Η ανατομία της αριστεράς στην Ελλάδα και οι σχέσεις της με την Παγκοσμιοποίηση και την Νέα Τάξη

της Αθηνάς Κατσαφάδου*

Επειδή στις μέρες μας είθισται να κατακλυζόμαστε από την αριστερά της παγκοσμιοποίησης που κυριαρχεί στα ΜΜΕ και στα πανεπιστήμια, συχνά θεωρούμε πως έτσι ήταν πάντα τά  πράγματα. Αριστερά και απόρριψη του «εθνικού ζητήματος» είναι έννοιες ταυτόσημες. Ξεχνάμε όμως ότι η  Αριστερά μεταβλήθηκε σε σημαντική πολιτική δύναμη όταν ανέλαβε την  ηγεσία του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του λαού μας κατά των Γερμανών στην Κατοχή. Αυτή η ταύτησή της με το εθνικό συναίσθημα που συνέπαιρνε τον ελληνικό λαό αποτελεί το μεγαλύτερο και σημαντικότερο μέρος της ιστορίας της.

Τά  πράγματα όμως δεν ήταν πάντα έτσι στην αριστερά. Από το 1918 έως το 1935 και από το 1974 έως σήμερα, το εθνικό ζήτημα έχει εξοβελιστεί και έχει υποκατασταθεί μονομερώς από τους κοινωνικούς και οικονομικούς αγώνες, οι οποίοι πλέον αποτελούν τον προνομιακό της τομέα. Το 1931, η 4^η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ, στην πολιτική της απόφαση θα αναφέρει ότι η  Ελλάδα είναι ιμπεριαλιστικό κράτος που κατέκτησε διά της βίας την περιοχή της Μακεδονίας και Θράκης και διακηρύττει εν ονόματι των βασικών αρχών του Μπολσεβικισμού το σύνθημα της αυτοδιάθεσης και ανεξαρτησίας τους  από την Ελλάδα. Ομοίως, το 1934, η απόφαση της Κομμουνιστικής Διεθνούς αναφέρεται στο καταπιεζόμενο «Μακεδονικό έθνος» και στήν «ενιαία, ανεξάρτητη Μακεδονική δημοκρατία».

Καλή αντάμωση στα γουναράδικα

Παρασκευή 15 Ιουνίου 1945, μέσα στο φαράγγι προς την Μεσούντα ......

Προς το χάραμα οι εγκλωβισμένοι αρχηγός και παλληκάρια συναντάνε τους τσοπάνους Γ.Καλογιάννη με τον γιό του και τον Σωτήρη Καλογιάννη με την γυναίκα του, που τους κρατάνε μαζί τους για να μην προδώσουν την παρουσία τους...

 

Εκεί που κάθεται ο Άρης έχουν μαζευτεί γύρω του πέντε έξι άνδρες του στενού πυρήνα της ομάδας.

Ο Θάνος που υποστηρίζει πως πρέπει να φύγουν αμέσως να ξαναπεράσουν το ποτάμι προς Ρούμελη προτού κυκλωθούν σ'αυτή την "χούνη".

Ο Λέων τους παρακολουθεί φοβισμένος δεν έχει συνέλθει απο το σοκ της ενέδρας.

 

Ο Άρης δεν απαντά καθόλου.Έχει μισογείρει αμίλητος πάνω σε κάτι κομμένα κλαδιά έλατου, καπνίζει, πίνει τσίπουρο απο το παγούρι του και παιδεύεται με τις σκέψεις του.Λέξη δεν βγαίνει απο το στόμα του!

 

Ο Λέων δίνει την δική του ερμηνεία:"Η γνώμη μου είναι πως αδιαφορούσε πια για όλα...δυό μέρες είχε να ΄βάλει μπουκιά στο στόμα του. Δεν ήθελε δεν μπορούσε να φάει!"

 

....Απο την κάτω μεριά του Φάγγου ακούγεται ένα οπλοπολυβόλο που βάλλει και αμέσως απο τοπάνω μέρος δυο άλλα. Είναι κυκλωμένοι. -Φύγετε φωνάζει ο Άρης! Στο ποτάμι!