Το τελευταίο εξώδικο

«Έλα Αλέξη, ηρέμησε, το ξέρω ότι τον αγαπούσες. Κι ας μη γούσταρες όλους αυτούς της παρέας του. Στο κάτω-κάτω, όσο μπορούσες να τον βοηθήσεις, όταν είχε ανάγκη, τον βοήθησες».

Ήταν τα λόγια παρηγοριάς της γυναίκας μου, για ένα νέο που με είχε συγκλονίσει.

«Αισθάνομαι τύψεις. Για αυτά, που έγραψα» της είπα. «Όχι ότι τον κακολόγησα» συνέχισα, «αλλά να, για τον χλευασμό εκείνης της γελοίας δεξίωσης στο μεγάλο Club των Βορείων Προαστίων, μετά τα βαφτίσια του παιδιού του, του Ιάσονα. Και ήμασταν και εμείς καλεσμένοι. Θυμάσαι;»

«Ναι, Θυμάμαι. Ήταν μια αξέχαστη βραδιά» μου απάντησε. «Και εσύ βρε αθεόφοβε, τι ήθελες να γράψεις, σε αυτόν τον Πιτσιρίκο, για την Κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας; Ορίστε, τι κατάλαβες; Πέθανε ο άνθρωπος. Και θα το έχεις βάρος στη συνείδηση σου, έτσι που διακωμώδησες όλη την δεξίωση».

«Είσαι στα καλά σου;» της είπα νευριασμένος. «Εγώ τον πέθανα; Άλλοι είναι οι υπαίτιοι, γυναίκα. Ξύπνα! Τον φάγανε οι καιροί και οι ισχυροί του φίλοι».

«Μα, για ποιόν μιλάς επιτέλους;» θα αναρωτηθεί ο αδαής αναγνώστης, περιμένοντας να διαβάσει άλλη μια ελαφριά ιστορία με ρεμάλια και χαζογκόμενες.

Για ένα φίλο γράφω, παιδιά. Μα την φορά αυτή, η ιστορία έχει τέλος θλιβερό.

Ένας φίλος, λοιπόν, και πελάτης, ο πατέρας του Ιάσονα -τώρα ετοιμάζεται να πάει στο Γυμνάσιο το παιδί- πέθανε πριν λίγες μέρες ξαφνικά, ενώ καθόταν στο σαλόνι του σπιτιού του.

Στην αγαπημένη του καρέκλα, αυτή που τον ανακούφιζε από τους πόνους της πλάτης. Μία δερμάτινη Le Corbusier.

Στη βεράντα του βρισκόταν, καπνίζοντας το υστερνό του πούρο και πίνοντας το αγαπημένο του cocktail. Ένα Campari soda.

Εκεί, στο υπαίθριο bamboo σαλόνι, δίπλα ακριβώς στην πισίνα μιας μονοκατοικίας στην Εκάλη, τον βρήκε η γυναίκα του, επιστρέφοντας από γνωστό Club της περιοχής. Ήταν νωρίς απόγευμα, μιας περασμένης Κυριακής.

Αν και με την σύζυγο του φίλου και πελάτη μου οι σχέσεις μου δεν ήταν οι καλύτερες, με τον πατέρα του Ιάσoνα, μας είχαν ενώσει τα πρώτα βήματα των διαδρομών μας.

Ίδιες οι γειτονιές που ξεκινήσαμε. Ίδια τα όνειρα και οι φιλοδοξίες μας.

Μα, στην πορεία, οι κοινωνικοί μας δρόμοι χώρισαν.

Γιατί, εκείνος προικισμένος με το χάρισμα της επικοινωνίας και της προσέγγισης ισχυρών οικονομικών παραγόντων, είχε καταφέρει μέχρι τα μέσα του 2000 να δημιουργήσει μια αξιοσέβαστη περιουσία.

Σε αντίθεση με εμένα, που, μια σειρά από επιχειρηματικές πρωτοβουλίες, δεν είχαν την ανάλογη κατάληξη.

Υπενθύμιση του τι σημαίνει στην πραγματικότητα έρχονται επενδυτές και επενδύσεις

Γεια σου πιτσιρίκο.
Έλληνας του εξωτερικού επενδύει στην Ελλάδα γιατί αναγνωρίζει την ικανότητα και πιστεύει στη νεολαία.



Στην κυριολεξία και συνοπτικά , τύπος με κεφάλαιο και κονέ θέλει να πληρώνει φτηνά εργατικά, οπότε έρχεται στην Ελλάδα της κρίσης, συνεργάζεται με λαμόγιο καθηγητή και ελπίζουν να τους κάτσει και κάνα ΕΣΠΑ, κάνα πρόγραμμα ανέργων· ό,τι γλιτώσεις καλά είναι.
Ο μόνος λόγος που γράφω είναι ως υπενθύμιση του τι σημαίνει στην πραγματικότητα έρχονται επενδυτές και επενδύσεις.


Πέρασαν κάποια χρόνια απ’ όταν πρωτοάνοιξε μια εταιρία ο παραπάνω επενδυτής.
Χαμός στις εφημερίδες, έρχεται η καινοτομία, θα δουλέψουν οι νέοι πάνω σ’ αυτό που σπούδασαν και θα μείνουν και στην Ελλάδα.


Δεν πέρασε πολύς καιρός, άρχισαν οι πρώτες απολύσεις -από αύριο μην έρθετε στη δουλειά-, οι μισθοί έπεσαν, όλο και μειώνονται, τώρα κάποιοι δουλεύουν και χωρίς λεφτά.
Δουλέψτε για να μην κλείσει η εταιρία, δουλέψτε απλήρωτες υπερωρίες, δουλέψτε Σαββάτο, δουλέψτε Κυριακή, δουλέψτε για την πατρίδα.


Αυτές είναι οι ατάκες που λέγονται, και αυτές είναι πλέον οι συνθήκες.
Όταν ακούτε λοιπόν χρυσά περιτυλίγματα καινοτομίας, τεχνολογίας, επιστήμης, και τίτλους καθηγητών ή επενδυτών να ξέρετε ότι η σαπίλα από μέσα είναι η ίδια, θυσία εργαζομένων για κέρδος, εκμετάλλευση και κοροϊδία.

Οργάνωση σε κάθε γειτονιά, μποϋκοτάζ στις πολυεθνικές
Α. Θ.


«…θα τους τραβήξουμε να τους βγάλουμε μέσα από τα γραφεία τους,
και να τους πούμε:
Αρκετά ρε μαλάκες με τη κονόμα και τις μαλακίες σας μας γαμήσατε.
Αρκετά ρε μαλάκες αρκετά…


Έτσι να τους τραβήξουμε να τους βγάλουμε μέσα από τα meetings
για να τους δείξουμε πόσο υπέροχα καίγονται τα πολυτελέστατα
αυτοκίνητά τους στα οδοφράγματα και να τους πούμε:
Αρκετά ρε μαλάκες με τη κονόμα και τις μαλακίες σας μας γαμήσατε.
Αρκετά ρε μαλάκες αρκετά…»

Γνωριμίες κάνουν οι Υπουργοί, όχι δουλειά

Ο Κώστας Καίσαρης ξετυλίγει το κουβάρι της παραμύθι-φούρναρης κάθαρσης στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Από το το 1981 με Κίμωνα Κουλούρη, Βαρδινογιάννη και Νταϊφά μέχρι Κοντονή και Βασιλειάδη σήμερα. Από τον Μπλιώνα και τον Φιλόπουλο στο σπίτι του Μπίκα.

19       

ΚΑΘΑΡΣΗ-εξυγίανση, 35 χρόνια δρόμος. Να είναι καλά ο πρωθυπουργός αυτής της χώρας. Με γύρισε στο 1981. Είκοσι και πλέον κιλά ελαφρύτερο. Ούτε μία άσπρη τρίχα στα μαλλιά. Μακρυά μαλλιά και γένια. (Άτακτα και απεριποίητα γένια. Όχι ψαλιδισμένα επιμελώς σαν του Κοντονή). Τσιμπούκι Peterson με  "δαχτυλίδι" κι από καπνό Borkum Riff. Ευτυχισμένα χρόνια. Τα νιάτα αρκούν από μόνα τους, για να είσαι καλά και να περνάς καλά. Δεν χρειάζεσαι τίποτα άλλο. Έχεις ενέργεια, δύναμη, αντοχή, καλή διάθεση, ενθουσιασμό.

Ήταν το 1981. Όταν ο ελληνικός λαός πίστεψε στον Νο1 λαοπλάνο. Τον σοσιαλιστή Ανδρέα Παπανδρέου. Που θα έκανε την Αλλαγή. Κατά πολύ ανώτερος από τον πατέρα του, τον Γεώργιο. Τον δήθεν γέρο της Δημοκρατίας. Που στα Δεκεμβριανά, το 1944, του είχανε βγάλει το σύνθημα "Παπανδρέου παπατζή, μας την έφερες και συ".

Σκάει μύτη, λοιπόν, στο Υφυπουργείο Αθλητισμού, ο "όλα τα σφάζω και όλα τα μαχαιρώνω", Κίμωνας Κουλούρης. Όπως ακριβώς περιγράφεται στον Μαχαλόμαγκα του Βασίλη Τσιτσάνη, "νάτος κι έρχεται με φούρια και με κουστουμιά καινούργια". Σα να τον βλέπω μπροστά μου τον Κίμωνα, στην επίσημη πρώτη σαν γενικός γραμματέας αθλητισμού, να χτυπάει το χέρι στο τραπέζι: "Η εξυγίανση στο ποδόσφαιρο, θα γίνει ο κόσμος να χαλάσει. Γονατιστοί θα έρχονται οι παράγοντες να παρακαλάνε".

Για του λόγου το αληθές, από ένα σημείο και μετά, ο Γιώργος Βαρδινογιάννης, δεν χτύπαγε την πόρτα για να μπει στο γραφείο του ασυμβίβαστου ΓΓΑ. Ούτε έστριβε τη πετούγια για να την ανοίξει. Καθώς ήταν μισάνοιχτη, την έσπρωχνε διακριτικά με το δεξί ποδι κι έμπαινε μέσα. Να είναι καλά, λοιπόν, ο πρωθυπουργός. Δεν είναι και μικρό πράμμα, να σε γυρίζει 35 χρόνια πίσω.

Στα ευτυχισμένα χρόνια που λέγαμε. Να σου θυμίζει τα νιάτα σου. Όπως το '81 ο Ανδρέας, είχε πει στον Κίμωνα να κάνει εξυγίανση, έτσι και τώρα ο Αλέξης,  έδωσε ρητή εντολή στον νέο Υφ.Αθλητισμου, Γ.Βασιλειαδη: "Κάν' το όπως ο Κοντονής. Αταλάντευτα και χωρις φόβο για την πάταξη της διαφθοράς". Γελάει ο κόσμος. Εκει είναι που λες, "εδώ είχαμε έρθει, (τη συνέχεια του έργου την ξέρουμε) πάμε να φύγουμε". Ύστερα απο 35 χρόνια, το ίδιο ακριβώς παραμύθι. Τι πλάκα είναι αυτή; Θα πει δηλαδή ο πρωθυπουργός στον Τσακαλώτο "κάνε κουμάντο, θέλω να πατάξεις τη φοροδιαφυγή";

Η πλέμπα - by To Skouliki Tom

Ξεκαθαρίζει, όπως όλα δείχνουν, το τηλεοπτικό τοπίο στην Ελλάδα, αφού οι τηλεοπτικές άδειες θα περάσουν από χέρια μαφιόζων σε χέρια αρχιμαφιόζων, ώστε να μπει ένα τέλος στη δεξιά διαπλοκή του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ και να περάσουμε και επισήμως στην αριστερή διαπλοκή του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι τηλεοπτικές άδειες που δημοπραττούνται είναι 4 και οι υποψήφιοι καναλάρχες 8, ενώ ο Νίκος Παππάς - αυτός είναι κρυφοχρυσαυγίτης, δε μου το βγάζετε από το μυαλό - είπε ξεκάθαρα ότι οι άδειες θα πάνε σε αυτούς που θα ρίξουν το περισσότερο χρήμα.

Μιλάμε για πολύ δημοκρατική και δίκαια διαδικασία.

Τόσο δημοκρατική που χρειάζονται κλούβες των ΜΑΤ, σωματοφύλακες, μπάτσοι με πολιτικά, αποκλεισμοί δρόμων και δρακόντεια μέτρα ασφαλείας για να προστατέψουν τους δημοκράτες υποψηφίους από την αγάπη του κόσμου.

Ένα γελοίο σόου για χάπατα - από τα πολλά που έχει δώσει ο ΣΥΡΙΖΑ - σχετικά με το τι θα φάνε, πού θα κοιμηθούν και πού θα χέσουν κάτι λούμπεν εγκληματικά στοιχεία εναντίον των οποίων εκκρεμούν κατηγορίες για κακουργήματα.

Λαθρέμποροι πετρελαίου, καταζητούμενοι σε άλλες χώρες, πρεζέμποροι, διευθυντές εγκληματικών οργανώσεων, μεγαλοοφειλέτες του Δημοσίου εκατοντάδων εκατομμυρίων, υπόδικοι που τους έχει απαγορευτεί η έξοδος από τη χώρα, κουμπάροι υπουργών, εργολάβοι που έχουν ξεκοκαλίσει το δημόσιο χρήμα των τραπεζών με μαϊμού εγγυητικές και άλλοι διάφοροι διεκδικούν ένα κομμάτι από την τελευταία πίτα που έμεινε να χλαπακιάσουν.

Λίγες μπίζνες, ένα τηλεοπτικό κανάλι, μια ποδοσφαιρική ομάδα, τα βασικά δηλαδή που χρειάζεται ένας καθωσπρέπει μαφιόζος για να μην τον αγγίζει τίποτα.

Ιουλιανά ή Το σαπούνι του Ζαμπούνη

Αν του πέσει το σαπούνι του Ζαμπούνη ο κόσμος θα χάσει τον άξονά του και το σαβουάρ βίβρ θα πάθει ήττα μεγίστη διότι ο καλός σύμβουλος καλοζωίας και συμπεριφοράς ακόμα και στις ιδιωτικές του στιγμές είναι ένας κύριος που προσέχει τις κινήσεις του.

Οι αδέξιοι δεν θα μπουν ποτέ στη βασιλεία των Ζαμπουνιστών.

Οι κύριοι που έρχονται απ’ τις ταινίες του Τζέιμς Πάρις, μέσα απ’ τις ακριβούτσικες χουντικές παραγωγές με ελικόπτερα, θαλαμηγούς και δε συμμαζεύεται, είναι χαλαροί τύποι με πούρο και ουίσκι περιμένοντας το κολ γκέρλ στην καμπάνα τους στη Βουλιαγμένη.

Επιχειρηματίες συνήθως σε κάποιο γυάλινο κτήριο μπάι μπάμπης βωβός ατενίζουν τον Πειραιά και τσεκάρουν την γαμησιοαντζέντα.

Ένα δύσκολο ημίωρο στο γραφείο έχει τελειώσει.

Το ιδιωτικό τους αυτοκίνητο με τον προσωπικό σοφέρ περιμένει στο ιδιωτικό τεράστιο παρκινγκ για να τους πάει στην ιδιωτική θαλαμηγό με την οποία θα ξεσκάσουν στο Σαρωνικό τρώγοντας αστακομακαρονάδα με μπιζέλια σβησμένα σε ζωμό μήτρας ιαγουάρου.

Και φυσικά δυο αποτριχωμένες θεές περιμένουν για να φαγωθούν ως επιδόρπιο, πασπαλισμένες με μια λεπτή γραμμή κολομβιανής κόκας που ξεκινά απ’ τον αφαλό και φτάνει στην κλειτορίδα.

Άνθρωποι του στυλ και της κουλτούρας κι όχι μαλάκες της διπλανής πόρτας, συλλέκτες αρχαιοτήτων με βίλες γεμάτες κεφάλια και τσουτσούνια αρχαίων που σώθηκαν τελευταία στιγμή από τα χέρια του αρχαιοκάπηλου λαουτζίκου που τα βρήκε στα χωράφια του.

Παντού σκατά

Λίγη, την ελάχιστη αξιοπρέπεια να είχε ο Δρίτσας, σήμερα θα έπρεπε να τον έκλαιγαν οι δικοί του επειδή χτες θα είχε κρεμαστεί από ντροπή. Όμως δεν έχει ούτε καν την ιδέα της αξιοπρέπειας μέσα του. Δήλωσε, μάλιστα, ότι δεν του πέρασε από το μυαλό η ιδέα να παραιτηθεί. Αυτό έλειπε, να του περνούσε. Αφού το μυαλό του το έκτισε μέσα στους τοίχους τους βολέματος, είναι δυνατόν να περάσει έστω και ίχνος αξιοπρέπειας;


Τώρα βέβαια ο Δρίτσας έχει καταντήσει «ο γνωστός Δρίτσας», αλλά κυρίως αποτελεί μια ανθυπολεπτομέρεια του γενικότερου βόθρου που βουλιάζουμε. Σκατά παντού κι απ’ όλους. Σβήνουν οι όποιες εξαιρέσεις. Λερώθηκαν κι αυτές, καθώς απλώς προσπαθούν να αποκομίσουν πολιτικά κέρδη από τους βάρβαρους ελπίζοντας ότι τα φρούτα θα σαπίσουν μόνα τους και οι πολίτες θα ξεσηκωθούν αυτόματα λόγω αντανακλαστικών. Βολεύονται κι αυτοί στη διατήρηση της περιρρέουσας σκατίλας κι αρνούνται να αντιδράσουν. Μόνο κριτική ασκούν για να δείξουν ότι αυτοί είναι καλύτεροι. Καταγραφείς προβλημάτων. Ως εκεί. Σκέφτονται με τη λογική του «θα έρθει η ώρα μας». Βόθρος.


Βγαίνει ο λειψόμυαλος Κούλης κι αναφωνεί: «Χωρίς ξένες επενδύσεις δεν βγαίνουμε από το φαύλο κύκλο». Εννοεί ότι από τον φαύλο κύκλο θα βγούμε αν συνεχίσουμε να δεχόμαστε COSCO που νομοθετούν αυτό που γουστάρουν, αν συνεχίσουμε να δεχόμαστε ELDORADO GOLD που γαμούν και δέρνουν ανθρώπους, δάση και θάλασσες, αν συνεχίσουμε να δεχόμαστε γερμανικές εταιρείες που δημιουργούν ανεπίσημες θυγατρικές τους, στη συνέχεια τις «εξαγοράζουν», τις καθιστούν ζημιογόνες, τις κλείνουν και τις εντάσσουν στις «ζημίες» των απολογισμών τους κερδίζοντας εκατομμύρια φόρων, αν συνεχίσουμε να δεχόμαστε Siemens που ξέρει πολύ καλά τον τρόπο να επενδύει στην Ελλάδα.

Μικρή ομάδα η ΑΕΚ

Ο Κώστας Καίσαρης γράφει για την ΑΕΚ. Για την ΑΕΚ που αποδέχθηκε τα λαμόγια και τους απατεώνες και ενοχλήθηκε από τον Δίπλαρο.

ΟΡΓΗ και αγανάκτηση στον υπερήφανο κόσμο της ΑΕΚ. Ντροπή και αίσχος σ αυτό το τσογλάνι τον Δίπλαρο, που τόλμησε να πιάσει στο στόμα του τη βασίλισσα της Ευρώπης. Μια είναι η Ρεάλ κι άλλη μια η ΑΕΚ. Τρίτη "βασίλισσα" στην Ευρώπη δεν υπάρχει. Κι ας έχει πάρει δύο -όλα κι όλα- πρωταθλήματα τα τελευταία 45 χρόνια. Να φύγει λοιπόν ο Δίπλαρος. Να ξεκουμπιστεί. Δεν δικαιούται να ξαναφορέσει τη φανέλα με τον Δικέφαλο. Η απόλυτη υποκρισία σε συνδυασμό με το απόλυτο καραγκιοζιλίκι. Ενα παιδί 18 χρονών ήταν που έθιξε τα ιερά και τα όσια της ΑΕΚ;

ADVERTISEMENT

Κι ειδικότερα τους νταβατζήδες της εξέδρας. Τη διπλή χρεωκοπία σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ τη κατάπιανε αμάσητη. Ο Δίπλαρος τους ενόχλησε. Η καταστροφή και η διάλυση στο μπάσκετ ήταν αποκλειστικά δίκια τους υπόθεση. Και στο ποδόσφαιρο όμως είχανε σημαντική συμβολή.