτος που κατέβαινε τα 20 δευτερόλεπτα και κέρδιζε το χρυσό μετάλλιο, αφήνοντας πίσω του τον Αυστραλό Πίτερ Νόρμαν (20:06) και τον συμπατριώτη του Τζον Κάρλος (20:10).

Η κούρσα ήταν εντυπωσιακή. Ο Κάρλος στα trials των ΗΠΑ, πριν από τους Ολυμπιακούς, είχε κάνει 19:92, αλλά το παγκόσμιο ρεκόρ του δεν είχε αναγνωριστεί γιατί φορούσε διαφορετικά σπάικς από τα τότε επιτρεπόμενα.

Παρασκευή

Οι προβληματισμοί των "έγκυρων"

Είναι γνωστό στους φίλους αυτού του ιστολογίου ότι λόγοι ανεξάρτητοι της θελήσεώς μου με ανάγκασαν να επιμηκύνω μέχρι ξεχειλώματος τις φετεινές καλοκαιρινές διακοπές μου (η λέξη διακοπές να διαβαστεί με πολλά εισαγωγικά, παρακαλώ). Έτσι, η προ δεκαημέρου επάνοδός μου στην καθημερινότητα ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία, κάτι σαν βουτιά στα βαθιά με ταυτόχρονο κρύο ντους. Βλέπετε, έχασα την περίοδο του Σεπτέμβρη, κατά την οποία η χειμερινή "κανονικότητα" έρχεται να διαδεχτεί την θερινή ραστώνη με αργά βήματα και με στόχο την ομαλή επαναφορά στο μαντρί και την σταδιακή προσαρμογή προς αποφυγή οιουδήποτε σοκ.

Έτσι, βρέθηκα ξαφνικά σε ένα περιβάλλον που μου θύμισε... τεκέ. Ζαλίστηκα από τις αναθυμιάσεις των λογής-λογής λιβανιών που φρόντισαν να ανάψουν τα μέσα ενημέρωσης, προκειμένου να μας αποχαυνώσουν. Βλέπετε, τώρα που τα "μπάνια του λαού" έχουν γίνει ανάμνηση και άρχισαν να εκδηλώνονται οι πρώτες μπόρες της φοροκαταιγίδας, επανέρχεται ο κίνδυνος να ανοίξει τα μάτια του ο πολίτης, να πάρει χαμπάρι τις αλυσίδες του και να ξεσηκωθεί. Οπότε, πρέπει κάποιοι να φροντίσουν ώστε αυτός ο πολίτης να μαστουρώσει και να παραμείνει αραχτός στον καναπέ του ώσπου να φτάσει το επόμενο καλοκαίρι. Και ποιοι άλλοι μπορούν να κάνουν άψογα αυτή την δουλειά παρά οι εξωνημένοι "έγκυροι" της ενημέρωσης;

Δέκα εγνωσμένης αξίας υποψήφιοι κεντροαριστεροί ηγέτες. Δύσκολη επιλογή.

Τετάρτη

Όχι αρκετά θυμωμένοι

Με έχουν περιγράψει ως πολύ θυμωμένο άνθρωπο.

Δεν είμαι αρκετά θυμωμένος.

Δεν είμαι τόσο θυμωμένος ώστε να είμαι απολύτως αποφασισμένος να βλάψω ατομικά κάποιον από τους δυνάστες μας.

Κι οι περισσότεροι συμπολίτες μου δεν είναι καν τόσο θυμωμένοι όσο εγώ.

Ακόμη κι όσο προτρέπουν τους άλλους για επανάσταση εξαντλούν το θυμό τους επιδιώκοντας να αξιοποιήσουν κομματικά τον θυμό των άλλων.

Κι όσοι είναι πιο θυμωμένοι από μένα είναι συνήθως τόσο ξετρελαμένοι απ' τον θυμό τους που είναι από άχρηστοι ως επικίνδυνοι για τον μεγάλο σκοπό της απελευθέρωσης της χώρας από τα δεσμά.

Υπάρχουν αρκετοί που καμώνονται πως είναι θυμωμένοι αλλά ο θυμός τους είναι ένα καπρίτσιο, μια φούσκα.

Οι περισσότεροι θυμωμένοι Έλληνες νιώθουν έναν ανίσχυρο θυμό που τους κατατρώει τα σωθικά.

Αλλά οι περισσότεροι Έλληνες νομίζουν ότι το να είναι χαζοχαρούμενοι ακόμη και σε εποχές

δυστυχίας και παρακμής αποτελεί κοινωνικό διαβατήριο.

Κι έχουν δίκιο. Ρίξτε μια ματιά στον καθρέφτη που λέγεται social media και θα καταλάβετε πόσο δίκιο έχουν.

Για να κάνεις επανάσταση πρέπει να μισείς.

Για να κάνεις μια καλή επανάσταση πρέπει να αγαπάς και να μισείς. Να αγαπάς αυτά που χάνεις τόσο πολύ ώστε να μισείς θανάσιμα αυτούς που στα παίρνουν.

Δεν είμαστε ικανοί για τίποτε απ' τα δύο.

Έχουμε τον ανίσχυρο θυμό του σκλάβου.

Δεν μας ενώνει ούτε το μίσος ούτε η αγάπη.

Η Πορτογαλία ως παράδειγμα και εξαίρεση


Εκπλήξεις πανευρωπαϊκού, όχι μόνο εθνικού βεληνεκούς επιφύλασσαν οι κάλπες που στήθηκαν στην Πορτογαλία την Κυριακή 1 Οκτωβρίου 2017 με αφορμή την ανάδειξη τοπικών αρχόντων σε 308 δήμους της χώρας.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Η πρώτη έκπληξη αφορούσε την απρόσμενη επιτυχία του Σοσιαλιστικού Κόμματος (PS) που κατέγραψε την μεγαλύτερη επιτυχία του κατά τη διάρκεια όλης της μετα-διδακτορικής περιόδου, κερδίζοντας 157 δήμους και το 38% των ψήφων. Η δεύτερη έκπληξη σχετιζόταν με την ήττα κατά κράτος που δέχτηκε το κεντροδεξιό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα (PSD), κερδίζοντας μόνο 79 δήμους και το 16% των ψήφων. Οι τριγμοί που ακολούθησαν ήταν τόσο σοβαροί ώστε παράγοντες του κόμματος ζήτησαν την παραίτηση στου επικεφαλής του και πρώην πρωθυπουργού, Πέδρο Πάσος Κοέλιο.

Η νίκη των σοσιαλιστών που βρίσκονται στην κυβέρνηση με την στήριξη του Κομμουνιστικού Κόμματος Πορτογαλίας και του Μπλόκου της Αριστεράς (τα οποία ωστόσο δεν συμμετέχουν στην κυβέρνηση) από τον Οκτώβριο του 2015 είχε ευρύτερη σημασία καθώς όπως έγραψαν οι Financial Times στις 2 Οκτωβρίου «αποτελεί μια ισχυρή ένδειξη ότι η κυβέρνηση μειοψηφίας είναι πιθανό να επιβιώσει και να εξαντλήσει την τετραετή θητεία της». Με άλλα λόγια τα σενάρια της αριστερής παρένθεσης διαψεύδονται. Κι αυτό που δείχνει να επιβεβαιώνεται είναι ένα πολιτικό και δευτερευόντως οικονομικό πείραμα.

Σε οικονομικό επίπεδο η ανάκαμψη στην Πορτογαλία είναι παρούσα, όχι τόσο λόγω των προβλέψεων για αύξηση του ΑΕΠ κατά 2,5% το τρέχον έτος, όσο λόγω του ότι η ανεργία αν όχι φέτος, μετά βεβαιότητας το 2018 θα φτάσει τα προ της κρίσης επίπεδα. Συγκεκριμένα, η ανεργία (όπως φαίνεται στο διάγραμμα) είναι σχεδόν 8%, όταν το 2013 στο αποκορύφωμα της κρίσης χρέους (που ξεκίνησε το 2011 με το δάνειο ύψους 70 δισ. ευρώ) είχε φτάσει το 18% και το 2009 ανερχόταν στο 7%. Η μεγέθυνση επομένως έχει κοινωνικό μέρισμα. Η άνοδος του ΑΕΠ ήταν αποτέλεσμα τεσσάρων κυρίως αιτιών: της τουριστικής έκρηξης, των χαμηλών τιμών του πετρελαίου, του προγράμματος αγοράς ομολόγων της ΕΚΤ και της ανάκαμψης της ευρωπαϊκής οικονομίας που επέτρεψε να απορροφηθούν αβίαστα τα τρία τέταρτα των πορτογαλικών εξαγωγών που κατευθύνονται στη γηραιά ήπειρο. Αυτή την ευνοϊκή συγκυρία αξιοποίησε ο πρωθυπουργός της χώρας Αντόνιο Κόστα, που πριν το 2015 ήταν δήμαρχος της Λισαβόνας. Και λόγω αυτής της συγκυρίας έγινε κατορθωτή η βελτίωση των δημοσιονομικών μεγεθών που οδήγησε τον οίκο S&P στις 15 Σεπτεμβρίου να εντάξει ξανά την Πορτογαλία στις χώρες με επενδυτικό στάτους, 5 χρόνια αφότου χαρακτήρισε τα κρατικά της ομόλογα σκουπίδια.

Τρίτη

To beat or not to beat


Τα βλέπετε αυτά τα παιδιά της φωτογραφίας;
Είναι νέα και όμορφα.
Στα μάτια τους, φωλιάζει η αισιοδοξία για το μέλλον.

Η στάση του σώματός τους, το ανέμελο και χαλαρό ντύσιμο, μα, πάνω απ’ όλα, αυτό το χαμόγελο της επιτυχίας δείχνει την ικανότητά τους, που κατάφεραν να ξεχωρίσουν ανάμεσα στους πολλούς.

Και έπειτα, μάλιστα, από μια σκληρή πενθήμερη διαγωνιστική διαδικασία.

Κέρδισαν, τα παιδιά, το μεγάλο βραβείο καινοτόμου επιχειρηματικής ιδέας που δίνει μια Σχολή επιχειρηματικότητας.

Ποια είναι αυτή η Think Young σχολή που διοργανώθηκε στο πλαίσιο του The New York Times Athens Democracy Forum, και είχε ως θέμα την κοινωνική επιχειρηματικότητα;

Είναι ένα entrepreneurship School που στηρίζεται από την Coca Cola Foundation και μαζεύει -άλλοτε σε ξενοδοχεία και άλλοτε σε κρουαζιερόπλοια- νέους απόφοιτους πανεπιστημιακών σχολών και τους βάζει σε ομάδες να ανταγωνίζονται μεταξύ τους για να κερδίσουν κάποιο βραβείο.

Μη νομίσετε ότι το βραβείο που πήραν, αυτά τα παιδιά, είναι του κώλου. Τους νικητές περιμένουν τράπεζες για χρηματοδότηση, μέντορες για καθοδήγηση και επιχειρηματίες ζεστοί για συνεργασίες.

Και η επιχειρηματική τους ιδέα;

Πρόκειται για το PROOF.IT. Ένα πρωτότυπο τρόπο αξιολόγησης εργαζομένων στο χώρο της εστίασης.

Ξέρουν, τα παιδιά, από τι πάσχουν οι χώροι εστίασης. Από τους εργαζόμενους.

Και καλά που σκέφθηκαν να αξιολογήσουν τους εργαζόμενους, αντί να αξιολογήσουν την διατροφική αλυσίδα των σκατών που μας ταΐζουν μαζικά οι μεγάλες επιχειρήσεις εστίασης.

Φαντάζεστε να αξιολογούσαν την ποιότητα των υλικών που φτιάχνονται τα hamburgers η τα παγωτά; Τις εργασιακές συνθήκες των Πακιστανών μαγείρων ή των μαύρων που καθαρίζουν τις τουαλέτες τους;

Δευτέρα

«Αν τρέμεις από αγανάκτηση για κάθε αδικία, είσαι σύντροφός μου!»



 Στις 8 προς 9 Οκτωβρίου του 1967, ο κομαντάντε Τσε Γκεβάρα περνούσε στο πάνθεον των «αθανάτων» της Ιστορίας  δολοφονημένος από τους υπηρέτες της CIA. 50 χρόνια από τότε, ο Τσε ήταν και θα είναι πάντα «παρών» στους αγώνες, στους δρόμους αλλά και στα δωμάτια των νέων. Θα είναι εκεί, στις «Στρατιές της νύχτας» με τους χιλιάδες νέους που πολιόρκησαν ειρηνικά το αμερικανικό Πεντάγωνο. Στο πρόσωπό του οι διαδηλωτές κατά του πολέμου στο Βιετνάμ θα βρουν τον δικό τους «άγιο», όπως έλεγε ο Νόρμαν Μέηλερ.


Γεννημένος στην Αργεντινή, στο Ροσάριο (14 Ιουνίου 1928), με το όνομα Ερνέστο Γκεβάρα ντε λα Σέρνα, σπουδάζει γιατρός και μελετάει αλλά και βιώνει τους αγώνες των λαών της Λατινικής Αμερικής. Στο Μεξικό, έρχεται σε επαφή με μια ομάδα Κουβανών επαναστατών και με τον αρχηγό τους Φιντέλ Κάστρο. Ταυτίζεται αμέσως με την σκέψης τους και τη θέλησή τους να απελευθερώσουν την Κούβα από το αμερικανοκίνητο δικτατορικό καθεστώς Μπατίστα.


Η επανάσταση θριαμβεύει και ο Τσε αποκτά αρμοδιότητες ως Υπουργός Βιομηχανίας και Διευθυντής της Εθνικής Τράπεζας. Σύντομα, η ανησυχία του ν’ ακολουθήσει το δικό του δρόμο, τον κάνει να εκφράσει στον Φιντέλ την επιθυμία του να πραγματοποιήσει την υπόσχεση αλλοτινών καιρών, που ήταν πως όταν η Κούβα θα είχε απελευθερωθεί, αυτός θα ακολουθούσε τον δρόμο του σε χώρες που θα χρειάζονταν τη βοήθειά του. Αρχίζει να εκπαιδεύεται με μια ομάδα ανδρών στη Σιέρρα Μαέστρα και φεύγει για την Αφρική για να οργανώσει την επανάσταση.

Έτσι εκπαιδεύουν στο ρατσισμό και το φασισμό


Ο άνεργος, ο φτωχός και ο νεόπτωχος δεν αντιδρούν, δεν αγανακτούν, αντίθετα η οργή σαπίζει εντός τους. Δεν υπάρχει πολιτικός θεσμός που να οργανώσει και να πολιτικοποιήσει την οργή, να την κάνει δύναμη, τέτοια που να αλλάξει το συσχετισμό των αισθημάτων και των δυνάμεων. 


Έτσι, χωρίς οργανωμένο πλαίσιο, χωρίς ρέουσα πηγή, ο λόγος της αξιοπρέπειας και της ανυπακοής θολώνει και στερεύει. Η ποιητική γλώσσα, που κάποτε λειτουργούσε ως δύναμη εντροπίας, ωθώντας στην ανατροπή της κρατούσας συμβολικής τάξης, στην ανάδευση της ακινησίας και στην παρεμπόδιση της σήψης, που δημιουργούσε μια νέα κοινωνικότητα, μία νέα συλλογικότητα, αντλώντας από την ποιητικότητα των δρόμων, από τον τόπο της υπερωρίας των νέων και του νέου λόγου, τώρα εξαντλείται στις αυτοεκδόσεις ποετάστρων ελάσσονος ποιότητας και μείζονος ναρκισσισμού. 

Τα γράφω αυτά γιατί ναι, χρειαζόμαστε «κουράγιο», χρειαζόμαστε ελπίδα. Γιατί η λογοτεχνία είναι ένας τρόπος να ουρλιάζει κανείς βουβά, φουσκώνοντας το μεγάλο ποτάμι της αγανάκτησης για την κοινωνική αδικία. Γιατί η τέχνη δεν είναι μόνο για τους «χορτάτους», η λογοτεχνία δεν είναι μόνο μία τεχνο-λογία της εξουσίας, αλλά και ο σπινθήρας που θα βάλει φωτιά στις ψυχές των περιφρονημένων, των απόκληρων, των ξεριζωμένων. Γι’ αυτό έχει σημασία για ποιους γράφει κανείς. Γι’ αυτό το ερώτημα που πρέπει να θέσουμε, έλεγε ο Έντουαρντ Σαΐντ, είναι για ποιό λόγο ελάχιστοι καλλιτέχνες "αντιμετωπίζουν ευθέως τα μεγαλύτερα κοινωνικά και οικονομικά εξωτερικά γεγονότα της ύπαρξής τους», όπως είναι η αποικιοκρατία και η κοινωνική εκμετάλλευση. 

Τετάρτη

Γερμανικές εκλογές και το διαφαινόμενο ελληνικό κραχ

Να ασχοληθούμε επιγραμματικά με τα προφανή:

Το εκλογικό αποτέλεσμα στη Γερμανία είναι δραματικό για την Ελλάδα:

Ο διαφαινόμενος συνασπισμός
Χριστιανοδημοκρατών/Φιλελευθέρων/Πρασίνων με το εθνικιστικό αντιευρωπαϊκό AFD να είναι το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης, είναι ένας τοίχος από τούβλα στον οποίο θα πέσει με φόρα κάθε ψευδαίσθηση της οποιασδήποτε ελληνικής κυβέρνησης.

Όλα τα μνημονιακά αφηγήματα για μια καλύτερη ΕΕ τελειώνουν κάπου εδώ, ενώ η Γαλλική ψευδαίσθηση μάλλον θα επιχειρήσει να ξαναχρησιμοποιήσει την Ελλάδα ως διαπραγματευτικό όπλο έναντι στην γερμανική αδιαλλαξία παρά ως σημαντικό βήμα για μια νέα εποχή Γαλλικής επιρροής στην Μεσόγειο.

Είναι δραματικό και μόνο το ότι το αποτέλεσμα εκλογών σε άλλη χώρα είναι τόσο δραματικό για την Ελλάδα…


Ποια ανάπτυξη;

Η μανία της αριστεράς για την υφαρπαγή της πολιτικής εξουσίας ήταν τέτοια, που πρόθυμα πήραν την δεύτερη αξιολόγηση και την κάναν καυτή πατάτα που προκάλεσε ακόμη περισσότερα οικονομικά εγκαύματα στους Έλληνες.

Η διγλωσσία και οι αμφιταλαντεύσεις της κόστισαν πολλά δις στην ελληνική οικονομία και η μνημονιακή της κατρακύλα, με όλους τους βουλευτές να είναι δεμένοι χειροπόδαρα στις καρέκλες τους και την κεντρική γραμμή, δεν έχει πάτο.

Ο πρωθυπουργός των συνθημάτων σφυρά τώρα το «καθαρή έξοδος από το μνημόνια» και διατάσει πλήρη συμμόρφωση με τα προαπαιτούμενα. Από το "σκίσιμο των μνημονίων", στον "έντιμο συμβιβασμό", στην "ελάφρυνση χρέους" και τώρα στην "καθαρή έξοδο από τα μνημόνια", μπορεί κανείς να διανύσει αμέτρητα χιλιόμετρα της ξύλινης μύτης μιας μαριονέτας μέσα στο λαβυρινθώδες μυαλό ενός τυχοδιώκτη, όπως αυτό αναγκάζεται να λειτουργήσει μέσα σε μια ευμετάβλητη διεθνή πραγματικότητα.

Τρίτη

Οι τσούχτρες του καπιταλισμού


Συντάκτης: Περικλής Κοροβέσης

Ο Κορινθιακός Κόλπος είναι μια μικρογραφία της Μεσογείου. Και οι δύο θάλασσες έχουν μια στενή φυσική είσοδο και μια τεχνητή έξοδο. Κλειστές θάλασσες και οι δύο, άρα εκτεθειμένες στις περιβαλλοντικές καταστροφές. Ο Κορινθιακός Κόλπος διαθέτει σπάνια προστατευόμενα οικοσυστήματα, όπως οι «κήποι» των κοραλλιών, τα υποθαλάσσια λιβάδια της Ποσειδωνίας, που συνθέτουν ένα πανέμορφο τοπίο στον πυθμένα. Εδώ βρίσκουν καταφύγιο τα τέσσερα είδη δελφινιών της Ελλάδος.

Κανονικά αυτή η υπερευαίσθητη θάλασσα θα έπρεπε να προστατεύεται με δρακόντεια μέτρα γιατί μολύνεται εύκολα εξαιτίας της αργής ανανέωσης των υδάτων της. Αλλά το κέρδος δεν έχει οικολογικές ευαισθησίες. Η «Αλουμίνα» εδώ και πενήντα χρόνια απορρίπτει την κόκκινη λάσπη της σ’ αυτή τη «λίμνη» και έχει καλύψει το 12% του πυθμένα του Κόλπου.

Αυτή η λάσπη είναι ένα επικίνδυνο δηλητήριο που αποτελείται από βαρέα μέταλλα, φυσικά ραδιενεργά συστατικά και πολλές άλλες επικίνδυνες καρκινογόνες ουσίες, σύμφωνα με τον καθηγητή Υγιεινής του Πανεπιστημίου Πατρών Απόστολο Βανταράκη.

Ο Κορινθιακός Κόλπος είναι μία από τις πιο σεισμογενείς περιοχές της Ελλάδας. Αν ενεργοποιηθεί το ρήγμα του και διασκορπίσει αυτή τη λάσπη, ο Κορινθιακός θα πεθάνει για πάντα. Εχει στα σπλάχνα του μια ωρολογιακή βόμβα που δεν ξέρουμε πότε θα εκραγεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πεθαίνει αργά αργά. Στον Κορινθιακό καταλήγουν τα αστικά λύματα χωρίς βιολογικό καθαρισμό.

Τα απόβλητα των ελαιοτριβείων μολύνουν τη θάλασσα με τα οξέα τους, που είναι αδιάλυτα στο νερό. Η άλλη πληγή είναι τα πλαστικά που διασπώνται σε μικροσκοπικά κομμάτια, μη ορατά από το μάτι και καταλήγουν στον άνθρωπο, μέσω της τροφικής αλυσίδας, δηλαδή από τα ψάρια που τα έχουν προσλάβει. Τέλος, έχουμε την υπεραλίευση με ανεμότρατες, τράτες και βιτζότρατες. (Οι τελευταίες είχαν απαγορευτεί. Αλλά ο οικολόγος υπουργός Ευάγγ. Αποστόλου τις επανέφερε ως αριστερές, που είναι καλύτερες από τις προηγούμενες που ήταν δεξιές).

Τα αποθέματα των ψαριών έχουν μειωθεί δραματικά. Μέσα σε δύο χρόνια (2009-2011) είχαν εκβρασθεί 25 νεκρά δελφίνια λόγω της έλλειψης τροφής και της ρύπανσης από χημικά και βαρέα μέταλλα. Φυσικό επακόλουθο να επελάσουν οι τσούχτρες, που απ’ ό,τι φαίνεται εγκαταστάθηκαν μόνιμα στον Κορινθιακό και τον έκαναν ακατάλληλο για κολύμβηση.

Οι λίγοι θαρραλέοι που το τολμούν, το πληρώνουν με ένα οδυνηρό τσίμπημα τσούχτρας. Αλλοι παθαίνουν αλλεργικό σοκ και αν δεν διακομιστούν ταχύτατα στο νοσοκομείο κινδυνεύουν να πεθάνουν από ασφυξία.