Η λουμπενοποίηση ως ψυχοκοινωνική παθογένεια

Η παρακμή της ελληνικής κοινωνίας είναι συνδεδεμένη με ένα ευρύτερο φαινόμενο πολιτισμικής, ηθικής και κοινωνικής εξαθλίωσης – ούτως  ειπείν, «λουμπενοποίησης των πάντων». Πρόκειται για ένα ψυχοπολιτικό, κοινωνιοπολιτισμικό φαινόμενο το οποίο διασχίζει την κοινωνία οριζοντίως και καθέτως προσβάλλοντας σχεδόν το σύνολό της. Προφανώς και υπάρχουν εξαιρέσεις. Προφανώς και όλοι συγκυριακά μπορεί να «φάνε γλύστρα» στον κατήφορο της ψυχο-κοινωνιο-πολιτικής παρακμής της εποχής που ζουν: όλα τα άτομα ζουν κάτω από την ομπρέλα της ιστορίας που τους επηρεάζει και τους καθορίζει. Προφανώς, η συνειδητοποίηση και η εγρήγορση αναφορικά με αυτόν τον κίνδυνο είναι μια πράξη αντίστασης και ψυχοδιανοητικής ενάργειας. 

«Παίζουν με τις ζωές μας»: Παραιτήθηκε ερευνητής της Anthropic λόγω ανησυχιών για την AI

Επικαλούμενος ανησυχίες για την ανεξέλεγκτη ανάπτυξη αυτοβελτιούμενων συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης (AI), ο ερευνητής Τζέικομπ Κόξον, ο οποίος έφυγε από την OpenAI για να ενταχθεί στην Anthropic, αποφάσισε να αποχωρήσει από αυτήν, κατηγορώντας και τις δύο αμερικανικές εταιρείες ότι «παίζουν με τη ζωή μας» στον αγώνα τους για την ανάπτυξη τεχνητής νοημοσύνης ικανής να αυτοβελτιώνεται.

 

Ο 27χρονος ερευνητής, ο οποίος ειδικεύεται στην προεκπαίδευση νέων μοντέλων AI μέσω της επεξεργασίας τεράστιων ποσοτήτων δεδομένων, εξήγησε ότι δεν θέλει να συμμετέχει σε μια κούρσα μεταξύ εταιρειών που επιδιώκουν να δημιουργήσουν ολοένα ισχυρότερα και αυτοβελτιούμενα συστήματα, χωρίς να έχει προηγουμένως διασφαλιστεί ότι αυτά θα παραμείνουν υπό ανθρώπινο έλεγχο.

Σε ανάρτησή του την Τρίτη 7/9 στην πλατφόρμα Χ, όπου ανακοίνωσε την παραίτησή του από την Anthropic, υποστήριξε ότι καμία από τις δύο κορυφαίες εταιρείες AI δεν κινείται πλέον με επαρκώς υπεύθυνο τρόπο.

Στην ανάρτησή του αναφέρει χαρακτηριστικά: «παραιτήθηκα από την Anthropic σήμερα. Πέρασα τα τελευταία τρία χρόνια κάνοντας έρευνα προεκπαίδευσης τόσο στην OpenAI όσο και στην Anthropic. Καμία από τις δύο εταιρείες δεν ενεργεί υπεύθυνα. Τρέχουν ολοταχώς προς την αυτοβελτιούμενη υπερνοημοσύνη, παίζοντας με τις ζωές μας».

Πώς μπορούμε να αλλάξουμε; – Come possiamo cambiare?

Η ανάγκη να αντισταθούμε στη βία των πολιτικών που λεηλατούν και καταχρώνται την ικανότητά μας να αποφασίζουμε πώς θα ζήσουμε είναι ευρέως διαδεδομένη. Το «πώς» να αντισταθούμε μας διχάζει. Κάποιοι κοιτάζουν προς τα κάτω, άλλοι προς τα πάνω. Κάποιοι προσπαθούν να εφαρμόσουν βαθιές αλλαγές και λένε ότι είναι ο μόνος αποτελεσματικός τρόπος αντίστασης. Άλλοι συνεχίζουν να ασκούν το «ιερό» δικαίωμα να ζητούν από τους άνωθεν (κοσμητικές) αλλαγές, [μακιγιάζ], και τροφοδοτούν την ευφάνταστη ιδέα σύμφωνα με την οποία η λύση θα έρθει όταν μια κακή δύναμη μπορεί να αντικατασταθεί από μια υποτιθέμενα καλύτερη δύναμη. Εκατομμύρια άνθρωποι είναι έτοιμοι να κάνουν τα πάντα για να υπερασπιστούν ή να κατακτήσουν το δικαίωμα να ζητούν αλλαγές στα πράγματα ή στον κόσμο. Είναι μια αρχαία παράδοση, ίσως μια μοναρχική κληρονομιά που προέρχεται από τότε που όλα έπρεπε πραγματικά να ζητούνται από τον βασιλιά. Η εμπειρία, ωστόσο, μας λέει ότι οι βαθιές αλλαγές δεν προέρχονται από πάνω

Η δυσαρέσκεια είναι ασαφής, άφθονη και ευρέως διαδεδομένη… και μάλιστα γενικευμένη. Καθώς το κύμα βίας αυξάνεται, τόσο από τους εγκληματίες στην κορυφή όσο και από εκείνους στη βάση, καθώς και από την οικονομία, πώς μπορούμε να αποτρέψουμε την εκφυλισμό της δυσαρέσκειας σε απελπισία; Πώς μπορούμε να τη μετατρέψουμε σε ικανότητα μεταμόρφωσης; Τι μπορούμε να κάνουμε;

Μια ιστορία που δεν πρέπει να ξεχαστεί. Για να θυμόμαστε την αλητεία, το θράσος και την αθλιότητα των δήθεν αρίστων.

 Γράφει ο mitsos175

Η Φώφη Μπουλούτα πέθανε το Νοέμβριο του 2017. Ήταν η ηρωική καθηγήτρια που στις 8/6/2012, κατά τη διάρκεια των απολυτηρίων εξετάσεων, μονογράφει την κόλλα του γιου του Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος αντέγραφε στις εξετάσεις.

Το ντουβάρι κλαίγεται στο μπαμπάκα του και το Κολέγιο απολύει αμέσως την εκπαιδευτικό, 3 χρόνια πριν τη συνταξιοδότησή της, με τη γελοία αιτιολογία της ανεπάρκειας των διδακτικών της καθηκόντων!

Προφανώς στα διδακτικά καθήκοντα θεωρούν κάποιοι πως πρέπει να περιλαμβάνεται το γλύψιμο, η υποταγή και τα στραβά μάτια στα σκονάκια των πορφυρογέννητων κούτσουρων.

Η έννοια της αριστείας όπως την αντιλαμβάνονται τα δεξιά στουρνάρια.

Μην ξεχνάμε πως τα πτυχία των Κολεγίων ισούνται πλέον με τα πτυχία των ΑΕΙ, οπότε καταλαβαίνετε πως σύντομα περισσότερη αξία θα έχει το χαρτί υγείας από τα υποβαθμισμένα πτυχία μας. Διότι, αν οι γόνοι παίρνουν πτυχίο όπως πήρε ο γιος του Σαμαρά, χωρίς εισαγωγικές εξετάσεις και με αντιγραφή στις απολυτήριες, θα έχουμε μια νέα γενιά ημιμαθών και αμόρφωτων “πτυχιούχων”. Οι οποίοι φυσικά χάρη στο μέσον, που έχει ο μπαμπάς, θα καπελώσουν τους πραγματικά άξιους.

Στις 18 Ιουνίου του 2012, η σύμβασή της εκπαιδευτικού καταγγέλλεται εκ μέρους του Κολεγίου Αθηνών, στο οποίο επικεφαλής βρίσκεται ο θείος του κούτσουρου, ο Αλέξανδρος Σαμαράς. Αντί να του πουν “να πας να διαβάσεις, ρε παλιόπαιδο”, όπως θα έκανε σχεδόν κάθε γονιός, αν έβλεπε το βλαστάρι του να τα φορτώνει στον κόκορα, τα έβαλαν με τη δασκάλα.

Γιατί ο εγωισμός τους δεν δέχονταν μια απλή καθηγήτρια να τιμωρεί τον απόγονο του πρωθυπουργού. Είναι η νοοτροπία του φασίστα. Θεωρεί πως είναι ανώτερος.

“Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε”; - Ναι, είσαι ένας βλάκας και μισός, ένας κομπλεξικός που την είδε θεός. Κάποιος δηλαδή που χρήζει επείγουσας ψυχιατρικής φροντίδας.

Όπως αποκαλύφθηκε αργότερα, το ΚΥΣΔΕ, παρά το γεγονός ότι είχε υποχρέωση να εξετάσει την καταχρηστικότητα της απόλυσης, αρνήθηκε να το κάνει, αποδεχόμενο αίτημα του Κολεγίου, που με υπόμνημά του ζήτησε να μην εξεταστεί η υπόθεση!

Έτσι μια εκπαιδευτικός κρίθηκε ανεπαρκής μετά από 20 ολόκληρα χρόνια που δίδασκε στο ίδιο σχολείο!

Ωνάσεια σχολεία: Η «αριστεία» κατεδαφίζει τη δημόσια εκπαίδευση

Με τυμπανοκρουσίες ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Παιδείας ανακοίνωσαν ότι, σε συνεργασία με το Ίδρυμα  Ωνάση, πρόκειται  να  τεθούν σε λειτουργία 22 Δημόσια Ωνάσεια Σχολεία, 11 γυμνάσια και 11 λύκεια, από τα οποία 12 στο Λεκανοπέδιο Αττικής και 10 στην υπόλοιπη χώρα. Προτεραιότητα δόθηκε σε ευάλωτες περιοχές, όπου υπάρχοντα σχολεία θα μετατραπούν σε πρότυπα-Ωνάσεια, με γενναιόδωρη  χρηματοδότηση από το Ίδρυμα Ωνάση για βελτίωση των υποδομών τους και της στελέχωσής τους.

Ο πρόεδρος του Ιδρύματος Ωνάση, ο κ. Αντώνης Παπαδημητρίου, δήλωσε ότι «Για το Ίδρυμα Ωνάση, η ισότιμη πρόσβαση στη σύγχρονη εκπαίδευση και στην καινοτομία αποτελεί προτεραιότητα. (…) Στόχος μας είναι να δώσουμε ίσες ευκαιρίες σε αυτούς που δεν τις έχουν και να δημιουργήσουμε το δημόσιο σχολείο του αύριο που θα αγαπήσουν μαθητές, γονείς και καθηγητές»,

Αν όμως αυτός είναι ο στόχος, τότε το αποτέλεσμα κατά πάσα πιθανότητα θα είναι εντελώς αντίθετο από το προσδοκώμενο. Και ο λόγος είναι απλός, ότι η είσοδος των  μαθητών στο Ωνάσειο  γυμνάσιο θα γίνεται με εξετάσεις. Τι σημαίνει αυτό; Ότι, όπως έγινε και με τα ήδη υπάρχοντα πρότυπα σχολεία, οι γονείς και οι μαθητές που θέλουν να μπουν στο προνομιούχο αυτό σχολείο θα πληρώσουν για φροντιστήρια και για ιδιαίτερα. Άρα,  εκείνοι «που δεν τις έχουν» τις ίσες ευκαιρίες θα μείνουν εκτός νυμφώνος και θα αναγκαστούν  να πάνε σε άλλο δημόσιο σχολείο, μακριά από τον τόπο  κατοικίας τους.

2010-2015: Από την Πρωτοβουλία Οικονομολόγων στον λογιστικό έλεγχο και την Επιτροπή Αλήθειας του χρέους, του Λεωνίδα Βατικιώτη

Εισήγηση στο διήμερο συζητήσεων, στο Πάντειο Πανεπιστήμιο την Κυριακή 22 Ιουνίου, με θέμα «Η εμπειρία του 2010-2015 για την Αριστερά που έχουμε ανάγκη σήμερα – Από την εξαγγελία της ανατροπής στη συνθηκολόγηση»

Κατά την πρώτη Μνημονιακή περίοδο (2010-2015) απόλυτα δικαιολογημένα το θέμα του δημόσιου χρέους και του ευρώ βρέθηκε στο επίκεντρο της ιδεολογικής και πολιτικής αντιπαράθεσης.

Η υπαγωγή της Ελλάδας σε καθεστώς Μνημονίων πραγματοποιήθηκε με αφορμή την τεχνικά προκληθείσα αδυναμία εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους, ενώ η συμμετοχή της Ελλάδας στο ευρώ όξυνε τις αντιθέσεις, απέκλειε εύκολες οδούς επίλυσης της κρίσης και προσέφερε τη δυνατότητα στην ΕΕ να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στην αντιμετώπιση της κρίσης χρέους. Τα αντιλαϊκά μέτρα που επέβαλε η Τρόικα, με την σύμφωνη γνώμη ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ, Ποταμιού κ.λπ. δημιούργησαν ένα πρωτοφανές λαϊκό κίνημα.

Στην αντεπίθεση και την ανάπτυξη αυτού του κινήματος καθοριστικό ρόλο διαδραμάτισε η Πρωτοβουλία Οικονομολόγων για τη Διαγραφή του Χρέους.

Η Πρωτοβουλία δεν θα υπήρχε αν δεν είχε προηγηθεί η συγκρότηση της παράταξης Αγωνιστικό Ριζοσπαστικό Μέτωπο Οικονομολόγων για το Οικονομικό Επιμελητήριο Ελλάδας. Παρά τις αντιδράσεις τις οποίες προκάλεσε η δημιουργία της και τα εμπόδια που έπρεπε να ξεπεράσει, πέτυχε μια πρωταρχική συσσώρευση επιστημόνων και επαγγελματιών.

ΜΕΛΕΤΗ: Δισθενές το εμβόλιο, σχεδόν διπλές οι παρενέργειες.

Από την αρχή φωνάζαμε πως θα οδηγηθούμε στην κατάργηση των κλινικών δοκιμών. Κι αυτό ακριβώς έγινε στην περίπτωση των πχιότερο επικαιροποιημένων εμβολίων Γιουχάν/Ο1, KAI Γιουχάν/Ο5, τα οποία είναι ούτως ή άλλως ξεπερασμένα από την τάχιστη και πολύτροπη εξελικτική πορεία του κορονοϊού, καθώς ο FDA και ο ΕΜΑ ζητήσαν από τις εταιρίες να προχωρήσουν στην ανάπτυξη των εμβολίων ΧΩΡΙΣ ΚΛΙΝΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΕΣ στους ανθρώπους.

Διαμαρτυρόμασταν για την προσθήκη mRNA πρωτείνης ακίδας του αρχικού/αρχαϊκού πλέον στελέχους της Γιουχάν στα καινούρια εμβόλια και περιγράψαμε πως ο μόνος λόγος που μπορούσαμε να σκεφτούμε για αυτό, ήταν να ξεστοκάρουν οι εταιρίες το παλιακό mRNA.

Εκφράσαμε τις ανησυχίες μας, για το ποια θα είναι η αντίδραση του οργανισμού σε δύο διαφορετικές ακίδες ταυτόχρονα καθώς και τους φόβους μας για την συνύπαρξη ενός σχεδόν εξαφανισμένου ιικού mRNA με τα τρέχοντα, όσον αφορά πιθανούς ανασυνδυασμούς.

Καταδείξαμε μελέτη, που δεν έβγαζε το καινούριο εμβόλιο πιο αποτελεσματικό από το παλιακό απέναντι στα καινούρια στελέχη και το περιγράψαμε ως φιάσκο, παρότι υπήρχαν κι άλλες μελέτες με αντιφατικά αποτελέσματα.

Φρέσκια μελέτη, αρχίζει να ρίχνει φως στην πλήρη αδιαφάνεια των πρακτικών:

Σε υγειονομικούς σε Μ.Βρετανία και Γερμανία, μελετήθηκαν οι κοινές παρενέργειες από το καινούριο δισθενές εμβόλιο σε σχέση με μια επιπρόσθετη δόση από το παλιακό.

Να τονίσουμε πως η μελέτη δεν σχεδιάστηκε για τις απειλητικές για την ζωή παρενέργειες. Ο λογαριασμός αυτός θα μας έρθει μήνες μετά, αφού θα έχει γίνει η όποια ζημιά.  

ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑΣ

Από τον Μάρτη του 20’ και μετά, το κράτος επιδοτεί ως κομμάτι των διαταγών του: δούλευες σερβιτόρα και η δουλειά σου κρίθηκε υγειονομικά επικίνδυνη; Πάρε 534 ευρώ και κλείσου στο σπίτι. Είσαι μαθητής και το σχολείο θεωρήθηκε η πηγή του κακού; Πάρε ένα τάμπλετ και μάθε να μιλάς με τους φίλους σου μόνο με ψηφιακές φατσούλες. Και λίγους μήνες μετά: είσαι “κοινωνικά υπεύθυνος” νέος και εμβολιάστηκες; πάρε 100 ευρώ σε κουπόνια.

Η εποχή που το κράτος συστηνόταν ακόμα ως «προνοιακό», με τα παραδοσιακά επιδόματα ανεργίας, ασθένειας, αναπηρίας κλπ, έχει παρέλθει εδώ και χρόνια. Αυτό που εμφανίζεται τώρα δεν είναι η αναβίωσή τους, αλλά ένα νέο είδος επιδοτήσεων, τις οποίες τα επιτελεία ονομάζουν σταθερά και κυνικά ως «pass»: το power pass, το fuel pass και το freedom pass ειναι η συνέχεια των υπό προϋποθέσεις προνομίων που παρέχονται μετά το green pass. Είναι “διαβατήρια”, που παραπέμπουν στις διαρκώς εμφανιζόμενες περιφράξεις σε κάθε έκφανση της καθημερινότητας. Ψηφιακές, ταξινομημένες, καταγεγραμμένες, προορισμένες να εξαργυρώνονται στα ταμεία συγκεκριμένων επιχειρήσεων, οι νέες επιδοτήσεις ταιριάζουν γάντι στο κράτος που κυβερνάει με διαγγέλματα, ειδικούς και μπάτσους: είναι φτιαγμένες για να μας εκπαιδεύουν στους νέους εγκεκριμένους τρόπους ζωής.

Πώς να καταβροχθίσετε μια χώρα

του Κώστα Λουλουδάκη (Ιουλιανος)

Η πτώση του Τείχους ήταν ένα καταλυτικό γεγονός, που επέτρεψε στην Γερμανία να ανασάνει τον καθαρό, από κομμουνιστικούς βάκιλους, αέρα της επανένωσης και όλο τον πλανήτη να ανακουφίζεται από το «τέλος της Ιστορίας» με την έννοια της εξελικτικής διαδικασίας και τον θρίαμβο της «ορθότητας της φιλελεύθερης δημοκρατίας». Αυτά τα έγραψε το 1989, αμέσως μετά την πτώση του Τείχους  σε ένα άρθρο του στο περιοδικό National Interest  και τα επανέλαβε το 1992 στο βιβλίο του με τίτλο «The End of History and the Last Man»,  ο νεοφιλελεύθερος στοχαστής Francis Fukuyama.

Ούτως ή άλλως, όλες οι «πληροφορίες» παρουσιάζουν τα κράτη της «άλλης» μεριάς του «σιδηρούν παραπετάσματος» ως ολοκληρωτικά, απολυταρχικά υπερ-κράτη, που δρούσαν αρνητικά σε κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα: δεν επιτρεπόταν αυτό, απαγορευόταν εκείνο, δεν είχαν το άλλο, τρώγανε στα συσσίτια, τους παρακολουθούσαν νυχθημερόν ανελέητοι επόπτες και μοχθηροί κατάσκοποι.

Ένα προσθετό χαρακτηριστικό αυτής της προσέγγισης είναι, πως παρουσιάζει τα σοσιαλιστικά κράτη ως ενιαία, μονοκόμματα και στάσιμα.   

Μακάρι να ήταν έτσι!

Τ. Λειβαδίτη: Γράφω για σας αδέρφια μου στο θάνατο συντρόφοι μου στην ελπίδα

 

3 ΜΑΡΤΙΟΥ 2022

Τάσου Λειβαδίτη: Γράφω για σας αδέρφια μου στο θάνατο συντρόφοι μου στην ελπίδα

Πολιτισμός Τάσος Λειβαδίτης

Ποιητική

Γράφω για κείνους που δεν ξέρουν να διαβάσουν
για τους εργάτες που γυρίζουνε το βράδυ με τα μάτια κόκκινα απ’ τον άμμο
για σας χωριάτες, που ήπιαμε μαζί στα χάνια τις χειμωνιάτικες νύχτες του αγώνα
ενώ μακριά ακουγότανε το ντουφεκίδι των συντρόφων μας.
Γράφω να με διαβάζουν αυτοί που μαζεύουν τα χαρτιά απ’ τους δρόμους
και σκορπίζουνε τους σπόρους όλων των αυριανών μας τραγουδιών
γράφω για τους καρβουνιάρηδες, για τους γυρολόγους και τις πλύστρες.

Γράφω για σας
αδέρφια μου στο θάνατο
συντρόφοι μου στην ελπίδα
που σας αγάπησα βαθιά κι απέραντα
όπως ενώνεται κανείς με μια γυναίκα.
Κι όταν πεθάνω και δε θα ΄μαι ούτε λίγη σκόνη πια μέσα στους δρόμους σας
τα βιβλία μου, στέρεα κι απλά
θα βρίσκουν πάντοτε μια θέση πάνω στα ξύλινα τραπέζια
ανάμεσα στο ψωμί και τα εργαλεία του λαού.

Τάσος Λειβαδίτης