Δευτέρα

Το ΔΝΤ στο χωριό του Άι Βασίλη.


Τίποτε δεν έμοιαζε να χει αλλάξει στο χωριό του Άι Βασίλη κι όμως τίποτε δεν ήταν πια το ίδιο.

Ο Ρούντολφ ο τάρανδος είχε τρελαθεί να κλάνει. Το μεταφυσικό στομάχι του δεν άντεχε τα μεταλλαγμένα και το χορτάρι της περιοχής είχε επιμολυνθεί από την Monsanto.

«Πιες μια κόκα κόλα να στανιάρεις» του είπε ο Άι Βασίλης μα όσες πιο πολλές κόλες έπινε, τόσο πιο χοντρός γινόταν. Ο πιο χοντρός ιπτάμενος τάρανδος της ιστορίας είχε γίνει, πιο χοντρός κι από τον Άι Βασίλη.

Αυτά τα χριστούγεννα ο Άι Βασίλης φορούσε τη στολή του και μέσα στο σπίτι.

Το πετρέλαιο είχε ανέβει στο θεό κι ο ΟΗΕ δεν τον άφηνε να πάρει φυσικό αέριο απ τη Ρωσία.
Δεν πήγαινε άλλο. Δεν έβγαινε: Κάθε χρόνο τα ίδια: Ήσουν καλό παιδί; Τι θες να σου φέρει ο Άι Βασίλης τα χριστούγεννα;

Και κανείς δεν σκεφτόταν πως ακόμη και τα δώρα που έρχονται απ τον ουρανό, στη γη φτιάχνονται κι έχουν κόστη.

Άσε που ο ανταγωνισμός από την Κίνα είχε κάνει ακόμη και το τζάμπα ασύμφορο.

Ο Άι Βασίλης έριξε τα μούτρα του και πήρε τηλέφωνο τα παιδιά της coca cola. Του χρωστούσαν άλλωστε, δεν τους χρωστούσε.

«Who is it?”
«Άι»
«Ι Who?»
«Άι βασίλης. I am having some financial problems»
«Ι.M.F»
«Ι who?»
«Ι.Μ.F. The international Monetary Fund. They help people who can’t make it. Don' t be silly Ai vasili and give them a call»

Παρασκευή

10 «αριστερά» πράγματα του ΣΥΡΙΖΑ να τραβάς τα μαλλιά σου

     Δημήτρης Κανελλόπουλος

Και προτού ξεκινήσουμε την απαρίθμηση, να προλάβουμε όσους προτάσσουν το... περίφημο «δεν είναι νέα, είναι ήδη ψηφισμένα» τα μέτρα, γιατί με τη φρασεολογία τους αρχίζουν και θυμίζουν Σαμαρά (και όχι μόνο).

1) Ξεκίνησαν τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς.

2) Ακολουθούν την ίδια -κωμικοτραγική- τακτική όπως και οι προηγούμενοι: έβγαλαν πρώτο ηλεκτρονικό πλειστηριασμό με μια βίλα στην Κηφισιά ώστε να μας... ξεγελάσουν. Θα θυμάστε τι έκαναν και οι άλλοι όταν έπαιρναν μέτρα; Αύξηση ΦΠΑ στους αγρότες ψήφιζαν; Να τα σκάνδαλα με τις αγροτικές επιδοτήσεις, πρώτο θέμα σε Mega και ΣΚΑΪ. Εκοβαν χρήματα από τους δημόσιους υπαλλήλους; Να τα ρεπορτάζ για τους τεμπέληδες του Δημοσίου. Αφήστε, δε, τους εκπαιδευτικούς που κάθονται Χριστούγεννα, Πάσχα και καλοκαίρι...

3) Ψήφισαν μέτρα καταστολής, ακόμα και αυτόφωρο, για όσους εμποδίζουν τους φυσικούς πλειστηριασμούς (τους οποίους ξεκίνησαν αφότου συμφώνησαν με τη γνωστή ομάδα των συμβολαιογράφων που ξημεροβραδιάζεται στα πάνελ του ΣΚΑΪ).

4) Το γεγονός και μόνο πως συμφωνεί μαζί τους ο Μπάμπης Παπαδημητρίου θα έπρεπε να τους είχε προβληματίσει έστω και λίγο.

5) Ακόμα να ψηφιστεί ο νόμος εκείνος που θα προστατεύσει τα ακίνητα αξίας μέχρι 300.000 ευρώ. Οι διαβεβαιώσεις είναι προφορικές προς το παρόν (κι έτσι θα μείνουν, εκτός και αν συμφωνήσει η Τρόικα).

6) Έναν φόρο έχουν μειώσει και αυτός είναι των καναλαρχών. Και τον μείωσαν μάλιστα κατά 75%! Θυμάστε εσείς κάποιον άλλο φόρο να καταργήθηκε αυτό το διάστημα να μου πείτε κι εμένα; (Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, είναι η πρώτη κυβέρνηση που παλεύει να πληρώσουν ένα τίμημα για τις τηλεοπτικές άδειες οι ιδιοκτήτες των καναλιών, ουδείς άλλος το επιχείρησε).

Τετάρτη

Περικλής Κοροβέσης: Η ομάδα του Τσίπρα κατόρθωσε να εξαφανίσει την Aριστερά

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στους Σταμάτη Μαυροειδή και Μιχάλη Σιάχο

Το ραντεβού που δώσαμε από τα μέσα του Σεπτέμβρη, τελικά πραγματοποιήθηκε στα τέλη Νοέμβρη. Οποιαδήποτε συζήτηση με τον Περικλή Κοροβέση έχει αξία για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Αν κάτι τον διακρίνει δεκαετίες τώρα, είναι η επιμονή του σε αρχές, η επιμονή του στον άνθρωπο, τις ανάγκες και τις αδυναμίες του. Μια επιμονή, όμως, που δεν έγινε ποτέ ούτε γραφική, ούτε και εξουσιαστική. Ποτέ δεν θα πει κάτι ο Περικλής, με όποιον κι αν συζητάει, με ύφος ινστρούχτορα, με ύφος… παλιάς καραβάνας που δεν σηκώνει αμφισβήτηση. Ανοιχτός στην κουβέντα, επίμονα αριστερός σε κάθε του βήμα κι αθεράπευτα αντιεξουσιαστής, ευαίσθητος και δεκτικός σε κάθε σκέψη και πρόταση, αλλά ταυτόχρονα αυστηρός απέναντι σε όποιον και ό,τι διαστρέφει περιεχόμενα και αξίες που διαχρονικά πραγμάτωσαν απλοί αγωνιστές, χωρίς ανταλλάγματα κι οφίτσια. «Πρέπει να κάνουμε μια διάκριση στην αριστερά. Σ’ αυτούς που προσφέρουν και σ’ αυτούς που επωφελούνται», σημειώνει χαρακτηριστικά…
 
«Η αδράνεια ροκανίζει το μέλλον»… Θα θέλατε κ. Κοροβέση να γίνετε λίγο πιο αναλυτικός στο τι ακριβώς εννοούσατε όταν βάλατε αυτόν τον τίτλο στο τελευταίο σας βιβλίο;



Εδώ και πολλά χρόνια, από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 είχα συλλάβει την ιδέα ότι μας χρειάζεται ένας νέος διαφωτισμός, γιατί τα παλιά μας εργαλεία, όπως είχαν διαμορφωθεί στη Σοβιετική Ένωση και στην Κίνα, ήτανε σκουριασμένα και δεν μας επέτρεπαν να δούμε την πραγματικότητα. Αντί να βλέπουμε την κοινωνία και να την αναλύουμε για να δούμε τι θα κάνουμε, βλέπαμε την ιδεολογία, κι αυτό κατά κάποιο τρόπο προσομοίαζε σε θεολογικό φαινόμενο: Να κρατήσουμε την ιδεολογική πίστη. Η συλλογικότητα είναι μέσα στη φύση του ανθρώπου και στο σημείο που ο άνθρωπος φεύγει από τη συλλογικότητα και αδρανεί γίνεται ο καλύτερος σύμμαχος της καταπίεσης. Οι τύραννοι φοβούνται τον ενεργό πολίτη. Το λέει κι ο Μπρέχτ: «Αν δεν υπήρχα εγώ οι τύραννοι θα κοιμόντουσαν καλύτερα». Επομένως, όταν αδρανείς –είναι σκληρό αυτό που θα πω– στην ουσία βάζεις πλάτη στους Χρυσαυγίτες.
«Για μένα η εξουσία είναι μια μορφή τρέλας, γι’ αυτό και γίνεται επικίνδυνη, γι’ αυτό και σκοτώνει τόσο εύκολα…»
Τι κάνει, όμως, τον πολίτη να γίνεται αδρανής;


Οι εξουσίες από την εποχή των Φαραώ και του μεγάλου βασιλιά στην Περσία έχουν αποκτήσει μια τεράστια πείρα πώς να κάνουν τον πολίτη ανενεργό, πώς θα τον βγάλουν από τη μέση για να μη έχει δικαιώματα. Στις αποικίες υπήρχε μια συνεδρίαση της Ιερής Εξέτασης (το αναφέρει, νομίζω, ο Μπαρτολομέο ντε λα Κάσας) η οποία έθεσε το ερώτημα αν οι ινδιάνοι είναι ανθρώπινα όντα ή είναι ζώα; Και λίγο αργότερα με τις κατακτήσεις του ιμπεριαλισμού, ο μαύρος στοίχιζε όσο ένα άλογο. Όταν χάνεις την ανθρώπινη ιδιότητα, αναγκαστικά σού επιβάλουν να μη έχεις κανένα δικαίωμα. Νομίζω, λοιπόν, ότι αυτό που κάνει αδρανείς τους ανθρώπους είναι γιατί «τελειώσανε» την κρατική διαπαιδαγώγηση: Να μην είσαι τίποτα, να κοιτάς τη… δουλίτσα σου. Κι από ’κει και πέρα είναι αυτοί που αποκτάνε συνείδηση χωρίς να έχουν δικαιώματα, αυτοί δηλαδή που κινούν την ιστορία τελικά. Νομίζω, λοιπόν, ότι η αδράνεια είναι το φυσικό προϊόν της εξουσίας και μόνο ο εξεγερμένος που ζητάει τα δικαιώματά του μετράει σαν πολίτης. Δεν νομίζω ότι είναι κάτι ψυχολογικό, δειλία ή οτιδήποτε άλλο. Σου λένε: θέλεις να πας μπροστά; Κάνε το κορόιδο.


Η συλλογικότητα ατόνησε επειδή η κυρίαρχη εξουσία ώθησε εντέχνως τα πράγματα προς τον ατομισμό ή μήπως και η αριστερά συνέβαλλε ενεργητικά σε αυτήν την αδράνεια;

Να το πω ευθαρσώς; Η αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ είναι η ταφόπετρα του κινήματος και θα πάρει πολλές δεκαετίες μέχρι να ξαναδιαμορφωθεί μια άλλη αριστερά. Αυτό που λέω είναι προκλητικό αλλά δεν πειράζει. Θα συνεχίσω όμως λέγοντας ότι ούτε η Κατοχική, ούτε η εμφυλιοπολεμική Ελλάδα μπόρεσε να καταστρέψει την αριστερά. Μετά τη συντριβή του ΚΚΕ, που ήταν και στρατιωτική και πολιτική, σε οχτώ χρόνια μέσα η ΕΔΑ έγινε αξιωματική αντιπολίτευση. Που σημαίνει ότι αυτός που κατόρθωσε να εξαφανίσει την αριστερά είναι η ομάδα του Τσίπρα στον ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί εν προκειμένω, ο κόσμος είχε ποντάρει την ουτοπία και αντί γι’ αυτήν βγήκε μια δραματική απογοήτευση. Να επιστρέψουμε στο ερώτημα: Η συλλογικότητα δεν είναι αναγκαστικά πολιτική. Μπορεί να είναι πανηγύρι, μπορεί να είναι μαγαζί, να είναι μια καλή ταβέρνα που δεν δουλεύει για το κέρδος, μια θεατρική ομάδα, μπορούν να είναι πολλά και διαφορετικά πράγματα. Υπάρχουν διάφορες συλλογικότητες που συγκλίνουν και δημιουργούν πολιτικό προϊόν.

Τρίτη

Πρώην στέλεχος του facebook: Κλείστε τα social media. Σας προγραμματίζουν

Ο Chamath Palihapitiya κατακεραυνώνει το διασημότερο μέσο κοινωνικής δικτύωσης

Toby Melville / Reuters
Κι ενώ το facebook συνεχίζει να κινείται ανοδικά και να διαδίδεται ολοένα και περισσότερο, καθημερινά πληθαίνουν οι καταγγελίες των επενδυτών και των εργαζομένων οι οποίοι δημόσια εκφράζουν τις ανησυχίες τους για τον αντίκτυπο του μέσου στους χρήστες του.

Ο Chamath Palihapitiya, πρώην αντιπρόεδρος του Facebook, προκάλεσε τις εντυπώσεις με τις πρόσφατες δηλώσεις του με βάση τις οποίες τα social media «διαβρώνουν τα βασικά θεμέλια του τρόπου συμπεριφοράς των ανθρώπων» και εκείνος αισθάνεται ενοχές για τη δημιουργία εργαλείων που «διαλύουν τον κοινωνικό ιστό».

Κατά τη διάρκεια ομιλίας του το Νοέμβριο στο «Graduate School of Business» του Στάνφορντ, ο Palihapitiya επισήμανε μεταξύ άλλων: «Δεν το καταλαβαίνετε αλλά σας προγραμματίζουν... όμως τώρα πρέπει να αποφασίσετε πόσα είστε διατεθειμένοι να παραχωρήσετε, πόση από τη διανοητική σας ανεξαρτησία». Επίσης, υπογράμμισε πως ο ίδιος δεν θέλει να υφίσταται προγραμματισμό και για το λόγο αυτό δεν χρησιμοποιεί αυτή την «αηδία» και δεν επιτρέπει ούτε στα παιδιά του να το χρησιμοποιούν.

Ο Palihapitiya συμβούλεψε το κοινό να κάνει ένα διάλειμμα από τα social media. 

Το τελευταίο εξώδικο

«Έλα Αλέξη, ηρέμησε, το ξέρω ότι τον αγαπούσες. Κι ας μη γούσταρες όλους αυτούς της παρέας του. Στο κάτω-κάτω, όσο μπορούσες να τον βοηθήσεις, όταν είχε ανάγκη, τον βοήθησες».

Ήταν τα λόγια παρηγοριάς της γυναίκας μου, για ένα νέο που με είχε συγκλονίσει.

«Αισθάνομαι τύψεις. Για αυτά, που έγραψα» της είπα. «Όχι ότι τον κακολόγησα» συνέχισα, «αλλά να, για τον χλευασμό εκείνης της γελοίας δεξίωσης στο μεγάλο Club των Βορείων Προαστίων, μετά τα βαφτίσια του παιδιού του, του Ιάσονα. Και ήμασταν και εμείς καλεσμένοι. Θυμάσαι;»

«Ναι, Θυμάμαι. Ήταν μια αξέχαστη βραδιά» μου απάντησε. «Και εσύ βρε αθεόφοβε, τι ήθελες να γράψεις, σε αυτόν τον Πιτσιρίκο, για την Κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας; Ορίστε, τι κατάλαβες; Πέθανε ο άνθρωπος. Και θα το έχεις βάρος στη συνείδηση σου, έτσι που διακωμώδησες όλη την δεξίωση».

«Είσαι στα καλά σου;» της είπα νευριασμένος. «Εγώ τον πέθανα; Άλλοι είναι οι υπαίτιοι, γυναίκα. Ξύπνα! Τον φάγανε οι καιροί και οι ισχυροί του φίλοι».

«Μα, για ποιόν μιλάς επιτέλους;» θα αναρωτηθεί ο αδαής αναγνώστης, περιμένοντας να διαβάσει άλλη μια ελαφριά ιστορία με ρεμάλια και χαζογκόμενες.

Για ένα φίλο γράφω, παιδιά. Μα την φορά αυτή, η ιστορία έχει τέλος θλιβερό.

Ένας φίλος, λοιπόν, και πελάτης, ο πατέρας του Ιάσονα -τώρα ετοιμάζεται να πάει στο Γυμνάσιο το παιδί- πέθανε πριν λίγες μέρες ξαφνικά, ενώ καθόταν στο σαλόνι του σπιτιού του.

Στην αγαπημένη του καρέκλα, αυτή που τον ανακούφιζε από τους πόνους της πλάτης. Μία δερμάτινη Le Corbusier.

Στη βεράντα του βρισκόταν, καπνίζοντας το υστερνό του πούρο και πίνοντας το αγαπημένο του cocktail. Ένα Campari soda.

Εκεί, στο υπαίθριο bamboo σαλόνι, δίπλα ακριβώς στην πισίνα μιας μονοκατοικίας στην Εκάλη, τον βρήκε η γυναίκα του, επιστρέφοντας από γνωστό Club της περιοχής. Ήταν νωρίς απόγευμα, μιας περασμένης Κυριακής.

Αν και με την σύζυγο του φίλου και πελάτη μου οι σχέσεις μου δεν ήταν οι καλύτερες, με τον πατέρα του Ιάσoνα, μας είχαν ενώσει τα πρώτα βήματα των διαδρομών μας.

Ίδιες οι γειτονιές που ξεκινήσαμε. Ίδια τα όνειρα και οι φιλοδοξίες μας.

Μα, στην πορεία, οι κοινωνικοί μας δρόμοι χώρισαν.

Γιατί, εκείνος προικισμένος με το χάρισμα της επικοινωνίας και της προσέγγισης ισχυρών οικονομικών παραγόντων, είχε καταφέρει μέχρι τα μέσα του 2000 να δημιουργήσει μια αξιοσέβαστη περιουσία.

Σε αντίθεση με εμένα, που, μια σειρά από επιχειρηματικές πρωτοβουλίες, δεν είχαν την ανάλογη κατάληξη.

Δευτέρα

Μια οικογένεια στη Νίκαια αρνείται να παραδώσει το σπίτι της στην τράπεζα “κι ας χυθεί αίμα”


 
«Η εικόνα των αστυνομικών που χτυπούν την πόρτα, έχει μείνει ακόμη στο μυαλό μου. Κάθε βράδυ πέφτω για ύπνο και σκέφτομαι πως είναι το τελευταίο μας βράδυ στο σπίτι»

Της Άννα Νίνη
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Κατσής


Η ώρα που φτάνουμε στην περιοχή των προσφυγικών στη Νίκαια, είναι 2 το μεσημέρι. Στο παράθυρο του παλιού διώροφου σπιτιού τής οδού Βιθυνίας, μας περιμένει με βλέμμα γεμάτο αγωνία ο κύριος Βασίλης με τη γυναίκα του. Μπαίνοντας μέσα, μας καθίζει γύρω από το στρογγυλό ξύλινο τραπέζι του σαλονιού. Τα χαρτιά που με παράπονο μάς δείχνει, έχουν καλύψει το τραπεζομάντηλο. Το μόνο που βλέπεις είναι ένας κυκεώνας από σφραγίδες.

Μπροστά του έχει έναν μπλε παραφουσκωμένο ντοσιέ με ξεκολλημένες διαφάνειες και το φωτιστικό του σαλονιού λείπει. Παρατηρώ για δευτερόλεπτα τα καλώδια του ρεύματος που βγαίνουν βίαια από το ταβάνι. «Το κατεβάσαμε (το φωτιστικό) για να το καθαρίσω και τώρα δεν με αφήνει να το ξαναβάλω. Θα μας πετάξουν έξω από το σπίτι μας έτσι κι αλλιώς, μου λέει ο Βασίλης. Γιατί να το κρεμάσουμε;», λέει η κυρία Ελένη, η σύζυγός του.

Το σπίτι, σήμερα, τυπικά ανήκει στην Eurobank. Αγοράστηκε από τον κ. Σκοπελίτη το 2005 με δάνειο ύψους 130.000 χιλιάδων ευρώ από τη συγκεκριμένη τράπεζα και ανακαινίστηκε με ακόμη ένα δάνειο, 30.000 ευρώ. Στην εποχή της ευμάρειας και πριν η κρίση μάς χτυπήσει την πόρτα, οι μαυρισμένοι πλέον τοίχοι του σπιτιού έκλειναν μέσα τους τη ζωή και την καθημερινότητα μιας μεγάλης οικογένειας. Ζούσαν εκεί ο κ. Βασίλης με τη γυναίκα του, η κουνάδα και ο κουνιάδος του, τα δυο πεθερικά του και τα δυο παιδιά του. «Το σπίτι ήταν σαν στάβλος όταν το αγοράσαμε. Το ανακαίνισα όσο μπορούσα για να ζούμε ανθρώπινα. Τότε έδιναν ό,τι δάνεια ήθελες. Σκέψου ότι αφού μου ενέκριναν το στεγαστικό και το επισκευαστικό δάνειο, με ρώτησαν αν θέλω να αγοράσω και μια Μερσεντές ή κάποιο άλλο αμάξι για να μου δώσουν κι άλλο δάνειο. Τους είπα ότι απλώς ήθελα να αγοράσω ένα σπίτι για να βάλω μέσα την οικογένεια μου. Είχαμε όλοι μαζί εισοδήματα 4.000 ευρώ και μπορούσαμε πολύ εύκολα να πληρώνουμε το δάνειο», λέει ο κ. Σκοπελίτης.

Η μόνη ερώτηση που μπορώ να κάνω αρχικά είναι «Τι πήγε τόσο στραβά;». Η ζωή του κ. Σκοπελίτη, όπως σιγά-σιγά ξεδιπλώνεται μέσα από τα λεγόμενά του, είναι σαν ντόμινο με συνεχείς πτώσεις των κομματιών. Τα παιδιά του, μετά την αγορά αυτού του σπιτιού, επίσης αγόρασαν από μια κατοικία το καθένα, με δάνεια ύψους 70.000 ευρώ και 90.000 ευρώ αντίστοιχα. Σήμερα, η τράπεζα έχει ήδη κατασχέσει τα δυο αυτά σπίτια μετά από πλειστηριασμούς, ενώ ο πλειστηριασμός για το σπίτι τής οδού Βιθυνίας που μένουν σήμερα πλέον όλοι μαζί, αφού τα παιδιά επέστρεψαν στο πατρικό τους, έγινε το 2012. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να είναι όχι απλά η πρώτη, αλλά η μόνη κατοικία που τους έχει απομείνει. Το σπίτι όμως τυπικά ανήκει στη τράπεζα. Μετά από αναποδιές και προβλήματα υγείας, ζουν με το επίδομα αλληλεγγύης, λαμβάνουν 100 ευρώ ο καθένας, δηλαδή συνολικά 400 ευρώ τον μήνα. Αυτό όπως λέει ο κ. Σκοπελίτης έγινε επειδή «μας έβαλαν όλους εγγυητές, τον έναν στον άλλο, και έφτασαν το ποσό που χρωστούσαμε πάνω από τις 200 χιλιάδες. Αρχικά είχαμε εισόδημα 4.000 ευρώ [τον μήνα]. Μετά την κρίση πέσαμε στα 1.000 ευρώ και μετά στα 500. Πώς θα πλήρωνα τα δάνεια με 500 ευρώ εισόδημα και τόσους ανθρώπους να μένουν εδώ; Δεν υπήρχε τρόπος». Σύμφωνα με τον νόμο, η τράπεζα ή οι ιδιώτες, πριν κάνουν πλειστηριασμό, πρέπει να έχουν δικαστική απόφαση ή δικαστική διαταγή, που να δέχεται ότι ο οφειλέτης χρωστάει. Δεν μπορούν να κινηθούν αυθαίρετα. Για να εκδοθεί αυτή η δικαστική απόφαση ή η δικαστική διαταγή έχει προηγουμένως λάβει έγκαιρα γνώση ο οφειλέτης ώστε να μπορεί να υπερασπίσει αποτελεσματικά τη θέση του. Ολες αυτές οι διαδικασίες τηρήθηκαν την περίπτωση του κ. Σκοπελίτη. Και ο πλειστηριασμός έγινε.

Πέμπτη

Ήταν κάποτε ένας πρίγκηπας

O Δημήτρης Καρύδας αφήνει για λίγο στην άκρη το μπάσκετ και θυμάται στο προσωπικό του blog τον Παύλο Σιδηρόπουλο, τον «πρίγκηπα» του ελληνικού ροκ που έφυγε σαν σήμερα από την ζωή το 1990.

Ο Παύλος Σιδηρόπουλος.

Αη Νικόλα, πάνε 27 χρόνια, πότε πέρασε ο καιρός τόσο γρήγορα. Απογευματινή βάρδια στο ΜΕΓΚΑ που έχει ξεκινήσει να εκπέμπει πριν από λίγο. Ο φίλος που με πήρε τηλέφωνο μου είπε την είδηση που έμοιαζε: «Πέθανε ο Παύλος». Για την παλιά μας παρέα στο λύκειο Αμαρουσίου δεν χρειαζόταν επίθετο ή άλλες συστάσεις. Παύλος ήταν ένας, αυτός που είχε ντύσει μουσικά την ατίθαση εφηβεία μας. Στην αρχή δεν τον πίστεψα. Σε μια εποχή που δεν υπήρχε ίντερνετ και κινητό αυτές οι φήμες για τους «θανάτους» διάφορων επωνύμων κυκλοφορούσαν από στόμα σε στόμα και γίνονταν πιστευτές μέχρι να….εμφανιστεί όρθιος και ζωντανός ο….μεταστάς. Κατέβηκα ένα όροφο και ρώτησα στην πηγή των ειδήσεων, τον αρχισυντάκτη βάρδιας του ΜΕΓΚΑ. «Ναι κάτι έχουμε εδώ, αυτός ο ροκάς είναι. Πέθανε από ναρκωτικά, αλήθεια είναι. Τον έχουμε προτελευταία είδηση στο δελτίο».

Αυτός ο….ροκάς λοιπόν. Η προτελευταία είδηση του δελτίου. Παύλος Σιδηρόπουλος, ο πρίγκηπας. Το 1990 έπεσαν οι τίτλοι τέλους, η ντρόγκα έφαγε τον Παύλο, όπως αναφερόταν στους τίτλους μιας ημερήσιας εφημερίδας την επόμενη μέρα. Για τους έφηβους της δεκαετίας του ’80 ο Σιδηρόπουλος ήταν ότι πιο κοντινό υπήρχε εντός των συνόρων στον Τζιμ Μόρισον, στους καταραμένους μπλουζμεν, αντιπροσώπευε μόνος του σχεδόν το ελληνόφωνο ροκ. Εντάξει, μην πιστέψετε τον μύθο. Λίγοι ήταν αυτοί που τον ήξεραν και τον παρακολουθούσαν όσο ζούσε. Ούτε θρύλος ήταν, ούτε μύθος. Στη μουσική και στις τέχνες ο κανόνας είναι ίδιος: Πρέπει να πεθάνεις για να μείνεις αθάνατος. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν οι οπαδοί του αυξήθηκαν γεωμετρικά και τη μουσική του την άκουσαν πολλοί περισσότεροι από όσους την εποχή που ζούσε. Οι άλλοι, οι παλιοί αυτοί που τον άκουγαν να τραγουδάει το ‘’Να μ΄αγαπάς’’, την Κ. και το Ροκ εν ρολ στο κρεβάτι όταν περνάνε από το νεκροταφείο του Κόκκινου Μύλου αφήνουν απλά ένα λουλούδι στον τάφο του. Μερικοί δεν έκαναν τον κόπο να πάνε καν στην κηδεία γιατί ήξεραν ότι θα μετατραπεί σε τσίρκο επωνύμων και άσχετων.

Τετάρτη

Καλά χριστούγενα κύριε Λώρενς


Κι ενώ το ελληνοσύμπαν βγάζει τα προερχόμενα από τις ενδοοικογενειακές συγκρούσεις απωθημένα του στις δηλώσεις Μποφίλιου, η κυβέρνηση του προετοιμάζει ένα δωράκι βόμβα.

Σας είχαμε ενημερώσει για το τι είναι το μνημόνιο 4 που πάρθηκε φέτος εν είδει ασφαλιστικής δικλείδας για τους δανειστές για να κλείσει μία και μόνο αξιολόγηση.
Την πρωτοχρονιά λοιπόν έρχεται στους συνταξιούχους το ραβασάκι με τη νέα τους σύνταξη που τους ειδοποιεί ότι έχουν ένα μόλις χρόνο ακόμη οικονομικής ζωής.

Με βάση τον νόμο του συνταξιοφάγο Κατρούγκαλου και σύμφωνα με τις απαιτήσεις των δανειστών, η συντριπτική πλειοψηφία των συντάξεων θα κοπούν μαχαίρι κατά 18%.

Οι περισσότεροι συνταξιούχοι θα χάσουν εισοδήματα από 4000 για ότι έχει απομείνει από τους υψηλοσυνταξιούχους εως 800 ευρώ τον χρόνο για τις συντάξεις πείνας των 400 ευρώ.

Να το κάνουμε πιο λιανά: Συνταξιούχος παίρνει το κοινωνικό μέρισμα των 400 ευρώ. Γιούπι. Θα φάμε γαλοπούλα. Αλλά μόνο για φέτος. Γιατί του χρόνου τέτοια εποχή το ληστρικό κράτος θα του παίρνει μόνο από την φτωχοδιαβολοσύνταξη του 800 ευρώ κάθε χρόνο μέχρι το τέλος της μίζερης ζωής του.

Και δεν είναι αρκετό:
Φέτος ενδέχεται να πέσει το αφορολόγητο στα 6700 ευρω. Κάθε ευρώ πάνω από αυτό φορολογείται με 22%.

Για να καταλάβετε για τι είδους μακελειό μιλάμε: πάρτε ένα συνταξιούχο των 900 ευρώ: Δεν είναι πολλά τα λεφτά για έναν άνθρωπο που φαγε όλη τη ζωή του στα μεροκόμματα.
Αυτός χάνει το 2019 περίπου στα 2000 χιλιάδες ευρώ από τον Κατρούγκαλο και γύρω στα 800 ευρώ από τη μείωση του αφορολόγητου.

ΧΑΝΕΙ ΤΡΕΙΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΑ Η ΣΥΝΤΑΞΗ ΤΟΥ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙ ΣΤΑ 670 ΕΥΡΏ.

Κι αυτά μόνο για το 19.

Το 20 τ' αφορολόγητο πέφτει στα 5000. Άλλη μισή σύνταξη χάνεται.

Δευτέρα

Η εξέλιξη μιας πεταλούδας σε σκουλήκι



του Γιώργου Τετράδη – Παπαδόπουλου

Μετά και τις προχτεσινές ένθερμες δηλώσεις Τσακαλώτου, Τζανακόπουλου και Κοντονή για τους πλειστηριασμούς, η πορεία μετεξέλιξης του ΣΥΡΙΖΑ από κατά φαντασία αριστερό κόμμα σε έμπρακτα δουλικό μπορεί να καταγραφεί με ασφάλεια και βεβαιότητα βήμα βήμα. Όπως η εξέλιξη όλων των ζώων.

Στην αρχή η δραχμή ήταν πιο συμφέρουσα από το ευρώ, αλλά στη συνέχεια ανακαλύψαμε ότι το ευρώ είναι πιο συμφέρον από τη δραχμή. Στη συνέχεια, Κινέζοι, Ρώσοι και Ιρανοί ήταν πιο συμφέροντες για σύμμαχοι, αλλά στη συνέχεια ανακαλύψαμε ότι οι ΗΠΑ, η Γερμανία και η ΕΕ είναι πιο συμφέροντες για σύμμαχοι.

Μετά, τα μνημόνια ήταν μια κατάρα που οδηγούσαν τα χώρα σε καταστροφή, αλλά στη συνέχεια ανακαλύψαμε ότι χωρίς τα μνημόνια θα χάναμε την εξουσία και αποφασίσαμε ότι είναι καλύτερα να καταστρέψουμε τη χώρα παρά να καταστρέψουμε το κόμμα. Έτσι, τα μνημόνια από κατάρα έγιναν το ευαγγέλιό μας.

Στην αρχή πιστεύαμε ότι η κρατική περιουσία πρέπει να προστατεύεται ως κόρη οφθαλμού, μέχρι που ανακαλύψαμε ότι η κρατική περιουσία προστατεύεται καλύτερα όταν περνάει σε ξένα χέρια. Κι έτσι, την υποθηκεύσαμε έναντι δανείων στους δανειστές μας για 99 χρόνια.

Επίσης, πιστεύαμε ότι τις δημόσιες επιχειρήσεις πρέπει να τις διαχειρίζεται το κράτος προς όφελος των πολιτών, μέχρι που ανακαλύψαμε ότι συμφέρει περισσότερο οικονομικά να τις πουλήσουμε σε ιδιώτες και τις βγάλαμε σε πλειστηριασμό.

Εμείς λέγαμε ότι οι τράπεζες είναι ο μεγαλύτερος κλέφτης καπιταλιστής και ο υπαίτιος της κρίσης στην Ελλάδα και τον κόσμο, μέχρι που ανακαλύψαμε χτες δια του υπουργού Οικονομικών, ότι «αν δεν υπάρχουν τράπεζες και αν δεν μπορούν να δανείσουν στις επιχειρήσεις και σε νέα ζευγάρια έχουμε κοινωνικό πρόβλημα»!

Παρασκευή

Η ζωή εν τάφω για την ελληνική οικονομία


του Κώστα Λαπαβίτσα

Οικονομική στασιμότητα, κοινωνική ανισότητα, πολιτική χρεοκοπία

Ο ακριβέστερος χαρακτηρισμός της κατάστασης της ελληνικής οικονομίας είναι η σταθερότητα του νεκροταφείου. Μόλις στις 20 Νοεμβρίου, για παράδειγμα, η ΕΛΣΤΑΤ ανακοίνωσε ότι ο κύκλος εργασιών της βιομηχανίας μειώθηκε κατά 0,8% τον Σεπτέμβριο. Ο δείκτης υποχωρεί εδώ και περίπου ένα εξάμηνο. Η πολυθρύλητη βιομηχανική ανάκαμψη, στην οποία τόσες κυβερνητικές ελπίδες ακούμπησαν στο τέλος του 2016 και τις αρχές του 2017, απλώς δεν υπάρχει.

Εύκολα θα μπορούσε κανείς να παραθέσει πλήθος άλλων δεικτών, όπως για τις λιανικές πωλήσεις, τις εξαγωγές και εισαγωγές, τις επενδύσεις, την κατανάλωση, και ούτω καθεξής, αλλά δεν συντρέχει λόγος. Η πραγματικότητα είναι προφανής και είναι αυτή ακριβώς που οποιοσδήποτε λογικός οικονομολόγος θα προέβλεπε ήδη από το 2013-14. Η ελληνική οικονομία έχει σταθεροποιηθεί σε σχέση με το 2009-10, χωρίς να διαφαίνεται καμία σημαντική δυναμική ανάπτυξης.

Μεγάλα κοινωνικά στρώματα έχουν εξουθενωθεί και αποδέχονται καρτερικά την κατάσταση. Η κωλοτούμπα του Αλέξη Τσίπρα το 2015 σκότωσε την ελπίδα για τα λαϊκά, τα εργατικά, τα αγροτικά και τα μικρομεσαία στρώματα. Με κανένα τρόπο όμως δεν συναινούν σε ό, τι συμβαίνει, όπως δείχνει η εξαιρετική τελυταία έρευνα της Public Issue. Αποδέχονται τη μνημονιακή πραγματικότητα χωρίς να αντιδρούν δυναμικά, αλλά δεν συναινούν και έχουν βουβή αποστροφή. Το παράδοξο αυτό έχει μεγάλη σημασία για τις πολιτικές εξελίξεις.

Πιο συγκεκριμένα, η μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ έδωσε μεγάλη αυτοπεποίθηση σε όσους πέρασαν την κρίση με τις μικρότερες απώλειες, δηλαδή κυρίως στα ανώτερα στρώματα. Δεν υπάρχει πλέον ούτε αιδώς, ούτε διστακτικότητα στο να προβάλλει κανείς την ευμάρειά του. Μια απλή βόλτα στο κέντρο των Αθηνών αρκεί για να δείξει το ανελέητο ταξικό στρώμα που έφτιαξαν τα μνημόνια, το οποίο χαίρεται την άνεσή του και δε ντρέπεται να τη δείξει στους άνεργους, τους φτωχούς, τη μεγάλη μάζα που συνεχώς προσθέτει και διαιρεί τα λεπτά του κάθε ευρώ.