Παρασκευή

Ο τελευταίος αιρετικός

Ο Δημήτρης Καρύδας, αποχαιρετά τον Τζίμη Πανούση...
Πάνε χρόνια πολλά, πίσω σε εποχές δύσκολες να μεγαλώνεις. Η Αθήνα μόλις ξύπναγε από τον λήθαργο της δικτατορίας και έμπαινε σε μια άλλη φάση. Και οι έφηβοι της εποχής αναζητούσαν απεγνωσμένα διεξόδους: Ξένη μουσική άκουγες μόνο από τον θρυλικό Γιάννη Πετρίδη που είχε αναλάβει αποκλειστικά τη μύηση μιας άμαθης νεολαίας. Βιβλία λίγα, δίσκοι «εισαγωγής» ακόμη λιγότεροι και το χαρτζιλίκι λιγοστό για να πάρεις τέτοια πνευματικά καλούδια.

Πρέπει να ήταν πίσω στο 1979 (ίσως και ένα χρόνο αργότερα θα σας γελάσω) όταν περνώντας ένα μεσημέρι από τα Προπύλαια είδα μια γκροτέσκα φιγούρα. Με κελεμπία μαύρη, μούσια και ένα σπινθηροβόλο πονηρό βλέμμα. Ανεβασμένος πάνω σε ένα ρείθρο του πεζοδρομίου διαλαλούσε την πραμάτεια. Μια πειρατική κασέτα που είχε τον τίτλο «Μουσικές Ταξιαρχίες» (αν δεν ξέρετε τι είναι οι κασέτες μουσικές ρίξτε μια ματιά στο google για περισσότερες τεχνικές λεπτομέρειες). Η φίλη που ήταν παρέα μου προφανώς ήταν πιο ενημερωμένη: «Φοβεροί οι τύποι», μου είπε και έσκασε το κατοστάρικο (σε παλιές δραχμές) που ήταν το αντίτιμο για την ταπεινή κασέτα. Την ακούσαμε το βράδυ στο σπίτι της και έπαθα σοκ: Δεν ήταν τα μπινελίκια που με σόκαραν, ούτε οι βλαστήμιες. Πράγματα πρωτόγνωρα για την εποχή. Αλλά η καυστικότητα των στίχων, η ανελέητη σάτιρα, η ικανότητα αυτού που έγραφε τα τραγούδια να μπαίνει στο πετσί της ελληνικής πραγματικότητας, να τη διαλύει και να τη κτίζει από την αρχή.

Γρήγορα η κασέτα των Μουσικών Ταξιαρχιών έγινε το must των λυκειακών εκδρομών. Διότι όπως και να το κάνουμε δεν άκουγες κάθε μέρα στίχους του τύπου «Στα γυμνάσια θηλέων βγήκαν όλες οι μαθήτριες στο κλαρί, μετατρέψανε τις τάξεις σε πορνεία και οι καθηγητές τους γίναν μαστροποί». Στην πορεία μάθαμε ότι ο τύπος με τα….ράσα που πούλαγε την παράνομη κασέτα (διότι καμία δισκογραφική εταιρεία δεν τολμούσε να κυκλοφορήσει κάτι τέτοιο) χέρι με χέρι για να αποφύγει το χέρι της λογοκρισίας λεγόταν Δημήτρης Πανούσης, Τζίμης ή Τζιμάκος.  Μερικούς μήνες αργότερα, κατάφερε να μαζέψει τη μισή Αθήνα στο Skylamb της Πλάκας όπου οι Μουσικές Ταξιαρχίες πήγαν να αντικαταστήσουν για μια εβδομάδα ένα άλλο μακαρίτη, τον Παύλο Σιδηρόπουλο. Μέσα τα ατίθασα νιάτα της εποχής διασκεδάζαμε με τις Μουσικές Ταξιαρχίες και απέξω γινόταν διαδήλωση από ιερείς και θρησκευτικές οργανώσεις που ζητούσαν επιτακτικά να κατέβει η βλάσφημη παράσταση.

Τον Τζιμάκο στη διαδρομή τον συνέλαβαν αρκετές φορές με κορυφαία εκείνη την ιστορία της Καρδίτσας όταν ενοχλημένος επαρχιακός αστυνομικός σταμάτησε την παράσταση για προσβολή στα Θεία. Δεν καταδικάστηκε ποτέ ακόμη και μέχρι το 1984 που υπήρχε λογοκρισία και οι πρώτοι δίσκοι του έβγαιναν με….μπιμπ στα επίμαχα σημεία. Δηλαδή με πολλά μπιπ διότι ο Τζιμάκος δεν δίσταζε ούτε μπροστά στον Θεό, ούτε μπροστά στον Σατανά. Και στη διαδρομή έγινε ο τρόμος του κατεστημένου, ο τέλειος οργανωτής μιας καλοστημένης φάρσας που κράτησε πολλές δεκαετίες. Ο Τζιμάκος και ας πέρναγαν τα χρόνια ήταν πάντοτε ο πρύτανης της πρόκλησης. Τυπικά όταν πια έγινε γνωστός στις παραστάσεις του ήξερες ότι θα γελάσεις. Θα γελάσεις με την καρδιά σου. Και μετά τα ατίθασα νιάτα της δεκαετίας του ’80 που είχαν περάσει στη μεριά του κατεστημένου και ήξεραν πια ότι εκείνο το παλιό σύνθημα πως θα αλλάξουμε τον κόσμο είχε πάει περίπατο γύριζαν σπίτι και κοίταγαν τον καθρέφτη τους. Και άρχιζαν να αναρωτιούνται «μήπως ο μπαγάσας ο Τζιμάκος τον Νοέλληνα τον έχει γράψει και για μένα;».

Ο Τζιμάκος καθρέφτης




Του Ηρακλή Οικονόμου

Χάνοντας τον Τζίμη Πανούση, χάνουμε και τον καθρέφτη μας – τον μοναδικό που μας είχε απομείνει μες στο σπίτι.

Γιατί αυτή ήταν η βασική λειτουργία του· ήταν εκπληκτικός περφόρμερ, μεγάλος τραγουδιστής, ευφυέστατος τραγουδοποιός και συγγραφέας, αλλά πάνω απ’ όλα καθρέφτης.

Σε έναν πολιτισμό που έχει μάθει να ζει με λέξεις, αυτός αντιπαρέθετε την πραγματικότητα.

Αφαιρούσε απ’ αυτήν όλα τα ωραία διακοσμητικά στοιχεία που της φοράμε για να αντέχουμε τον εαυτό μας, και μας έδινε στο πιάτο τη βαθύτερη ουσία μας, ωμή.

Κι εμείς, εν μέρει από μαζοχισμό, εν μέρει από ναρκισσισμό, αν και δεν καταλαβαίναμε χριστό, μάθαμε να εκτιμούμε αυτόν που έμπαινε στον κόπο να μας τη σερβίρει.

Γι’ αυτό και τα τραγούδια του ήταν τόσο τραχιά και άβολα, τόσο λίγο «καλλιτεχνικά», γιατί γούσταρε να μας δίνει πραγματικότητα φάτσα κάρτα, χωρίς ντεκορασιόν.

Το μεγάλο πλεονέκτημα του Πανούση έναντι των άλλων ομότεχνών του ήταν καταρχήν φιλοσοφικό: ότι δεν έδινε καμία σημασία στην άποψη και στην εικόνα του υποκειμένου για τον εαυτό του. Ήταν υλιστής ο άνθρωπος, φιλοσοφικά, και αντιλαμβανόταν την πραγματικότητα σαν κάτι που υπάρχει ανεξάρτητα από το τι νομίζουμε εμείς γι’ αυτήν. Και την ανθρώπινη ουσία την «έπιανε» πέρα από τους τίτλους και τους ρόλους που εφευρίσκουμε για να τα έχουμε καλά με τον εαυτό μας, για να χτίζουμε ταυτότητα και να περνάμε καλά.

Δεν έχω αλλάξει. Και δεν πιστεύω ότι αλλάζουνε οι άνθρωποι. Απλώς κοιτάμε με μια ρομαντική (κακώς εννοούμενα ρομαντική) διάθεση το παρελθόν. Το αναπολούμε νοσταλγικά. Ο κόσμος είναι ο ίδιος, εγώ είμαι ο ίδιος… Ο άνθρωπος διαμορφώνεται μέχρι 8-10 χρονών. Σου λέει «α, ο τάδε ήτανε Αριστερός και άλλαξε…». Δεξιός ήταν, από τότε που γεννήθηκε. Απλώς ήτανε μόδα η Αριστερά. Αυτό μου το είχε πει ο Διονύσης.

Ο Σαββόπουλος;

Πέμπτη

Θεός φυλάξοι!



Το ρίξανε αγιασμό.

Μετά μπογιά.

Και χθες το ρίξαν.

Στο σημαντικό γλυπτό ο «φύλακας» αναφέρομαι.

Η τέχνη δεν δύναται πάντα να συμφωνεί με όλους.
Αλλά ο σκοταδισμός μερικών ορθοδόξων παπάδων, αυτών των τύπων που θα ζήλευε ο Darth Vader, μιας και δεν του είναι μπορετό να γελάσει, των αρνητών της ζωής, θα έπρεπε να μας βρίσκει όλους απέναντι.

Θα ταν αστείο αν δεν ήταν τραγικό να βλέπεις εθνικοβάνδαλους να μοιράζονται πρακτικές αναρχομπάχαλων και να φορούν κουκούλες για να ρίξουν ένα άγαλμα. Φυσικά ο ένας χωρίς τον άλλον δεν θα μπορούσε να υπάρξει εύκολα. Είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος: της ανομίας που στην Ελλάδα είναι ο υπέρτατος νόμος.

Χρησιμοποιώ όσο μου επιτρέπει η ανθρώπινη φύση μου την επιστημονική σκέψη.
Σκέφτομαι άρα είμαι άθρησκος.

Και θεωρώ κακοτεχνίες και κακέκτυπα τους περισσότερους νεοελληνορθόδοξους ναούς.
Αυτά δεν σημαίνει ότι θα πάρω βαριοπούλα και θα τους γκρεμίσω γιατί έτσι.
Και μετά τι; Ποιος θα γκρεμίσει τι και ποιανού γιατί έτσι;

Τρίτη

Η προφητική αδημοσίευτη συνέντευξη του Τζίμη Πανούση




«Κυβέρνηση θα γίνει και ο ΣΥΡΙΖΑ, και θα είναι χειρότερος… Όταν γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση, θα γίνει μνημονιακός. Η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση κάθε φορά παίζουν το παιχνίδι του καλού και του κακού μπάτσου», είχε δηλώσει προφητικά το 2013 ο Τζίμης Πανούσης σε αδημοσίευτη συνέντευξή του στον στιχουργό και δημοσιογράφο Νίκο Μωραΐτη.

«Ήταν Δεκέμβριος του 2013 όταν του πήρα αυτή τη συνέντευξη. Τότε τον είδα τελευταία φορά, στο καμαρίνι του.

Δυστυχώς δεν δημοσιεύτηκε στο έντυπο το οποίο μου την ανέθεσε, γιατί θεωρήθηκε ακραία.

Κατά τη γνώμη μου δεν είναι ακραία, είναι απλά… Πανούσης.

Όπως τον αγαπήσαμε ή τον παραδεχτήκαμε – ακόμη και εκείνοι που δεν συμφωνούσαμε στα πάντα μαζί του.

Θεωρώ ότι στο mikropragmata.lifo.gr θα βρει ένα ωραίο σπίτι για «καλό κατευόδιο» στον μεγάλο αιρετικό.

Με εκτίμηση»,

Νίκος Μωραΐτης


Η συνέντευξη:

— Τι είναι αυτό που σας έκανε φέτος να πείτε «θα βγω στη σκηνή να τα πω»;

ΤΖΙΜΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ: Οι λόγοι είναι καθαρά ιδεολογικοί. Θέλω να συμφιλιωθεί ο κόσμος με το Μνημόνιο, γιατί αυτή η ένταση δημιουργεί μόνο ψυχολογικά προβλήματα! Ποια εθνική κυριαρχία; Μετά το Χρυσό Αιώνα του Περικλέους δεν ήμασταν ποτέ ελεύθεροι. Ήρθαν Ρωμαίοι, Ενετοί, Τούρκοι, Άγγλοι, Αμερικανοί, Γερμανοί. Και, τελοσπάντων, αν θέλαμε ποτέ να πολεμήσουμε για την ανεξαρτησία μας, δεν θα μπορούσαμε να το κάνουμε με αυτούς τους τύπους που είναι στα πράγματα τώρα. Είμαστε έρμαια μίας κομματικής συμμορίας.

— Την κυβέρνηση εννοείτε;

ΤΖ.Π.: Δε μιλάω για την κυβέρνηση, κυβέρνηση θα γίνει και ο ΣΥΡΙΖΑ και θα είναι χειρότερος. Όλοι τους είναι μέλη μίας πολιτικής μαφίας, από τα ίδια χρήματα των φορολογουμένων πληρώνονται. Κι έτσι πάμε από το κακό στο χειρότερο. Αν σκεφτείτε, ο Γιωργάκης ήταν πολύ καλύτερος από τον Αντωνάκη, έκανε και ένα opengov! Τώρα θα έρθει και ο Αλεξάκης, που είναι σαν το νεαρό Τσοχατζόπουλο.

Δευτέρα

ΣΕΒ–Τρόικα παραγγέλνουν, ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ ψηφίζουν

Πολυνομοσχέδιο – σκούπα που πλήττει βάναυσα τα συμφέροντα των εργαζομένων, των καταναλωτών και των μικρομεσαίων στρωμάτων είναι αυτό που έφερε στη Βουλή η κυβέρνηση για να ψηφιστεί τη Δευτέρα 15 Ιανουαρίου και να κλείσει έτσι η τρίτη αξιολόγηση.


ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ
Παρά την προσπάθεια ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να υποβαθμίσουν τη σημασία του, η αλήθεια είναι πώς με όσα περιλαμβάνονται στις 1.531 σελίδες του η θέση των λαϊκών στρωμάτων επιδεινώνεται σημαντικά και μακροπρόθεσμα.


Συνολικά προβλέπονται τουλάχιστον εννιά μέτρα που βαθαίνουν το δεσποτισμό του κεφαλαίου, έστω κι αν δεν περιλαμβάνονται νέα δημοσιονομικά μέτρα, όπως έσπευσε να ισχυριστεί η κυβέρνηση. Η αλήθεια είναι πώς δε χρειάζονται νέα δημοσιονομικά μέτρα! Έχοντας ψηφίσει η κυβέρνηση από την μια τον «κόφτη», βάσει του οποίου θα ενεργοποιούνται αυτόματα οι περικοπές δημοσίων δαπανών σε περίπτωση αποκλίσεων, και από την άλλη την εμφάνιση πρωτογενών πλεονασμάτων ύψους 3,5% μέχρι το 2022 και 2% μέχρι το 2060, προφανώς δεν υπάρχει ανάγκη ψήφισης νέων δημοσιονομικών μέτρων. Χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι έρχονται καλύτερες μέρες. Τα δύσκολα είναι μπροστά μας, κι ας κάνει ο πρωθυπουργός ό,τι μπορεί για να εξωραΐσει την κατάσταση. Προς επίρρωση, η αύξηση των φόρων κατά 2% ή 1 δις. ευρώ το νέο χρόνο, όπως προβλέπει ο κρατικός προϋπολογισμός.


Ας δούμε όμως τα χειρότερα που θα ψηφίσουν αδιαμαρτύρητα οι βουλευτές ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ τη Δευτέρα, καταφέρνοντας να διασύρουν για πολλοστή φορά την Αριστερά ταυτίζοντάς την με την πιο αντιλαϊκή πολιτική:
  1. Ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί. Στοχεύοντας άμεσα να περιορίσει το πολιτικό κόστος που δέχεται από το ογκούμενο κύμα διαμαρτυριών κάθε Τετάρτη στα ειρηνοδικεία και μακροπρόθεσμα να διευκολύνει τις τράπεζες για να ολοκληρώσουν το ξεπούλημα δεκάδων χιλιάδων πρώτων κατοικιών η κυβέρνηση με το πολυνομοσχέδιο μεταφέρει τους πλειστηριασμούς στο διαδίκτυο. Από 21 Φεβρουαρίου, κι ανεξαρτήτως της ημερομηνίας επίδοσης της επιταγής και επιβολής κατάσχεσης, οι πλειστηριασμοί «αποεδαφοποιούνται», ξεκινώντας έτσι ένας νέος γύρος φτωχοποίησης των υπερχρεωμένων νοικοκυριών που με ευθύνη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ θα βγουν μαζικά στο δρόμο. Η διάσωση έτσι των τραπεζών για μια ακόμη φορά προωθείται στην πλάτη των πολιτών.

Πέμπτη

Η Βόρεια Κορέα στο κέντρο του πιο σκληρού πόκερ!

Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο αμερικανός πρόεδρος ξεπερνούσε τα όρια. Το έχει πράξει κατ’ επανάληψη όταν, για παράδειγμα, στο μέσο κοινωνικής δικτύωσης Twitter πληκτρολογεί άναρθρες ιαχές, απειλές και μεγαλοστομίες κενού περιεχομένου, που δεν συνάδουν καν σε ενήλικα.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Στην ομιλία του όμως στην ετήσια Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στις 20 Σεπτεμβρίου οι απειλές που εκτόξευσε και το ύφος του αποδοκιμάστηκαν όχι μόνο από κορυφαίους πολιτικούς χωρών όπως η Βενεζουέλα και το Ιράν, οι οποίοι διατηρούν εχθρικές σχέσεις με τις ΗΠΑ, αλλά ακόμη και από την υπουργό Εξωτερικών της Σουηδίας, Μάργκοτ Βάλστρομ η οποία μιλώντας στο τηλεοπτικό δίκτυο BBC δήλωσε πως «ήταν μια λάθος ομιλία, τη λάθος στιγμή, ενώπιον του λάθος ακροατηρίου». Πολύ πιο καυστικός ήταν όμως ο πρόεδρος της Αυστρίας (καθηγητής Οικονομικών και επικεφαλής του κόμματος των Πρασίνων πριν εκλεγεί στο ανώτατο αξίωμα της χώρας του) που τη χαρακτήρισε «ομιλία στους ψηφοφόρους της αμερικανικής επαρχίας». Καθόλου τιμητικό σχόλιο για έναν πρόεδρο που διεκδικεί και τον τίτλο του πλανητάρχη… Στο στόχαστρο του Τραμπ (πέραν του Ιράν κ.α.) βρέθηκε η Βόρεια Κορέα, την οποία ο αμερικανός πρόεδρος απείλησε με «ολοκληρωτική καταστροφή» αν αναγκαστεί να υπερασπιστεί τη δική του χώρα. Μάλιστα με μια κίνηση εντελώς ανοίκεια για τους κανόνες των διεθνών σχέσεων, που με βεβαιότητα άφησε χιλιάδες διπλωμάτες με το στόμα ανοιχτό για την παροιμιώδη άγνοια που περιβάλλει τον 45ο πρόεδρο των ΗΠΑ, ο Τραμπ πρόσβαλε προσωπικά τον ηγέτη της Βόρειας Κορέας χαρακτηρίζοντάς τον «rocket man». Επιλογή που εξόργισε ακόμη και την πρώην υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ και βασική του αντίπαλο στις περυσινές εκλογές Χίλαρι Κλίντον η οποία αποδοκίμασε τη ρητορική του…

Η ομιλία του Τραμπ, ακόμη κι έτσι, έφερε στην επιφάνεια την ανησυχία αλλά κυρίως την αμηχανία που προκαλεί η Βόρεια Κορέα στη διεθνή κοινότητα με τις αλλεπάλληλες πυραυλικές δοκιμές της και το πυρηνικό της οπλοστάσιο. Η αμηχανία είναι αποτέλεσμα ενός πολύ απλού γεγονότος: Ότι κανένας πολιτικός, διπλωμάτης, ακαδημαϊκός ή επιστήμονας σήμερα δεν μπορεί να απαντήσει με σιγουριά για τις επιδιώξεις του Κιμ Γιονγκ Ουν. Ποιοί είναι οι απώτεροι στόχοι του βορειοκορεάτικου καθεστώτος, είναι με άλλα λόγια το ερώτημα των εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων (όση είναι η αξία των εξοπλισμών που πυροδοτούν οι ΗΠΑ αξιοποιώντας τις απειλές του Κιμ Γιονγκ Ουν) που όσο παραμένει αναπάντητο, τότε στο τραπέζι θα κατατίθενται τα πιο διαφορετικά σενάρια. Η σημασία που έχει η απόκριση σε αυτό το ερώτημα υπογραμμίζεται αν λάβουμε υπ’ όψη ότι εντελώς διαφορετική απάντηση αρμόζει σε ένα επιθετικό σχέδιο που στο τελικό του στάδιο θα είχε την κατάληψη της Νότιας Κορέας με τη χρήση στρατιωτικών μέσων και διαφορετική αντιμετώπιση χρήζει ένα σχέδιο που αναπτύσσεται με μοναδικό στόχο την αμυντική θωράκιση της ίδιας της χώρας, της Βόρειας Κορέας. Δεν είναι όμως μόνο η Πιονγκγιάνγκ που παίζει με κλειστά χαρτιά στο πόκερ της κορεατικής χερσονήσου, το οποίο έχει εξελιχθεί σε ένα από τα πιο σκληρά κι απρόβλεπτα διπλωματικά παιχνίδια της μετα-ψυχροπολεμικής εποχής. Με δεύτερες σκέψεις και κρυφά σχέδια κάθονται στο τραπέζι κι όλοι οι άλλοι παίκτες: Κίνα, Ρωσία, Νότια Κορέα και φυσικά οι ίδιες οι ΗΠΑ, που ενώ εμφανίζονται ως η εγγύηση απέναντι στον πυρηνικό όλεθρο είναι η μοναδική χώρα που έχει χρησιμοποιήσει πυρηνικές βόμβες, εναντίον μάλιστα άμαχου πληθυσμού στις 6 Αυγούστου 1945 κι ενώ η Ιαπωνία είχε παραδοθεί. Σαν να βάλαμε τον έμπορο ναρκωτικών διευθυντή σε κλινική αποτοξίνωσης ναρκομανών…

Σε θέση άμυνας η Βόρεια Κορέα

Η Βόρεια Κορέα ανεξαρτήτως των στρατηγικών σχεδίων που έχει κατά νου ο 33χρονος ηγέτης της και το επιτελείο του, ξεκινάει από ένα αλάνθαστο δεδομένο: Ότι βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα. Οι ΗΠΑ κυρίως έχουν κατ’ επανάληψη και δημοσίως εντάξει τη χώρα στα μη αρεστά τους καθεστώτα. Και ξέρει όλη η υφήλιος ποια ήταν η τύχη των άλλων ηγετών που συμπεριλαμβάνονταν σε αυτή την κατηγορία, του Μουαμάρ Καντάφι της Λιβύης και του Σαντάμ Χουσεΐν του Ιράκ: Ατιμωτικός θάνατος και βίαιη ανατροπή του καθεστώτος τους, που το διαδέχτηκε εμφύλιος κι ένα απερίγραπτο χάος με την άνοδο των Σιιτών στο Ιράκ οι οποίοι διάκεινται φιλικά στην Τεχεράνη και τον διαμελισμό της Λιβύης που την καθιστά καταφύγιο του τζιχαντισμού και ασφαλές πέρασμα χιλιάδων μεταναστών που κατευθύνονται προς τη Μεσόγειο.

Οι Δυτικοί το γνώριζαν όλα αυτά πριν ανατρέψουν τα καθεστώτα και παρόλα αυτά δε δίστασαν. Το Ιράν που έχει γλιτώσει μέχρι στιγμής από την αμερικανική επιθετικότητα το οφείλει στην απροθυμία του να συνεργαστεί μαζί τους. Ξέφυγε επομένως επειδή δεν υποτάχτηκε. Γιατί επομένως ο Κιμ να επιδοθεί σε κινήσεις καλής θέλησης, όταν ξέρει ποια είναι η τύχη που τον περιμένει;

Μάλιστα, από τις ελάχιστες δημόσιες τοποθετήσεις της βορειοκορεάτικης ηγεσίας γίνεται εμφανές ότι η δραματική εμπειρία των άλλων χωρών που είχαν πέσει σε δυσμένεια από τη Ουάσινγκτον έχει ληφθεί καλά υπόψη από την Πιονγκγιάνγκ. Σύμφωνα με τη βρετανικής εφημερίδα Γκάρντιαν, (31 Ιουλίου 2017) ο Κιμ Γιονγκ Ιλ, πατέρας του σημερινού ηγέτη, όταν ρωτήθηκε γιατί δαπανά τόσα ποσά από τους ελάχιστους πόρους που διαθέτει η χώρα του είχε απαντήσει ότι «πρέπει να ξέρουν ότι έχω πυραύλους επειδή αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να μου μιλήσουν οι Αμερικάνοι». Ενώ ο σημερινός ηγέτης της Βόρειας Κορέας έχει δηλώσει πώς «αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να μην του επιτεθούν οι ΗΠΑ και ο μοναδικός τρόπος για να μη τον μετακινήσουν από την εξουσία». Κι η αλήθεια είναι πώς μέχρι στιγμής αυτές οι επιλογές, παρά την ανασφάλεια που προκαλούν σε εκατομμύρια ανθρώπους, έχουν αποδώσει πλήρως αποτρέποντας τα αμερικανικά αποσταθεροποιητικά σχέδια, που δεν τελείωσαν το 1953 με το τέλος του πολέμου, δεδομένου ότι ο τερματισμός των μαχών του πολέμου της Κορέας έγινε με ανακωχή. Έκτοτε δεν έχει υπογραφεί συμφωνία ειρήνης, με ευθύνη πρώτα και κύρια των ΗΠΑ και σε πολύ μικρότερο βαθμό της Ν. Κορέας.

Οι μνήμες δε από τον πόλεμο και συγκεκριμένα από την αμερικανική βαρβαρότητα (δεδομένου ότι η απόφαση εισβολής μπορεί να είχε την κάλυψη του ΟΗΕ αλλά το 88% των στρατιωτών προέρχονταν από τις ΗΠΑ) είναι τόσο συγκλονιστικές ώστε το σημερινό καθεστώς αντλεί νομιμοποίηση και κύρος από την αντίσταση που πρόβαλε απέναντι στους Αμερικανούς. Οι βομβαρδισμοί των Αμερικανών ήταν τόσο σαρωτικοί ισοπεδώνοντας το 75% της Πιονγκγιάνγκ και πολλών άλλων πόλεων ώστε στο τέλος οι πιλότοι δεν έβρισκαν όρθια κτίρια για στόχους. Οι ΗΠΑ μάλιστα, μετά την είσοδο και της Κίνας στον πόλεμο, είχαν επισήμως αποφασίσει να ρίξουν πυρηνικά αν υποστούν μεγάλες απώλειες ή δεχθούν επίθεση από άλλη, μη Κορεάτικη δύναμη… Δεν είναι επομένως η Βόρεια Κορέα η πρώτη που χρησιμοποιεί την πυρηνική απειλή…

Επιπλέον, αν ο κίνδυνος από τις δοκιμές της Βόρειας Κορέας είναι υποθετικός και μελλοντικός οι επιπτώσεις από τις αλλεπάλληλες κυρώσεις που ψηφίζει το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ εναντίον της Β. Κορέας, πάντα με πρωτοβουλία των ΗΠΑ, (απαγορεύοντας πχ τις εξαγωγές με στόχο να χάσει η Πιονγκγιάνγκ τα έσοδα από το σκληρό συνάλλαγμα και να μην μπορεί να αγοράσει εξοπλισμό) είναι άμεσες και υπαρκτές. Επιβεβαιώνουν δε ότι οι ΗΠΑ συνεχίζουν να εποφθαλμιούν την ακεραιότητα της Β. Κορέας ενώ πλήττουν το επίπεδο ζωής των κατοίκων της. Όπως συνέβαινε δηλαδή και με το Ιράκ, απώτερη επιδίωξη των κυρώσεων είναι να στρέψουν τον πληθυσμό, που φτωχοποιείται ραγδαία, εναντίον της πολιτικής του ηγεσίας.

Οι πλαστικές σακούλες και η περιβαλλοντική απάτη



Της Πένης Γαλάνη

Ήδη λίγες μέρες από την έναρξη τoυ νέου έτους και η κυβέρνηση έρχεται να θέσει ένα «μικρό» μέτρο μεν, το οποίο όμως καταδεικνύει όλη τη διάσταση της μέχρι τώρα κυβερνητικής πολιτικής και της απάτης της δε. Το μέτρο αναφέρεται στο λεγόμενο «περιβαλλοντικό τέλος», σύμφωνα με το οποίο οι καταναλωτές θα καλούνται πλέον να πληρώνουν 4 λεπτά του ευρώ για τη χρήση πλαστικής σακούλας γιατί, όπως ενημερώνουν το καταναλωτικό κοινό «έγκυρες» και ευαίσθητες πηγές, «αυτός που ρυπαίνει πρέπει να πληρώνει αν θέλει να συνεχίσει να ρυπαίνει». Με άλλα λόγια, ένας νέος άδικος φόρος, που κατά κύριο λόγο πλήττει τα φτωχώτερα λαϊκά στρώματα (καθώς λειτουργεί αναλογικά και σωρευτικά), έρχεται να προστεθεί στο ήδη επιβαρυμένο από χαράτσια και φόρους ελληνικό νοικοκυριό και μάλιστα υπό το μανδύα μιας αφήγησης που υπερασπίζεται το περιβάλλον και μάχεται με όλους τους τρόπους για την προστασία και τη διαφύλαξή του από τις βλαβερές συνήθειες. Μάλιστα, έχει λειτουργήσει τόσο επιτυχημένα αυτός ο μανδύας οικολογικής προστασίας που σχεδόν οποιαδήποτε διαφωνία ή ένσταση γύρω από το μέτρο της πληρωμής της πλαστικής σακούλας οξύνει αυτόματα ηθικά αντανακλαστικά και τις περισσότερες φορές κατατάσσεται με μεγάλη ευκολία σε «ασυνειδησία γύρω από το περιβαλλοντικό ζήτημα», «ελληνική νοοτροπία» που πρέπει να καταργηθεί μαζί με άλλες συνήθειες (όπως τα δημόσια αγαθά και τα εργασιακά δικαιώματα) ώστε να έρθουμε λίγο πιο κοντά σ’αυτό που ονομάζεται «πολιτισμένη Ευρώπη». Γι’ αυτό η συγκεκριμένη περίπτωση αποτελεί μια προσπάθεια εξαπάτησης της κυβέρνησης αφού κατάφερε –για άλλη μια φορά– να αποκρύψει εντέχνως την ουσία ενός νέου μέτρου που φέρνει, υποκαθιστώντας την με μια γενικόλογη και αόριστη συζήτηση γύρω από την οικολογική διάσταση του θέματος.

Η πικρή αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα και οι κάτοικοί της δεν αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση γύρω από τα ζητήματα της ανακύκλωσης ή της αντικατάστασης του πλαστικού από άλλα βιοδιασπώμενα υλικά σε σχέση με άλλες χώρες στην Ευρώπη και παγκοσμίως. Δεν είναι τυχαία άλλωστε τα τελευταία δημοσιοποιημένα δεδομένα από την Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία που δείχνουν ότι η χώρα μας κατευθύνει προς ταφή το 88,4% από το σύνολο των αποβλήτων που παράγει και βρίσκεται πέμπτη από το τέλος σε μια λίστα 33 χωρών και τρίτη από το τέλος στην Ευρώπη των 28. Όπως όμως δείχνουν και τα στοιχεία, δεν είναι η ατομική επιλογή στη χρήση της πλαστικής σακούλας που δημιουργεί πρωτίστως το πρόβλημα αλλά οι πολιτικές επιλογές των εκάστοτε κυβερνήσεων και φορέων που υπηρετούν τα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων και ομίλων έναντι της προστασίας του περιβάλλοντος και της σύγκρουσης με την ασυδωσία του κεφαλαίου.

Παρασκευή

Οι πεθαμένοι ξέρουν μονάχα τη γλώσσα των λουλουδιών


by SaneJoker    

Δεν έχει ασφοδίλια, μενεξέδες, μήτε υάκινθους·
πώς να μιλήσεις με τους πεθαμένους.
Οι πεθαμένοι ξέρουν μονάχα τη γλώσσα των λουλουδιών·
γι’ αυτό σωπαίνουν

Γιώργος Σεφέρης, «Ο Στράτης Θαλασσινός ανάμεσα στους αγάπανθους»

~~~~~~~~~~~~~

Στη Θάλαττα δεν έχει αστυνομία. Το πιο κοντινό αστυνομικό τμήμα είναι στο Χελιδόνι. Ο εκεί διοικητής ήταν παλιός συμμαθητής του πατέρα μου. Μαζί πήγαν γυμνάσιο, μαζί πέρασαν στη σχολή υπαξιωματικών. Κι όταν πηγαίναμε στο χωριό περνούσαμε κάποιες φορές απ’ το Χελιδόνι, για να πιουν ένα κρασί παρέα.

Την τελευταία φορά που τον ακολούθησα ήμουν 17 χρονών. Επειδή ήξερα ότι θα βαρεθώ είχα μαζί μου ένα βιβλίο της Πατρίσια Χάισμιθ.

Κάτσαμε στην ταβέρνα απέναντι απ’ το τμήμα. Τον Αντωνάκη, τον φίλο του πατέρα μου, οι χωριανοί τον φώναζαν καπετάνιο -παρότι δεν είχε μπει ποτέ σ’ άλλο πλοίο πέρα απ’ το φέρι μποτ που πάει στη Ζάκυνθο.

Έμοιαζε πολύ με τον πατέρα μου. Κοιλιά απ’ το ποτό και τις γουρνοπούλες, λίγο κόκκινη μύτη, λίγο φασίστας, λίγο αντικομμουνιστής, λίγο χριστιανός. Κλασικός αστυνομικός της παλιάς σχολής.

Έφαγα όση πέτσα άντεχα και ήπια μια μπύρα, χωρίς τσιγάρο, γιατί αυτό ήταν κοινό μυστικό. Το ήξερε ότι κάπνιζα, με είχε μυρίσει και είχε βρει άδεια πακέτα. Αλλά δεν ήθελε να το ξέρει κι εγώ ήθελα την ησυχία μου.

Μπροστά στον πατέρα μου θα κάπνιζα μόνο στην πρώτη άδεια απ’ τον στρατό. Μάλλον γιατί τότε με θεώρησε αρκετά άντρα γι’ αυτό και μου είπε, καθώς πίναμε καφέ στον Σκαραμαγκά: «Άντε, κάνε κι εσύ ένα τσιγάρο.»

Είναι παράξενη η σχέση κάθε γιου με τον πατέρα του, αλλά σίγουρα είναι πολύ πιο απλή απ’ τη σχέση ανάμεσα σε κόρη και μάνα.

~~

Τετάρτη

Αβασιλι είσαι καθίκι…



Γράμματα στον Άι Βασίλη


~~~~~
~~~~~

ΑΒΑΣΙΛΙ ΘΕΛΟ Σ ΚΙΛΟ



~~{}~~

Α Ι ΒΑΣΙΛΙ ΤΟΡΑ ΚΣΕΡΟ ΝΑ ΓΡΑΦΟ

ΖΙΤΙΣΑ ΣΚΙΛΟ ΚΕ ΦΕΡΕ ΚΟΚΛΑΚΙ

ΘΕΛΟ ΦΑΡΜΑ ΠΛΕΠΟΠΙΛ ΚΕ ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΖΟΑ

ΠΕΤΡΟΣ



~~{}~~



αι Βασιλη, για σου. Τι κανουν οι ταραδοι; δε θελο σκιλο γιατι θα φερις κουκλακι ουτε πλειμοπιλ γιατι εφερες μονο ενα μικροκουτι.

θελοτιλεχεριζομενο μεγαλο

Πέτρος Αναστόπουλος



~~{}~~



Γεια σου, αι βασίλη. Τωρα παω δευτερα. Περισι μου έφερες ενα αφτοκινιτακι μικρό και εγώ είχα ζητήση μεγάλο. Δε καταλαβες επηδη δεν ηξερα να γραφω καλά. Φετος θελω ένα ποδήλατο, μπιεμεξ, σαν του Νίκου. Μάβρο με κόκινες φλόγες και να χει και κοντρα.

πως προλαβενης να μυραζεις όλα τα δώρα; εχεις εφ16;

Πέτρος Αναστασόπουλος

Οδός Ανθέον, Θεσαλονικη, Ελλάδα, Εβρόπη



~~{}~~



Αι Βασίλη, είμαι ο Πέτρος. Δεν πιστευω πως υπαρχεις αληθεια γιατι όλοι οι φίλοι μου μου λενε οτι δεν υπάρχεις και ότι τα παιχνίδια δεν τα φερνεις εσυ αλλά οι μπαμπάδες και όσες φορές σου ζήτησα κατι μου έφερες κάτι άλλο.

Αν υπαρχεις θέλω να μου φερεις ένα ηλεκτρονικό, αυτό με τον Ντόναλτ που σβήνει φωτιες, το μπλε οχι το ροζ το κοριτσίστικο.
Αν δεν υπαρχεις και τα παιχνίδια τα αγοραζει ο μπαμπάς από το μαγαζί παλι θελω ηλεκτρονικο.



——

——

——

——

——

——

Γεια σου, Bill… Τι χαμπάρια, φιλαράκι; Πως τα πάνε οι πιγκουΐνοι, γεννάνε αυγά; ΧΑΧΑΧΑ. Είμαστε στο σπίτι με την τσακαλοπαρέα και είμαστε λιώωωμα!!!!

Σου στέλνουμε ένα ομαδικό γράμμα. Λοιπόν… Εγώ θέλω να μου φέρεις μια gibson les paul, όπως αυτή που έχει ο Slash (γαμώ τα άτομα και φοβερός κιθαρίστας). Ο Νίκος θέλει να του φέρεις μια κούτα Jack Danielsκαι τσιγάρα. Ο Γιώργος θέλει να του φέρεις τη Σίντι Κρόφορντ (και φέρ’τη γρήγορα γιατί κοντεύει να τυφλωθεί από τη πολλή μαλακία!!!).

Keep on rocking, Billαρα!!!

Δευτέρα

Το ΔΝΤ στο χωριό του Άι Βασίλη.


Τίποτε δεν έμοιαζε να χει αλλάξει στο χωριό του Άι Βασίλη κι όμως τίποτε δεν ήταν πια το ίδιο.

Ο Ρούντολφ ο τάρανδος είχε τρελαθεί να κλάνει. Το μεταφυσικό στομάχι του δεν άντεχε τα μεταλλαγμένα και το χορτάρι της περιοχής είχε επιμολυνθεί από την Monsanto.

«Πιες μια κόκα κόλα να στανιάρεις» του είπε ο Άι Βασίλης μα όσες πιο πολλές κόλες έπινε, τόσο πιο χοντρός γινόταν. Ο πιο χοντρός ιπτάμενος τάρανδος της ιστορίας είχε γίνει, πιο χοντρός κι από τον Άι Βασίλη.

Αυτά τα χριστούγεννα ο Άι Βασίλης φορούσε τη στολή του και μέσα στο σπίτι.

Το πετρέλαιο είχε ανέβει στο θεό κι ο ΟΗΕ δεν τον άφηνε να πάρει φυσικό αέριο απ τη Ρωσία.
Δεν πήγαινε άλλο. Δεν έβγαινε: Κάθε χρόνο τα ίδια: Ήσουν καλό παιδί; Τι θες να σου φέρει ο Άι Βασίλης τα χριστούγεννα;

Και κανείς δεν σκεφτόταν πως ακόμη και τα δώρα που έρχονται απ τον ουρανό, στη γη φτιάχνονται κι έχουν κόστη.

Άσε που ο ανταγωνισμός από την Κίνα είχε κάνει ακόμη και το τζάμπα ασύμφορο.

Ο Άι Βασίλης έριξε τα μούτρα του και πήρε τηλέφωνο τα παιδιά της coca cola. Του χρωστούσαν άλλωστε, δεν τους χρωστούσε.

«Who is it?”
«Άι»
«Ι Who?»
«Άι βασίλης. I am having some financial problems»
«Ι.M.F»
«Ι who?»
«Ι.Μ.F. The international Monetary Fund. They help people who can’t make it. Don' t be silly Ai vasili and give them a call»