Κωφίδης: "Δεν πιστεύω στους νόμους, μπορούμε να ζήσουμε χωρίς εξουσία"

Ο πρώην τεχνικός του Ηρακλή, Σάββας Κωφίδης παραχώρησε συνέντευξη στο "Ραδιόφωνο 24/7" στους 88.6 και αναφέρθηκε στην υπόθεση της Ηριάννας, στους νόμους στην Ελλάδα, στο καπιταλιστικό σύστημα αλλά και στο μέλλον του στους πάγκους.

Στην εκπομπή "Contra Επίθεση" και το "Ραδιόφωνο 24/7" στους 88.6 μίλησε ο Έλληνας προπονητής, Σάββας Κωφίδης.

Ο πρώην ποδοσφαιριστής του Ηρακλή, στη μέχρι τώρα καριέρα του ποτέ δε μάσησε τα λόγια του και πάντα έβγαινε μπροστά αν αισθανόταν αδικία.

Όπως ακριβώς έκανε και στην υπόθεση της Ηριάννας για την οποία μίλησε, ενώ τέλος αναφέρθηκε και στο μέλλον του στους ελληνικούς πάγκους.

ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΟΙ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ:

Για την υπόθεση της Ηριάννας: "Ήταν συναίσθημα αδικίας για έναν συνάνθρωπο που βρίσκεται χωρίς λόγο στη φυλακή. Το μόνο που αντιλαμβάνομαι είναι η αδυναμία του κράτους να καταλύσει κάθε μορφή βίας και μεταφράζεται σε αυτό. Βρήκαν την Ηριάννα για να τη βάλουν στη φυλακή ως τρομοκράτισσα. Θα πρέπει να βρει το κράτος τους πραγματικούς τρομοκράτες. Είναι ένα εξιλαστήριο θύμα. Να δείξουν ότι πάταξαν την τρομοκρατία και να κοιμόμαστε ήσυχοι.

Εμείς ξέρουμε ποιος είναι ο εχθρός, είναι το ίδιο το κράτος που καταπιέζει το λαό. Πρέπει οι φωνές να μεγαλώσουν. Βλέπω με χαρά ανθρώπους του αθλητισμού να μιλάνε. Να εκφράσω και το θαυμασμό μου για τον Χρήστο Τασουλή του Πανιωνίου και για την Ηριάννα και για άλλα κοινωνικά ζητήματα.

Μίλησα με τον Μπαντή από την αρχή που εξέδωσαν την ανακοίνωση για την Ηριάννα. Μαζί με τα άλλα παιδιά μιλάμε και συνέχεια νέα άτομα προστίθενται σε αυτή την στήριξη, όχι μόνο για την Ηριάννα, αλλά για κάθε άτομο που αδικείται".

Πως μας ελέγχουν τελικά; Μέσω του φόβου (Όργουελ) ή μήπως μέσω της αδιάκοπης αναζήτησης ευχαρίστησης (Χάξλεϋ);

“Τι είναι χειρότερο άραγε; Να βλέπει κάποιος θεωρίες συνωμοσίας ή να κάνει ότι δεν βλέπει τις πράξεις των συνωμοτών;“

Ο Τζώρτζ Όργουελ στο βιβλίο του «1984», που εκδόθηκε το 1949, προέβλεψε ότι κάποια στιγμή στο μέλλον -συγκεκριμένα το έτος 1984- ο κόσμος θα φτάσει σε ένα σημείο όπου θα υπάρχει ένα και μοναδικό ολοκληρωτικό καθεστώς που θα ασκεί τον απόλυτο έλεγχο στις συνειδήσεις και ως εκ τούτου και στις συμπεριφορές των ανθρώπων. Ότι το Κόμμα θα ασκούσε την εξουσία μέσω της προσωποποίησης του, αυτής του Μεγάλου Αδελφού. Ο στόχος του Μεγάλου Αδελφού θα ήταν ο απόλυτος έλεγχος της σκέψης και της ελευθερίας της έκφρασης που θα μπορούσε να επιτευχθεί μέσω των απαγορεύσεων και του φόβου, δηλαδή με την τρομοκράτηση και την καταστολή.

Αντιθέτως ο  Άλντους Χάξλεϋ στο βιβλίο του «Brave New World» (Θαυμαστός Καινούριος Κόσμος) που εκδόθηκε το 1932 προέβλεπε ότι στο μέλλον, εν έτει 2495, θα έχει επικρατήσει το Παγκόσμιο Κράτος με τη βοήθεια των Δέκα Μεγάλων Διαχειριστών, δηλαδή δέκα ισχυρότατων αφεντικών που θα έχουν σαν σκοπό να μετατρέψουν τους ανθρώπους σε ευτυχισμένους δούλους, χωρίς τη χρήση βίας ,τρομοκρατίας και καταστολής. Για αυτούς το θέμα θα ήταν ξεκάθαρο. Αν μπορούσαν να εξαλείψουν την Παιδεία, την Ιστορία, την Παράδοση, την Τέχνη, την Πολιτική, τη Θρησκεία, την Πάλη των Τάξεων, τον θεσμό της Οικογένειας, την Αγάπη τότε οι άνθρωποι θα ήταν ευτυχισμένοι. Για να το πετύχουν αυτό αρχικά θα πρέπει να ελέγχουν τις γεννήσεις και την βιολογική ταυτότητα των ανθρώπων μέσω μεθόδων Γενετικής. Έπειτα θα πρέπει να ελέγχουν την ψυχοσύνθεση των παιδιών ωθώντας τα προς τη διαρκή κατανάλωση τεχνητών προϊόντων μη αφήνοντας πολλά περιθώρια για απόκτηση γνώσης και συγκροτημένης σκέψης. Είναι χαρακτηριστική η ερώτηση ενός εκ των Διαχειριστών : «Τι να καταναλώσεις διαβάζοντας ένα βιβλίο καθισμένος σε μια πολυθρόνα;». Η αναζήτηση της ευτυχίας κατά τους Διαχειριστές θα πρέπει να συντελείται μπροστά σε οθόνες όπου οι άνθρωποι θα νιώθουν ότι συμμετέχουν σε όσα διαδραματίζονται σε αισθησιακά θεάματα που προβάλλονται, ένα είδος δηλαδή εικονικής πραγματικότητας. Μάλιστα θα υποβοηθούνται και χημικά με τη χρήση του «σόμα» (είδος ναρκωτικού) ώστε να μην πέφτουν ψυχικά ή σωματικά. Είναι χαρακτηριστικό να πούμε ότι σε έναν τέτοιο κόσμο οι έννοιες του Έρωτα και της Αγάπης θεωρούνται πρωτόγονες. Για τους προηγμένους ανθρώπους υπάρχει μόνο το σεξ και απεριόριστη σεξουαλική ελευθερία. Επικρατεί η άποψη ότι «όλοι ανήκουν σε όλους». Αντίθετα λοιπόν από τον Όργουελ, που πίστευε ότι οι άνθρωποι στο μέλλον θα ελέγχονται μέσω του φόβου, ο Χάξλεϋ πίστευε ότι αυτό θα γινόταν μέσω της πρόκλησης ευχαρίστησης, μέσω της αναζήτησης της τεχνητής ευτυχίας. Μετατρέποντας δηλαδή τους ανθρώπους σε καταναλωτικά όντα χωρίς καμία διάθεση αμφισβήτησης ή δημιουργικότητας αφού όλα θα είναι λυμένα από τους Διαχειριστές.

Αδίστακτοι και αμοραλιστές

 Γράφει ο mitsos175

Τα διάφορα κόλπα που χρησιμοποιούν τα κόμματα έχουν προκαλέσει αηδία στον κόσμο. Ας πάρουμε για παράδειγμα τις ραδιουργίες τους, όσον αφορά τα κανάλια. Το θέμα εντάσσεται στο μοίρασμα της πίτας μεταξύ των αρπακτικών, που βουτάνε εδώ και χρόνια το δημόσιο χρήμα.
Η ανεργία, τα χαράτσια, οι περικοπές των εισοδημάτων και φυσικά οι εξώσεις, αφορούν πολλούς περισσότερους, ενώ είναι πολύ σοβαρότερα. Αλλά ο καθένας έχει τον πόνο του, έτσι τα κανάλια ασχολούνται μόνο με το ΕΣΡ. Ούτως ή άλλως διέστρεφαν συστηματικά την πραγματικότητα, απέκρυπταν ειδήσεις, δημιουργούσαν ψεύτικες, γενικά προπαγάνδιζαν υπέρ της καταστροφής και της λεηλασίας μας, υπέρ της εκμετάλλευσης και της αδικίας.

Το ενδιαφέρον είναι πως κυβέρνηση και αντιπολίτευση αντιλαμβάνονται τη Δημοκρατία, την Πολυφωνία και την Ελευθερία του Λόγου. Ο Τσίπρας προσπάθησε αυτό που έκαναν όλοι οι προηγούμενοι πρωθυπουργοί πριν από αυτόν: Να ελέγξει τα ΜΜΕ. Το ίδιο θέλει κι ο Μητσοτάκης, όπως κάθε αστός πολιτικός, αφού ο εγωισμός τους δεν αντέχει την αλήθεια. Άλλωστε η πραγματικότητα είναι αμείλικτη, αφού η πολιτική τους είναι άδικη, παρανοϊκή και φασιστική με αποτέλεσμα την διάλυση των υποδομών και την φτωχοποίηση της πλειοψηφίας. Παρόμοια άλλωστε έκανε και το ΠΑΣΟΚ όταν κυβερνούσε.

Η δημιουργία λοιπόν ολοκληρωτικού καθεστώτος με πλήρη έλεγχο των ΜΜΕ είναι στόχος κάθε αστικού κόμματος. Ο Σαμαράς με το "μαύρο" στην ΕΡΤ ήταν ένα τυπικό δείγμα για το πως αναλαμβάνονται την πολυφωνία: Όλοι είναι "ελεύθεροι" να κολακεύουν τον "σωτήρα" και να συμφωνούν με τη γνώμη του. Αλλιώς έχουν κυρώσεις. Δεκαέξι κανάλια κι όχι μόνο τέσσερα θα λένε ψέματα, θα αναμασάν πόσο "καλό" είναι το μνημόνιο υποστηρίζοντας ότι τάχα "δεν υπάρχει άλλος δρόμος". Φυσικά τα "ναζάκια" αυτά τα περιμέναμε. Κάθε δοσίλογος έτσι συμπεριφέρεται, αφού δεν μπορεί να δικαιολογήσει τα εγκλήματα του.

Πουτάνα Ελλάδα

«Τα μεγάλα έθνη συμπεριφέρονται πάντα σαν γκάνγκστερ. Τα μικρά σαν πόρνες».
(The great nations have always acted like gangsters, and the small nations like prostitutes.)
Στάνλεϊ Κιούμπρικ

«Φημί γαρ εγώ  είναι το δίκαιον ουκ άλλο τι ή το του κρείττονος συμφέρον»
(Το δίκαιο δεν είναι τίποτα άλλο απ’ το συμφέρον του ισχυρότερου).
Θρασύμαχος (ένας σοφιστής),
Πλάτωνος «Πολιτεία» Α΄ 336b

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Θα ξεκινήσω διορθώνοντας τον μεγαλοφυή Κιούμπρικ: Δεν είναι τα μεγάλα έθνη που συμπεριφέρονται σαν γκάνγκστερ, είναι τα μεγάλα κράτη.

Όμως δεν γνωρίζω κατά πόσο το «έθνη» (nations) που αναφέρει ο Κιούμπρικ ταυτίζεται με το «κράτη» στα αγγλικά.

Τι είναι το έθνος; Θα χρησιμοποιήσω το wiki αντί για το λεξικό μου, για λόγους ευκολίας (το περίφημο copy-paste).

«Έθνος ονομάζεται ένα σύνολο ανθρώπων που μοιράζονται κοινά γνωρίσματα που διακρίνουν το σύνολο αυτό, σε παγκόσμια κλίμακα. Τα κυριότερα από τα γνωρίσματα αυτά μπορεί να είναι η φυλή, η γλώσσα, το θρήσκευμα, η κοινή ιστορία και πολιτισμός και η γεωγραφική καταγωγή.»

Και τί είναι το κράτος, Βίκυ;

«To κράτος είναι οργανωμένη πολιτική οντότητα που κατέχει το μονοπώλιο της χρήσης νόμιμης εξουσίας σε μια καθορισμένη γεωγραφική περιοχή. Αυτά μπορεί να αντιστοιχούν σε εθνικά κράτη, υποεθνικά κράτη, ή πολυεθνικά κράτη.»

Ακόμα και με αυτούς τους μικρούς βίκυ-ορισμούς μπορούμε να αντιληφθούμε τη διαφορά: «Το έθνος είναι ένα σύνολο ανθρώπων VS Το κράτος είναι μια οργανωμένη πολιτική οντότητα».

Και ακόμα αυτό:

Το έθνος αφορά σε φυλή, γλώσσα, θρήσκευμα, κοινή ιστορία, πολιτισμό και γεωγραφική καταγωγή.
Το κράτος κατέχει το μονοπώλιο της χρήσης νόμιμης εξουσίας σε μια καθορισμένη γεωγραφική περιοχή.

Στον σύντομο ορισμό του έθνους δεν βρίσκουμε τον όρο εξουσία. Βεβαίως το προσδιοριστικό «νόμιμη» είναι στην καλύτερη περίπτωση αστείο.

Νόμιμο είναι το συμφέρον του ισχυρού (δες ναζιστική Γερμανία, όπου όλα έγιναν νόμιμα).

Επιστάτες εξουσίας

Ο Περικλής Αγορεύων στην Πνύκα- τοιχογραφία στο Maximmileaneum Palace Μονάχου, του Philipp

Συντάκτης: Περικλής Κοροβέσης

     

Οποιος έχει δημόσιο λόγο πρέπει να είναι προετοιμασμένος να δεχτεί τον αντίλογο. Αλλιώτικα, έχουμε τυραννία.


Δηλαδή μια αλήθεια εξ αποκαλύψεως που δεν σηκώνει καμία αμφισβήτηση.


Η άλλη άποψη είναι εξ ορισμού λάθος και συχνά ποινικό αδίκημα που μπορεί να επιφέρει ακόμα και την εσχάτη των ποινών.


Υποτίθεται πως ο ναός του δημόσιου λόγου-αντιλόγου είναι το Κοινοβούλιο.


Θεωρητικά, εκεί θα έπρεπε το ένα επιχείρημα να αποδομεί το άλλο επιχείρημα και να επικρατεί εκείνος ο λόγος που πείθει τους περισσότερους.


Αν και αυτό ήταν το θεμέλιο της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, σήμερα μια τέτοια άποψη μοιάζει ουτοπική. Γιατί υπάρχει μια μεγάλη διαφορά.


Οι Αθηναίοι πολίτες είχαν την εξουσία στα χέρια τους, ενώ σήμερα η πραγματική εξουσία είναι κρυφή και αόρατη.


Στην πραγματικότητα αυτοί που ψηφίζουμε δεν είναι εκπρόσωποί μας, αλλά επιστάτες της πραγματικής εξουσίας.


Οι φεουδάρχες κατά κανόνα διόριζαν τους επιστάτες τους. Αλλά αν βρισκόταν κάποιος καινοτόμος και έδινε ψήφο στους κολίγους του για να επιλέξουν επιστάτη, δεν θα άλλαζαν ιδιαίτερα τα πράγματα.

Για μία κοινωνία που έχει πάθει εγκεφαλικό

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
Μιας και δεν έχεις διάθεση να γράψεις είπα να αντι-γράψω εγώ παρακάτω κάποια λόγια του Χρόνη Μίσσιου από μία συνέντευξη του πριν 4 χρόνια.
Το δικό μου συμπέρασμα : ότι η κοινωνία μας και κάθε κοινωνία δεν έχει συνέλθει ακόμα από αυτό το εγκεφαλικό. Τα υπόλοιπα συμπεράσματα δικά σας!
  

Χρόνης Μίσσιος:
«Η κρίση που περνάμε, είναι πολυεπίπεδη, δεν είναι μονάχα οικονομική. Oυσιαστικά είναι κρίση αξιών και χρεοκοπίας του λογοκρατούμενου και τεχνοκρατικού πολιτισμού μας. Τους κινδύνους για την οικολογική κρίση, πια, του πλανήτη, δεν τους αμφισβητεί κανείς, και όλο και περισσότεροι άνθρωποι συνειδητοποιούν την ανάγκη να στρατευτούν σε τέτοιου είδους προσπάθειες για να σώσουν ή να βελτιώσουν το περιβάλλον. Αυτό, όμως, είναι το ένα μέρος: Ο περιβαλλοντολογικός ακτιβισμός. Διότι στην πραγματικότητα υπάρχουν δύο περιβάλλοντα:
Το ένα είναι το φυσικό περιβάλλον και το άλλο είναι το κοινωνικό περιβάλλον, το ανθρώπινο περιβάλλον.
Το πρόβλημα προκύπτει από το γεγονός, ότι το ανθρώπινο περιβάλλον είναι οργανωμένο κατά τέτοιο τρόπο και δρα κατά τέτοιο τρόπο, ώστε καταστρέφει το φυσικό περιβάλλον. Συνεπώς για να διατυπώσουμε ένα οικολογικό αίτημα, που θα σημαίνει την σωτηρία του πλανήτη και συνεπώς της ζωής πάνω σε αυτόν, πρέπει να προσπαθήσουμε να δούμε πως θα ανατρέψουμε τις πρακτικές που οδηγούν στην καταστροφή του και πως θα οδηγηθούμε σ’ έναν βαθύτερο κοινωνικό μετασχηματισμό, ο οποίος θα αποκαταστήσει τη φυσική σχέση του ανθρώπου με τη φύση.
Αυτό σημαίνει, μια εξανάσταση της ανθρώπινης συνείδησης, σημαίνει μια καθημερινή απόκρουσητης βαρβαρότητας του συστήματος και μιας διαφορετικής τοποθέτησης στη συμπεριφορά του ανθρώπου απέναντι σε αυτά τα προβλήματα. Και αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο. Γιατί αυτή τη κουλτούρα, ότι ο άνθρωπος είναι ο κυρίαρχος του πλανήτη, και ότι ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο και τον διόρισε κυρίαρχο του πλανήτη και του είπε ότι: «όλα αυτά είναι δικά σου», την κουβαλάμε από τα γεννοφάσκια μας!
Πρέπει να απαλλαχτούμε από τις θεωρίες του ανθρωποκεντρισμού, όπως και από τις αφελείς θεωρίες της θρησκείας και όλων αυτών των πραγμάτων. Αλλά κυρίως, πρέπει να αντιληφθούμε ποια είναι η ουσία και το νόημα της ζωής! Δηλαδή, δεν γίνεται αντί να ζούμε, να προσπαθούμε να επιβιώσουμε!
Κάθε πλάσμα έρχεται στον κόσμο με δικαιώματα, με δυνατότητες, να ζήσει τη ζωή του, να χαρεί, να είναι χορτάτο, να καλύπτει τις ανάγκες του, κλπ. Αλλά ο άνθρωπος έρχεται σ’ έναν κόσμο, όπου εκτός από τους πορφυρογέννητους, δεν ξέρει που πάει και τι κάνει, και πώς να ζήσει.
Ταυτόχρονα αυτή η ολιστική οικολογία- οικολογική αντίληψη, η οποία δεν ασκείται μόνο σ’ έναν οικολογικό ακτιβισμό αλλά βλέπει και θέλει και παλεύει να αναστρέψει τις καταστροφικές δομές του συστήματος και να εδραιώσει έναν καινούριο πολιτισμό, είναι σημαντική γιατί είναι η μόνη διαδικασία η οποία απαιτεί όχι την υπακοή ή την υποταγή των ανθρώπων σε μια πίστη ή σε μια ιδεολογία αλλά απαιτεί την αφύπνιση της συνείδησής του και την κατανόηση του νοήματος της ζωής.
Η ζωή είναι ένα χάρισμα. Είναι ένα χάρισμα που μας δίνεται μια φορά. Μια φορά! Και πρέπει να το χαρούμε, πρέπει να το δωρίσουμε, πρέπει να το ζήσουμε!

Ερωτευμένος με την Μαργαρίτα (Εξουσία)

Καλησπέρα Πιτσιρίκο.

Διάβασα το κείμενό σου «Η εξουσία είναι η δεύτερη γυναίκα που γνώρισε ο Αλέξης Τσίπρας στη ζωή του» και βρήκα την ευκαιρία να σου πω μία αληθινή ιστορία που συνέβη πριν 7 χρόνια.
  

Όπως σου έχω γράψει και παλιότερα, στο σπίτι μου έχω ένα σκυλί.


Στην πολυκατοικία που μένουμε έχουμε και μία κοινόχρηστη. Την Μαργαρίτα.


Πριν 5 χρόνια είχαμε και την Νταίζη ως κοινόχρηστη, αλλά δυστυχώς κάποιος Έλληνας ψηφοφόρος είχε ρίξει φόλα στο βουνό και το σκυλί πέθανε, παρ’ όλες τις προσπάθειες που κάναμε για 10 μέρες να την σώσουμε.


Η Μαργαρίτα εμφανίστηκε στην πολυκατοικία πριν 13 χρόνια. Την μαζέψαμε, την ταίσαμε, την εμβολιάσαμε και την βάλαμε στον κοινόχρηστο χώρο μαζί με την Νταίζη.
Στις αρχές, η Νταίζη δεν γούσταρε καθόλου.


Ήταν ήδη 3 χρόνια στην πολυκατοικία και δεν ήθελε παρέα στον χώρο της. Γυναίκα κιόλας η άλλη, καταλαβαίνεις…


Με τον καιρό, την δέχτηκε και πλέον κοιμόντουσαν μαζί μέσα στην πολυκατοικία.


Η Νταίζη είχε κάνει ήδη 2 γέννες και την είχαμε στειρώσει.Τα κουτάβια της, αφού μεγάλωσαν λίγο, τα δώσαμε για υιοθεσία.

Κορνήλιος Καστοριάδης – μεταρρύθμιση ή μετασχηματισμός;

Απόσπασμα από το βιβλίο Η Ελληνική Ιδιαιτερότητα (τόμος ΙΙΙ – Θουκυδίδης, η ισχύς και το δίκαιο). Σεμινάριο της 19ης Δεκεμβρίου 1984 σ.113-118 (εκδόσεις Κριτική)_____________________________________________
Προτού προχωρήσω περισσότερο, θα ήθελα να σταθώ σε ένα ζήτημα που συζητιέται εδώ και πάνω από έναν αιώνα και γενικά παρουσιάζεται με τη μορφή διλήμματος: μεταρρύθμιση ή επανάσταση; Στο πρόταγμα μιας αυτόνομης κοινωνίας που έχω κατά νου, η μετάβαση σε αυτή την κοινωνία συνεπάγεται ριζικό μετασχηματισμό. Μέχρι πού φτάνει αυτός ο μετασχηματισμός; Λέω ευθύς εξαρχής ότι το ερώτημα είναι παραπλανητικό αν διατυπωθεί ως απλά αντίθεση μεταξύ μεταρρύθμισης και επανάστασης. Όπως σημείωνα πρόσφατα, αν ισχυριστούμε ότι μια αλλαγή δεν είναι ποτέ «ριζική» με την έννοια της tabula rasa, διατυπώνουμε μάλλον μια τεράστια κοινοτοπία και μάλιστα ταυτολογία. Τέλος πάντων· καλύτερα όμως να το λέμε. Σε τελική ανάλυση, χρειάστηκε να έρθει ο Husserl – ύστερα από 2.500 χρόνια φιλοσοφίας – για να διατυπωθεί μια εντυπωσιακά κοινότοπη ιδέα, ότι δηλαδή η συνείδηση είναι συνείδηση κάποιου πράγματος, ότι δεν υπάρχει σκέψη χωρίς αντικείμενο της σκέψης μου. Κάθε μετασχηματισμός, όσο ριζικός κι αν είναι, θα είναι πάντα ένας μετασχηματισμός ή, αν προτιμάτε, μια «μεταρρύθμιση» της κοινωνίας, δεδομένου ακριβώς του γεγονότος ότι δεν μπορεί ποτέ να υπάρξει μια tabula rasa. Θα υπάρχουν, παραδείγματος χάριν, πάντοτε κάποια συγκεκριμένα άτομα – έτσι όπως είναι διαμορφωμένα από την προηγούμενη κοινωνία, τα οποία μιλούν μια γλώσσα που προϋπήρχε και η οποία, παρά τους μετασχηματισμούς που μπορεί να υποστεί, εξακολουθεί να μεταφέρει σημασίες της προηγούμενης περιόδου -, τα άτομα δε αυτά θα εισάγουν αυτό τον ριζικό μετασχηματισμό, ο οποίος επομένως δεν θα είναι ποτέ απολύτως ριζικός, ἀπλώς ριζικός, όπως θα έλεγε ο Αριστοτέλης. Κατά μια άλλη έννοια, βεβαίως, έχω ήδη υπενθυμίσει ότι θα ήμασταν άθλιοι σοφιστές αν προσποιούμασταν ότι ξεχνάμε τις τεράστιες διαφορές που υφίστανται ανάμεσα σε ένα σύστημα όπου ο βασιλιάς της Γαλλίας παίρνει με το συμβούλιό του την τάδε απόφαση, η οποία τροποποιεί τις αρμοδιότητες κάποιου τοπικού κοινοβουλίου, και σε όσα συμβαίνουν στη Γαλλία ανάμεσα στο 1789 και το 1795, η ανάμεσα στην  επί αιώνες αλληλοδιαδοχή των φαραωνικών δυναστειών και σε όσα είδαμε να διαδραματίζονται στην αρχαία Ελλάδα. Προφανώς, στοχεύουμε σε μια διαφορά αυτή της τάξεως, και ο ριζικός μετασχηματισμός που αναζητάμε είναι αυτού του τύπου. Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι μπορεί να υπάρξει αυθεντικός και εξίσου ριζικός μετασχηματισμός τέτοιου τύπου προς την εντελώς αντίθετη κατεύθυνση: όχι προς την εγκαθίδρυση μιας αυτόνομης κοινωνίας, αλλά προς την επάνοδο ή μάλλον την άνοδο μιας ανήκουστης μέχρι στιγμής στην ιστορία κατάστασης ετερονομίας. Ας μη μιλήσουμε εδώ για την περίπτωση της Ρωσίας, η οποία είναι πολύ περίπλοκη από αυτή την άποψη. Ας αναλογιστούμε όμως τον αναμφίβολα ριζικό μετασχηματισμό ο οποίος ξεκινά στη Γερμανία μεταξύ Ιανουαρίου και Απριλίου του 1933 και δεν συνιστά επιστροφή στο παρελθόν· η κατάσταση ετερονομίας που δημιουργήθηκε στη Γερμανία υπό το ναζιστικό καθεστώς είναι ένα καινούργιο ιστορικό ζώο. Είναι επομένως προφανές ότι το ζήτημα δεν συνίσταται στο να προσδώσουμε θετικό πρόσημο στην ιδέα του ριζικού μετασχηματισμού αυτή καθαυτή. Μιας και μιλάμε για κοινοτοπίες, ας δούμε κατά πρώτον για ποιον μετασχηματισμό πρόκειται. Ας μάθουμε να δυσπιστούμε απέναντι στις λέξεις και ας προσπαθήσουμε να προσέχουμε πάντα το περιεχόμενο.

Ποιός διάλογος; Αντίλογος!

Στα χρόνια της παντοδυναμίας του, ο Ανδρέας Παπανδρέου έλεγε ότι, αν θες να περάσεις ένα μέτρο, φτιάξε μια επιτροπή ειδικών που θα το μελετήσει και παρουσίασέ το ως πόρισμά της. Αν πάλι δεν θες να περάσεις ένα μέτρο που το ζητάει επιτακτικά ο λαός, στείλε το σε διάλογο, φροντίζοντας να συμμετέχουν σ' αυτόν όσο γίνεται περισσότεροι (επιτροπές πολιτών, συνδικαλιστικά όργανα, ειδικοί, ερευνητικά κέντρα κλπ) ώστε να είναι πρακτικά αδύνατον να ομονοήσουν. Έτσι ούτε αποτέλεσμα θα βγει ούτε κανείς θα μπορεί να σε κατηγορήσει, εφ' όσον εσύ τήρησες δημοκρατικές διαδικασίες.

Το τερτίπι αυτής της πομφόλυγος, αυτής της σαπουνόφουσκας που λέγεται διάλογος, το παίζουν στα δάχτυλα όλες οι κυβερνήσεις ασχέτως χρωματικής προελεύσεως, σάμπως ο διάλογος να είναι κάποιας μορφής πανάκεια διά πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν. Μόνο που ο διάλογος στην σύγχρονη δημοκρατία δεν έχει τα χαρακτηριστικά που διέθετε την εποχή τού Σωκράτη, δηλαδή κάτι σε "πες εσύ να πω κι εγώ και όπου καταλήξουμε". Σήμερα τα πράγματα πάνε αλλιώς, κάπως σε "πες εσύ και καταλήγουμε όπου πω εγώ". Σήμερα φτιάχνει ο Κατρούγκαλος, ας πούμε, ένα πακέτο ασφαλιστικών μεταρρυθμίσεων, το εξετάζει με τα μεγάλα αφεντικά και, αφού καταλήξουν όλοι μαζί σε κάποιες αποφάσεις, βγαίνει και λέει "ελάτε να το κουβεντιάσουμε". Ωραίος διάλογος!

[του Κώστα Μητρόπουλου]

Δεν είναι δικτατορία, μάτια μου

Ξέχνα τον Κάφκα. Ο Γιόζεφ Κ. είσαι εσύ κι η Δίκη σου έχει ξεκινήσει.

Θα ‘ρθουμε απ’ το σπίτι σου να σε πάρουμε, χωρίς καν να σου απαγγείλουμε κατηγορίες. Δεν τις χρειάζεσαι.

Είσαι ένοχος, το ‘παν στις ειδήσεις, είσαι ένοχος, το ‘γραψαν οι εφημερίδες, είσαι ένοχος, το διέταξε ο πρωθυπουργός, είσαι ένοχος, το λέει  η ΕΥΠ, είσαι ένοχος, το ξέρει η αστυνομία κι η γειτόνισσα.

 Είσαι ένοχος, γιατί τολμάς ν’ αντιτίθεσαι στα σχέδια ανάπτυξης και να διασπείρεις ψευδείς ειδήσεις, ότι τάχα κάποιοι διασπείρουν αρσενικό, στα χώματα και στα ύδατα.

Είσαι ένοχος, κύριε Παρατηρητή Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων, και το ξέρουμε καλά αυτό, γιατί παρακολουθούσαμε τα τηλεφωνήματα σου, διαβάζαμε τις συνεντεύξεις σου και καταχωρούσαμε τις αναρτήσεις σου.

Είσαι ένοχος και καλύτερα να ετοιμαστείς. Να βγάλεις τις πιτζάμες σου, να φιλήσεις τα παιδιά σου και πρόσεχε να τα κρατήσεις όσο περισσότερο μπορείς στην αγκαλιά σου, γιατί όταν τα ξαναδείς, όταν θα μπορέσεις να τα αγκαλιάσεις ξανά, θα έχουν περάσει πολλά χρόνια.

 Είσαι ένοχος, εσύ γιατρέ του Κόσμου, που τολμάς ν’ αμφισβητείς την αποτελεσματικότητα των μεταρρυθμίσεων, και να μιλάς για τη χώρα σου λες και είναι η Ουγκάντα. Ναρκωτικά δεν βρήκαμε στο ιατρείο σου, αλλά κατάλαβες πόσο ένοχος είσαι.

 Είσαι ένοχος, εσύ συγγραφέα των ορέων, που διαλαλείς απ’ τη Χιώτικη γιάφκα σου την ανάγκη να επιστρέψουμε σε πιο ήπιες μορφές αγροτικής εκμετάλλευσης και αποκηρύσσεις τον καταναλωτισμό. Πως νομίζεις, κακόμοιρε γραφιά, ότι χτίστηκαν οι αυτοκρατορίες; Με ήπια εκμετάλλευση και αυτοδιάθεση;

 Είσαι ένοχος, εσύ συνδικαλιστή, εσύ διαδηλωτή, εσύ καταληψία, εσύ μαθητή, εσύ απεργέ, που συνεχίζεις να πιστεύεις ότι με τον αγώνα σου μπορείς να καταστρέφεις το όραμα μιας ελεύθερης οικονομίας, το όραμα ενός κόσμου όπου τίποτα δεν στέκεται εμπόδιο στην απόλυτη και ολοκληρωτική επικράτηση του 1%.

 Είσαι ένοχος, εσύ φιλήσυχε και νομοταγή ανθρωπάκο, που νομίζεις ότι αυτή ακριβώς η απάθεια σου είναι τεκμήριο της αθωότητας σου. Γιατί χρωστάς λεφτά κι εσύ, χρωστάς αίμα. Τα βγάζεις πέρα και πληρώνεις τις δόσεις, αλλά σύντομα θα αφήσεις ένα χρέος απλήρωτο, το περιμένουμε με αδημονία αυτό. Τότε θα έρθουμε από το σπίτι σου ή θα σε σταματήσουμε στο δρόμο, και θα πάρεις το δρόμο για το αυτόφωρο, γιατί θα χρωστάς λεφτά, γιατί θα χρωστάς αίμα, εσύ ο τέως νομοταγής και νυν φοροφυγάς.

Λιτανείες

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

Μέσα στο δημόσιο χώρο, εκεί που κάνουν απλωτές τα συμφέροντα των κηδεμόνων μας-πλουσίων και αγαθών κυρίων-πρέπει να μπαίνουν όρια και κανόνες. Ο κανόνας μέσα σ’ αυτό το κυνικό σύστημα εκμετάλλευσης είναι το ιερό φετίχ του πολιτισμένου και βολεμένου πολίτη, που κάθε κουβέντα του έχει μέσα της την έκφραση: στο εξωτερικό αν πετάξεις σκουπίδι στο δρόμο θα σου βάλουν πρόστιμο, θα σε συλλάβουν, θα σε βάλουν φυλακή και λοιπά. Επιτήρηση και τιμωρία για τα κακά παιδιά.

Μέσα στο δημόσιο χώρο το όριο καθορίζεται απ’ τους εκλεκτούς ανθρωποβοσκούς. Απ’ τον κρατικό συγκεντρωτισμό που έχει μετατρέψει τις συνδικαλιστικές οργανώσεις σε συνιστώσες και εγγυήτριες δυνάμεις της ανακωχής του κοινωνικού πολέμου. Διότι το φυτώριο του κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού είναι το πιο σπουδαίο εργαλείο του καπιταλιστή.

Αντί για το στρατό και την αστυνομία ο καπιταλιστής χρησιμοποιεί επαξίως τους κυβερνητικούς και συστημικούς συνδικαλιστές μετατρέποντας τις επιθυμίες και τις ανάγκες των εργαζομένων σε εμπορικές αξίες.

Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ

«Έχω δύο μεγάλους εχθρούς, τον Στρατό των Νοτίων μπροστά μου και τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα πίσω μου. Από τους δύο, αυτός που βρίσκεται πίσω είναι ο μεγαλύτερος εχθρός μου.»
Δήλωση του Αβραάμ Λίνκολν στο Κογκρέσο, την 4η Μαρτίου του 1865, πριν το τέλος του αμερικανικού εμφυλίου πολέμου.

Του Αντώνη Καββαδία*

Μετά από 40 χρόνια αστικής διακυβέρνησης, η Αριστερά καλείται από τη νωπή λαϊκή εντολή να τα αλλάξει όλα. Ο στόχος εκ των πραγμάτων δύσκολος, καθώς καλείται να αντιμετωπίσει το θηρίο του βαθέος κράτους που σχεδιάστηκε και δομήθηκε έτσι ώστε να μην επηρεάζεται από τις εναλλαγές του τέως δικομματισμού στην εξουσία, μπροστά στην απόλυτη προσήλωσή του για σκληρή νεοφιλελευθεροποίηση του τόπου. Το ερώτημα, σαφές και αυτονόητο: Ποια είναι τα όρια μεταξύ της προηγούμενης αντίληψης περί «κράτους - λάφυρο» και του ορατού κινδύνου, το εγχείρημα μιας πραγματικά αριστερής διακυβέρνησης να βρεθεί όμηρος μιας κομματικά και πολιτικά τοποθετημένης ελίτ που ελέγχει τις βασικές υποδομές άσκησης εξουσίας;

Αν παραδεχτούμε ότι η οικονομική κρίση που βιώνουμε δημιουργήθηκε και σχεδιάστηκε μέσα από το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό καρτέλ, τότε πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι το εγχώριο τραπεζικό σύστημα είναι αυτό που κινούσε τα μνημονιακά νήματα για την επιβολή μιας κινεζοποιημένης οικονομίας στη χώρα. Η τετράμηνη παράταση που πήρε η κυβέρνηση είναι το διάστημα κατά το οποίο θα αποσαφηνιστεί προς τα πού θα γείρει η πολιτική πλάστιγγα. Στο προεκλογικό του πρόγραμμα ο ΣΥΡΙΖΑ προβλέπει την πλήρη άσκηση των δικαιωμάτων ψήφου του Δημοσίου στις τράπεζες. Ήδη, μια κάστα στελεχών που παραμένουν δίνει τη δική της μάχη, όχι απλώς για την επιβίωσή της, αλλά πολύ περισσότερο για τη συνέχιση μιας οικονομικής πολιτικής που θα καθιστά το τραπεζικό κεφάλαιο απόλυτο αφεντικό σε κάθε εξέλιξη. Τα παραδείγματα πολλά και ανησυχητικά.

Πολιτική Πορνογραφία

Μια ματιά στο πως έχει δομηθεί η παγκόσμια πολιτκή σκέψη, μέσα από τα γραπτά για τη χειραγώγηση του όχλου από τον Νικόλο Μακιαβέλι, 500 χρόνια πριν. Ας διεισδύσουμε λίγο στη σκέψη των εξουσιαστών...

Ο όχλος, παραπλανημένος από απατηλά οφέλη, επιζητεί, συχνά, την καταστροφή του και συγκινείται, εύκολα, απο λαμπρές ελπίδες και απερίσκεπτες υποσχέσεις.

Ο λαός, πρώτ'απόλα, παραπλανημένος από απατηλά αγαθά, επιδιώκει πολλές φορές την αυτοκαταστροφή του, προξενώντας ατελεύτητα κινδύνουες και καταστροφές στις δημοκρατίες, εκτός εάν κάποιος, τον οποίον εμπιστεύεται, τον καθοδηγήσει, ώστε να αντιληφθεί τι είναι καλό και τι κακό γι'αυτόν. Όταν πάλι, κατά κακή τύχη, δεν εμπιστεύεται κανέναν, όπως ενίοτε συμβαίνει, επειδή εξαπατήθηκε στο παρελθόν από γεγονότα ή ανθρώπους, τότε αναπόφευκτα σπέρνει τον όλεθρο.
[...] Από αυτή την απροθυμία να εμπιστευθούν οποιονδήποτε, αποτυγχάνουν οι δημοκρατίες να λάβουν σωστές αποφάσεις (...).