Ρότζερ Γουότερς: Η προπαγάνδα των νεοφιλελεύθερων κρατά τους πολίτες κοιμισμένους [βίντεο]

Mια πολιτική και αιχμηρή συνέντευξη παραχώρησε στο πρακτορείο RT ο θρύλος των Pink Floyd Ρότζερ Γουότερς.

Ο συνιδρυτής του θρυλικού ροκ συγκροτήματος μίλησε για την επίδραση του νεοφιλελευθερισμού τις τελευταίες δεκαετίες στη Δύση και υπογράμμισε ότι η κυβερνητική προπαγάνδα που αναπαράγεται από τα ΜΜΕ «αποκοιμίζει» τους πολίτες και δεν τους επιτρέπει «να δουν κάτι πραγματικό».

Επεσήμανε ότι όσοι τον συμβούλευσαν να μείνει προσηλωμένος στη μουσική του, «υπνοβατούσαν» όταν ξέσπασαν οι συγκρούσεις στη Συρίας, το κίνημα για μποϊκοτάζ και οι κυρώσεις κατά του Ισραήλ. «Και αυτό επειδή κοιμούνται. Επειδή είναι τα θύματα του νεοφιλελευθερισμού που προήγαγαν ο Ρόναλντ Ρέιγκαν και η Μάργκαρετ Θάτσερ» ανέφερε ο Γουότερς.

«Μία από τις μεθόδους με τις οποίες επιδρά ο νεοφιλελευθερισμός είναι να “αναισθητοποιεί” τους ανθρώπους και να καθιστά “άβολο” το να δουν κάτι στην πραγματική του διάσταση» υποστήριξε. Ως προς την πηγή του κακού, ο Γουότερς εστιάζει -τουλάχιστον για τις ΗΠΑ – στο ανεπαρκώς χρηματοδοτούμενο εκπαιδευτικό σύστημα, το οποίο παράγει αγνώμονα πληθυσμό που μπορεί να «συμμορφωθεί» εύκολα στις κυβερνητικές επιταγές.

Διώξη Μαρινάκη, η σιωπή των μεγάλων μήντια και η κραυγή συμπάθειας απ' το Unfollow

Στη χώρα των αιώνιων και διαρκών σκανδάλων, το να είσαι από τα σημαντικότερα σκάνδαλα δεν είναι και λίγο.
Το βαπόρι από την Περσία Noor 1 είναι αδιαμφισβήτητα ένα από αυτά. Δεν είναι μόνο το έγκλημα του διεθνούς δικτύου ναρκεμπορίας. Αυτό είναι η κορφή του παγόβουνου ηρωίνης βάρους 2,1 τόνων.

Είναι η δολοφονία 7 εν δυνάμει μαρτύρων και ο θάνατος ενός ακόμη, ενός Ινδού Β΄ μηχανικού του βαποριού μέσα στις φυλακές της Δραπετσώνας, από «φυσικά αίτια».
Κάποιοι από τους θανάτους αυτούς βαραίνουν την ελληνική δικαιοσύνη και την απραξία της, την απροθυμία της να καθαρίσει την μπουγάδα.

Σε αυτούς τους θανάτους θα μπορούσε να προστεθεί κι ένας ακόμη τον Ιούνιο του 2016. Ο εκδότης της Ακρόπολης και κατηγορούμενος για συμμετοχή σε κύκλωμα δημοσιογραφικών εκβιασμών Παναγιώτης Μαυρίκος βρέθηκε νεκρός στην φλεγόμενη Porsche Caynne του στην Αττική οδό, ένα χρόνο αφότου ο ίδιος είχε κατηγορήσει τον Μαρινάκη για ναρκεμπορία αλλά και για απόπειρα δολοφονίας του, υπόθεση που όπως κι οι άλλες 8 παραμένουν ακόμη και θα παραμείνουν ανεξιχνίαστες,

Ποιος να εμπιστευτεί τα ανώτερα κλιμάκια της ελληνικής δικαιοσύνης που επέτρεψαν την κλοπή της εθνικής και ατομικής περιουσίας του μέσου Έλληνα έχοντας στα πούπουλα τους δράστες, τα μεγάλα κεφάλια του οργανωμένου εγκλήματος στην Ελλάδα;

Ποιος;

Η υπόθεση είχε την ατυχία να πέσει στα χέρια της εισαγγελέως Πειραιά Ειρήνη Τσιβά ή και το αντίστροφο η οποία προχθες άσκησε ποινική δίωξη για χρηματοδότηση και αποθήκευση ναρκωτικών και εγκληματική συμμορία για μεταφορά, διακίνηση και πώληση ναρκωτικών κατά του Βαγγέλη Μαρινάκη και τριών συνεργατών του.

Τώρα ζητείται εισαγγελέας διαφθοράς για να αναλάβει την υπόθεση. Κι αυτός θα είναι πιο άτυχος καθώς ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα ήθελαν να μπλέξουν με αυτήν τόσο επικίνδυνη και μεγάλη υπόθεση χωρίς ανταλλάγματα.

Εξίσου μεγάλο σκάνδαλο είναι η εκκωφαντική σιωπή πολλών μεγάλων μήντια που έσπευσαν να δείξουν αλληλεγγύη στον εφοπλιστή πρόεδρα και μηντιάρχη. Αλλού βέβαια το λεν ομερτά.

Η υπερασπιστική γραμμή του Μαρινάκη είναι πως πρόκειται περί κυβερνητικής σκευωρίας και η υπόθεση θα καταπέσει καθώς έχει απομείνει ένας και μόνο μάρτυρας. Λογικό. Τους υπόλοιπους τους έχουν ήδη φάει.

Τσόμσκι: «Ακόμη και ο Όργουελ θα είχε εκπλαγεί σήμερα»

Στα 90 του χρόνια ο Νόαμ Τσόμσκι έφυγε από το MIT (Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης) μετά από 60 χρόνια. Εκεί όπου έκανε την επανάσταση στη σύγχρονη γλωσσολογία και έγινε η κριτική συνείδηση των Ηνωμένων Πολιτειών. Σήμερα ο σπουδαιότερος εν ζωή Αμερικανός διανοούμενος ζει στην Αριζόνα, στα όρια της ερήμου Σονόρα στο Τουσόν. Η ισπανική εφημερίδα Ελ Παις επισκέφτηκε τον Τσόμσκι στο Τμήμα Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα.

Ο Τσόμσκι φοράει παντελόνι τζιν και εντυπωσιάζει με τα μακριά λευκά μαλλιά του. Όπως λέει τού αρέσει αυτή η ζεστή ατμόσφαιρα. Το φως της ερήμου, ήταν ένας από τους λόγους που τον έκαναν να μετακομίσει στο Τούσον. «Είναι ξηρό και καθαρό», λέει.

-«Ζούμε σε μια περίοδο απογοήτευσης;» τον ρωτάει ο δημοσιογράφος.

-«Πριν από 40 χρόνια», λέει ο Τσόμσκι, «ο νεοφιλελευθερισμός, υπό την ηγεσία του Ρέιγκαν και της Θάτσερ εξαπέλυσε επίθεση στον κόσμο. Και αυτό είχε αποτέλεσμα. Η τεράστια συγκέντρωση πλούτου σε ιδιωτικά χέρια συνοδεύτηκε από μια απώλεια ισχύος στον πληθυσμό. Οι άνθρωποι οδηγήθηκαν σε μια επισφαλή ζωή με χειρότερες θέσεις εργασίας. Το αποτέλεσμα είναι ένα μίγμα θυμού, φόβου και απόδρασης. Δεν εμπιστεύονται πλέον ούτε τα ίδια τα γεγονότα. Μερικοί το ονομάζουν λαϊκισμό, αλλά αυτή η πραγματικότητα αποκρύπτεται από τους θεσμούς. Η απογοήτευση από τις θεσμικές δομές έχει οδηγήσει σε ένα σημείο όπου οι άνθρωποι δεν πιστεύουν πλέον στα ίδια τα γεγονότα. Εάν δεν εμπιστεύεστε κανέναν, γιατί πρέπει να εμπιστευτείτε τα γεγονότα; Αν κανείς δεν κάνει τίποτα για μένα, γιατί να πιστεύω σε κάποιον;»

-«Ούτε στα μέσα μαζικής ενημέρωσης;»

-«Η πλειοψηφία εξυπηρετεί τα συμφέροντα του Τραμπ», λέει ο Τσόμσκι. «Παρακολουθήστε την τηλεόραση και τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Δεν υπάρχει τίποτα παρά ο Τραμπ, ο Τραμπ και ο Τραμπ. Τα μέσα ενημέρωσης έχουν πέσει θύματα στη στρατηγική που σχεδίασε ο Τραμπ. Κάθε μέρα τους δίνει ένα κίνητρο ή ένα ψέμα για να βρεθεί στο επίκεντρο και να καταλάβει το κέντρο της προσοχής. Εν τω μεταξύ, η άγρια πλευρά των Ρεπουμπλικάνων αναπτύσσει την άκρα δεξιά πολιτική της, μειώνοντας τα δικαιώματα των εργαζομένων και εγκαταλείποντας την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, η οποία είναι ακριβώς αυτή που μπορεί να τελειώσει όλους μας».

Τα παραμάγαζα της Δυτικής Προπαγάνδας

Όταν το μονοπώλιο της ενημέρωσης των κρατικών καναλιών έσπασε, πρώτα με τα δημοτικά ραδιόφωνα και τηλεοράσεις κι έπειτα με τα ιδιωτικά, η εξέλιξη χαιρετίστηκε ως θρίαμβος της πολυφωνίας.

Σήμερα, κάνοντας μια απλή περιήγηση στα ιδιωτικά κανάλια, κάποιος εύκολα θα διαπιστώσει πως έχουν πανομοιότυπο «καλάθι ειδήσεων».

Είναι προφανές πως τα κανάλια παίρνουν γραμμή.

Στα διεθνή, η ελληνική τηλεόραση είναι υποκατάστημα των μεγάλων δυτικών δικτύων προπαγάνδας.

Στον πρώτο πόλεμο-τηλεοπτική υπερπαραγωγή, στον δεύτερο πόλεμο του κόλπου, τα ελληνικά κανάλια για βδομάδες παίζαν τα fake news του χημικού/βιολογικού οπλοστασίου μαζικής καταστροφής του Σαντάμ.

Την μοίρα του Ιράκ δεν την μάθαμε ποτέ μετά την εισβολή. Έπρεπε να καταλάβουν οι τζιχαντιστές το μισό Ιράκ για να εικάσουμε σε τι ελεεινή κατάσταση είχε περιέλθει το Ιράκ χάρη στον δυτικό ιμπεριαλισμό.

Η εισβολή στο Αφγανιστάν έπαιζε για μήνες. Το ότι μετά την εισβολή το μεγαλύτερο τμήμα του Αφγανιστάν ελέγχεται από συμμορίες ναρκεμπόρων δεν το μάθαμε ποτέ. (Συνολικά εδώ)
Την αποσταθεροποίηση στη Μέση Ανατολή μάθαμε να τη λέμε Αραβική Άνοιξη και να την χειροκροτάμε σαν χρήσιμοι ηλίθιοι.

Με βουλιμία στράφηκαν τα ελληνικά ΜΜΕ κατά του κοινωνικού κράτους του Καντάφι. Το ότι η Λιβύη διαλύθηκε μετά την επέμβαση κι είναι εδώ και χρόνια ζώνες επιρροής φυλάρχων, τοπικών παραγόντων δύναμης και εγχώριων και εισαγόμενων τζιχαντιστών δεν το μάθαμε ποτέ. ‘Επρεπε να κάνει το BBC ρεπορτάζ για το δουλεμπόριο αφρικανών στη Λιβύη για να ξαναμπεί η Λιβύη στον ειδησεογραφικό χάρτη.

Οι προβληματισμοί των "έγκυρων"

Είναι γνωστό στους φίλους αυτού του ιστολογίου ότι λόγοι ανεξάρτητοι της θελήσεώς μου με ανάγκασαν να επιμηκύνω μέχρι ξεχειλώματος τις φετεινές καλοκαιρινές διακοπές μου (η λέξη διακοπές να διαβαστεί με πολλά εισαγωγικά, παρακαλώ). Έτσι, η προ δεκαημέρου επάνοδός μου στην καθημερινότητα ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία, κάτι σαν βουτιά στα βαθιά με ταυτόχρονο κρύο ντους. Βλέπετε, έχασα την περίοδο του Σεπτέμβρη, κατά την οποία η χειμερινή "κανονικότητα" έρχεται να διαδεχτεί την θερινή ραστώνη με αργά βήματα και με στόχο την ομαλή επαναφορά στο μαντρί και την σταδιακή προσαρμογή προς αποφυγή οιουδήποτε σοκ.

Έτσι, βρέθηκα ξαφνικά σε ένα περιβάλλον που μου θύμισε... τεκέ. Ζαλίστηκα από τις αναθυμιάσεις των λογής-λογής λιβανιών που φρόντισαν να ανάψουν τα μέσα ενημέρωσης, προκειμένου να μας αποχαυνώσουν. Βλέπετε, τώρα που τα "μπάνια του λαού" έχουν γίνει ανάμνηση και άρχισαν να εκδηλώνονται οι πρώτες μπόρες της φοροκαταιγίδας, επανέρχεται ο κίνδυνος να ανοίξει τα μάτια του ο πολίτης, να πάρει χαμπάρι τις αλυσίδες του και να ξεσηκωθεί. Οπότε, πρέπει κάποιοι να φροντίσουν ώστε αυτός ο πολίτης να μαστουρώσει και να παραμείνει αραχτός στον καναπέ του ώσπου να φτάσει το επόμενο καλοκαίρι. Και ποιοι άλλοι μπορούν να κάνουν άψογα αυτή την δουλειά παρά οι εξωνημένοι "έγκυροι" της ενημέρωσης;

Δέκα εγνωσμένης αξίας υποψήφιοι κεντροαριστεροί ηγέτες. Δύσκολη επιλογή.

Η δικαιοσύνη είναι ένα φίδι που δαγκώνει τους ξυπόλητους

«Δικαιοσύνη; Θα βρεις δικαιοσύνη στον άλλο κόσμο. Σ’ αυτή τη ζωή έχουμε μόνο νόμους.»William Gaddis, 1922-1998, Αμερικανός συγγραφέας

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ο Τάσος Θεοφίλου αθωώθηκε τελικά. Όμως έμεινε στη φυλακή 5 χρόνια κι όπως λέει ο ίδιος ονειρευόταν τη στιγμή που θα βγει έξω, για να πιει μια μπύρα το βράδυ, για να περπατήσει στον δρόμο, για να δει τ’ αστέρια.

Το πρώτο έγκλημα του Θεοφίλου ήταν η ιδεολογία του. Το δεύτερο, και πιο σημαντικό: Δεν ήταν Κάποιος. Αν ήταν πλούσιος, αν ήταν βουλευτής, αν ήταν διάσημος έστω, η αμερόληπτη δικαιοσύνη θα τον είχε κρίνει αλλιώς.

Όμως βαυκαλιζόμαστε αν πιστεύουμε ότι μόνο στην Ελλάδα η δικαιοσύνη είναι μια εξαρτημένη εξουσία. Μεταθέτουμε το πρόβλημα. Από παγκόσμιο το κάνουμε εθνικό -όπως ακριβώς συνηθίζουμε να κάνουμε με τον οικονομικό πόλεμο, που νομίζουμε ότι έχει ως στόχο τους Έλληνες.

Δεν είναι καν ένα πρόβλημα σύγχρονο του νεοφιλελευθερισμού ή έστω του κλασικού καπιταλισμού. Είναι τόσο παλιό όσο κι ο κόσμος.

 

Πριν τον νεοφιλελευθερισμό, πριν τον Μαρξ, πριν τον καπιταλισμό του Σμιθ, πριν ακόμα και τη φεουδαρχία, η δικαιοσύνη ήταν ένα φίδι που δάγκωνε τους ξυπόλητους.

Το Unfollow και η Σκάρλετ Ο’ Χάρα

            

Ο πόλεμος ανάμεσα στους ολιγάρχες μαίνεται -ενώ συμμετέχουν πολιτικοί και δημοσιογράφοι- αλλά εγώ θέλω να γράψω για το Unfollow. 

To Unfollow αποκάλυψε συνομιλία ανάμεσα στον καταδικασμένο για την υπόθεση του Noor 1 και έναν ανακριτή και αξιωματικό του Λιμενικού, στην οποία ακούγεται πως ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Πάνος Καμμένος, επικοινώνησε με τον καταδικασμένο για να τον επηρεάσει και να καταθέσει σε βάρος του Βαγγέλη Μαρινάκη.

Δημοσιογραφικά, αυτό είναι επιτυχία.

Αυτό που μετριάζει την δημοσιογραφική επιτυχία -για κάποιους την ακυρώνει- είναι ότι ο Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος εργάζεται σε ΜΜΕ που ανήκουν στον Βαγγέλη Μαρινάκη.

Αν το ηχητικό απόσπασμα είχε αποκαλυφθεί από το Unfollow πριν υπάρξει συνεργασία κάποιων στελεχών του περιοδικού με τα ΜΜΕ του Μαρινάκη, όλα θα ήταν διαφορετικά.

Βέβαια, δεν ξέρω αν θα υπήρχε πρόσβαση σε αυτό το ηχητικό απόσπασμα σε μια τέτοια περίπτωση, ενώ δεν γνωρίζω πως ηχογραφήθηκε η συνομιλία και πώς έφτασε στο Unfollow.

Όταν υπάρχει μια ηχογραφημένη συνομιλία, αν ο ένας από τους δυο το ξέρει, μπορεί να οδηγήσει τον άλλον να πει οτιδήποτε -ειδικά αν ο ένας από τους δυο είναι ισοβίτης-, ενώ υπάρχει πάντα και το ενδεχόμενο να έχει γίνει μοντάζ στο ηχητικό που φτάνει στα χέρια σου.

Το Unfollow δεν φτιάχτηκε για να καταλήξει σε συνεργασία με ΜΜΕ που ανήκουν σε ολιγάρχες.

Το Unfollow δημιουργήθηκε για να γίνει ένα ανεξάρτητο έντυπο δημοσιογράφων που θα ανοίξει έναν άλλον δρόμο για την δημοσιογραφία στην Ελλάδα.

Βέβαια, για να συμβεί αυτό, το Unfollow θα έπρεπε να επιβιώσει, να είναι αυτάρκες και να μπορεί να ταΐσει αυτούς που δουλεύουν σε αυτό.

Δυστυχώς, μετά το δημοψήφισμα και την δεύτερη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Σεπτεμβρίου, το Unfollow είδε το κοινό του να μειώνεται δραματικά.

Οι ευαίσθητοι και το πράμα της Χάιδως

Του Προκόπη Μπίχτα

 Κάθε τόσο εμφανίζονται στα ΜΜΕ και το διαδίκτυο φωτογραφίες πληγωμένων και νεκρών παιδιών από τους πολέμους στην Μέση Ανατολή και την Αφρική.


Όλοι ξέρουν ότι ο πόλεμος στην Μέση Ανατολή μαίνεται. Μαίνεται και στην Αφρική. Πόλεμος υπάρχει και στην Ουκρανία, αν και χαμηλότερης έντασης. Πόλεμος, έστω και χωρίς στρατιωτικά μέσα ακόμα, υπάρχει και στην Ελλάδα. Πόλεμος με νεκρούς, ανάπηρους, εσωτερικούς πρόσφυγες.

Όλοι ξέρουν ότι στους πολέμους υποφέρουν και σκοτώνονται άντρες, γυναίκες και παιδιά. Όλοι ξέρουν τον πόνο και την συμφορά. Όμως, οι περισσότεροι αδιαφορούν με την ηλιθιότητα του ζώου που νομίζει ότι δεν το αφορά ό,τι συμβαίνει έξω από το παχνί του. Αδιαφορούν επειδή τα αντανακλαστικά τους έχουν αμβλυνθεί τόσο πολύ που είναι ανίκανοι να αισθανθούν και, ακόμα περισσότερο να δράσουν. Το φιλοθεάμον κοινό περιμένει κάποια εικόνα ματωμένου παιδιού για να σοκαριστεί, να τρέξει λίγη αδρεναλίνη στο νερωμένο αίμα του, να νοιώσει, επιτέλους, «κάτι», να δει ότι “υπάρχουν και χειρότερα” και να συμβιβαστεί με την αθλιότητά του. Να σοκαριστεί και να δακρύσει μέχρι να πέσουν οι επόμενες εικόνες με τις, λόγω επαγγέλματος, ομορφοποιημένες να πλένουν τα πόδια τους στην Μύκονο.


Ο θρίαμβος της αναισθησίας, της υποκρισίας και του κρετινισμού σε όλο του το μεγαλείο.
Όμως η άρχουσα τάξη και τα όργανά της ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν, αφού κατέχουν άριστα την ικανότητα της λουμπενοποίησης και χειραγώγησης των μαζών.


Αυτές οι εικόνες φωνάζουν στο άτομο «κοίτα τι συμβαίνει εκεί, μακριά» και το άτομο ξεχνά ότι ματωμένα και νεκρά παιδιά υπάρχουν και στον τόπο του, πάρα πολλά, σαν αποτέλεσμα πολιτικών των πουλημένων κυβερνήσεών του. Ο υπολειτουργών εγκέφαλος του Έλληνα τηλεθεατή «συγκινείται» από την εικόνα του δυστυχισμένου παιδιού της Συρίας (θύμα δήθεν του “χασάπη Άσαντ” σε κάθε περίπτωση) και ξεχνά ότι, από τότε που άρχισαν οι πολιτικές λιτότητας στην χώρα του, έχει αυξηθεί η βρεφική θνησιμότητα κατά 43% και οι γεννήσεις ελλιποβαρών βρεφών κατά 19% από τότε που άρχισαν οι πολιτικές λιτότητας. Τα υποσιτιζόμενα παιδιά στην Ελλάδα ανέρχονται περίπου στις 600.000, σύμφωνα με στοιχεία της UNICEF (*).


Αυτές οι εικόνες συσπειρώνουν το πιο καθυστερημένο μέρος του πληθυσμού στην εκάστοτε κυβέρνηση «για να μην πάθουμε τα ίδια με τους άλλους». Είναι ένας παλιός, καθόλου πρωτότυπος τρόπος στροφής της εξηλιθιοποιημένης μάζας στον συντηρητισμό και λειτουργεί πάντοτε όταν το επίπεδο συνείδησης της πλειοψηφίας είναι χαμηλό.


Οι εικόνες αυτές «στολίζουν» κι ενδυναμώνουν την προσπάθεια επίρριψης των ευθυνών «στον άλλο». Είναι ενταγμένες στην προσπάθεια διαφόρων συμφερόντων να πείσουν ότι δεν φταίει η υπάρχουσα πολιτική και οι σύμμαχοί της, αλλά οι αντίπαλοι.


Σύμφωνα με την θεωρία των εξαρτημένων αντανακλαστικών, η συνεχής επανάληψη ενός ερεθίσματος αμβλύνει τις αντιδράσεις. Με την συνεχή δημοσίευση εικόνων καταστροφής και θανάτου, το άτομο παύει να αντιδρά σε αυτά. Αναισθητοποιείται απέναντι στον πόνο των ανθρώπων και, παρά πέρα, στον πόνο κάθε ζώσας ύπαρξης. Θεωρεί σαν “κανονικές” τις απάνθρωπες πολιτικές και πρακτικές – κι αυτό είναι το επιδιωκόμενο από την κάθε κυβέρνηση που υπηρετεί ανάλογες πολιτικές.


Στο αρχαίο θέατρο θεωρούταν «ύβρις» και απαγορευόταν επί ποινή θανάτου να επιδεικνύονται νεκροί στην σκηνή. Η αιτίες της απαγόρευσης ήσαν, αφ’ ενός ο σεβασμός στους νεκρούς και, αφ’ ετέρου, η προφύλαξη των θεατών από την άμβλυνση των αντανακλαστικών τους απέναντι στο έγκλημα και την διαφθορά. Σήμερα, η επίδειξη ακρωτηριασμένων και νεκρών σωμάτων έχει μπει – και αυτή – στην υπηρεσία της σκοπιμότητας των σιχαμένων εκμεταλλευτών, η οποίοι, εδώ και πολλά χρόνια, οφείλουν την ύπαρξή τους μόνο στην αποβλάκωση των ιστορικών εχθρών τους. Όμως η ιστορία έχει δείξει ότι η αποβλάκωση των μαζών είναι πάντα πρόσκαιρη.


(*) Η ΕΛΣΤΑΤ δημοσιεύει τέτοιου είδους στοιχεία κάθε τρία χρόνια, ενώ για την τιμή της πατάτας ενημερώνει ακαριαία.
Πηγή στοιχείων για την βρεφική θνησιμότητα και τα ελλιποβαρή βρέφη: The Lancet. UK medical journal.

 Πηγή: δρομος ανοιχτος

Το εργοστάσιο των κουραδιών

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

Πλάθουμε πολλές φορές στο μυαλό μας εικόνες για να σκοτώσουμε την κοσμική μας μοναξιά. Βλέπουμε στους βράχους πρόσωπα και στους ουρανούς θεούς, διαβόλους και αγγέλους.

Απ’ το παιχνίδι της παρατήρησης των πρωτόγονων ανθρώπων περάσαμε αισίως στις χατζάρες και στις σταυροφορίες και στις έξυπνες βόμβες των χριστιανών εναντίον των απίστων και των βαρβάρων.

Όταν ακούω την έκφραση ανοιχτή κοινωνία μου έρχεται να ξεριζώσω τις αρχιδότριχές μου.

Ένας συρφετός υπαλλήλων και μισθοφόρων της πιο άθλιας έκφρασης αυτού που ονομάζουμε δυτική κουλτούρα θρέφει το αυγό του φιδιού με τον πιο λεπτεπίλεπτο συγγραφικό οίστρο.

Όταν ξεσπαθώνεις εναντίον μιας θρησκείας, δηλαδή εναντίον μιας οργανωμένης μεταφυσικής μαλακίας, χωρίς να φανερώνεις τα αίτια που τη γεννούν και την αναπαράγουν τότε ξεσπαθώνεις εναντίον αθώων ανθρώπων, θυμάτων του ιερατείου και της στοχευμένα κακής εκπαίδευσης.

Όταν σε τρώει το μουνί σου ή ο πούτσος σου για το Ισλάμ και δε σε τρώει για το σαρκοβόρο Άγιο καπιταλισμό μέσα στον οποίο ενσωματώνεσαι καθημερινά με τον πιο χυδαίο τρόπο, τότε είσαι αμερικανοτσολιαδάκι με γαλλική κιλότα και οξυζενέ μαλλί.

Μα όλος αυτός ο βρωμερός αναρχισμός του μικροαστού που εκφράζεται συστηματικά από την αμερικάνικη πρεσβεία και τα έντυπά της κουμπώνει πάνω στη νεοελληνική φαρσοκωμωδία.

Βενεζουέλα: Λίγες αλήθειες και πολλά ψέματα

Αντιπολίτευση, «αυταρχισμός», αόρατοι Τσαβίστας και άλλα παραμύθια

Ελένη Μαυρούλη
Η Βενεζουελάνικη οπερέτα δεν φαίνεται να έχει τέλος. Μεθοδευμένα ψέματα και μισές αλήθειες διαμορφώνουν ένα παράλληλο, πλην ανύπαρκτο, σύμπαν. Την ώρα που κάποιοι καταπίνουν την κάμηλον (σε Συρία, Λιβύη, Ιράκ, Αφγανιστάν, Τουρκία, Ουκρανία κ.λπ.), διυλίζουν τον κώνωπα στη Βενεζουέλα ξεπερνώντας τα όρια του θυμού και αγγίζοντας το γελοίο. Είναι εντυπωσιακή η ευκολία με την οποία προσπερνάται διαρκώς ότι πρόκειται για απολύτως δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση η οποία έχει ακόμη, όπως αποδεικνύουν οι μαζικές φιλο-κυβερνητικές διαδηλώσεις που ΔΕΝ βλέπουμε ποτέ, την πλειοψηφία του λαού με το μέρος της.


Ψέμα νούμερο 1

Ο λαός διαδηλώνει στους δρόμους αντιδρώντας στο αυταρχικό καθεστώς Μαδούρο, που προσπάθησε να «καταργήσει» το εκλεγμένο κοινοβούλιο.

Η αλήθεια είναι ότι το νέο κύμα διαμαρτυριών (γιατί δεν είναι το πρώτο) είχε ως αφορμή την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου της χώρας, στις 29 Μαρτίου, να αναλάβει το ίδιο τις νομοθετικές εξουσίες του Κοινοβουλίου, κατηγορώντας το για πλήρη περιφρόνηση της Δικαιοσύνης.  Αυτό που ονομάστηκε «πραξικόπημα» από την αντιπολίτευση και από τον γενικό γραμματέα της Οργάνωσης Αμερικανικών Κρατών.


Από τον Δεκέμβριο του 2015, όταν εκλέχτηκε το νέο κοινοβούλιο που ελέγχεται, με ελάχιστες έδρες, από την αντιπολίτευση, αυτή έχει περιφρονήσει όλες τις αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου.


Αρχής γενομένης από την οδηγία για επανάληψη της εκλογικής διαδικασίας στο κρατίδιο Αμαζόνας όπου υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία (που και δόθηκαν στη δημοσιότητα και είναι στη διάθεση του όποιου ενδιαφερόμενου) ότι «αγοράστηκαν» σωρηδόν ψήφοι. Η απόφαση αφορά τόσο δύο βουλευτές της αντιπολίτευσης όσο και έναν από το κόμμα του Μαδούρο PSUV και έναν από την λίστα των ιθαγενών (ο οποίος στηρίζει την αντιπολίτευση).  Το κοινοβούλιο δεν προχώρησε ποτέ σε επανάληψη της εκλογικής διαδικασίας, καθώς οι τρεις βουλευτές του κρατιδίου Αμαζόνας είναι αυτοί που δίνουν στην αντιπολίτευση την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο.

Η Κούβα κηρύττει εμπάργκο στις ... ΗΠΑ!!!

(Το κείμενο που ακολουθεί είναι εντελώς σατυρικό, αν και μερικοί υπαινιγμοί του είναι εντελώς σοβαροί)

Μετά από περισσότερο από μισό αιώνα εμπάργκο από τη γειτονική της ΗΠΑ, το νησί που λέγεται Κούβα, αποφάσισε να επιστρέψει τη χάρη επιβάλλοντας το δικό της εμπάργκο προς τις ΗΠΑ. Κομμένα τα πούρα και οι μαύρες Αβάνες για τους αμερικανούς.

Μετά από τη δημοκρατική διακυβέρνηση Ομπάμα που άφησε έναν κόσμο ανθηρό και ειρηνικό, σχεδόν ονειρικό και ήρε μερικώς το εμπάργκο προς την Κούβα, ανοίγοντας το δρόμο στους Κουβανούς για τον πολυπόθητο σοσιαλκαπιταλισμό, οι Κουβανοί, έμπειροι στα σατανικά σταλινικά κόλπο, αναγνώρισαν την μεγαλύτερη απειλή που ανέδειξε ποτέ η γειτονική τους χώρα:

Την προεδρία των ΗΠΑ σφετερίστηκε ένας σοβιετικός πράκτορας με την κωδική ονομασία Donald Trump.

O Trump, είναι πράκτορας των σοβιετικών που εκπαιδεύτηκε στον καπιταλισμό ώστε να τον αλώσει από τα μέσα... Πως ο Τσίπρας κάνει τώρα τον μνημονιακό για να αλώσει την ευρωζώνη από τα μέσα; Έτσι ένα πράμα.

Ένας βρωμερός εισοδιστής είναι ο Trump, βαλτός από έναν άλλο διπλό πράκτορα, τον Βλαδίμηρο Πούτιν που ήταν στην KGB για να μπορέσει να κάνει τη Ρωσία καπιταλιστική ώστε να αλώσει κι αυτός τον καπιταλισμό από τα μέσα.

Οι Κουβανοί τρέμουν μήπως ο Trump προμηθευτεί πυρηνικά όπλα από τον Πούτιν.

Αλλά οι φύλακες έχουν γνώση.

Σύσσωμος ο δημοκρατικός κόσμος, από τη Γερμανία μέχρι την Ελλάδα απορρίπτουν μετά βδελυγμίας τον πρώτο ρώσο πράκτορα πρόεδρο των ΗΠΑ ενώ τα μήντια τον έχουν ξεμπροστιάσει για αυτό ακριβώς που είναι: ένας αναθεματισμός ρώσος πράκτορας μεταμφιεσμένος σε αμερικάνο καπιταλιστή.

Οι μυστικές υπηρεσίες οδήγησαν σε παραίτηση τον υπουργό του Flynn, αποκαλύπτοντας πως ήταν σοβιετική μαριονέτα, χωρίς όμως να αποκαλύψουν το πως το ανακάλυψαν, γιατί τι είδους μυστικές θα ήταν οι μυστικές υπηρεσίες;

Του σοβιετικού δεν θα του περάσει: Ήδη μπούκηδες στο Λονδίνο παίζουν στοίχημα τη δολοφονία του με τρελή πελατεία.

Κι οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ δουλεύουν νυχθημερόν για να τον ανατρέψουν ή δολοφονήσουν και να αποτρέψουν για μια ακόμη φορά τον κομουνιστικό κίνδυνο.

Το παραμύθι…

Nikos Roussis 

Το παραμύθι αυτό, όμως, έπαψε να έχει δράκο και σήμερα, μ’ αυτή τη γαμημένη κυβέρνηση των αριστεροχριστιανιστών, αφέθηκε μία καταζητουμενη επί δύο χρόνια, για ποινικά αδικήματα, ν’ αλωνίζει, για να εντοπισθεί, ω του θαύματος, τώρα που πρόκειται η χώρα να υποστεί εδαφικές απώλειες και η κυβέρνηση της να συμβάλλει σε μία ακόμη «απαλλοτρίωση» του κυπριακού.

Η Ρούπα και ο Μαζιώτης, είναι λοιπόν, σύμφωνα με τους μπατσοδημοσιογράφους, η απειλή κατά της δημοκρατίας στην Ελλάδα, αυτοί οι δύο είναι που κάνουν τους μικροαστούς να τρέμουν από τον φόβο τους και να αναρωτιούνται, πως θα μεγαλώσουν τα παιδιά τους, σε μία τρομοκρατούμενη χώρα.
Αλλού αποσκοπεί αυτό το παραμύθι…

Στον αποπροσανατολισμό του μαλάκα του έλληνα, που δεν μπορεί πλέον να κλάσει τίποτα αλλά είναι έτοιμος να κατηγορήσει, να λοιδωρήσει ακόμη και το παιδί τους, για να βγάλει την αμαρτία της χρόνιας μαλακίας που τον κατατρέχει και να βρεί το άλλοθι του, για όσα επιπλέον αγγούρια θα φάει στον κώλο.

 Δεν με πήρανε δα και τα χρόνια αλλά…

Ισως είμαι ένας από τους ελάχιστους εναπομείναντες στη ζωή δημοσιογράφους, που έχει μάθει απ’ έξω κι’ ανακατωτά, το επικοινωνιακό παιχνίδι που παίζει, από την Μεταπολιτευση και μετά, το εκάστοτε πολιτικό και μιντιακό κατεστημένο της χώρας.

Χριστούγεννα στη Συρία

Λευκός φώσφορος, λευκά κράνη, λευκά κρανία.

Ο μαύρος άντρας αφήνει τον Λευκό οίκο.

Ο Αι Βασίλης θα σταματήσει να ρίχνει από τις καμινάδες βόμβες ελευθερίας.

Η ζωή θα αρχίσει να φυτρώνει κάτω από τα ερείπια.

Λευκά και τα μάρμαρα της Παλμύρας με ίχνη αίματος και γεύση σάρκινης αλμύρας.

Ο δημοκράτης που εξοπλίζει.

Ο δικτάτορας που απελευθερώνει.

Κλάψε τώρα για τη Συρία, λένε τα σκυλιά του πολέμου με τα μυτερά αυτιά και την ουρά στα σκέλια που μάθαν το δάκρυ να το κάνουν όπλο χημικό.

Μητέρα Συρία, στάθηκες όρθια απέναντι σε αυτοκρατορία.

Και μια ημισέληνο που νόμιζε πως θα εξαφάνιζε για πάντα το άλλο της μισό.

Αυτό που άλλοι μάθανε να λένε ρατσισμό.

Εγώ το λέω όπως είναι.

Αρχαίο, οργήλο και χυδαίο σκοταδισμό.

Μητέρα Συρία. Όρθια στάθηκες απέναντι σε μια αυτοκρατορία που θελε να σε μοιράσει δίχως όρους

σε τρομοκράτες, τζιχαντιστές και μισθοφόρους.

Ακολουθεί κείμενο πλήρες που με καλύπτει πλήρως για το όργιο προπαγάνδας. Μια παρένθεση μόνο: τα λευκά κράνη, κάναν mannaquin challenge με διασώσεις. Δεν ξέρω για το νόμπελ ειρήνης, αυτό το καβάντζωσε ο Ομπάμα, αλλά το όσκαρ σκηνοθεσίας το αξίζουν.

Αδίστακτοι και αμοραλιστές

 Γράφει ο mitsos175

Τα διάφορα κόλπα που χρησιμοποιούν τα κόμματα έχουν προκαλέσει αηδία στον κόσμο. Ας πάρουμε για παράδειγμα τις ραδιουργίες τους, όσον αφορά τα κανάλια. Το θέμα εντάσσεται στο μοίρασμα της πίτας μεταξύ των αρπακτικών, που βουτάνε εδώ και χρόνια το δημόσιο χρήμα.
Η ανεργία, τα χαράτσια, οι περικοπές των εισοδημάτων και φυσικά οι εξώσεις, αφορούν πολλούς περισσότερους, ενώ είναι πολύ σοβαρότερα. Αλλά ο καθένας έχει τον πόνο του, έτσι τα κανάλια ασχολούνται μόνο με το ΕΣΡ. Ούτως ή άλλως διέστρεφαν συστηματικά την πραγματικότητα, απέκρυπταν ειδήσεις, δημιουργούσαν ψεύτικες, γενικά προπαγάνδιζαν υπέρ της καταστροφής και της λεηλασίας μας, υπέρ της εκμετάλλευσης και της αδικίας.

Το ενδιαφέρον είναι πως κυβέρνηση και αντιπολίτευση αντιλαμβάνονται τη Δημοκρατία, την Πολυφωνία και την Ελευθερία του Λόγου. Ο Τσίπρας προσπάθησε αυτό που έκαναν όλοι οι προηγούμενοι πρωθυπουργοί πριν από αυτόν: Να ελέγξει τα ΜΜΕ. Το ίδιο θέλει κι ο Μητσοτάκης, όπως κάθε αστός πολιτικός, αφού ο εγωισμός τους δεν αντέχει την αλήθεια. Άλλωστε η πραγματικότητα είναι αμείλικτη, αφού η πολιτική τους είναι άδικη, παρανοϊκή και φασιστική με αποτέλεσμα την διάλυση των υποδομών και την φτωχοποίηση της πλειοψηφίας. Παρόμοια άλλωστε έκανε και το ΠΑΣΟΚ όταν κυβερνούσε.

Η δημιουργία λοιπόν ολοκληρωτικού καθεστώτος με πλήρη έλεγχο των ΜΜΕ είναι στόχος κάθε αστικού κόμματος. Ο Σαμαράς με το "μαύρο" στην ΕΡΤ ήταν ένα τυπικό δείγμα για το πως αναλαμβάνονται την πολυφωνία: Όλοι είναι "ελεύθεροι" να κολακεύουν τον "σωτήρα" και να συμφωνούν με τη γνώμη του. Αλλιώς έχουν κυρώσεις. Δεκαέξι κανάλια κι όχι μόνο τέσσερα θα λένε ψέματα, θα αναμασάν πόσο "καλό" είναι το μνημόνιο υποστηρίζοντας ότι τάχα "δεν υπάρχει άλλος δρόμος". Φυσικά τα "ναζάκια" αυτά τα περιμέναμε. Κάθε δοσίλογος έτσι συμπεριφέρεται, αφού δεν μπορεί να δικαιολογήσει τα εγκλήματα του.

ΜΜΕ και χειραγώγηση

"Ο σκλάβος που δεν συνειδητοποιεί τη σκλαβιά του είναι απλούστατα σκλάβος. Ο σκλάβος που συνειδητοποιεί τη σκλαβιά του και αγωνίζεται ενάντιά της είναι επαναστάτης. Ο σκλάβος που καμαρώνει τις ομορφιές της ζωής στη σκλαβιά είναι τσιράκι και κάθαρμα, άξιος περιφρόνησης" (Β.Ι.Λένιν)

Η κυρίαρχη ιδεολογία παράγεται από την κυριαρχία στα μέσα παραγωγής. Στα 1840 στη "Γερμανική Ιδεολογία" οι Μαρξ και Ένγκελς έγραφαν: "Οι ιδέες της κυρίαρχης τάξης είναι σε κάθε εποχή οι κυρίαρχες ιδέες. Με άλλα λόγια η τάξη που είναι κυρίαρχη υλική δύναμη της κοινωνίας είναι ταυτόχρονα η κυρίαρχη πνευματική δύναμη. Η τάξη που έχει στη διάθεση της τα μέσα της υλικής παραγωγής, διαθέτει, συνακόλουθα, τα μέσα της πνευματικής παραγωγής, έτσι ώστε, σε γενικές γραμμές, οι ιδέες αυτών που στερούνται των μέσων της πνευματικής παραγωγής υποτάσσονται σε αυτά. Οι κυρίαρχες ιδέες δεν είναι τίποτα άλλο από την ιδεατή έκφραση των κυρίαρχων υλικών σχέσεων, είναι οι κυρίαρχες υλικές σχέσεις που συλλαμβάνονται ως ιδέες, άρα είναι η έκφραση των σχέσεων που κάνουν μια τάξη κυρίαρχη, επομένως οι ιδέες της κυριαρχία της. Τα άτομα που αποτελούν την κυρίαρχη τάξη … καθορίζουν ως κυρίαρχη τάξη όλη την έκταση και τα όρια μιας ιστορικής εποχής… επομένως, μεταξύ άλλων, κυριαρχούν επίσης ως στοχαστές, ως παραγωγοί ιδεών και ρυθμίζουν την παραγωγή και διανομή των ιδεών της εποχής τους". Έθεταν έτσι το ιδεολογικό πλαίσιο που προσδιορίζει το ρόλο των ΜΜΕ, σαν ρόλο ενός κεντρικού ιδεολογικού μηχανισμού στήριξης της κυριαρχίας της αστικής τάξης.

Αυτά που συμβαίνουν το τελευταίο χρονικό διάστημα, με αφορμή τις τηλεοπτικές άδειες, επιβεβαιώνουν ότι τα ΜΜΕ τα κατέχουν αυτοί που κατέχουν το μεγάλο κεφάλαιο. Αξίζει να τονίσουμε, πως τόσο η παραοικονομία όσο και η διαπλοκή, είναι καταστάσεις σύμφυτες με τον καπιταλισμό. Γίνεται αντιληπτό, ότι τα ΜΜΕ δεν παράγουν αλλά αναπαράγουν την κυρίαρχη ιδεολογία και από αυτή την άποψη βοηθάνε στην εδραίωση της. Συνεπώς, η διευθέτηση του τρόπου κατοχής των τηλεοπτικών αδειών και η φιλολογία γύρω από αυτήν, όχι μόνο δεν αλλάζουν την πραγματικότητα, αλλά αντίθετα, επιχειρούν να την νομιμοποιήσουν στη συνείδηση του ελληνικού λαού για "πρώτη φορά… από αριστερά".

Στις ταξικές κοινωνίες, η αλήθεια έχει ταξικό πρόσημο. Δεν υπάρχει ούτε αλήθεια ούτε πληροφόρηση πάνω από τις τάξεις και τις κοινωνίες. Τα ΜΜΕ, έντυπα ή ηλεκτρονικά, θα εκφράσουν την αλήθεια αυτού που τα κατέχει, θα πληροφορούν σύμφωνα με τα συμφέροντα αυτού που τα κατέχει. Και αυτό θα γίνει, είτε αφορά στην κρατική είτε στην ατομική ιδιοκτησία των μέσων, με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο.

ΚΑΙ ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΚΑΙ ΠΑΠΠΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΡΑΔΑ ΣΟΥ ΘΑ ΠΑΣ…

Κλαψουρίζουν τα φερέφωνα του καθεστώτος Τσίπρα, επειδή οι δικαστές, λέει, δεν αμφισβητούν, απλά, αλλά καταστρατηγούν την νομοθετική αρμοδιότητα μιας εκλεγμένης κυβέρνησης με την απόφασή τους περί αντισυνταγματικότητας του νόμου Παππά για τηλεοπτικές άδειες..

Βαρύτατο, λοιπόν, το «ολίσθημα» των δικαστών, «πραξικοπηματική» δίχως άλλο η απόφασή τους, φανερή η πρόθεση τους να αποσταθεροποιήσουν την ευλογημένη από τον λαό πρώτη φορά κομμουνιστική κυβέρνηση με την προσθήκη των σκληρών δεξιών του Πάνου του Καμμένου…

Τα φερέφωνα εμφανίστηκαν χολωμένα σε τέτοιο βαθμό για έναν και μοναδικό λόγο. Ψυχανεμίστηκαν φαίνεται ότι κόντυνε το ανάστημά τους, ότι λιγοστεύει ο χρόνος που θα παραμείνουν στην εξουσία. Η εξουσιομανία τους, όμως, αντίθετα απ’ ότι θα περίμενε κάποιος αντί να περιορίζεται αυξάνεται μέρα με την μέρα. Λάθεψαν, γιατί νόμισαν ότι γνωρίζουν απ’ έξω και ανακατωτά πως μοιράζεται η εξουσιαστική τράπουλα, αφιονισμένοι οι νεόκοποι εξουσιαστές, τυφλωμένοι από την απληστία τους, μοιράζουν και ξαναμοιράζουν τα σημαδεμένα χαρτιά μόνο στους «δικούς» ή σε εκείνους που είναι έτοιμοι να τους προσκυνήσουν, όπως θα προσκυνούσαν οποιονδήποτε θα ήταν στην θέση τους.

Οι δικαστάδες φυσικά δεν τους την «έφεραν», δεν έχουν κανένα σκοπό να αποσταθεροποιήσουν τίποτε και κανέναν, ούτε παίζουν το «παιχνίδι» της αντιπολίτευσης ή της λεγόμενης παλαιάς διαπλοκής σε βάρος εκείνης που θέλει να «στήσει» το καθεστώς Τσίπρα. Οι δικαστάδες που πλειοψήφησαν δεν υπερασπίστηκαν το Σύνταγμα, γιατί πάντα υπάρχουν εναλλακτικές οδοί σε κάθε ζητούμενο.

Οι δικαστάδες έστειλαν ένα «ξεκάθαρο» μήνυμα: η «υπόθεση» θα προχωρήσει μέσω ενός «σοβαρού» συμβιβασμού ανάμεσα σ’ όλες τις πλευρές, με την δικαστική εξουσία αφ’ ενός να εγγυάται αυτόν ακριβώς τον διακανονισμό και αφ’ ετέρου να ενισχύει εκ νέου την δική της ισχύ.

Οι «καπνοί» από τις συγκεκριμένες εξελίξεις είχαν ήδη πυκνώσει μέρες πριν την απόφαση του ΣτΕ, με τα φερέφωνα του καθεστώτος να προσπαθούν να μειώσουν τις συνέπειες του «χτυπήματος», που τελικά δεν απέφυγαν, με τον συνήθη αλλά και αφόρητο λαϊκισμό. Οι «κακοί» δικαστές εάν αποφασίσουν ότι ο νόμος της «καλής» και «φιλολαϊκής» κυβέρνησης είναι αντισυνταγματικός θα είναι υπεύθυνοι για τον διωγμό από τους παιδικούς σταθμούς 15.000 παιδιών, ενώ επίσης θα είναι υπεύθυνοι για την μη πρόσληψη 4.000 νοσηλευτών.

Η ελπίδα… κρεμάστηκε. Αυτοκτονίες και προπαγάνδα στα χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ

Ένα με δυο περιστατικά αυτοκτονίας ή απόπειρας αυτοκτονίας καταγράφει καθημερινά η Ελληνική Αστυνομία, αναφέρει η Huffington Post επικαλούμενη αξιωματικούς της ΕΛ.ΑΣ.

Διαβάζουμε χαρακτηριστικά στο ρεπορτάζ του Αλέξανδρου Καλαφάτη:

«Καταγράφουμε μία με δύο αυτοκτονίες κάθε μέρα», αναφέρει χαρακτηριστικά αστυνομική πηγή. Από την περασμένη Δευτέρα μέχρι την περασμένη Παρασκευή οι αστυνομικοί ενημερώνονταν καθημερινά και για ένα νέο περιστατικό είτε αυτοκτονίας είτε απόπειρας. Στο Χαλάνδρι μέσα σε ένα 24ωρο σημειώθηκαν δύο περιστατικά, στην Πάτρα ένας 45χρονος στρατιωτικός έβαλε τέλος στη ζωή του για οικονομικούς κυρίως λόγους, ενώ στο Μοσχάτο ένας 39χρονος κρεμάστηκε σε πάρκο.

Πέρα από τα ενδιαφέροντα και τραγικά στοιχεία του ρεπορτάζ θα άξιζε κανείς να ασχοληθεί και με το πως αυτό παρουσιάζεται και θα παρουσιάζεται τις επόμενες ημέρες. Μέσα ενημέρωσης, που έκρυβαν τέτοιου είδους ειδήσεις κάτω από το χαλί επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ – ΝΔ, τώρα σπεύδουν να τα φωνάξουν από τα τηλεοπτικά παράθυρα – καθώς κρίνονται οι άδειές τους.

Πολιτικοί όπως η Αφροδίτη Αλ Σάλεχ, που υποστήριζαν ότι το να παρουσιάζεις τις αυτοκτονίες «φλερτάρει με τα όρια της νομιμότητας» και επισήμαιναν ότι δεν σχετίζονταν με το ΠΑΣΟΚικό μνημόνιο τώρα κατάπιαν τη γλώσσα τους (εκτός από αυτούς που φλερτάρουν με τον ΣΥΡΙΖΑ για μια θεσούλα).

Η μετατροπή του Κοινού σε Μάζα

C. W. Mills
(1916-1962)

«Η μετατροπή του κοινού σε μάζα μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα, διότι μας βοηθάει ουσιαστικά να καταλάβουμε τι εστί εξουσιαστική ελίτ. […] Πρέπει να εξετάσουμε τέσσερα σημεία για να κατανοήσουμε τη διαφορά μεταξύ κοινού και μάζας.

1. Πρώτα-πρώτα, την αριθμητική σχέση ανάμεσα σ΄εκείνους που εκφέρουν και σ’ εκείνους που δέχονται απόψεις. Είναι ο πιο απλός τρόπος για να αποτιμήσουμε την κοινωνική σημασία των μμε. Στο μετασχηματισμό αυτής της σχέσης συναντάμε, περισσότερο από κάθε άλλο παράγοντα, το πιο ουσιώδες στοιχείο των προβλημάτων του κοινού και της κοινής γνώμης στην σύγχρονη εξέλιξη της δημοκρατίας. Στο ένα άκρο της κλίμακας του επικοινωνείν έχουμε δυο ανθρώπους που απευθύνονται προσωπικά ο ένας στον άλλον. Στο άλλο άκρο, έχουμε ένα φερέφωνο που μιλάει απρόσωπα μέσα από ένα δίκτυο μέσων επικοινωνίας σε εκατομμύρια ακροατές και θεατές. […]

2. Η δεύτερη διάσταση που πρέπει να μας απασχολήσει, είναι η δυνατότητα απάντησης σε μια άποψη χωρίς να επισύρονται μέτρα καταστολής προερχόμενα από το εσωτερικό ή το εξωτερικό της χώρας. Η τεχνική ολοκλήρωση των μμε δημιουργεί μια αριθμητικά ασθενέστερη σχέση ανάμεσα σ’ εκείνους που μιλούν κι εκείνους που ακούνε, καταργώντας από τους δεύτερους κάθε δυνατότητα να απαντήσουν ελεύθερα. Μπορούν άλλωστε να υπάρχουν σιωπηροί κανόνες γύρω από το εργασιακό καθεστώς και την ανεπίσημη δομή των μμε, μέσα από τους οποίους θα αποφασίζεται ποιος θα μιλήσει, πότε και για πόση ώρα. Οι κανόνες αυτοί μπορεί να τηρούν ή και να μην λαμβάνουν καθόλου υπόψη τους επίσημους κανόνες και το νομικό καθεστώς που διέπει τα μμε. Οριακά, είναι δυνατόν να οδηγηθούμε σε ένα απόλυτο μονοπώλιο της άποψης, την οποία θα εξακοντίζουν καταπάνω σε καθυποταγμένες ομάδες καταλανωτών των μμε, που δεν θα έχουν καμιά δυνατότητα απάντησης, ούτε έστω “κατ’ ιδίαν”. […]

3. Πρέπει επίσης να εξετάσουμε τη σχέση ανάμεσα στη διαμόρφωση των απόψεων και την πραγμάτωσή τους με τη μορφή μιάς κοινωνικής δράσης, την ευκολία με την οποία η κοινή γνώμη μπορεί να επηρεάσει σημαντικές αποφάσεις. Φυσικά, η δυνατότητα που έχουν οι άνθρωποι να βάλουν συλλογικά σε πράξη τις απόψεις τους, περιορίζεται από τη θέση την οποία έχουν μέσα στη δομή της εξουσίας. Αυτή η δομή μπορεί να είναι τέτοια, που να περιστέλλει δραστικά τη δυνατότητά τους να δράσουν∙ ή, πάλι, να είναι τέτοια που να επιτρέπει ή ακόμα και να ευνοεί τη δράση τους. […]

'Ερχεται η αστυνομία των τρολ

 

Συντάκτης: Άρης Χατζηστεφάνου      

Δυτικές κυβερνήσεις ετοιμάζονται να επιβάλουν τον νόμο και την τάξη στο διαδίκτυο. Πρώτα όμως πρέπει να μας πείσουν ότι ο σύγχρονος διαδικτυακός πολιτισμός απειλείται από τα τρολ.

Θυμάμαι την εποχή που τα τρολ ήταν μυθικά τέρατα και όχι ο κάθε γελοίος που ζητά την προσοχή μας στο ίντερνετ

Ρόμπερτ Ο’ Σάλιβαν

Ηταν ο Σωκράτης το πρώτο τρολ της Ιστορίας; Σύμφωνα με τη σατιρική ηλεκτρονική Encyclopedia Dramatica, «ήταν ένα διάσημο IRL (υπαρκτό) τρολ που έζησε στην προ-ιντερνετική Ελλάδα και θεωρείται ο δημιουργός των πρώτων τεχνικών τρολαρίσματος».

Οπως διαβάζουμε στο σχετικό λήμμα «έθετε ερωτήματα για τα οποία κανένας δεν ενδιαφερόταν, έδειχνε μεγάλη προσήλωση στη συζήτηση προσποιούμενος ότι συμφωνεί, παρουσιαζόταν σαν αντικειμενικός συνομιλητής χωρίς προσωπική γνώση του θέματος και στο τέλος προωθούσε εξωφρενικές απόψεις για να κερδίσει μερικά lulz» (σε ελεύθερη απόδοση τα γέλια εις βάρος του θύματος ενός επιτυχημένου τρολαρίσματος).

Η άποψη ότι ο Σωκράτης ήταν το πρώτο τρολ της Ιστορίας κέρδισε τέτοια δημοτικότητα ώστε η Ρέιτσελ Μπάρνεϊ, καθηγήτρια Κλασικών Σπουδών και Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο, αναγκάστηκε να γράψει ένα επιστημονικό άρθρο για να αντικρούσει τα σχετικά επιχειρήματα.

Για την ακρίβεια υποστήριξε ότι βρήκε και μετέφρασε ένα αδημοσίευτο κείμενο του Αριστοτέλη με τίτλο «Περί Τρολαρίσματος», που αποδείκνυε με λογικά επιχειρήματα ότι ο Σωκράτης δεν ήταν τρολ.

Οι απολυμένοι είναι οι καλύτεροι φίλοι των αφεντικών

Πριν ακόμη τελειώσει η ιστορία με τις τηλεοπτικές άδειες, τα κανάλια των ιδιοκτητών που έσκασαν ως και 75 εκατ. ευρώ άρχισαν να αφηγούνται τη δακρύβρεχτη ιστορία των απολυμένων όσων σταθμών κλείνουν. Ή μάλλον την ιστορία με το «δράμα των απολυμένων των σταθμών που πέφτει μαύρο».

Μέσα σε αυτήν την ιστορία μπήκε και η ΕΣΗΕΑ, δηλαδή η Ένωση Συντακτών που δεν αναγνωρίζει ότι στο ίντερνετ δουλεύουν δημοσιογράφοι, αλλά υπάλληλοι γραφείου.

Το δράμα των απολυμένων που θα βρεθούν στο δρόμο ξεχειλίζει από τα τραπέζια των τηλεοπτικών πάνελ, από τα δακρύβρεχτα ρεπορτάζ που έρχονται κατευθείαν από το γραφείο της διοίκησης του σταθμού και με τόσο θέρμη σπικάρουν οι τεθλιμμένοι συνάδελφοι, και από τους τίτλους σε sites και εφημερίδες κάθε πλευράς ή ιδιοκτησίας.

Η ιστορία των απολυμένων, ή όσων κινδυνεύουν να χάσουν τις δουλειές τους, και η επιλεκτική συμπεριφορά των καναλιών απέναντί τους, δεν αποτελεί καινούριο φαινόμενο στο τηλεοπτικό τοπίο. Είχαν προηγηθεί πολύ χαρακτηριστικές περιπτώσεις οι οποίες δεν αφορούσαν επιχειρήσεις όπως η ΒΙΟΜΕ, η Χαλυβουργική ή η Coca Cola (και πάρα πολλές ακόμη), αλλά περιστρέφονταν γύρω από τα μεταλλεία στις Σκουριές.

Από τα ραδιόφωνα, τα κανάλια και τις εφημερίδες μαθαίναμε για το δράμα των μεταλλωρύχων και των οικογενειών τους επειδή θα τους κλείσουν το εργοτάξιο, αλλά δεν βλέπαμε και πολλά πράγματα για την καταστροφή του φυσικού πλούτου της περιοχής, ούτε τις καταγγελίες για τη μόλυνση των υδάτων και του εδάφους· εξαιρετικά επιλεγμένες ιστορίες και ρεπορτάζ που μάλλον είχαν σχέση με το ποιος πληρώνει για τις διαφημίσεις, παρά με άλλες πιο «ασήμαντες» προτεραιότητες.

Όσον αφορά για την Coca Cola; “Ούτε μιλιά” (εκ του “ούτε γουλιά”).

Όμως η υπόθεση με τους απολυμένους που βρίσκονται στο δρόμο από τη μια μέρα στην άλλη, έχει μακρύ παρελθόν και στον ίδιο το χώρο του Τύπου.

Τουλάχιστον δύο ντουζίνες εργαζόμενοι του Μέγκα έφυγαν τα τρία τελευταία χρόνια από το κανάλι, το οποίο από το 2012 μειώνει του μισθούς με τυφλές απανωτές ατομικές συμβάσεις. Σχεδόν 150 λιγότεροι ήταν οι εργαζόμενοι το 2012, σε σύγκριση με το 2008.