2010-2015: Από την Πρωτοβουλία Οικονομολόγων στον λογιστικό έλεγχο και την Επιτροπή Αλήθειας του χρέους, του Λεωνίδα Βατικιώτη

Εισήγηση στο διήμερο συζητήσεων, στο Πάντειο Πανεπιστήμιο την Κυριακή 22 Ιουνίου, με θέμα «Η εμπειρία του 2010-2015 για την Αριστερά που έχουμε ανάγκη σήμερα – Από την εξαγγελία της ανατροπής στη συνθηκολόγηση»

Κατά την πρώτη Μνημονιακή περίοδο (2010-2015) απόλυτα δικαιολογημένα το θέμα του δημόσιου χρέους και του ευρώ βρέθηκε στο επίκεντρο της ιδεολογικής και πολιτικής αντιπαράθεσης.

Η υπαγωγή της Ελλάδας σε καθεστώς Μνημονίων πραγματοποιήθηκε με αφορμή την τεχνικά προκληθείσα αδυναμία εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους, ενώ η συμμετοχή της Ελλάδας στο ευρώ όξυνε τις αντιθέσεις, απέκλειε εύκολες οδούς επίλυσης της κρίσης και προσέφερε τη δυνατότητα στην ΕΕ να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στην αντιμετώπιση της κρίσης χρέους. Τα αντιλαϊκά μέτρα που επέβαλε η Τρόικα, με την σύμφωνη γνώμη ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ, Ποταμιού κ.λπ. δημιούργησαν ένα πρωτοφανές λαϊκό κίνημα.

Στην αντεπίθεση και την ανάπτυξη αυτού του κινήματος καθοριστικό ρόλο διαδραμάτισε η Πρωτοβουλία Οικονομολόγων για τη Διαγραφή του Χρέους.

Η Πρωτοβουλία δεν θα υπήρχε αν δεν είχε προηγηθεί η συγκρότηση της παράταξης Αγωνιστικό Ριζοσπαστικό Μέτωπο Οικονομολόγων για το Οικονομικό Επιμελητήριο Ελλάδας. Παρά τις αντιδράσεις τις οποίες προκάλεσε η δημιουργία της και τα εμπόδια που έπρεπε να ξεπεράσει, πέτυχε μια πρωταρχική συσσώρευση επιστημόνων και επαγγελματιών.

Απόφαση Eurogroup, 22 Ιουνίου: Λιτότητα για 42 χρόνια ακόμη, μη βιώσιμο το χρέος!

Ισοδύναμοι μια μακροχρόνιας σκληρής λιτότητας, και πολύ κατώτεροι ακόμη και σε σχέση με όσα είχαν οι ίδιοι οι πιστωτές υποσχεθεί, είναι οι όροι που περιλαμβάνει η απόφαση του Συμβουλίου των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης της 22ας Ιουνίου (εδώ το πλήρες κείμενο), με την οποία λήγει τυπικά η μνημονιακή περίοδος.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Στην πραγματικότητα όμως η φτώχεια των Μνημονίων δεν τερματίζεται, ούτε καν χαλαρώνει. Θωρακίζεται, σκληραίνει και διαιωνίζεται, για τουλάχιστον 42 χρόνια ακόμη, όπως με ακρίβεια προβλέπει το κείμενο των συμπερασμάτων που υπέγραψε η κυβέρνηση Τσίπρα συναινώντας στην περαιτέρω φτωχοποίηση του ελληνικού λαού.

Ας δούμε όμως όσα επακριβώς υπέγραψε ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, όσα δηλαδή περιλαμβάνει η απόφαση του Eurogorup, που πράγματι είναι ιστορική όπως υποστήριξε ο Αλ. Τσίπρας επειδή αλυσοδένει τον ελληνικό λαό στα δεσμά ενός βάρβαρου νεοφιλελεύθερου προγράμματος. Σε ό,τι αφορά την οικονομική πολιτική που θα πρέπει να εφαρμοσθεί προβλέπονται:

Πρώτο, δημοσιονομικά πλεονάσματα, ύψους 3,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2022 και 2,2% από το 2023 ως το 2060. Είναι μια απόφαση που ανατρέπει επί τα χείρω την απόφαση του Eurogroup της 15ης Ιουνίου 2017 (εδώ το πλήρες κείμενο) η οποία ανέφερε ότι για την περίοδο 2023-2060 το πλεόνασμα θα είναι «κοντά στο 2%» του ΑΕΠ». Προς διάψευση των θριαμβολογιών της κυβέρνησης, που αν κάτι ζητούσε ήταν να χρυσώσει το χάπι της υποταγής στους δανειστές, η απόφαση των δανειστών κάνει την πιο αντιλαϊκή και τιμωρητική ερμηνεία των όρων προηγούμενων αποφάσεων!

Δεύτερο, αθώωση των στελεχών του ΤΑΙΠΕΔ που κατηγορούνται για διαφθορά και του πρώην προέδρου της Στατιστικής Υπηρεσίας Ανδρέα Γεωργίου, που ήδη έχει καταδικαστεί από την ελληνική δικαιοσύνη αλλεπάλληλες φορές και μόλις πρόσφατα καταδικάστηκε αμετάκλητα για παράβαση καθήκοντος. Η λυσσώδης επιμονή των πιστωτών να παρεμβαίνουν στο έργο της ελληνικής δικαιοσύνης αποτελεί την πιο αδιάψευστη απόδειξη ενοχής του πρώην ισχυρού άνδρα του ΔΝΤ που δε δίστασε, πέρα από την πλαστογράφηση των στατιστικών στοιχείων, ακόμη και να διατηρεί τη θέση του στο ΔΝΤ όσο ήταν πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ (εδώ κι εδώ για τα «κατορθώματα» του Α. Γεωργίου).

10 «αριστερά» πράγματα του ΣΥΡΙΖΑ να τραβάς τα μαλλιά σου

     Δημήτρης Κανελλόπουλος

Και προτού ξεκινήσουμε την απαρίθμηση, να προλάβουμε όσους προτάσσουν το... περίφημο «δεν είναι νέα, είναι ήδη ψηφισμένα» τα μέτρα, γιατί με τη φρασεολογία τους αρχίζουν και θυμίζουν Σαμαρά (και όχι μόνο).

1) Ξεκίνησαν τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς.

2) Ακολουθούν την ίδια -κωμικοτραγική- τακτική όπως και οι προηγούμενοι: έβγαλαν πρώτο ηλεκτρονικό πλειστηριασμό με μια βίλα στην Κηφισιά ώστε να μας... ξεγελάσουν. Θα θυμάστε τι έκαναν και οι άλλοι όταν έπαιρναν μέτρα; Αύξηση ΦΠΑ στους αγρότες ψήφιζαν; Να τα σκάνδαλα με τις αγροτικές επιδοτήσεις, πρώτο θέμα σε Mega και ΣΚΑΪ. Εκοβαν χρήματα από τους δημόσιους υπαλλήλους; Να τα ρεπορτάζ για τους τεμπέληδες του Δημοσίου. Αφήστε, δε, τους εκπαιδευτικούς που κάθονται Χριστούγεννα, Πάσχα και καλοκαίρι...

3) Ψήφισαν μέτρα καταστολής, ακόμα και αυτόφωρο, για όσους εμποδίζουν τους φυσικούς πλειστηριασμούς (τους οποίους ξεκίνησαν αφότου συμφώνησαν με τη γνωστή ομάδα των συμβολαιογράφων που ξημεροβραδιάζεται στα πάνελ του ΣΚΑΪ).

4) Το γεγονός και μόνο πως συμφωνεί μαζί τους ο Μπάμπης Παπαδημητρίου θα έπρεπε να τους είχε προβληματίσει έστω και λίγο.

5) Ακόμα να ψηφιστεί ο νόμος εκείνος που θα προστατεύσει τα ακίνητα αξίας μέχρι 300.000 ευρώ. Οι διαβεβαιώσεις είναι προφορικές προς το παρόν (κι έτσι θα μείνουν, εκτός και αν συμφωνήσει η Τρόικα).

6) Έναν φόρο έχουν μειώσει και αυτός είναι των καναλαρχών. Και τον μείωσαν μάλιστα κατά 75%! Θυμάστε εσείς κάποιον άλλο φόρο να καταργήθηκε αυτό το διάστημα να μου πείτε κι εμένα; (Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, είναι η πρώτη κυβέρνηση που παλεύει να πληρώσουν ένα τίμημα για τις τηλεοπτικές άδειες οι ιδιοκτήτες των καναλιών, ουδείς άλλος το επιχείρησε).

Το τελευταίο εξώδικο

«Έλα Αλέξη, ηρέμησε, το ξέρω ότι τον αγαπούσες. Κι ας μη γούσταρες όλους αυτούς της παρέας του. Στο κάτω-κάτω, όσο μπορούσες να τον βοηθήσεις, όταν είχε ανάγκη, τον βοήθησες».

Ήταν τα λόγια παρηγοριάς της γυναίκας μου, για ένα νέο που με είχε συγκλονίσει.

«Αισθάνομαι τύψεις. Για αυτά, που έγραψα» της είπα. «Όχι ότι τον κακολόγησα» συνέχισα, «αλλά να, για τον χλευασμό εκείνης της γελοίας δεξίωσης στο μεγάλο Club των Βορείων Προαστίων, μετά τα βαφτίσια του παιδιού του, του Ιάσονα. Και ήμασταν και εμείς καλεσμένοι. Θυμάσαι;»

«Ναι, Θυμάμαι. Ήταν μια αξέχαστη βραδιά» μου απάντησε. «Και εσύ βρε αθεόφοβε, τι ήθελες να γράψεις, σε αυτόν τον Πιτσιρίκο, για την Κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας; Ορίστε, τι κατάλαβες; Πέθανε ο άνθρωπος. Και θα το έχεις βάρος στη συνείδηση σου, έτσι που διακωμώδησες όλη την δεξίωση».

«Είσαι στα καλά σου;» της είπα νευριασμένος. «Εγώ τον πέθανα; Άλλοι είναι οι υπαίτιοι, γυναίκα. Ξύπνα! Τον φάγανε οι καιροί και οι ισχυροί του φίλοι».

«Μα, για ποιόν μιλάς επιτέλους;» θα αναρωτηθεί ο αδαής αναγνώστης, περιμένοντας να διαβάσει άλλη μια ελαφριά ιστορία με ρεμάλια και χαζογκόμενες.

Για ένα φίλο γράφω, παιδιά. Μα την φορά αυτή, η ιστορία έχει τέλος θλιβερό.

Ένας φίλος, λοιπόν, και πελάτης, ο πατέρας του Ιάσονα -τώρα ετοιμάζεται να πάει στο Γυμνάσιο το παιδί- πέθανε πριν λίγες μέρες ξαφνικά, ενώ καθόταν στο σαλόνι του σπιτιού του.

Στην αγαπημένη του καρέκλα, αυτή που τον ανακούφιζε από τους πόνους της πλάτης. Μία δερμάτινη Le Corbusier.

Στη βεράντα του βρισκόταν, καπνίζοντας το υστερνό του πούρο και πίνοντας το αγαπημένο του cocktail. Ένα Campari soda.

Εκεί, στο υπαίθριο bamboo σαλόνι, δίπλα ακριβώς στην πισίνα μιας μονοκατοικίας στην Εκάλη, τον βρήκε η γυναίκα του, επιστρέφοντας από γνωστό Club της περιοχής. Ήταν νωρίς απόγευμα, μιας περασμένης Κυριακής.

Αν και με την σύζυγο του φίλου και πελάτη μου οι σχέσεις μου δεν ήταν οι καλύτερες, με τον πατέρα του Ιάσoνα, μας είχαν ενώσει τα πρώτα βήματα των διαδρομών μας.

Ίδιες οι γειτονιές που ξεκινήσαμε. Ίδια τα όνειρα και οι φιλοδοξίες μας.

Μα, στην πορεία, οι κοινωνικοί μας δρόμοι χώρισαν.

Γιατί, εκείνος προικισμένος με το χάρισμα της επικοινωνίας και της προσέγγισης ισχυρών οικονομικών παραγόντων, είχε καταφέρει μέχρι τα μέσα του 2000 να δημιουργήσει μια αξιοσέβαστη περιουσία.

Σε αντίθεση με εμένα, που, μια σειρά από επιχειρηματικές πρωτοβουλίες, δεν είχαν την ανάλογη κατάληξη.

Μια οικογένεια στη Νίκαια αρνείται να παραδώσει το σπίτι της στην τράπεζα “κι ας χυθεί αίμα”

 
«Η εικόνα των αστυνομικών που χτυπούν την πόρτα, έχει μείνει ακόμη στο μυαλό μου. Κάθε βράδυ πέφτω για ύπνο και σκέφτομαι πως είναι το τελευταίο μας βράδυ στο σπίτι»

Της Άννα Νίνη
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Κατσής

Η ώρα που φτάνουμε στην περιοχή των προσφυγικών στη Νίκαια, είναι 2 το μεσημέρι. Στο παράθυρο του παλιού διώροφου σπιτιού τής οδού Βιθυνίας, μας περιμένει με βλέμμα γεμάτο αγωνία ο κύριος Βασίλης με τη γυναίκα του. Μπαίνοντας μέσα, μας καθίζει γύρω από το στρογγυλό ξύλινο τραπέζι του σαλονιού. Τα χαρτιά που με παράπονο μάς δείχνει, έχουν καλύψει το τραπεζομάντηλο. Το μόνο που βλέπεις είναι ένας κυκεώνας από σφραγίδες.

Μπροστά του έχει έναν μπλε παραφουσκωμένο ντοσιέ με ξεκολλημένες διαφάνειες και το φωτιστικό του σαλονιού λείπει. Παρατηρώ για δευτερόλεπτα τα καλώδια του ρεύματος που βγαίνουν βίαια από το ταβάνι. «Το κατεβάσαμε (το φωτιστικό) για να το καθαρίσω και τώρα δεν με αφήνει να το ξαναβάλω. Θα μας πετάξουν έξω από το σπίτι μας έτσι κι αλλιώς, μου λέει ο Βασίλης. Γιατί να το κρεμάσουμε;», λέει η κυρία Ελένη, η σύζυγός του.

Το σπίτι, σήμερα, τυπικά ανήκει στην Eurobank. Αγοράστηκε από τον κ. Σκοπελίτη το 2005 με δάνειο ύψους 130.000 χιλιάδων ευρώ από τη συγκεκριμένη τράπεζα και ανακαινίστηκε με ακόμη ένα δάνειο, 30.000 ευρώ. Στην εποχή της ευμάρειας και πριν η κρίση μάς χτυπήσει την πόρτα, οι μαυρισμένοι πλέον τοίχοι του σπιτιού έκλειναν μέσα τους τη ζωή και την καθημερινότητα μιας μεγάλης οικογένειας. Ζούσαν εκεί ο κ. Βασίλης με τη γυναίκα του, η κουνάδα και ο κουνιάδος του, τα δυο πεθερικά του και τα δυο παιδιά του. «Το σπίτι ήταν σαν στάβλος όταν το αγοράσαμε. Το ανακαίνισα όσο μπορούσα για να ζούμε ανθρώπινα. Τότε έδιναν ό,τι δάνεια ήθελες. Σκέψου ότι αφού μου ενέκριναν το στεγαστικό και το επισκευαστικό δάνειο, με ρώτησαν αν θέλω να αγοράσω και μια Μερσεντές ή κάποιο άλλο αμάξι για να μου δώσουν κι άλλο δάνειο. Τους είπα ότι απλώς ήθελα να αγοράσω ένα σπίτι για να βάλω μέσα την οικογένεια μου. Είχαμε όλοι μαζί εισοδήματα 4.000 ευρώ και μπορούσαμε πολύ εύκολα να πληρώνουμε το δάνειο», λέει ο κ. Σκοπελίτης.

Η μόνη ερώτηση που μπορώ να κάνω αρχικά είναι «Τι πήγε τόσο στραβά;». Η ζωή του κ. Σκοπελίτη, όπως σιγά-σιγά ξεδιπλώνεται μέσα από τα λεγόμενά του, είναι σαν ντόμινο με συνεχείς πτώσεις των κομματιών. Τα παιδιά του, μετά την αγορά αυτού του σπιτιού, επίσης αγόρασαν από μια κατοικία το καθένα, με δάνεια ύψους 70.000 ευρώ και 90.000 ευρώ αντίστοιχα. Σήμερα, η τράπεζα έχει ήδη κατασχέσει τα δυο αυτά σπίτια μετά από πλειστηριασμούς, ενώ ο πλειστηριασμός για το σπίτι τής οδού Βιθυνίας που μένουν σήμερα πλέον όλοι μαζί, αφού τα παιδιά επέστρεψαν στο πατρικό τους, έγινε το 2012. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να είναι όχι απλά η πρώτη, αλλά η μόνη κατοικία που τους έχει απομείνει. Το σπίτι όμως τυπικά ανήκει στη τράπεζα. Μετά από αναποδιές και προβλήματα υγείας, ζουν με το επίδομα αλληλεγγύης, λαμβάνουν 100 ευρώ ο καθένας, δηλαδή συνολικά 400 ευρώ τον μήνα. Αυτό όπως λέει ο κ. Σκοπελίτης έγινε επειδή «μας έβαλαν όλους εγγυητές, τον έναν στον άλλο, και έφτασαν το ποσό που χρωστούσαμε πάνω από τις 200 χιλιάδες. Αρχικά είχαμε εισόδημα 4.000 ευρώ [τον μήνα]. Μετά την κρίση πέσαμε στα 1.000 ευρώ και μετά στα 500. Πώς θα πλήρωνα τα δάνεια με 500 ευρώ εισόδημα και τόσους ανθρώπους να μένουν εδώ; Δεν υπήρχε τρόπος». Σύμφωνα με τον νόμο, η τράπεζα ή οι ιδιώτες, πριν κάνουν πλειστηριασμό, πρέπει να έχουν δικαστική απόφαση ή δικαστική διαταγή, που να δέχεται ότι ο οφειλέτης χρωστάει. Δεν μπορούν να κινηθούν αυθαίρετα. Για να εκδοθεί αυτή η δικαστική απόφαση ή η δικαστική διαταγή έχει προηγουμένως λάβει έγκαιρα γνώση ο οφειλέτης ώστε να μπορεί να υπερασπίσει αποτελεσματικά τη θέση του. Ολες αυτές οι διαδικασίες τηρήθηκαν την περίπτωση του κ. Σκοπελίτη. Και ο πλειστηριασμός έγινε.

Καλά χριστούγενα κύριε Λώρενς

Κι ενώ το ελληνοσύμπαν βγάζει τα προερχόμενα από τις ενδοοικογενειακές συγκρούσεις απωθημένα του στις δηλώσεις Μποφίλιου, η κυβέρνηση του προετοιμάζει ένα δωράκι βόμβα.

Σας είχαμε ενημερώσει για το τι είναι το μνημόνιο 4 που πάρθηκε φέτος εν είδει ασφαλιστικής δικλείδας για τους δανειστές για να κλείσει μία και μόνο αξιολόγηση.
Την πρωτοχρονιά λοιπόν έρχεται στους συνταξιούχους το ραβασάκι με τη νέα τους σύνταξη που τους ειδοποιεί ότι έχουν ένα μόλις χρόνο ακόμη οικονομικής ζωής.

Με βάση τον νόμο του συνταξιοφάγο Κατρούγκαλου και σύμφωνα με τις απαιτήσεις των δανειστών, η συντριπτική πλειοψηφία των συντάξεων θα κοπούν μαχαίρι κατά 18%.

Οι περισσότεροι συνταξιούχοι θα χάσουν εισοδήματα από 4000 για ότι έχει απομείνει από τους υψηλοσυνταξιούχους εως 800 ευρώ τον χρόνο για τις συντάξεις πείνας των 400 ευρώ.

Να το κάνουμε πιο λιανά: Συνταξιούχος παίρνει το κοινωνικό μέρισμα των 400 ευρώ. Γιούπι. Θα φάμε γαλοπούλα. Αλλά μόνο για φέτος. Γιατί του χρόνου τέτοια εποχή το ληστρικό κράτος θα του παίρνει μόνο από την φτωχοδιαβολοσύνταξη του 800 ευρώ κάθε χρόνο μέχρι το τέλος της μίζερης ζωής του.

Και δεν είναι αρκετό:
Φέτος ενδέχεται να πέσει το αφορολόγητο στα 6700 ευρω. Κάθε ευρώ πάνω από αυτό φορολογείται με 22%.

Για να καταλάβετε για τι είδους μακελειό μιλάμε: πάρτε ένα συνταξιούχο των 900 ευρώ: Δεν είναι πολλά τα λεφτά για έναν άνθρωπο που φαγε όλη τη ζωή του στα μεροκόμματα.
Αυτός χάνει το 2019 περίπου στα 2000 χιλιάδες ευρώ από τον Κατρούγκαλο και γύρω στα 800 ευρώ από τη μείωση του αφορολόγητου.

ΧΑΝΕΙ ΤΡΕΙΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΑ Η ΣΥΝΤΑΞΗ ΤΟΥ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙ ΣΤΑ 670 ΕΥΡΏ.

Κι αυτά μόνο για το 19.

Το 20 τ' αφορολόγητο πέφτει στα 5000. Άλλη μισή σύνταξη χάνεται.

Προϋπολογισμός 2018: Αφού δεν έσκισαν τα μνημόνια βάλθηκαν να τα …ξεπεράσουν

Πρόσθετους φόρους, μείωση των κοινωνικών δαπανών που θα πλήξουν τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς και μπαράζ ιδιωτικοποιήσεων, προβλέπει το τελικό σχέδιο του προϋπολογισμού του 2018 που κατατέθηκε σήμερα στη Βουλή.

Η κυβέρνηση αύξησε το στόχο του 2018 για το πρωτογενές πλεόνασμα από 3,5% που προέβλεπε το προσχέδιο, σε 3,82% του ΑΕΠ, με το ποσοστό να είναι υπερδιπλάσιο του 1,7% που στόχος του 2017.

Ειδικότερα ο προϋπολογισμός του 2018 προβλέπει αύξηση της φορολογία κατά 1,15 δισ. ευρώ και περικοπές 1,4 δισ. ευρώ δαπανών. Οι φόροι θα αυξηθούν και πάλι λόγω της κατάργησης της έκπτωσης του ειδικού καθεστώτος ΦΠΑ στα νησιά, της κατάργησης της έκπτωσης φόρου λόγω ιατρικών δαπανών, αλλά και της έκπτωσης του 1,5% στην παρακράτηση φόρου. Πάνω από 1 δισ. ευρώ είναι τα έσοδα που προβλέπονται από τις ιδιωτικοποιήσεις.

Οι άμεσοι φόροι προβλέπεται ότι θα διαμορφωθούν στα 20,766 δισ. ευρώ, αυξημένοι κατά 478 εκατ. ευρώ έναντι του 2017. Ο φόρος εισοδήματος φυσικών προσώπων, προβλέπεται να ανέλθει στα 8,725 δισ. ευρώ, αυξημένος κατά 456 εκατ. ευρώ έναντι του 2017. Την ίδια στιγμή οι έμμεσοι φόροι προβλέπεται να διαμορφωθούν στα 27,390 εκατ. ευρώ, παρουσιάζοντας αύξηση κατά 473 εκατ. ευρώ έναντι του 2017.

"ΜΕ ΠΑΡΕΣΥΡΕ ΤΟ ΡΕΜΑ"

Δεν είχαμε κανένα ακραίο καιρικό φαινόμενο στην Αττική.

Η έντονη βροχόπτωση δεν είναι τσουνάμι, δεν είναι ηφαίστειο, δεν είναι ανεμοστρόβιλος.

Το ακραίο φαινόμενο είναι η πάλαι πότε χυδαία σχέση του Έλληνα με τους πολιτικούς του άρχοντες.

16 νεκροί για το τίποτε.

16 νεκροί από την Ελλάδα της ψηφοθηρίας.

Σχεδόν όλη η Ελλάδα είναι άναρχα κτισμένη.

Είμαστε όντως για τα μπάζα.

Μέρα πένθους; Μέρα θλίψης;

ΟΧΙ, ΟΧΙ, ΟΧΙ: Μέρα οργής.

Έχουμε μια καλή εικόνα από το μέλλον.

16 νεκροί από βροχόπτωση πανάθεμα με.

Πως βάφτισαν δημόσιο χρέος τις ζημιές των τραπεζών

Του Σπύρου Λαβδιώτη

 Υπάρχει μια διάχυτη ελληνική και διεθνής γνώμη, η οποία είναι άκρως εσφαλμένη και παραπλανητική, ότι η Ελληνική χρεοκοπία οφείλεται αποκλειστικά στην κρατική ασυδοσία που οδήγησε στον εκτροχιασμό του δημοσίου χρέους.

Η λανθασμένη αυτή γνώμη που επικρατεί και προωθείται ένθερμα από τα ΜΜΕ, συνεχίζει να είναι εμπεδωμένη στο μυαλό του απλού πολίτη ακόμη και σήμερα. Το παράδοξο είναι ότι ενώ έχουν περάσει σχεδόν οκτώ ολόκληρα χρόνια από την αποφράδα μέρα της 10ης Μάιου 2010- ημέρα της υπογραφής του Α’ Μνημονίου της εθνικής υποτέλειας- το κοινό εξακολουθεί να θεωρεί ως δεδομένο ότι το «κρατικό» χρέος προήλθε από την κραιπάλη του δημοσίου.

Η αλήθεια είναι ότι, στην πραγματικότητα ως δημόσιο χρέος βαφτίστηκαν οι ζημιές των ελληνικών τραπεζών που καταστράφηκαν από το ευρωσύστημα. Το ποσό των ζημιών και υποχρεώσεων αρχικά είχε εκτιμηθεί στα € 240 δις. Εξ ου και το σύνολο των δανειακών συμβάσεων του Α’ Μνημονίου (€110 δις) και Β’ Μνημονίου (€130 δις), με το περιβόητο PSI. Σε πρόσφατη δημόσια ομιλία μου για το ίδιο θέμα, οι περισσότεροι ακροατές εξεπλάγησαν. Μάλιστα, ένας αναφώνησε «μα τόσο απατεώνες είναι», ενώ ορισμένοι ρωτούσαν εάν υπήρχε βίντεο της παρουσίασης. Διότι δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι οι πολιτικοί από κοινού με την τρόικα απέκρυβαν επί τόσα χρόνια την αλήθεια από τον ελληνικό λαό. Ήταν αδύνατον να διανοηθούν ότι η πολιτική ηγεσία του τόπου αντί να σώσει το λαό που εκπροσωπεί έσωσε τις τράπεζες και το ευρώ και χρεοκόπησε το λαό![1]

Η μετονομασία του χρέους των ιδιωτικών τραπεζών σε δημόσιο χρέος και η μεταβίβασή του στους προϋπολογισμούς του κράτους, αποτελεί μία από της πιο μελανές σελίδες της χρηματοπιστωτικής ιστορίας της Ελλάδος. Αυτοί που διέπραξαν ένα από τα μεγαλύτερα σύγχρονα οικονομικά εγκλήματα αντί να λογοδοτήσουν, χωρίς αισχύνη, απαίτησαν με την αχρεία σύμπραξη της πολιτικής ηγεσίας να πληρωθεί ο λογαριασμός από τους πολίτες, με περικοπές μισθών, συντάξεων, κοινωνικής πρόνοιας και αυξήσεις πάσης φύσεως φόρων.

Όλη αυτή η συμφορά της ελληνικής κοινωνίας θα μείνει ανεξίτηλη στη μνήμη αυτών που τη βιώνουν και για τους νεωτέρους που θα τη διδαχθούν, γίνεται για να παραμείνει η χώρα μας στον τοκογλυφικό μηχανισμό του ευρώ και να διασωθούν οι ξένης ιδιοκτησίας τράπεζες εις βάρος του ελληνικού λαού.

Η σκληρή πραγματικότητα καταδεικνύεται στους σχετικούς νόμους (ΦΕΚ) που παρατίθενται κατωτέρω. Εκεί, με απίστευτες μεθοδεύσεις οι αρμόδιοι της ελληνικής κυβέρνησης με αδιαφανή τρόπο περνούσαν με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου δεκάδες δισεκατομμύρια € ζημιές των τραπεζών σε άσχετα ΦΕΚ, που αφορούσαν ρυθμίσεις ΦΠΑ, περιηγητικά πλοία και λιμάνια και, βοσκοτόπια. Και δεν έφτανε μόνο αυτό, οι έλληνες βουλευτές υπέγραφαν και λευκές σελίδες στους κρατικούς προϋπολογισμούς (2012, 2013), γιατί η μεταφορά των χρεών των τραπεζών στην πλάτη του λαού γίνονταν με εγγυήσεις του ελληνικού δημοσίου.

'Ασπρο κοστούμι στην πόλη, Κατοχή.

Τον έλεγαν «το άσπρο κοστούμι» καθώς ανηφόριζε για τους δικούς του λόγους την Πανεπιστημίου στην Κατοχή.

 Του Πάνου Θεοδωρίδη

Υπήρχαν και τότε εστιατόρια, μόνο που δεν πολυρωτούσες τι ακριβώς έτρωγες-ήταν ανθυγιεινό για το καλό σου γούστο, όσο απόμενε. Για τους πολλούς ,υπήρχαν συσσίτια και όπως οι μεσαιωνικοί άνθρωποι κουβαλούσαν στη ζώνη το κουτάλι τους, πολλοί δεν αποχωρίζονταν την καραβάνα.

Χειροποίητοι τροχοί λοταρίας, παρταόλες και παπατζήδες συμπλήρωναν την ταπετσαρία πολλών τοίχων. Θέατρα, σινεμάδες και βαριετέ, είχαν κόσμο. Όσο βάραινε η ατμόσφαιρα, πελατείες συνωστίζονταν σε γραφεία σπουδαίων προσώπων, όταν κάποιος ήξερε κάποιον και μεσολαβούσε να βγεί από τα κρατητήρια κάποιος που τσίμπησαν οι αστυφύλακες και υπέδειξαν οι ρουφιάνοι.

Αλλά ήταν όλα κανονικά. Και τα κλουβιά με ομήρους μπροστά στις μηχανές των τραίνων, και συχνά η μηχανή πίσω, για να θρυμματίζονται τα βαγόνια με τους παρακατιανούς.

Με διαφόρους τρόπους, αυτοί που είχαν συγγενείς σε χωριά, έκρυβαν κάτω από το ντιβάνι τους, υπό την κλάρα, τενεκεδάκια με αλεύρι και άλλα τρόφιμα. Στα ταπεινά σπίτια των χωριών, έβλεπες κομμότες και κηροπήγια, φουστανάκια της βόλτας κρεμασμένα με συρμάτινη κρεμάστρα από καρφί στην πόρτα, ένα βιολί σε θήκη, στο συρτάρι ένα κουτί με κολλιέ ,δαχτυλίδια και σταυρουδάκια, ανταλλαγές για ένα μπουκάλι λάδι η ένα τσουβαλάκι με δυo οκάδες σιτάρι.

Ήταν κατάρα να είσαι «εκδηλωμένος». Στην αρχή, κυνηγούσαν με τον νόμο του Βενιζέλου.Αργότερα, οι φάκελοι απόκτησαν βάθος και ποσότητες καταγγελιών, αφού οι χαφιέδες κάλυπταν την ζήτηση.

Σε όλη τη δεκαετία του 30, οι εκδηλωμένοι μετρήθηκαν και ζυγίζονταν. Οι ίδιοι φάκελοι εμπλουτίστηκαν στην Κατοχή. Σπαράγματά τους, συνέχισαν να υπάρχουν ώς την μεταπολίτευση και παραπέρα.


Ακόμη και σε αυτόν τον ζόφο της Κατοχής, υπήρχε τρόπος να σε σβήσουν, έστω προσωρινά, από την κατάδοση και την ομηρεία. 'Ηθελε λίρες, μισόγυμνα σώματα γυναικών σε όρθια πηδήματα στο πλυσταριό,εκχωρήσεις κάθε τύπου για να γλυτώσει ο συγγενής.

Μνημονιακό μνημείο

Τα χουμε περιγράψει: Για να κλείσει κάθε αξιολόγηση προαπαιτούμενο είναι οι άνθρωποι των δανειστών στη χώρα να έχουν πλήρη ασυλία. Στην περίπτωση του Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ και αποζημίωση για τα δικαστικά έξοδα.

Είναι μια κατάφωρη παρέμβαση των δανειστών στην ελληνική δικαιοσύνη.

Η Τρόικα αποφασίζει την κατάργηση των δικαιωμάτων των πολιτών παραβαίνοντας κάθε ευρωπαϊκή νομοθεσία και κάθε έννοια δικαίου. 

Η κυβέρνηση τα νομοθετεί καταπατώντας το σύνταγμα.

Και η δικαιοσύνη τα κατοχυρώνει ως νόμιμα.

Όλοι τους τα χουν κάνει πλακάκια.

Μέσα σε μερικές μέρες: Ο Άρειος Πάγος αναίρεσε το βούλευμα για τον Γεωργίου.

Το ΣΤΕ αποφάσισε την παραγραφή της φοροδιαφυγής πέραν της πενταετίας.

Και μόλις χθες, πάλι ο Άρειος Πάγος αποφάνθηκε πως «μόνη όμως η καθυστέρηση καταβολής του μισθού δεν συνιστά βλαπτική, υπό την εκτεθείσα έννοια, μεταβολή των όρων της σύμβασης εργασίας, εκτός αν γίνεται δολίως και δη για να εξαναγκασθεί ο μισθωτός σε αποχώρηση από την εργασία του», επεκτείνοντας περαιτέρω στα εργασιακά την έννοια του δόλου του εργοδότη που είχε δολίως εισαχθεί σε σχέση με τα εργατικά ατυχήματα το 2013-2014.

Ο πινοσετισμός φτάνει στην Ελλάδα σε νέα ύψη.

4 δις μέτρα

Παίρνουνε τα μέτρα μας κι εμεις κοιτάμε.

Μετράμε μέρες μέχρι τις δραματικές μειώσεις εισοδημάτων που ψηφίζουν αύριο.

Το έργο γνωστό, το περιγράφαμε από τον Φλεβάρη του 15:

Η "κυβέρνηση" κάνει μπλόφες για να εντυπωσιάσει με χαρτιά ανοιχτά. Όλοι βλέπουν το χέρι της κι ανεβάζουν τα πονταρίσματα.

Φυσικά, αυτή είναι η αφελής εκδοχή. Γιατί η τράπουλα είναι σημαδεμένη και το παιχνίδι στημένο.

Στο τέλος της κάθε παρτίδας οι δανειστές έχουν πάρει όλα όσα είχαν συμφωνηθεί κι ακόμη περισσότερα για εγγύηση.

Έτσι, από τα 3,6 δις μέτρα που ζητούσε το ΔΝΤ 2 μήνες πριν, η κυβέρνηση κατάφερε να κλείσει την αξιολόγηση με ... 4 δις (άλλοι τα κοστολογούν στα 5)

Κοινωνικό μακελειό: 2-3 συντάξεις κομμένες, κοινωνικά επιδόματα τσεκουρώνονται.

Κι όλα αυτά για μια και μόνο δόση των 6 δις.

Αντίμετρα; Τα ισοδύναμα του άλλου μισού του ΣΥΡΙΖΑ, της ΔΗΜΑΡ.

Οι πλούσιοι πλουσιότεροι, οι μεσαίοι φτωχοί και οι φτωχοί πένητες.

Αυτό είναι το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης.

Η πολιτική αλητεία έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο και τα προηγούμενα ήταν τόσο άσχημα που έλεγες πως δεν μπορεί να υπάρχουν χειρότερα από αυτά.

Οι πουστιές Κατράγκουλου, ο δόλος, η ταξική ιδιοτέλεια, ο μαρξισμός στην υπηρεσία των ελίτ, του κώλου τα εννιάμερα, το ξεπάστρεμα των μικρομεσαίων ελευθέρων επαγγελματιών κι επιχειρήσεων.

Για μια καρέκλα.

Μια καρέκλα που πρέπει να κάνουμε ηλεκτρική.

Αργήσατε Έλληνες. Κι αυτό θα το πληρώσουμε με αίμα εμείς και τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας.

Η εκλογή Μακρόν διασφαλίζει μια ακόμη 4ετία γερμανικής κυριαρχίας στην Ευρώπη. Απλά οι τραπεζίτες θα μίλαν με τον Σόιμπλε μέσω του ανθρώπου τους κι όχι μέσω κάποιου πολιτικού αγκιστρωμένου στο πρώην πολιτικό σύστημα της Γαλλίας που κατέρρευσε στις προεδρικές.

Φορολογικές δηλώσεις στα πέτρινα χρόνια των μνημονίων

Του Παύλου Δερμενάκη

Φτωχοποιούνται… οι φτωχοί και η μεσαία τάξη, ενισχύονται οι οικονομικά εύρωστοι και η ελίτ

Όπως προκύπτει από τα δημοσιεύματα των εφημερίδων «Η Καθημερινή» και «Το Βήμα» της περασμένης Κυριακής, δόθηκαν σε επιλεκτική δημοσιότητα τα στοιχεία των φορολογικών δηλώσεων για το έτος 2016 (εισοδήματα 2015). Αξίζει δε να σημειωθεί ότι τα στοιχεία που δημοσιεύουν οι δύο εφημερίδες δεν είναι τα ίδια και σε ορισμένα σημεία υπάρχουν μεγάλες διαφορές.

Το «παιγνίδι» με την επιλεκτική δημοσιοποίηση των στοιχείων για τη φορολογία εισοδήματος δεν είναι καινούργιο. Διαρκεί όσο και τα μνημόνια. Το τελευταίο «Στατιστικό Δελτίο Φορολογικών Δεδομένων» αφορούσε τις δηλώσεις 2011 (εισοδήματα 2010), δηλαδή το έτος έναρξης (2010) των μνημονίων. Έκτοτε αυτή η αναλυτική έκδοση του υπουργείου Οικονομικών, με την πληθώρα των στοιχείων, δεν ξαναείδε το φως της δημοσιότητας καθώς στα επόμενα, μετά το 2010, έτη μεγάλωνε η φτωχοποίηση του λαού. Μην αναζητήσουμε λοιπόν τους λόγους, είναι προφανείς.

Υπάρχει όμως και το κωμικοτραγικό στην υπόθεση που αφορά την παρούσα κυβέρνηση της «αριστεράς». Στις 4/9/2014, 20 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, ως αξιωματική αντιπολίτευση, είχαν καταθέσει «Ερώτηση και Αίτηση Κατάθεσης Εγγράφων» στη Βουλή, ζητώντας από την τότε κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου τη δημοσιοποίηση των σχετικών φορολογικών στοιχείων μετά το 2011, επικαλούμενοι ότι «ο κάθε πολίτης έχει δικαίωμα στην πληροφόρηση φορολογικών δεδομένων για να βγάλει τα συμπεράσματά του». Σήμερα οι ίδιοι, κάποιοι μάλιστα που υπέγραψαν τη σχετική ερώτηση όπως η κα Ολγα Γεροβασίλη, τώρα υπουργός Διοικητικής Ανασυγκρότησης, συνεχίζουν να κάνουν τα ίδια ακριβώς με τους προηγούμενους…

Αν και δεν διαθέτουμε τα πρωτογενή στοιχεία, αφού η κυβέρνηση δεν έχει φροντίσει μέχρι σήμερα να τα δώσει στη δημοσιότητα, θα προσπαθήσουμε, μέσω της περιορισμένης και όχι ασφαλούς-σωστής πληροφόρησης από τις εφημερίδες, να καταλήξουμε σε κάποια συμπεράσματα.

Η φοροεπιδρομή που έχει συντελεστεί στα χρόνια των μνημονίων και τα αρνητικά αποτελέσματα των μνημονιακών πολιτικών αποτυπώνονται ανάγλυφα και στις φορολογικές δηλώσεις, ιδιαίτερα όταν γίνεται σύγκριση με το παρελθόν.

Μείωση εισοδημάτων και αύξηση φόρων

Το σύνολο των εισοδημάτων που δηλώθηκαν το 2016 ήταν μικρότερο κατά 23 δισ. ευρώ (-23,5%), συγκριτικά με το 2011. Η μείωση των εισοδημάτων προκύπτει από τις εισοδηματικές κατηγορίες 20.001-100.000 και έχουν άμεση αρνητική επίπτωση στα φορολογικά έσοδα.

Παρά τη μείωση των εισοδημάτων τα φορολογικά έσοδα αυξήθηκαν λόγω της συνολικής αύξησης των φορολογικών επιβαρύνσεων (μείωση αφορολόγητου, αυξήσεις συντελεστών φόρου). Από 7,3 δισ. ευρώ το 2011, σε 8,2 δισ. το 2016 (+12,3%). Μόνο για το 2016, έναντι του 2015, οι επιπλέον φόροι ήταν 400 εκατ. ευρώ όταν τα δηλωθέντα συνολικά εισοδήματα ήταν αυξημένα μόλις κατά 300 εκατ. ευρώ!!!

Αύριο ποιοι θα έχουν σπίτια και περιουσίες στην Ελλάδα;

Του Δημήτρη Τσιμούρα


«Πιο γρήγορα, πιο δυνατά, πιο χαρούμενα να παίζουν οι ορχήστρες του Τιτανικού!
Να κρατήσουν οι χοροί, περισσότερα να γίνουν τα φεστιβάλ. Φτιάξτε τους και φεστιβάλ αχιβάδας και… αστροναύτες φτιάξτε τους!

Βραβεύστε τους, γλεντήστε τους, παραμυθιάστε τους, αναπλάστε τους, θολώστε τους το μυαλό, ΕΣΠΑ υπάρχουν! Να μην σκέφτονται!

Αερολογήστε όσο θέλετε! Υποσχεθείτε τους για το… μέλλον τα πάντα!

Προσοχή! Αυστηρά να τηρείται η νομιμότητα από τους ιθαγενείς και προπαντός να μην καταλάβουν ότι αύριο δεν θα έχουν τίποτα στην κατοχή τους».


Αύριο λοιπόν ποιοι θα έχουν σπίτια και περιουσίες στην Ελλάδα; Ένα ερώτημα που σε καμιά περίπτωση οι εκπρόσωποι των δανειστών στη χώρα μας, κυβέρνηση και μνημονιακή αντιπολίτευση, για ευνόητους λόγους όχι μόνο δεν θα ήθελαν να πάρει διαστάσεις αλλά δεν θα ήθελαν καν να τεθεί.

Όμως, παρόλο που στην ουσία το ερώτημα δεν τίθεται είναι υπαρκτό και αμείλικτο. Έτσι, κι ενώ ο κλοιός καθημερινά σφίγγει γύρω απ’ τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων, αυτοί αλλού προσπαθούν να στρέψουν την προσοχή μας. Στήνουν… καυγάδες», μεγεθύνουν θέματα που δεν μας αφορούν άμεσα, δίνουν υποσχέσεις για το… μέλλον!

Πότε με τα ψέματα, πότε με τη μισή αλήθεια, πότε μ’ άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε, σκιάζουν το δρόμο που μας υποχρεώνουν, ως… σωτήρες, να βαδίζουμε, για να μην έχουμε την αίσθηση πού μας οδηγεί, για να μην μπορούμε να δούμε την άλλη άκρη του τούνελ!


Μας λένε ψέματα ότι τάχα πέρασαν τα δύσκολα, ότι… περάσαμε τον κάβο, για να μας κρατήσουν καθηλωμένους σε αναμονή. Κατασκευασμένες ελπίδες και προσμονές, πάντα φυσικά στα πλαίσια της μνημονιακής τους… νομιμότητας», την οποία όλοι αυτοί, ασχέτως με το τι έλεγαν πριν, μας την προβάλουν ως τη μοναδική «λύση»!

Η Βενεζουέλα βγάζει στην σέντρα την Ελλάδα

Πέτρος Αργυρίου

Δεν έχει τίποτα να πει νοήμων πλάσμα για τη διαπραγματευτική τακτική των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ την οποία είχα πρωτοπεριγράψει σε σειρά κειμένων μου τον Φλεβάρη του 2015.

Οι τύποι πουλάνε τρέλα σε μας μα οι επικυρίαρχοι Γερμανοί  δεν αγοράζουν καθώς γνωρίζουν πολύ καλά ότι η ελληνική κυβέρνηση πάντα θα υποχωρεί προ των μεγάλων δόσεων, παραδίνοντας όσα τους ζητήθηκε και πολλά περισσότερα.

Υπάρχει μέθοδος στην τρέλα των Συριζανελ: Ξεπουλώντας τα πάντα και στεγνώνοντας τους πάντες πλην των μεγαλολαμογιών, φτιάχνουν το νέο προλεταριάτο, το οποίο θα είναι απόλυτα εξαρτημένο από την ανθρωπιστική βοήθεια της ΕΕ.


Οι αδίστακτοι κυβερνώντες αφού ρίξαν την κυβέρνηση του απεχθέστατου Σαμαρά, αδιαφορώντας για το ότι θα παίρναν την καυτή πατάτα ενός εν ενεργεία μνημονίου -δεν κρατιόντουσαν βλέπετε να ορμήξουν στην πίτα της κεντρικής πολιτικής εξουσίας με κάθε κόστος- συνεχίζουν ανεμπόδιστοι το έργο τους.

Καταστρέψαν τις έννοιες, τις ιδέες, το αντιστασιακό φρόνημα, φέραν το new speak τους και συνέχισαν με περισσό ζήλο αλλά με «βαριά καρδιά» το έργο των προκατόχων τους. Καρδιά τόσο βαριά που σχεδόν κανείς από τους βουλευτές τους δεν είχε το φιλότιμο να σηκωθεί απ την καρέκλα του και να κάνει το αυτονόητο: να παραιτηθεί καταγγέλοντας την κυβέρνηση των ψευτοαριστερών και ψευτοεθνικιστών δοσιλόγων. Και συγκαλύπτουν, αποπροσανατολίζουν, τρολάρουν, θριαμβολογούν για την κάθε συντριβή του ελληνικού λαού:


Τώρα, προληπτικά θα νομοθετήσουν, αν τους επιτραπεί, τη μείωση του αφορόληγητου και την κατάργηση της ύπουλης «προσωπικής διαφοράς» καταδικάζοντας εκατοντάδες χιλιάδες ακόμη συμπολίτες μας στην απόλυτη φτώχεια παρότι, για μια ακόμη φορά, μας είχαν τάξει: Κανένα νέο μέτρα. Η πουτανιά τους είναι όχι μνημονειωδώς μνημονιακή.


Όπως ενδεικτικά θριαμβολογούσε ο Κουρής: «Κλείνει η αξιολόγηση χωρίς ούτε ένα ευρώ περισσότερη λιτότητα.

Ο Τσαμπουκάς του Αλέξη … έφερε τη συμφωνία.

Δημιουργούνται 100.000 νέες θέσεις εργασίας»


Πριν τον ΓΑΠ, χλευάζαμε τη Βουλγαρία. Σήμερα, ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού περνάει πιο δύσκολα εδώ από ότι το αντίστοιχο κομμάτι του πληθυσμού στη Βουλγαρία.
Κάποτε χλευάζαμε τη Βουλγαρία.

Σήμερα η επιχειρηματικότητα είναι πιο βιώσιμη στη φτωχή Βουλγαρία.

Και τώρα, πάμε καρφί για να γίνουμε Βενεζουέλα.

Ο αριστερός καθεστωτισμός

Για χρόνια, ο αριστερός τύπος φώναζε και δικαίως για τις διατλαντικές και διειρηνικές συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου.

 

Όταν ήρθε η ώρα, η αριστερά ψήφισε στο ευρωκοινοβούλιο το δούρειο ίππο της διατλαντικής συμφωνίας, τη CETA, σαν το καλό και φρόνιμο παιδί που είναι όταν βρίσκεται αυτή στην εξουσία.

Ακριβώς δηλαδή όπως έκανε και με τα μνημόνια.

«Η CETA και η TTIP είναι συμφωνίες κομμένες και ραμμένες στα μέτρα των μεγάλων πολυεθνικών. Το 1% του πλούτου από αυτή τη συμφωνία θα πλουτίσει περισσότερο και το 99% θα υποφέρει, αυτό συμβαίνει εδώ και χρόνια με την επικράτηση μιας οικονομικής ολιγαρχίας που έχει επιβάλει τη θέλησή της και στην πολιτική…

Το γαλατικό χωριό το παίξαμε πέρυσι, στις περυσινές διαπραγματεύσεις και δυστυχώς δεν είχαμε θετική κατάληξη, γιατί ο συσχετισμός των δυνάμεων ήταν τελείως αρνητικός. Και τώρα, θα γινόμασταν πάλι το θέμα, ήταν έτοιμοι»

Έτσι προσπάθησε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα ο πολύς Στέλιος Κούλουγλου.

Όταν ο Trump με μια υπογραφή σκότωσε τις εμπορικές συμφωνίες, ο μόνος από την αριστερά που δήλωσε στήριξη για κάτι που αποτελούσε σημαία της αριστεράς ήταν ο Bernie Sanders.

Ο αριστερός τύπος στην Ελλάδα έκανε γαργάρες.

Οι «προοδευτικοί» στις ΗΠΑ πάλι οργιάζουν: Αστέρες λένε ότι θέλουν να βομβαρδίσουν το λευκό οίκο, αξιωματούχοι του Ομπάμα προτρέπουν σε σταρτιωτικό πραξικόπημα, περιοδικά προτείνουν τη δολοφονία του προέδρου των ΗΠΑ, ξύλο κι τραμπουκισμοί που μπορούν να οδηγήσουν σε κοινωνικό χάος παρουσιάζονται ως κοινωνική επανάσταση και κινήματα.

Τέτοιες εικόνες τέτοιας κλίμακας δεν είχαμε όταν είχε επανεκλεγεί ο καργιόλης ο George W. Bush και μάλιστα με υπόνοια εκλογικής νοθείας.

Κι αυτό γιατί ο Trump, μπορεί να είναι καργιόλης κι αυτός, αλλά παιδί του κομματικού σωλήνα δεν είναι.

Όταν ο Trump σηκώνει τείχος με το Μεξικό κι υπογράφει έναν όντως επικίνδυνο κι άσχετο ταξιδιωτικό αποκλεισμό για 7 χώρες γίνεται τις πουτάνας, αλλά μισή γραμμή δεν γράφεται πλέον για τα τείχη εντός της Ευρώπης και για την απόφαση της ΕΕ να «σταματήσει τη ροή προσφύγων και μεταναστών από τη Λιβύη»

Της πουτάνας γίνεται όταν η Λεπέν αναπτύσσει αντιμεταναστευτικές θέσεις ,αλλά όταν ο Μακρόν κλέβει τη ρητορική της λέγοντας πως η Γαλλία είναι κοσμικό κράτος κι οι μετανάστες οφείλουν να το σεβαστούν, δηλώνοντας άμεσα όπως κρυφά ο Ολάντ είχε δηλώσει πως υπάρχει πολιτισμικό ζήτημα, για τον προοδευτικό τύπο είναι Δευτέρα.  

Απορίες ψάλτου

Της Μαρίας Μάρκου

Να ένα καλό νέο. Με τα πρώτα μέτρα αναδιάρθρωσης, μέχρι το 2060 το χρέος μας θα έχει μειωθεί κατά 20%. Αν συνεχίσουμε έτσι, σε 200 χρόνια θα έχουμε καθαρίσει.


Σ’ όλη την Ευρώπη, υπολογίζουν πόσες δεκάδες χιλιάδες ευρώ οφείλει κάθε παιδί που γεννιέται. Η αντιστροφή της διαγεννεακής αλληλεγγύης. Στις ΗΠΑ, το σύνολο των φοιτητικών δανείων έχει προ πολλού ξεπεράσει το ένα τρισεκατομμύριο δολάρια. Κι εδώ μαραζώνει το πανεπιστήμιο. Κάποτε τα παιδιά μας από αυτό άρχιζαν τη ζωή τους. Τώρα την υποθηκεύουν από πριν, όπως όλες οι επιχειρήσεις, με εγγύηση τα μελλοντικά κέρδη – αν και όπου υπάρχει ακόμα δουλειά.


Η ιδιωτικοποίηση του πανεπιστημίου εξοικονομεί βέβαια δαπάνες από το κοινωνικό κράτος. Θέλω να πω από το δημόσιο χρέος. Χρειαζόμαστε λιγότερους πτυχιούχους, με πιο σύντομη εκπαίδευση, πιο στοχευμένη στην παραγωγή. Εκεί θα βελτιωθούν, φτιάχνοντας ξανά και ξανά το “προφίλ” τους, σε δια βίου μάθηση μεταξύ απολύσεων. Να βάλουν στόχους, χρονοδιαγράμματα και αξιολογήσεις. Να πάρουν ISO, σαν επιχειρηματίες του εαυτού τους, διαχειριστές του “ανθρώπινου κεφαλαίου” τους. Η καριέρα δεν περιμένει. Ο χρόνος είναι χρήμα. Ή μήπως όχι; Το χρήμα δεν είναι πια γενικό ισοδύναμο της εργασίας, είναι συνάρτηση των επιτοκίων. Ο χρόνος είναι λοιπόν τόκος. Έτσι και η ζωή μας. Στο μάνατζμεντ είναι “διαχείριση ανθρώπινων πόρων”. Είμαστε όλοι πόροι τίνος;

Ξεκίνησαν τα μπλόκα των αγροτών

Με πανηγυρικό τρόπο ξεκινούν και φέτος οι πατροπαράδοτες αγροτικές κινητοποιήσεις που γίνονται κάθε χρόνο λίγο ξεκινήσει το Καρναβάλι.


Οι αγρότες με το επιμελημένα ατημέλητο στυλ τους -με τα μούσια και τα αμπέχωνα- βγαίνουν με τα τρακτέρ στους δρόμους και δίνουν μια ευχάριστη νότα στον βαρύ φετινό χειμώνα.


Στις φετινές κινητοποιήσεις συμμετέχουν για πρώτη φορά και οι χασισοπαραγωγοί της Πελοποννήσου και της Κρήτης που είδαν τη σοδειά τους να καταστρέφεται από τον χιονιά και από μπάτσους που ήθελαν περισσότερα χρήματα για να κάνουν τα στραβά μάτια.


Κεντρικό αίτημα των αγροτών είναι να χαρίσουν οι τράπεζες τα δάνεια στο Mega, ώστε να ξεκινήσουν πάλι τα δελτία ειδήσεων του Mega και να βγαίνουν στα τηλεπαράθυρα για να κάνουν επανάσταση με την Όλγα Τρέμη.


Παράλληλα, οι αγρότες ζητούν να ξεκινούν όλα τα δελτία ειδήσεων την ίδια ώρα, γιατί δεν μπορούν να ξεπαγιάζουν αυτοί στα μπλόκα από τις 6 ως τις 10, για να βγουν σε όλα τα κανάλια.


Προβληματισμό έχει προκαλέσει στους αγρότες πως δεν υπάρχουν πια αγροτοσυνδικαλιστές-σταρ που να μπορούν να προκαλέσουν το ενδιαφέρον των τηλεθεατών.


Ο Βαγγέλης Μπούτας έχει σιτέψει και δεν συγκινεί πια τις αστές που τον φαντάζονταν να τις αρπάζει από τα μαλλιά, να τις δένει πίσω από το τρακτέρ του και να τις πηγαίνει στην καλύβα του για να τους πετάξει τα μάτια έξω, λέγοντάς τους βρισιές και προστυχόλογα.

Ας μιλήσουμε για την ανεργία

Δίκην προλόγου, πρέπει να ομολογήσω ότι αιφνιδιάστηκα όταν διάβασα κάπου στο διαδίκτυο ότι "ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, σε άρθρο του στην ετήσια έκδοση του Economist «Ο Κόσμος το 2017», που κυκλοφόρησε στα ελληνικά η εφημερίδα Αγορά, τονίζει...". Μάλιστα δε, ο αιφνιδιασμός μου είχε και συνέχεια γιατί πιο κάτω διάβασα ότι η εν λόγω έκδοση περιλάμβανε και άρθρο τού Κυριάκου Μητσοτάκη. Προς τι ο αιφνιδιασμός; Μα, εγώ είχα ήδη διαβάσει την αγγλική έκδοση του Economist "The world in 2017" και δεν είχα συναντήσει πουθενά άρθρο ούτε του ενός ούτε του άλλου! Όχι, δεν είχα στραβωμάρα. Απλώς οι καλοί μας δημοσιογράφοι φρόντισαν να μη μας διευκρινίσουν ότι τα δυο άρθρα δημοσιεύθηκαν μόνο στην ελληνική έκδοση. Διάβολε, δεν βλάφτει ν' αφήσουμε το πόπολο να νομίζει ότι ολόκληρος Economist ενδιαφέρεται για τα άρθρα των κ.κ. Τσίπρα και Μητσοτάκη!

Εν πάση περιπτώσει, έστω και στην ελληνική έκδοση, οι δυο πρόεδροι δεν είπαν κάτι διαφορετικό απ' αυτά που τους έχουμε συνηθίσει να λένε: ανακρίβειες και μπούρδες κενές περιεχομένου. Μεταξύ όλων, ξεχώρισα την αποστροφή τού κ. Τσίπρα "αν και η ανεργία παραμένει σε υψηλά επίπεδα, εντούτοις έχει μειωθεί σχεδόν κατά 4% επί των ημερών της σημερινής κυβέρνησης". Ας μιλήσουμε για ανεργία, λοιπόν.

Μαγική εικόνα η μείωση που αναφέρει ο κ. Τσίπρας; Καραμπινάτο ψέμα; Όχι ακριβώς. Σύμφωνα με την ΕλΣτατ, τον Ιανουάριο του 2015 η ανεργία ήταν 26% ενώ τον Οκτώβριο του 2016 (τελευταία στοιχεία) είχε υποχωρήσει στο 22,4%, άρα υπάρχει μια μείωση 3,6 ποσοστιαίων μονάδων. Βέβαια, η ίδια η ΕλΣτατ σημειώνει ότι η εποχική προσαρμογή των δεδομένων μεταβάλλει αυτά τα ποσοστά σε 25,8% και 23% αντίστοιχα, οπότε ρίχνει την μείωση στις 2,8 μονάδες αλλά ας μη το κάνουμε θέμα. Το θέμα είναι το πώς μετριέται η ανεργία.

Αν η πολιτεία σεβόταν τον εαυτό της (δηλαδή, τους πολίτες της), θα υπολόγιζε την εργασία (κατά συνέπεια και την ανεργία) όχι με το κεφάλι (πόσοι έχουν δουλειά) αλλά με μονάδες εργασίας. Όπως κάνει, δηλαδή, σε περιπτώσεις επιδοτούμενων επενδύσεων όπου υπάρχει ρήτρα θέσεων εργασίας. Η πιο χαρακτηριστική μονάδα εργασίας είναι το σαραντάωρο, οι 40 ώρες δουλειάς την εβδομάδα. Αν υποθέσουμε ότι ο εργασιακά ενεργός πληθυσμός τής χώρας είναι 4,5 εκατομμύρια και όλοι αυτοί είχαν πλήρη και κανονική δουλειά, θα καταγράφαμε 180 εκατομμύρια ώρες εργασίας. Υποθέστε τώρα ότι όλος αυτός ο ενεργός πληθυσμός δουλεύει με ημιαπασχόληση (τέσσερις ώρες ημερησίως αντί για οκτώ), άρα μαζεύονται μόνον 90 εκατομμύρια ώρες εργασίας την εβδομάδα. Με τον τρόπο που μετριέται σήμερα η ανεργία, η ΕλΣτατ θα συνέχιζε να καταγράφει 0% ανέργους αλλά με την μέθοδο των μονάδων εργασίας θα σημειώναμε 50% ανεργία, απεικονίζοντας έτσι την πραγματικότητα.

Ο χρεοκοπημένος άνθρωπος

Λέγεται πως εκείνο που «έφτιαξε» τους πρώτους ελεύθερους ανθρώπους στην Ιστορία της ανθρωπότητας ήταν αφενός μεν η ικανότητα τους να λένε «ΟΧΙ» -όταν έκριναν πως εκείνο που τους προτείνονταν δεν ταίριαζε είτε με τα συμφέροντα τους είτε με την έννοια του δικαίου όπως αυτό καθορίζονταν στην εποχή τους- και αφετέρου η στάση και η αποφασιστικότητά τους στην υπεράσπιση του «ΟΧΙ» που είχανε ξεστομίσει.

Κρατούσαν δηλαδή τον λόγο τους και όλη αυτή η συμπεριφορά τους – αρνητική και θετική μαζί– συγκροτούσε αυτό που στις μέρες μας περιέχεται στην λέξη «αξιοπρέπεια».


Λέγεται, επίσης, ότι τον Ιούλιο του 2015 ο Τσίπρας μετέτρεψε το «όχι» ενός λαού μέσα σε μια μέρα σε «ναι».


Αν, όμως, κοιτάξει κανείς χωρίς παρωπίδες την αληθινή ιστορία αυτού του τόπου, θα δει ότι ο ίδιος ο λαός –από τα χείλη του οποίου βγήκε το «όχι» του δημοψηφίσματος– πρόδωσε τον εαυτό του και δεν υπερασπίστηκε τις μέχρι εκείνη την στιγμή επιλογές του.


Ήταν νομίζω η στιγμή που χάθηκε η αξιοπρέπεια, η στιγμή που χρεοκόπησαν και οι άνθρωποι.
Μετά αρχίσανε οι ερμηνείες –κατά βάση δικαιολογίες– της ήττας.


Υπερτονίστηκε πχ ο διάλογος Αθηναίων-Μηλίων που εξιστορεί ο Θουκυδίδης και αποκρύφτηκε όλο το υπόλοιπο έργο του.


Βάλαμε τους εαυτούς μας στην θέση των εκβιασμένων και κρύψαμε την υποταγή μας πίσω από την μοίρα που επιφυλάσσουν οι «δυνατοί» για τους «αδυνάτους», χωρίς να βρίσκουμε το θάρρος να εξετάσουμε στο ιστορικό γίγνεσθαι ποια ήταν κι η μοίρα των «δυνατών» κάθε φορά που η πράξη του έργου τέλειωνε και έπεφτε η αυλαία για να αλλάξει το σκηνικό.


Μαζί με τους αρχαίους ξεθάφτηκε κι ο Λένιν.


Μάθαμε με κάθε ανατριχιαστική λεπτομέρεια για το Μπρεστ-Λιτόφσκ και για όλους τους οδυνηρούς συμβιβασμούς που αναγκάστηκε να κάνει ο Βλαδίμηρος στο όνομα της αναγκαίας επιβίωσης.


Για την επανάσταση δεν είπαμε λέξη, αφού πρόκειται για ένα άλλο –τελείως διαφορετικό από εκείνο των συμβιβασμών– κεφάλαιο.


Η δουλειά μας να γίνει.


Για την επανάσταση, ας συνεχίσουν να ομιλούν οι γραφικοί, οι λοβοτομημένοι. Λίγοι είναι, κι από κάθε άποψη ακίνδυνοι για το υπάρχον status quo.