Περικλής Κοροβέσης: Η ομάδα του Τσίπρα κατόρθωσε να εξαφανίσει την Aριστερά

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στους Σταμάτη Μαυροειδή και Μιχάλη Σιάχο

Το ραντεβού που δώσαμε από τα μέσα του Σεπτέμβρη, τελικά πραγματοποιήθηκε στα τέλη Νοέμβρη. Οποιαδήποτε συζήτηση με τον Περικλή Κοροβέση έχει αξία για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Αν κάτι τον διακρίνει δεκαετίες τώρα, είναι η επιμονή του σε αρχές, η επιμονή του στον άνθρωπο, τις ανάγκες και τις αδυναμίες του. Μια επιμονή, όμως, που δεν έγινε ποτέ ούτε γραφική, ούτε και εξουσιαστική. Ποτέ δεν θα πει κάτι ο Περικλής, με όποιον κι αν συζητάει, με ύφος ινστρούχτορα, με ύφος… παλιάς καραβάνας που δεν σηκώνει αμφισβήτηση. Ανοιχτός στην κουβέντα, επίμονα αριστερός σε κάθε του βήμα κι αθεράπευτα αντιεξουσιαστής, ευαίσθητος και δεκτικός σε κάθε σκέψη και πρόταση, αλλά ταυτόχρονα αυστηρός απέναντι σε όποιον και ό,τι διαστρέφει περιεχόμενα και αξίες που διαχρονικά πραγμάτωσαν απλοί αγωνιστές, χωρίς ανταλλάγματα κι οφίτσια. «Πρέπει να κάνουμε μια διάκριση στην αριστερά. Σ’ αυτούς που προσφέρουν και σ’ αυτούς που επωφελούνται», σημειώνει χαρακτηριστικά…

 

«Η αδράνεια ροκανίζει το μέλλον»… Θα θέλατε κ. Κοροβέση να γίνετε λίγο πιο αναλυτικός στο τι ακριβώς εννοούσατε όταν βάλατε αυτόν τον τίτλο στο τελευταίο σας βιβλίο;

Εδώ και πολλά χρόνια, από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 είχα συλλάβει την ιδέα ότι μας χρειάζεται ένας νέος διαφωτισμός, γιατί τα παλιά μας εργαλεία, όπως είχαν διαμορφωθεί στη Σοβιετική Ένωση και στην Κίνα, ήτανε σκουριασμένα και δεν μας επέτρεπαν να δούμε την πραγματικότητα. Αντί να βλέπουμε την κοινωνία και να την αναλύουμε για να δούμε τι θα κάνουμε, βλέπαμε την ιδεολογία, κι αυτό κατά κάποιο τρόπο προσομοίαζε σε θεολογικό φαινόμενο: Να κρατήσουμε την ιδεολογική πίστη. Η συλλογικότητα είναι μέσα στη φύση του ανθρώπου και στο σημείο που ο άνθρωπος φεύγει από τη συλλογικότητα και αδρανεί γίνεται ο καλύτερος σύμμαχος της καταπίεσης. Οι τύραννοι φοβούνται τον ενεργό πολίτη. Το λέει κι ο Μπρέχτ: «Αν δεν υπήρχα εγώ οι τύραννοι θα κοιμόντουσαν καλύτερα». Επομένως, όταν αδρανείς –είναι σκληρό αυτό που θα πω– στην ουσία βάζεις πλάτη στους Χρυσαυγίτες.

«Για μένα η εξουσία είναι μια μορφή τρέλας, γι’ αυτό και γίνεται επικίνδυνη, γι’ αυτό και σκοτώνει τόσο εύκολα…»

Τι κάνει, όμως, τον πολίτη να γίνεται αδρανής;


Οι εξουσίες από την εποχή των Φαραώ και του μεγάλου βασιλιά στην Περσία έχουν αποκτήσει μια τεράστια πείρα πώς να κάνουν τον πολίτη ανενεργό, πώς θα τον βγάλουν από τη μέση για να μη έχει δικαιώματα. Στις αποικίες υπήρχε μια συνεδρίαση της Ιερής Εξέτασης (το αναφέρει, νομίζω, ο Μπαρτολομέο ντε λα Κάσας) η οποία έθεσε το ερώτημα αν οι ινδιάνοι είναι ανθρώπινα όντα ή είναι ζώα; Και λίγο αργότερα με τις κατακτήσεις του ιμπεριαλισμού, ο μαύρος στοίχιζε όσο ένα άλογο. Όταν χάνεις την ανθρώπινη ιδιότητα, αναγκαστικά σού επιβάλουν να μη έχεις κανένα δικαίωμα. Νομίζω, λοιπόν, ότι αυτό που κάνει αδρανείς τους ανθρώπους είναι γιατί «τελειώσανε» την κρατική διαπαιδαγώγηση: Να μην είσαι τίποτα, να κοιτάς τη… δουλίτσα σου. Κι από ’κει και πέρα είναι αυτοί που αποκτάνε συνείδηση χωρίς να έχουν δικαιώματα, αυτοί δηλαδή που κινούν την ιστορία τελικά. Νομίζω, λοιπόν, ότι η αδράνεια είναι το φυσικό προϊόν της εξουσίας και μόνο ο εξεγερμένος που ζητάει τα δικαιώματά του μετράει σαν πολίτης. Δεν νομίζω ότι είναι κάτι ψυχολογικό, δειλία ή οτιδήποτε άλλο. Σου λένε: θέλεις να πας μπροστά; Κάνε το κορόιδο.

Η συλλογικότητα ατόνησε επειδή η κυρίαρχη εξουσία ώθησε εντέχνως τα πράγματα προς τον ατομισμό ή μήπως και η αριστερά συνέβαλλε ενεργητικά σε αυτήν την αδράνεια;

Να το πω ευθαρσώς; Η αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ είναι η ταφόπετρα του κινήματος και θα πάρει πολλές δεκαετίες μέχρι να ξαναδιαμορφωθεί μια άλλη αριστερά. Αυτό που λέω είναι προκλητικό αλλά δεν πειράζει. Θα συνεχίσω όμως λέγοντας ότι ούτε η Κατοχική, ούτε η εμφυλιοπολεμική Ελλάδα μπόρεσε να καταστρέψει την αριστερά. Μετά τη συντριβή του ΚΚΕ, που ήταν και στρατιωτική και πολιτική, σε οχτώ χρόνια μέσα η ΕΔΑ έγινε αξιωματική αντιπολίτευση. Που σημαίνει ότι αυτός που κατόρθωσε να εξαφανίσει την αριστερά είναι η ομάδα του Τσίπρα στον ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί εν προκειμένω, ο κόσμος είχε ποντάρει την ουτοπία και αντί γι’ αυτήν βγήκε μια δραματική απογοήτευση. Να επιστρέψουμε στο ερώτημα: Η συλλογικότητα δεν είναι αναγκαστικά πολιτική. Μπορεί να είναι πανηγύρι, μπορεί να είναι μαγαζί, να είναι μια καλή ταβέρνα που δεν δουλεύει για το κέρδος, μια θεατρική ομάδα, μπορούν να είναι πολλά και διαφορετικά πράγματα. Υπάρχουν διάφορες συλλογικότητες που συγκλίνουν και δημιουργούν πολιτικό προϊόν.

Η ζωή εν τάφω για την ελληνική οικονομία

του Κώστα Λαπαβίτσα

Οικονομική στασιμότητα, κοινωνική ανισότητα, πολιτική χρεοκοπία

Ο ακριβέστερος χαρακτηρισμός της κατάστασης της ελληνικής οικονομίας είναι η σταθερότητα του νεκροταφείου. Μόλις στις 20 Νοεμβρίου, για παράδειγμα, η ΕΛΣΤΑΤ ανακοίνωσε ότι ο κύκλος εργασιών της βιομηχανίας μειώθηκε κατά 0,8% τον Σεπτέμβριο. Ο δείκτης υποχωρεί εδώ και περίπου ένα εξάμηνο. Η πολυθρύλητη βιομηχανική ανάκαμψη, στην οποία τόσες κυβερνητικές ελπίδες ακούμπησαν στο τέλος του 2016 και τις αρχές του 2017, απλώς δεν υπάρχει.

Εύκολα θα μπορούσε κανείς να παραθέσει πλήθος άλλων δεικτών, όπως για τις λιανικές πωλήσεις, τις εξαγωγές και εισαγωγές, τις επενδύσεις, την κατανάλωση, και ούτω καθεξής, αλλά δεν συντρέχει λόγος. Η πραγματικότητα είναι προφανής και είναι αυτή ακριβώς που οποιοσδήποτε λογικός οικονομολόγος θα προέβλεπε ήδη από το 2013-14. Η ελληνική οικονομία έχει σταθεροποιηθεί σε σχέση με το 2009-10, χωρίς να διαφαίνεται καμία σημαντική δυναμική ανάπτυξης.

Μεγάλα κοινωνικά στρώματα έχουν εξουθενωθεί και αποδέχονται καρτερικά την κατάσταση. Η κωλοτούμπα του Αλέξη Τσίπρα το 2015 σκότωσε την ελπίδα για τα λαϊκά, τα εργατικά, τα αγροτικά και τα μικρομεσαία στρώματα. Με κανένα τρόπο όμως δεν συναινούν σε ό, τι συμβαίνει, όπως δείχνει η εξαιρετική τελυταία έρευνα της Public Issue. Αποδέχονται τη μνημονιακή πραγματικότητα χωρίς να αντιδρούν δυναμικά, αλλά δεν συναινούν και έχουν βουβή αποστροφή. Το παράδοξο αυτό έχει μεγάλη σημασία για τις πολιτικές εξελίξεις.

Πιο συγκεκριμένα, η μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ έδωσε μεγάλη αυτοπεποίθηση σε όσους πέρασαν την κρίση με τις μικρότερες απώλειες, δηλαδή κυρίως στα ανώτερα στρώματα. Δεν υπάρχει πλέον ούτε αιδώς, ούτε διστακτικότητα στο να προβάλλει κανείς την ευμάρειά του. Μια απλή βόλτα στο κέντρο των Αθηνών αρκεί για να δείξει το ανελέητο ταξικό στρώμα που έφτιαξαν τα μνημόνια, το οποίο χαίρεται την άνεσή του και δε ντρέπεται να τη δείξει στους άνεργους, τους φτωχούς, τη μεγάλη μάζα που συνεχώς προσθέτει και διαιρεί τα λεπτά του κάθε ευρώ.

Οι προβληματισμοί των "έγκυρων"

Είναι γνωστό στους φίλους αυτού του ιστολογίου ότι λόγοι ανεξάρτητοι της θελήσεώς μου με ανάγκασαν να επιμηκύνω μέχρι ξεχειλώματος τις φετεινές καλοκαιρινές διακοπές μου (η λέξη διακοπές να διαβαστεί με πολλά εισαγωγικά, παρακαλώ). Έτσι, η προ δεκαημέρου επάνοδός μου στην καθημερινότητα ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία, κάτι σαν βουτιά στα βαθιά με ταυτόχρονο κρύο ντους. Βλέπετε, έχασα την περίοδο του Σεπτέμβρη, κατά την οποία η χειμερινή "κανονικότητα" έρχεται να διαδεχτεί την θερινή ραστώνη με αργά βήματα και με στόχο την ομαλή επαναφορά στο μαντρί και την σταδιακή προσαρμογή προς αποφυγή οιουδήποτε σοκ.

Έτσι, βρέθηκα ξαφνικά σε ένα περιβάλλον που μου θύμισε... τεκέ. Ζαλίστηκα από τις αναθυμιάσεις των λογής-λογής λιβανιών που φρόντισαν να ανάψουν τα μέσα ενημέρωσης, προκειμένου να μας αποχαυνώσουν. Βλέπετε, τώρα που τα "μπάνια του λαού" έχουν γίνει ανάμνηση και άρχισαν να εκδηλώνονται οι πρώτες μπόρες της φοροκαταιγίδας, επανέρχεται ο κίνδυνος να ανοίξει τα μάτια του ο πολίτης, να πάρει χαμπάρι τις αλυσίδες του και να ξεσηκωθεί. Οπότε, πρέπει κάποιοι να φροντίσουν ώστε αυτός ο πολίτης να μαστουρώσει και να παραμείνει αραχτός στον καναπέ του ώσπου να φτάσει το επόμενο καλοκαίρι. Και ποιοι άλλοι μπορούν να κάνουν άψογα αυτή την δουλειά παρά οι εξωνημένοι "έγκυροι" της ενημέρωσης;

Δέκα εγνωσμένης αξίας υποψήφιοι κεντροαριστεροί ηγέτες. Δύσκολη επιλογή.

Ο Κοντονής, η “ανανεωτική Αριστερά”, ο “ευρωκομμουνισμός” και το άνευ ορίων θράσος

Χωρίς αιδώ και με απέραντο θράσος εμφανίζεται ο Κοντονής στα μέσα ενημέρωσης ως γνήσιος εκφραστής της λεγόμενης “ανανεωτικής Αριστεράς” και υπερασπιστής της αμόλυντης “ευρωκομμουνιστικής” ορθοφροσύνης απέναντι στους υποτιθέμενους ή μη “δογματικούς” και “Σταλινικούς” της Αριστεράς.

Το μόνο που δεν μας είπε, ακόμα, υποκριτικά ο αθεόφοβος, είναι ότι αποτελεί και τον φυσικό διάδοχο του μακαρίτη του Γιάννη Μπανιά.

Έλεος κκ. Κοντονήδες του μεταλλαγμένου ΣΥΡΙΖΑ.

Τα μνημόνια, οι περικοπές συντάξεων, η υποτέλεια, η κατεδάφιση εργασιακών δικαιωμάτων, το ξεπούλημα της χώρας, οι ολοκληρωτικοί αντιτρομοκρατικοί νόμοι, τα ΜΑΤ και οι χημικοί πόλεμοι, η φτώχεια, η ανεργία και η εξαθλίωση έχουν τόση σχέση με κάθε μορφής Αριστερά όσα ο φάντης με το ρετσινόλαδο.

H υπόθεση City-Plaza, όνειδος για τις οργανώσεις-συμμορίες της «Αριστεράς»

Δεν έχουμε πλέον κόμματα και οργανώσεις στην εγχώρια «Αριστερά»… εκτός από Αυλές αρχομανών ηγετίσκων, έχουμε πλέον συμμορίες… είτε ΜΚΟτζήδων που τα παίρνουν από Κατάρ-Σαουδική Αραβία για να παριστάνουν την Αστυνομία Σκέψης, που κυνηγάει την «Ισλαμοφοβία» και όποιον τολμήσει να κριτικάρει το Ισλάμ (επιτρέπεται να βρίζεις το χριστιανισμό αλλά απαγορεύεται να πεις το παραμικρό για την πιο σκοταδιστική θρησκεία), είτε «αλληλέγγυων» μεταναστολάγνων, που ενδιαφέρονται μόνο για πρόσφυγες/μετανάστες (με το αζημίωτο από το κράτος και την ΕΕ) και αδιαφορούν προκλητικά για τη φτώχεια των γηγενών όπως δείχνουν και τα αυτοκόλλητα που κυκλοφορούν με μισελληνικές επιγραφές του τύπου «Καλή η Καλλιθέα αλλά έχει ακόμη πολλούς Έλληνες».

 

Η κορυφή του παγόβουνου αυτού που λέγεται «Μισθοφορική Αριστερά» στην υπηρεσία είτε της ΕΕ, είτε ντόπιων ολιγαρχών είναι η υπόθεση της κατάληψης του ξενοδοχείου City-Plaza: ο διαρκής τραμπουκισμός της ιδιοκτήτριάς του, η μη εκτέλεση δικαστικών αποφάσεων εκκένωσής της με τη συνέργεια της κυβέρνησης Σύριζα, η διαχείριση της κατάληψης από γερμανική ΜΚΟ, η συμμετοχή στην κατάληψη υποτιθέμενων «αριστερών» και α/α οργανώσεων, από το Σύριζα νο.2 (ΛΑΕ) ως τις αφανείς συνιστώσες του Σύριζα νο.1 (Ροτσινάντε).

Αξιος ο μισθός μας...

Συντάκτης: Περικλής Κοροβέσης      

Σε εποχές λιτότητας, όλοι έχουμε κάποιον αόρατο δράκο που μας κυνηγάει και μας αγχώνει. Είναι η βαθμιαία πτώση του βιοτικού μας επιπέδου και η δραστική μείωση της αγοραστικής μας δύναμης. Για να επιβιώσουμε όλο και κάτι πρέπει να κόβουμε. Και αυτό που κόβουμε είναι το «έξω» που για τον καθένα είναι διαφορετικό.

Αλλος είχε το ταβερνάκι του, κάποιοι τα θεάματά τους, άλλοι τις εκδρομές τους ή τα χόμπι τους, από τα οποία έπαιρναν μιαν απόλαυση. Να μη μιλήσουμε τώρα για ταξίδια ή διακοπές γιατί θα μοιάζει πρόκληση, τη στιγμή που ο άλλος τρέφεται από τους κάδους των σκουπιδιών.

Αλλά δεν είναι μόνο το «έξω» που κόβεται, είναι και το «μέσα». Δηλαδή το φαγητό. Αυτά που δεν κόβονται είναι οι λογαριασμοί και οι φόροι. Και αν τύχει κάτι έκτακτο, π.χ. να χαλάσει ο θερμοσίφωνας, τότε θα πρέπει να κόψεις από το φαγητό.

Αυτά ο καθένας τα ζει σαν προσωπική συμφορά και κατά κανόνα κουλουριάζεται μπροστά στην τηλεόραση αναζητώντας την αποβλάκωσή του, ψάχνοντας εκεί μια έξοδο φυγής και στο βάθος να υπάρχει κάποιος Μεσσίας-Σωτήρας. (Ισως και στο διπλανό κανάλι.)

Ο δικός μας ο λαός στη συντριπτική του πλειονότητα είναι συντηρητικός και δεξιός με πολλές αποχρώσεις και δεν εκφράζεται αποκλειστικά από τη Ν.Δ. Δεξιά πτέρυγα έχει το κάθε κόμμα, όποια και αν είναι η ιδεολογική του αναφορά. Π.χ. ΣΥΡΙΖΑ από ΚΚΕ εσ.

Ολα αυτά συγκροτούν μια εθνική νοοτροπία που λέγεται απάθεια και εκφράζεται επιθετικά προς τον διπλανό του. Δηλαδή, στον όμοιό του. Αυτό με άλλους όρους λέγεται διάλυση του κοινωνικού ιστού. ‘Η, με ακόμα πιο αυστηρούς προσδιορισμούς, ένας λαός υποταγμένος και νικημένος.

 «Όσα περισσότερα σας κάνουμε, τόσο λιγότερο φαίνεται να πιστεύετε ότι μπορούμε να σας τα κάνουμε»

Γιόσεφ Μένγκελε

Μόνο καλά νέα και θετική ενέργεια κι αγάπη μόνο:

Επανεκλέχθηκε πρόεδρος της Σοσιαληστικής διεθνούς ο ΓΑΠ. Αυτό θα επιτρέψει γέφυρες επικοινωνίας της ελληνικής κεντροαριστερής που θα εμφανιστεί εν ευθέτω χρόνω μετά τη συνένωση των δύο νέων ΠΑΣΟΚ, της Δημοκρατικής Συμπαράταξης και του ΣΥΡΙΖΑ, με τους ευρωπαίους σοσιαλιστές σε περίπτωση εκλογικής ανόδου των δεύτερων στο μπαράζ εκλογικών αναμετρήσεων το 2017.

Αυτά τα αποτελέσματα άλλωστε περιμένουν οι τυχοδιώκτες πολιτευτές του Σύριζα μπας και γυρίσουν κάπως το ματσάκι ώστε να δολοφονούν τον ελληνικό πληθυσμό με κάποιο τακτ κι όχι με το τσεκούρι όπως κάνουν μέχρι σήμερα. Κι όπως θα δούμε σε λίγο, ακόμη δεν έχουμε δει τίποτε από την προκρούστεια τακτική τους. 

Ο ΓΑΠ, ο λεφτά υπάρχουν, ο τύπος που έλεγε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να επιτρέψει την είσοδο του ΔΝΤ στην Ελλάδα γιατί αυτό θα σημαίνει μόνιμη υπανάπτυξη για τη χώρα, αφού είχε ήδη προσυνεννοηθεί να έρθει το ΔΝΤ στην Ελλάδα και έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να το φέρει και να ξεκινήσει ο κατ εξακολούθηση βιασμός, επιτέθηκε κατά του ... λαϊκισμού.

Οι ελίτ αντάμειψαν για μια ακόμη φορά τον ΓΑΠ και απέδειξαν για μια ακόμη φορά το πόσο ξεφτυλισμένη είναι η ευρωπαϊκή αριστερά κάθε είδους, τουλάχιστον από την πτώση της ΕΣΣΔ και μετά.

Κι οι πρωτιές τελειωμό δεν έχουν.

Είμαστε η μοναδική χώρα στη σύγχρονη ιστορία που έχει φτωχοποιηθεί κατά 40% και μάλιστα χωρίς στρατιωτική μορφή πολέμου!

Φτάσαμε στη τέταρτη θέση του δείκτη εξαθλίωσης, κυνηγώντας επίμονα την πρωτιά της Βενεζουέλας που λατρεύουμε να περιγελάμε, όπως κάποτε περιγελούσαμε τη Βουλγαρία, το όνειρο του Τόμσεν για τα εισοδήματα στην Ελλάδα που κοντεύει στην ολοκλήρωση του με τα νέα μέτρα που θα ψηφίσουν οι βουλευτές των Συριζανέλ.

3,5 δις στις πλάτες μισθωτών και συνταξιούχων. Περίπου 1.700 ευρώ απώλεια εισοδήματος ετησίως ανά κεφάλι.

Ας πάρουμε έναν συνταξιούχο που με τις κλοπές συντάξεων τα μνημονιακά χρόνια έχει φθάσει στα 700 ευρώ μισθού και καλύπτει οριακά τις υποχρεώσεις που του χουν φορτώσει.

Τι ζητάν οι δανειστές; Μείωση συντάξεων από 10 εώς 30%.

Ας πάρουμε μείωση για έναν από τους εκατοντάδες χιλιάδες κακομοίρηδες κάτω από τον μέσο όρο μειώσεων, πχ 15%.

Μείωση πάνω από 100 ευρώ μηνιαίως, δύο συντάξεις κάνουν φτερά.

Μισό, δεν τελειώσαμε με τον γέροντα.

Γιατί με τη μείωση του αφορολόγητου στα 6000, ο παππούς θα πρέπει να πληρώσει και ένα 10% φορολογία εισοδήματος.

Από τα 700 ευρώ, ο γέρος θα φθάσει αυτόματα στα 530 ευρώ.

Και στη ζώνη των 700 ευρώ βρίσκονται οι περισσότεροι συνταξιούχοι σήμερα.

Καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό;

ΜΑΚΕΛΕΙΟ. ΤΗΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ ΤΗΣ ΦΤΩΧΟΠΟΙΗΣΗΣ ΣΤΗ ΧΩΡΑ.

Η αριστερή αφασία έχει παραλύσει τον πληθυσμό που δεν βλέπει την τελική σφαγή του να έρχεται.

Έτσι αυτή η κυβέρνηση θα ολοκληρώσει την αποστολή της.

ΜΑΣΚΑΡΑ ΤΣΙΠΡΑ, ΜΑΣΚΑΡΑ…

«Μασκαράδες», καρναβαλιστές (μεταμφιεσμένοι με αποκριάτικες στολές) επιτέθηκαν με βόμβες μολότοφ στα γραφεία του Συριζα, δηλαδή των πραγματικών μασκαράδων.

Σύμφωνα με τις αστυνομικές αρχές, περίπου 30 άτομα που φορούσαν αποκριάτικα ρούχα, εμφανίστηκαν από την οδό Πειραιώς και πέταξαν τέσσερις βόμβες μολότοφ εναντίον της αστυνομικής δύναμης, που φρουρούσε τα γραφεία του κυβερνώντος κόμματος με αποτέλεσμα τον ελαφρύ τραυματισμό αστυνομικού, ενώ επίσης προκλήθηκαν ζημιές σε δυο αυτοκίνητα και στην τζαμαρία των γραφείων.

Οι αστυνομικές αρχές προχώρησαν άμεσα στην προσαγωγή τουλάχιστον 21 ατόμων, προφανώς καρναβαλιστών, χωρίς να διευκρινίσουν ποιές ακριβώς στολές κίνησαν περισσότερο τις υποψίες των σαϊνιών, που ξαμολύθηκαν στο κατόπιν αυτών των «επικίνδυνων» για την δημοκρατία «στοιχείων»…

Θαυμάστε τώρα την ανακοίνωση του Συριζα:

«Η σημερινή δολοφονική επίθεση στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα πλήγμα κατά της Δημοκρατίας. Οι τραμπούκοι που δεν δίστασαν καν να θέσουν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές, δεν έχουν καμία σχέση ούτε με το λαϊκό κίνημα ούτε με οποιαδήποτε ιδεολογία. Πρόκειται για ανθρώπους του υποκόσμου, απόλυτα περιθωριοποιημένους.

Δεν πρόκειται να φοβηθούμε, δεν πρόκειται να υποχωρήσουμε. Θα συνεχίσουμε αταλάντευτοι τον αγώνα μας απέναντι στη διαπλοκή, τα κάθε είδους συμφέροντα, για την υπεράσπιση των πιο αδύναμων».

Τρικυμία εν κρανίω χαρακτηρίζεται η πλήρης διανοητική σύγχυση, η παραζάλη, ο φουρτουνιασμένος νους, που βολοδέρνει εξ αιτίας μιας έκτακτης ή και παρατεταμένης κατάστασης.

Η τρικυμία εν κρανίω ορισμένες φορές οδηγεί στην αυτογελοιοποίηση.

Εν προκειμένω η συγκεκριμένη ανακοίνωση, δικαιολογημένα, μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένα κλασσικό παράδειγμα αυτογελοιοποίησης.

Φυσικά κάθε κομμουνιστικό κόμμα έχει το δικαίωμα, εκτός των άλλων, στην αυτογελοιοποίηση και εμείς θα είμαστε οι τελευταίοι, που θα δυσανεσχετήσουμε σ’ αυτές τις περιπτώσεις.

Αντίθετα δεν κρύβουμε ότι απολαμβάνουμε κάθε τέτοια στιγμή.

Πραγματικά, ο συντάκτης ή οι συντάκτες της συγκεκριμένης ανακοίνωσης δείχνουν να τα έχουν χαμένα, γεγονός που έχει την εξήγησή του από τον τρόπο με τον οποίο εκδηλώνεται κάποιος, όταν βρίσκεται υπό καθεστώς πανικού.

Ας δούμε εν τάχει τι αναφέρει η ανακοίνωση.

«Τίποτα δεν πάει χαμένο»

του Στάθη στον eniko

Προ πολλών ημερών μιλώντας ο κ. Γιώργος Κιμούλης, καλεσμένος από τον Νίκο Μπογιόπουλο στον Real FΜ, είπε ότι για πολλούς από τους ανθρώπους που πέρασαν από διάφορες συλλογικότητες της Αριστεράς το αποτέλεσμα ήταν -ανάμεσα σε άλλα- και τραυματικό. Ή μάλλον, για να αποδώσω καλύτερα όσα είπε, μίλησε για «τραύμα». Συνδύασε τη «συλλογικότητα» με το «τραύμα». Και είπε την αλήθεια.


Χρειάσθηκε να μεγαλώσουμε για να διαπιστώσουμε ή για να παραδεχθούμε ότι λογική και συλλογικότητα δεν συμβαδίζουν πάντα (παρά τα αντίθετα που μαρτυρά η γλώσσα). Οπως δεν συμβαδίζουν επίσης πάντα η συντροφικότητα με την ηθική καθώς και άλλες έννοιες που στα νιάτα μας, καθώς αλλάζαμε κόσμο (για να αλλάξουμε τον κόσμο), θεωρούσαμε αλληλένδετες, παράλληλες και αλληλοτεμνόμενες.


Ποτέ δεν ήταν έτσι. Ή ίσως να ήταν για κάποιους, καλύτερους από μας, αλλά όχι για τους περισσότερους από μας. Το αποτέλεσμα αποδεικνύει το θεώρημα. Από όσους μπήκαν στα κόμματα και τις οργανώσεις της Αριστεράς μετά τη Μεταπολίτευση, οι περισσότεροι εξήλθαν, νωρίτερα ή αργότερα, συμποσούμενοι σε δύο κυρίως κατηγορίες. Η πρώτη συναπαρτίζεται από εκείνους που έριξαν μαύρη πέτρα πίσω τους και άλλαξαν μυαλά. Αλλοι στελέχωσαν άλλα κόμματα, άλλοι βγήκαν στην αγορά, άλλοι στον Τύπο, άλλοι ιδιώτευσαν, άλλοι έγιναν ακόμα και αντικομμουνιστές – δεν κρίνω κανέναν. Η δεύτερη κατηγορία συναπαρτίζεται από εκείνους που παρέμειναν αριστεροί και συνέχισαν μέσα από άλλες συλλογικότητες ή κατά μόνας την αναζήτηση του Αγίου Δισκοπότηρου.


Ομως, γιατί το «τραύμα» στο οποίο αναφέρθηκε ο κ. Κιμούλης; Για δύο λόγους, νομίζω. Ο πρώτος αφορά στον υπέρμετρο συναισθηματισμό πολλών από μας που ήθελαν να πιστεύουν ότι ο κόσμος της Αριστεράς ήταν εξ ορισμού αγγελικά πλασμένος. Ο δεύτερος αφορά στην ίδια την πολιτική, τη σχέση της θεωρίας με την πράξη, τη διαμόρφωση των χαρακτήρων, την αίσθηση και την αισθητική, αλλά κυρίως


στο κατά πόσον μια αριστερή συλλογικότητα επιτρέπει και, επιπλέον, ευνοεί την απελευθέρωση του προσώπου ή αν αντιθέτως το ωθεί σε μια εξίσωση προς τα κάτω διανθισμένη με φιοριτούρες περί ισότητας – στην πραγματικότητα ισοπέδωσης.


Κι έτσι, στην πορεία μας μέσα από τις κολεκτίβες της Αριστεράς συναντήσαμε και βαθιά φιλοσοφημένους κομμουνιστές ή άλλων πεποιθήσεων αριστερούς, αλλά και μισανθρώπους μιας αλαζονικής ελίτ, όπως και σταλινώδεις πολποτικούς που συνήθως (πότε οι μεν, πότε οι δε) κατάφερναν να κάνουν τις σημαίες μας σαν τη γυναίκα του Λωτ. Από τη μία ένας αστικός αριστερισμός και από την άλλη ένας χυδαίος εργατισμός και ιδού το «τραύμα» που λέει ο κ. Κιμούλης.


Η γενιά που τα πέρασε όλα αυτά και άλλα πολλά βρίσκεται τώρα στο μετά της μέσης ηλικίας. Τα προσωπικά τραύματα του καθενός μας ή και τα μη τραύματα εκείνων που έζησαν όλην αυτήν την Οδύσσεια διαφορετικά από τους τραυματισθέντες, συνδυάζονται με τα συλλογικά τραύματα από την πορεία της Αριστεράς στην Ευρώπη και τον κόσμο τις τελευταίες δεκαετίες. Μια Αριστερά που είτε ως υπαρκτός σοσιαλισμός, είτε ως ευρωκομμουνισμός, είτε ως εθνικοαπελευθερωτικό-αντιαποικιακό κίνημα, υπέκυψε στα τραύματα που προκάλεσε στον εαυτόν της και σε όσους την ενστερνίσθηκαν, αφήνοντας πίσω της επίσης ένα τραύμα. Υπό μορφήν μαύρης τρύπας.


Ισως λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ να βρέθηκε στην οπισθοφυλακή αυτής της πορείας. Εκλήθη από την Ιστορία σε μια ύστερη για την Αριστερά εποχή και αντί να γίνει το πρελούδιο μιας νέας προσπάθειας, έγινε ο επίλογος ενός τετελεσμένου παρελθόντος.


Δυο χρόνια τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία και ο μόνος στην ελληνική επικράτεια που πιστεύει ακόμα ότι αυτό το πράμα είναι Αριστερά, είναι ο κ. Αρης Πορτοσάλτε.

ΤΑ ΒΟΘΡΟΚΑΝΑΛΑ ΤΗΣ «ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ» ΚΑΙ ΟΙ ΒΟΘΡΟΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ…

«Τον Ανδρέα στις καλές του μέρες θύμισε ο Αλέξης. Χυδαίος και ψεύτης ο Κυριάκος»!! (11-10-2016, πρωτοσέλιδο της φιλοκυβερνητικής εφημερίδας Κόντρα Νιους, ιδιοκτησίας Γεωργίου Κουρή, το σχετικό άρθρο μεταξύ άλλων χαρακτηρίζει «Πολυβόλο» τον Αλέξη Τσίπρα, που «γάζωσε τη διαπλοκή μιλώντας τη γλώσσα της αλήθειας».)

Το σύστημα και τα φυσικά πρόσωπα που βρίσκονται πίσω από την προπαγάνδα κάθε καθεστώτος χωρίς αμφιβολία δίνουν το στίγμα των γενικότερων προθέσεών του, προσδιορίζουν τον χαρακτήρα της επιβολής και τους ευρύτερους σχεδιασμούς του. Σε κάθε περίπτωση θα τονίσουμε ότι το σύστημα αυτό μπορεί να «διαβαστεί» μόνο υπό το πρίσμα της λειτουργικής ενότητάς του, παρακάμπτοντας τον πλαστό διαχωρισμό των μηχανισμών και των προσώπων που κάνουν την βρώμικη δουλειά και εκείνων που τιμούν την θεσμική τους ιδιότητα. Είναι αυτό που λένε «το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δύο το πρόσωπο».

Ο Γιώργος Κουρής εκδίδει το 1958 την «Φωνή της Κεφαλλονιάς» η οποία στηρίζει με πάθος τους «αποστάτες» της Ένωσης Κέντρου το 1965, επιτίθεται άγρια κατά του Γεωργίου και Ανδρέα Παπανδρέου («Ανδρέσοφ τον αποκαλούσε), ενώ επαινούσε το «καμάρι της Κρήτης» τον «λεβέντη Κώστα Μητσοτάκη». Στη Μεταπολίτευση αγοράζει με δάνειο 22 εκατ. δραχμών μεγάλη έκταση στην Παλλήνη με δάνειο που πήρε από την ΕΤΒΑ την περίοδο της χούντας. Το τυπογραφείο του δεν πηγαίνει καλά και ανήμερα των Χριστουγέννων του 1978 «τυχαία» γίνεται παρανάλωμα του πυρός.

Και η ζωή συνεχίζεται. Ιδρύει νέα εταιρεία με άτομα που, όπως «ακούγεται», ανήκουν στο περιβάλλον Μητσοτάκη, πουλάει τον εξοπλισμό της εταιρείας και καταφέρνει, όπως «ακούγεται», να «ρίξει» οικονομικά (ίσως ο μόνος που το κατόρθωσε) τον Μητσοτάκη, καθώς δεν του αποπληρώνει χρέη.

Και φθάνουμε στο 1980, όταν εκδίδει την περιβόητη ΑΥΡΙΑΝΗ, η κυκλοφορία της οποίας λόγω του χαμηλού αντιτίμου της φθάνει τον Ιούλιο στα 56.000 φύλλα ημερησίως, ενώ τον Σεπτέμβριο απογειώνεται στα 100.000 φύλλα βάζοντας στο «σημάδι» την σύζυγο τού τότε πρωθυπουργού Γ. Ράλλη που ήταν αντιπρόσωπος της εταιρείας ενδυμάτων Lacoste. Ακολουθούν δίκες και καταδίκες, ο ίδιος διαφεύγει στην Ιταλία, ενώ ο αδερφός του Μάκης Κουρής φυλακίζεται.

Νίκος Παππάς: ο άρχοντας του ψηφιακού δημοσιογραφικού σκότους

Δεν περιμέναμε, δυστυχώς, τη συνέντευξη του Άρη Δαβαράκη στη Lifo στις 9 Νοεμβρίου 2016 για να μάθουμε ότι κάτι πολύ πιο σάπιο υπάρχει στο βασίλειο του ενημερωτικού ίντερνετ.


ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ


Τα όσα δήλωσε όμως ο δημοσιογράφος και στιχουργός στην εβδομαδιαία δωρεάν εφημερίδα Lifo με αφορμή την κυκλοφορία του νέο του βιβλίου (περισσότερα εδώ) ήταν αποκαλυπτικά. Εν ολίγοις, ότι Νίκος Παπάς και Αλέξης Τσίπρας του έδιναν 1.000 ευρώ το μήνα και 500 σε έναν βοηθό του για να γράφει υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ. Εννοείται μαύρα…





Η δημοσίευση της παραπάνω συνέντευξης στην εφημερίδα Lifo έχει τους δικούς της συμβολισμούς καθώς, όπως είχαμε μάθει από τα Wikileaks, η Lifo λειτουργεί σαν το μακρύ χέρι της αμερικάνικης πρεσβείας. Η αμερικάνικη πρεσβεία στην Αθήνα «φύτευε» στις σελίδες της Lifo συνεντεύξεις με την ίδια ευκολία που ένα έντυπο της Αριστεράς δημοσιεύει στις σελίδες του άρθρα προβεβλημένων στελεχών του κόμματος που στηρίζει και χρηματοδοτεί την εφημερίδα.

Γνωριμίες κάνουν οι Υπουργοί, όχι δουλειά

Ο Κώστας Καίσαρης ξετυλίγει το κουβάρι της παραμύθι-φούρναρης κάθαρσης στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Από το το 1981 με Κίμωνα Κουλούρη, Βαρδινογιάννη και Νταϊφά μέχρι Κοντονή και Βασιλειάδη σήμερα. Από τον Μπλιώνα και τον Φιλόπουλο στο σπίτι του Μπίκα.

19       

ΚΑΘΑΡΣΗ-εξυγίανση, 35 χρόνια δρόμος. Να είναι καλά ο πρωθυπουργός αυτής της χώρας. Με γύρισε στο 1981. Είκοσι και πλέον κιλά ελαφρύτερο. Ούτε μία άσπρη τρίχα στα μαλλιά. Μακρυά μαλλιά και γένια. (Άτακτα και απεριποίητα γένια. Όχι ψαλιδισμένα επιμελώς σαν του Κοντονή). Τσιμπούκι Peterson με  "δαχτυλίδι" κι από καπνό Borkum Riff. Ευτυχισμένα χρόνια. Τα νιάτα αρκούν από μόνα τους, για να είσαι καλά και να περνάς καλά. Δεν χρειάζεσαι τίποτα άλλο. Έχεις ενέργεια, δύναμη, αντοχή, καλή διάθεση, ενθουσιασμό.

Ήταν το 1981. Όταν ο ελληνικός λαός πίστεψε στον Νο1 λαοπλάνο. Τον σοσιαλιστή Ανδρέα Παπανδρέου. Που θα έκανε την Αλλαγή. Κατά πολύ ανώτερος από τον πατέρα του, τον Γεώργιο. Τον δήθεν γέρο της Δημοκρατίας. Που στα Δεκεμβριανά, το 1944, του είχανε βγάλει το σύνθημα "Παπανδρέου παπατζή, μας την έφερες και συ".

Σκάει μύτη, λοιπόν, στο Υφυπουργείο Αθλητισμού, ο "όλα τα σφάζω και όλα τα μαχαιρώνω", Κίμωνας Κουλούρης. Όπως ακριβώς περιγράφεται στον Μαχαλόμαγκα του Βασίλη Τσιτσάνη, "νάτος κι έρχεται με φούρια και με κουστουμιά καινούργια". Σα να τον βλέπω μπροστά μου τον Κίμωνα, στην επίσημη πρώτη σαν γενικός γραμματέας αθλητισμού, να χτυπάει το χέρι στο τραπέζι: "Η εξυγίανση στο ποδόσφαιρο, θα γίνει ο κόσμος να χαλάσει. Γονατιστοί θα έρχονται οι παράγοντες να παρακαλάνε".

Για του λόγου το αληθές, από ένα σημείο και μετά, ο Γιώργος Βαρδινογιάννης, δεν χτύπαγε την πόρτα για να μπει στο γραφείο του ασυμβίβαστου ΓΓΑ. Ούτε έστριβε τη πετούγια για να την ανοίξει. Καθώς ήταν μισάνοιχτη, την έσπρωχνε διακριτικά με το δεξί ποδι κι έμπαινε μέσα. Να είναι καλά, λοιπόν, ο πρωθυπουργός. Δεν είναι και μικρό πράμμα, να σε γυρίζει 35 χρόνια πίσω.

Στα ευτυχισμένα χρόνια που λέγαμε. Να σου θυμίζει τα νιάτα σου. Όπως το '81 ο Ανδρέας, είχε πει στον Κίμωνα να κάνει εξυγίανση, έτσι και τώρα ο Αλέξης,  έδωσε ρητή εντολή στον νέο Υφ.Αθλητισμου, Γ.Βασιλειαδη: "Κάν' το όπως ο Κοντονής. Αταλάντευτα και χωρις φόβο για την πάταξη της διαφθοράς". Γελάει ο κόσμος. Εκει είναι που λες, "εδώ είχαμε έρθει, (τη συνέχεια του έργου την ξέρουμε) πάμε να φύγουμε". Ύστερα απο 35 χρόνια, το ίδιο ακριβώς παραμύθι. Τι πλάκα είναι αυτή; Θα πει δηλαδή ο πρωθυπουργός στον Τσακαλώτο "κάνε κουμάντο, θέλω να πατάξεις τη φοροδιαφυγή";

Εμπόδια στη νέα διαπλοκή από το ΣτΕ

Μια πρόβλεψη που έμενε στα προφανή και τη μορφή των γεγονότων έλεγε ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας θα ψήφιζε υπέρ του νόμου Παππά, νομιμοποιώντας το νέο τηλεοπτικό τοπίο στην ιστορικής σημασίας συνεδρίαση της Τετάρτης 26 Οκτωβρίου.

Λόγοι εθνικού συμφέροντος και ειδικότερα η συνέχεια του κράτους ως υπέρτατη αποστολή του ανώτατου ακυρωτικού δικαστηρίου θα επέβαλαν τον παραγκωνισμό του Εθνικού Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου που έχει την αποκλειστική εκ του συντάγματος αρμοδιότητα (αρ. 15, παρ. 2) διευθέτησης τα της τηλεοράσεως και ραδιοφωνίας, σύμφωνα με μια συμβατική λογική. Αυτήν ακριβώς τη λογική που επέβαλε στο ΣτΕ να νομιμοποιήσει το μαύρο στην ΕΡΤ επί Σαμαρά, να ψηφίσει υπέρ της συνταγματικότητας των μνημονίων και τόσα άλλα…

Η αλήθεια όμως είναι ότι ακριβώς αυτός ο λόγος, δηλαδή η συνέχεια του κράτους, οδήγησε στην καταψήφιση του νόμου Παππά με μια καθαρή μάλιστα πλειοψηφία 14 έναντι 11, χωρίς καν να επιλέγεται η ήπια οδός ορισμού μιας χρονικής προθεσμίας συγκρότησης του ΕΣΡ, έτσι ώστε και η πίτα να έμενε ακέραιη και το τετράποδο ευτυχές.

Η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας δεν μπορεί να γίνει κατανοητή χωρίς να ληφθούν υπ’ όψη οι αναταράξεις που έφερε στην επιχειρηματική ζωή η αδειοδότηση των 4 τηλεοπτικών καναλιών μέσω του πλειοδοτικού διαγωνισμού. Η ερμηνεία της κυβέρνησης περί «τέλους στο καθεστώς της 27ετούς ασυδοσίας» είναι η μια όψη του νομίσματος, καθώς πράγματι ο νέος τηλεοπτικός χάρτης σήμαινε το τέλος της παλιάς κατάστασης.

Αδίστακτοι και αμοραλιστές

 Γράφει ο mitsos175

Τα διάφορα κόλπα που χρησιμοποιούν τα κόμματα έχουν προκαλέσει αηδία στον κόσμο. Ας πάρουμε για παράδειγμα τις ραδιουργίες τους, όσον αφορά τα κανάλια. Το θέμα εντάσσεται στο μοίρασμα της πίτας μεταξύ των αρπακτικών, που βουτάνε εδώ και χρόνια το δημόσιο χρήμα.
Η ανεργία, τα χαράτσια, οι περικοπές των εισοδημάτων και φυσικά οι εξώσεις, αφορούν πολλούς περισσότερους, ενώ είναι πολύ σοβαρότερα. Αλλά ο καθένας έχει τον πόνο του, έτσι τα κανάλια ασχολούνται μόνο με το ΕΣΡ. Ούτως ή άλλως διέστρεφαν συστηματικά την πραγματικότητα, απέκρυπταν ειδήσεις, δημιουργούσαν ψεύτικες, γενικά προπαγάνδιζαν υπέρ της καταστροφής και της λεηλασίας μας, υπέρ της εκμετάλλευσης και της αδικίας.

Το ενδιαφέρον είναι πως κυβέρνηση και αντιπολίτευση αντιλαμβάνονται τη Δημοκρατία, την Πολυφωνία και την Ελευθερία του Λόγου. Ο Τσίπρας προσπάθησε αυτό που έκαναν όλοι οι προηγούμενοι πρωθυπουργοί πριν από αυτόν: Να ελέγξει τα ΜΜΕ. Το ίδιο θέλει κι ο Μητσοτάκης, όπως κάθε αστός πολιτικός, αφού ο εγωισμός τους δεν αντέχει την αλήθεια. Άλλωστε η πραγματικότητα είναι αμείλικτη, αφού η πολιτική τους είναι άδικη, παρανοϊκή και φασιστική με αποτέλεσμα την διάλυση των υποδομών και την φτωχοποίηση της πλειοψηφίας. Παρόμοια άλλωστε έκανε και το ΠΑΣΟΚ όταν κυβερνούσε.

Η δημιουργία λοιπόν ολοκληρωτικού καθεστώτος με πλήρη έλεγχο των ΜΜΕ είναι στόχος κάθε αστικού κόμματος. Ο Σαμαράς με το "μαύρο" στην ΕΡΤ ήταν ένα τυπικό δείγμα για το πως αναλαμβάνονται την πολυφωνία: Όλοι είναι "ελεύθεροι" να κολακεύουν τον "σωτήρα" και να συμφωνούν με τη γνώμη του. Αλλιώς έχουν κυρώσεις. Δεκαέξι κανάλια κι όχι μόνο τέσσερα θα λένε ψέματα, θα αναμασάν πόσο "καλό" είναι το μνημόνιο υποστηρίζοντας ότι τάχα "δεν υπάρχει άλλος δρόμος". Φυσικά τα "ναζάκια" αυτά τα περιμέναμε. Κάθε δοσίλογος έτσι συμπεριφέρεται, αφού δεν μπορεί να δικαιολογήσει τα εγκλήματα του.

Η ελπίδα… κρεμάστηκε. Αυτοκτονίες και προπαγάνδα στα χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ

Ένα με δυο περιστατικά αυτοκτονίας ή απόπειρας αυτοκτονίας καταγράφει καθημερινά η Ελληνική Αστυνομία, αναφέρει η Huffington Post επικαλούμενη αξιωματικούς της ΕΛ.ΑΣ.

Διαβάζουμε χαρακτηριστικά στο ρεπορτάζ του Αλέξανδρου Καλαφάτη:

«Καταγράφουμε μία με δύο αυτοκτονίες κάθε μέρα», αναφέρει χαρακτηριστικά αστυνομική πηγή. Από την περασμένη Δευτέρα μέχρι την περασμένη Παρασκευή οι αστυνομικοί ενημερώνονταν καθημερινά και για ένα νέο περιστατικό είτε αυτοκτονίας είτε απόπειρας. Στο Χαλάνδρι μέσα σε ένα 24ωρο σημειώθηκαν δύο περιστατικά, στην Πάτρα ένας 45χρονος στρατιωτικός έβαλε τέλος στη ζωή του για οικονομικούς κυρίως λόγους, ενώ στο Μοσχάτο ένας 39χρονος κρεμάστηκε σε πάρκο.

Πέρα από τα ενδιαφέροντα και τραγικά στοιχεία του ρεπορτάζ θα άξιζε κανείς να ασχοληθεί και με το πως αυτό παρουσιάζεται και θα παρουσιάζεται τις επόμενες ημέρες. Μέσα ενημέρωσης, που έκρυβαν τέτοιου είδους ειδήσεις κάτω από το χαλί επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ – ΝΔ, τώρα σπεύδουν να τα φωνάξουν από τα τηλεοπτικά παράθυρα – καθώς κρίνονται οι άδειές τους.

Πολιτικοί όπως η Αφροδίτη Αλ Σάλεχ, που υποστήριζαν ότι το να παρουσιάζεις τις αυτοκτονίες «φλερτάρει με τα όρια της νομιμότητας» και επισήμαιναν ότι δεν σχετίζονταν με το ΠΑΣΟΚικό μνημόνιο τώρα κατάπιαν τη γλώσσα τους (εκτός από αυτούς που φλερτάρουν με τον ΣΥΡΙΖΑ για μια θεσούλα).

Σαββατιάτικα (128) - τα συνεδριακά

Αθήνα, ώρα μηδέν. Καμιά δεκαπενταριά μαζεμένοι, πάρλα στην πάρλα, κι αυτός με τα μαύρα γυαλιά έχει το λόγο... (Γιώργος Ζαμπέτας) *** Ελπίζω ότι πήγατε στο συνέδριο. *** Τί παναπεί "ποιό συνέδριο"; *** Αυτό που δεν σας συγκινούν οι διεργασίες για την μετεξέλιξη της αριστεράς, με βγάζει από τα ρούχα μου. *** Κυρ-Φώτη, πολύ θα ήθελα μια εξήγηση για το δρομολόγιο ΣυΡιζΑ-ΔημΑρ-Κυβέρνηση-Αζήτητα και πάλι πίσω. *** Πολιτική εξήγηση εννοώ. *** Θυμάσαι, ρε συ, το συνθηματάκι τού 2012 "μισθούς και συντάξεις τα κάνατε κουρέλι, άντε και γαμήσου σύντροφε Κουβέλη"; *** Πες ρε, περίμενες ν' ακούσεις τώρα "έτσι όπως πάμε μείναμε από μέλη, μη γαμιέσαι, γύρνα, σύντροφε Κουβέλη"; *** Τσίπρας: "Φανήκαμε συνεπείς σε όλες τις δεσμεύσεις μας." *** Αλέξη, ολόκληρο συνέδριο ρε, λίγο φρέσκο σανό δεν μπόρεσες να

Στο κατσαρό σου το μαλλί κάθεται ψείρα και λαλεί...

σερβίρεις; *** Σήμερα συνεδριάζουν πέντε μάγκες παλιακοί στην ταβέρνα του Αράπη κάτω στην Πειραϊκή... (Πρόδρομος Τσαουσάκης) *** Η γελοιογραφία της εβδομάδας: συζήτηση στην βουλή για την διαπλοκή και στο βήμα ο Σταύραξ. *** Σταύρακα, αληθεύει ότι δεν έχεις τελειώσει ούτε το λύκειο ή πάλι έγινες στόχος κακοηθειών; *** Ρε συ, πόσο χαζός πρέπει να είσαι για να πιστεύεις πως κάποιοι πληρώνονται για να πετάνε λάσπη στο Ποτάμι; *** Να σου πω πόσους ξέρω που ευχαρίστως θα πετάγανε σκατά και τζάμπα; *** Αν πληρώνονταν όσοι σε βρίζουν, θα είχαμε μηδέν ανεργία, βρε κεφάλα. *** Κυριάκουλας: "Εγώ δεν πήρα δαχτυλίδι." *** Κούλη, δαχτυλίδι δεν έχω... θες ένα αρχίδι για να μη κλαις; *** Αυτό που ο μικροδράκουλας ξιφουλκεί κατά της διαπλοκής, δεν σας φέρνει γέλια; *** Σαν να κάνει καμπάνια κατά των ναρκωτικών ο Μαρινάκης δεν είναι; *** Την πράσινη ζακέτα του φορεί και στο συνέδριο των πουλιών πηγαίνει... (Μίλτος Πασχαλίδης) *** Κυριάκουλας: "Ούτε επί χούντας δεν γίνονταν αυτά." *** Πες τα, ρε Κούλη, γιατί ο Αλέξης δεν ξέρει τι σημαίνει χούντα. *** Δεν είχε κάνει πολιτικός κρατούμενος, να δει παπά κώλο, το κωλόπαιδο. *** Εκείνο το 12% του Κατρούγκαλου, τί τό 'θελες, λεβέντη μου; *** Πόσο Κούλης είσαι, γαμώτο; *** Δεν έμαθες ότι ήταν ένα από συνήθη ψέματα του Χιώτη; *** Κυριάκουλας: "Επιχειρήσατε να στήσετε νέο τρίγωνο διαπλοκής." *** Είπες "νέο" συνειδητά ή είσαι τόσο μαλακισμένο που σου ξέφυγε, βρε; *** Από τρίγωνα διαπλοκής πάμε καλά... στα τρίγωνα Πανοράματος υπάρχει έλλειψη. *** Κυριάκουλας: "Θα είμαστε απέναντι στην κοινωνία." *** Δίπλα στην κοινωνία, βρε τρόμπα... δίπλα πας για να σε ψηφίσουν, όχι απέναντι! *** Σκηνοθετώ κάτι κυρίες με γυαλιά (...) και το παγκόσμιο συνέδριο αρχίζει... (Κώστας Χατζής) *** Τσίπρας: "Τα μέλη της οικογένειας

Ψηλά τα χέρια! Σ' είχα δίπλα μου στ' αστέρια κι έπαιξες με την καρδιά μου...

Μητσοτάκη είχαν συναντήσεις και τηλεφωνικές επαφές με τον κο Χριστοφοράκο, 356 φορές." *** Πω πω, ακρίβεια ο Αλέξης! *** Βρε αλητάμπουρα, παρακολουθείς τα τηλέφωνά τους; *** Αλέξης προς Κούλη: "Τα κανάλια σάς στήριζαν κι έλεγαν ότι τα μνημόνια είναι μονόδρομος." *** Κι εσύ υπέγραψες μνημόνιο για να τα επιβεβαιώσεις, βρε βλαμμένο; *** Μα πώς είναι δυνατόν να είναι και τα δυο τόσο ηλίθια; ***

Σήμα κινδύνου: Χτίζουν μια άλλη χώρα μέσα στη χώρα

Πηγή : e-dromos.gr 05.10.2016 | από Στέλιος Ελληνιάδης

Ο σύντροφος καθηγητής(*), ο οποίος επί χρόνια κουνούσε σαν ευαγγέλιο τη μελέτη του Πολυτεχνείου για το Ελληνικό και αντιμαχόταν με σθένος την ιδιωτικοποίηση του παλιού αεροδρομίου και την καζινοποίηση της παραλίας της Αγίου Κοσμά, τάσσεται (με κρύα τάχα μου καρδιά) υπέρ του ξεπουλήματος που υπερψήφισε σούμπιτος ο νέος ΣΥΡΙΖΑ μαζί με όλους τους περιχαρείς «εχθρούς» του. Ένα ξεπούλημα που περιλαμβάνει όλα τα δεινά που ο ίδιος με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο κατήγγειλε, ως νέος Μωϋσής. Την αχαλίνωτη δόμηση-οικοπεδοποίηση-τσιμεντοποίηση χιλιάδων στρεμμάτων, την καταπάτηση των ακτών, το καζίνο (ναι, άλλο ένα πιο υπέρλαμπρο καζίνο στην Αθήνα που είναι σε ραγδαία οικονομική και ηθική κατάρρευση), την υπερσυγκέντρωση της εμπορικής δραστηριότητας στην «όαση» του Ελληνικού (με ό,τι αυτό συνεπάγεται για χιλιάδες επιχειρήσεις από το Φάληρο μέχρι το Σούνιο) και πολλά άλλα ακατονόμαστα.

Και λες: Μπορεί όλο αυτό το πατρονάρισμα μιας δίκαιης πάλης για ένα ευγενή σκοπό να ήταν τόσο πλαστό; Κι αν δεν ήταν, γιατί ένας διακεκριμένος πολίτης που επαινέθηκε για το έργο και τη δράση του για την υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα του Ελληνικού και της αποτροπής τσιμεντοποίησης, καζινοποίησης και αποδιάρθρωσης του κοινωνικο-οικονομικού ιστού της ευρύτερης περιοχής, ξαφνικά μετατρέπεται σε αβανταδόρο του ξεπουλήματος-τσιμεντοποίησης-καζινοποίησης; Πώς άρον-άρον επικεντρώνει την προσοχή του στο δέντρο χάνοντας από το οπτικό του πεδίο το δάσος;

Ακαδημαϊκό είναι το ερώτημα, γιατί -ως γνωστόν- άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.

Το γελοίον του πράγματος… που δεν είναι για γέλια

               

Δηλώσεις κυβερνητικών μελών και βουλευτών που κάνουν το γύρω του διαδικτύου και προκαλούν άλλοτε το γέλιο, άλλοτε την οργή και συχνότερα τον κλαυσίγελο όπως αυτή:

• «Δεν είπαμε την αλήθεια προεκλογικά στο λαό για τις θυσίες που πρέπει να κάνει, γιατί είναι εθισμένος στο ψέμα και δεν θέλει να ακούει αλήθειες» (!) (Γιώργος Δημαράς, βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ). Στην ίδια συνέντευξη καλούσε τους νέους πτυχιούχους να δουλέψουν στις ΚΟΙΝΣΕΠ (δηλαδή να συνεταιριστούν και να γίνουν μικροεπιχειρηματίες) γιατί δεν θα βρουν άλλη δουλειά.

‘Η αυτή:

• «Εγώ ισχυρίζομαι ότι όταν βρίσκεσαι σε τέτοια κατάσταση, δεν μπορεί να πας με επιδοματικό χαρακτήρα. Πρέπει να πας με το χαρακτήρα που είχαν οι παροχές που κάναμε στην αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης. Δηλαδή σε είδος. Διότι πρέπει να είσαι απόφοιτος του Χάρβαρντ για να καταφέρεις να επιβιώσεις με 200 ευρώ το μήνα. Αν σου δίνουμε όμως 70 ευρώ κάρτα, η οποία είναι προπληρωμένη για τρόφιμα, που τα παίρνεις από οποιοδήποτε μαγαζί, δωρεάν ηλεκτρική ενέργεια, δηλαδή αυτό που έχει ανάγκη μια οικογένεια, και σου δίνουμε, εφόσον δεν έχεις σπίτι, 70 ευρώ επιδότηση ενοικίου (…) Δηλαδή μία λογική σε είδος και όχι σε χρήμα. Οταν φτάνεις σε τόσο μικρά επίπεδα επιδοματικά, όπως είναι σήμερα το GMI (σ.σ. ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα), τα 200 ευρώ, οι παροχές σε είδος μπορούν να σε κάνουν να επιβιώσεις. Οι παροχές σε χρήμα θα σε καταστρέψουν. Γιατί, όπως είπα και πριν, είναι αδύνατον να επιβιώσεις με 200 ευρώ, ενώ αυτά που σας είπα μόλις πριν είναι 150 ευρώ. Και μπορείς να επιβιώσεις, πολύ δύσκολα αλλά μπορείς». (Θεανώ Φωτίου, αναπληρώτρια υπουργός Κοινωνικής Αλληλεγγύης)

Δηλώσεις, λοιπόν, σαν τις παραπάνω (και είναι μόνο ένα μικρό απάνθισμα από τα πιο πρόσφατα «μαργαριτάρια» που έχουν ειπωθεί), οι οποίες προέρχονται από παραληρηματικά ανοησιολογούντες, πλην όμως συνειδητούς εκτελεστές της βρώμικης δουλειάς που ανέλαβε ο ΣΥΡΙΖΑ να υλοποιήσει, δεν αποτελούν μόνο ιδανικό υλικό για να κάνει το γύρω του διαδικτύου πλαισιωμένο από ειρωνικά, χλευαστικά, εξοργισμένα ή χιουμοριστικά σχόλια. Δεν αποτελούν μόνο αφορμή για να γελάσει πικρά το χείλι των ρημαγμένων εργαζόμενων, των απελπισμένων συνταξιούχων, των κοινωνικά περιθωριοποιημένων άνεργων.  Αν θέλετε, αυτά τα παρεπόμενα, αν μείνουν μόνο εκεί, υπηρετούν με εξαιρετικά αποτελεσματικό τρόπο το στόχο της εκτόνωσης της οργής, του ξεστρατίσματος της σκέψης, τη σύγχυσης και της καθήλωσης. Δηλαδή, αυτό που μένει από την περιφερόμενη δια των δηλώσεων ανοησία είναι το ιδανικό απόσταγμα για την ασφάλεια του συστήματος.

Τον σταυρό σου, και…

Η αυστηρότητα των δηλώσεων του αρχιβοσκού των ντόπιων χριστιανών δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας. Όσο πιο δειλά είναι τα βήματα των πολιτικών βιτρινών στα θέματα ενδιαφέροντος και συμφέροντος των παπάδων, τόσο πιο εύκολα θα τις καρφώνουν αυτές τις βιτρίνες στα κέρατά τους (οι τράγοι).

Να γίνουν τα "θρησκευτικά" θρησκειολογία; Ουάου! Μήπως είναι ευκολότερο να αλλάξει η ταμπέλα του υπουργείου όπου προΐσταται ο κ. Φίλης, και να γίνει "παιδείας και θρησκειολογίας"; Και γιατί όχι "παιδείας και ψυχολογίας", που θα ήταν και trendy;

Αυτά είναι θέματα που στις κοσμικές "δημοκρατίες" έχουν λυθεί πριν έναν αιώνα. Εδώ, ο πρωθυπουργός της "πρώτης, δεύτερης φοράς αριστεράς", εν έτει 2015 - 16, οφείλει την καρέκλα του και στην οικογενειακή φιλία (του) με τον αρχιβοσκό και τους προκάτοχούς του. Δεν χάνει, άλλωστε, την ευκαιρία αυτής της ζεστής (και) προσωπικής "χημείας".

Όταν μας ψηφίζατε, ξέρατε»! Μπα, αλήθεια;

    Αύριο συμπληρώνεται ένας χρόνος από τις εκλογές της 20^ης Σεπτέμβρη 2015. Σύμφωνα με το παραμύθι του ΣΥΡΙΖΑ ο λαός δεν πρέπει να μιλάει για όσα διαπράττει σήμερα η κυβέρνηση, διότι τότε ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ειλικρινής, το Μνημόνιο ήταν γνωστό, και ο λαός το υπερψήφισε… 

    Παρακάμπτουμε την αθλιότητα να αξιοποιούνται οι εκλογές σαν κολυμπήθρα του Σιλωάμ για τον εξαγνισμό της πολιτικής απάτης (τακτική που εφάρμοζαν και οι προηγούμενοι μόνο που ο ΣΥΡΙΖΑ μας είχε υποσχεθεί ότι «το παλιό τελειώνει…) και πάμε να δούμε το μέγεθος του πολιτικού ψεύδους του ΣΥΡΙΖΑ, όχι πια με όρους Γενάρη 2015, αλλά ακόμα και με βάση τις εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ τον Σεπτέμβρη του 2015.

    Στο «Σχέδιο Κυβερνητικού Προγράμματος – Αύγουστος 2015» με το οποίο πήγε στις εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ τον περσινό Σεπτέμβρη, ανάμεσα στα άλλα διαβάζουμε:

• «Η συγκεκριμένη συμφωνία λοιπόν (σσ: το Μνημόνιο του Τσίπρα, δηλαδή) που υπογράφηκε με πραξικοπηματικούς όρους (…)» (σελίδα 4).  

Να, όμως, που ένα χρόνο μετά έχουν πάψει να μιλούν για «πραξικόπημα». Τώρα ισχυρίζονται ότι το (δικό τους) Μνημόνιο έσωσε τη χώρα..    

• Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, λέει το Πρόγραμμα, θα είναι πολιτική «υπεράσπισης (…) της δημόσιας περιουσίας (…)» (σελίδα 5).