Αμετανόητοι πολέμιοι της «αμνησίας»…

 Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας

"H Τυνησία δεν έχει πετρέλαιο; Λάθος, το πετρέλαιο της Λιβύης είναι κληρονομιά του Τυνήσιου,
του Μαροκινού, του Σουδανού, του Υεμενίτη κι όλων των… Αράβων"

Μουαμάρ Καντάφι. Σαν σήμερα… 25 Σεπτέμβρη 1977…

Ο Καντάφι ανακοινώνει την εθνικοποίηση των δύο αμερικάνικων εταιριών πετρελαίου, που πίνουν το αίμα του λαού της Λιβύης…

Λίγο πριν απελευθέρωσε τη Λιβύη από τις βάσεις Αμερικανών και Άγγλων…

Η εκδίκηση θα έρθει μετά από 33 χρόνια με τη δολοφονία του, την κατοχή ολόκληρης της Λιβύης, την αρπαγή του πετρελαίου και φυσικού αερίου της χώρας…

Οι πολίτες της Λιβύης πως ζούσαν με τον «αιμοσταγή δικτάτορα Καντάφι»;

1 – Η Λιβύη ήταν τελευταία στη λίστα των χωρών όλου του κόσμου, με χρέος. Το «χρέος» ήταν στο 3,3% του ΑΕΠ. Η Γαλλία, που πρωτοστάτησε στη δολοφονία του Καντάφι, με «χρέος» στο 84,5% του ΑΕΠ (14 Αφρικανικές χώρες υποχρεώνονται από τη «δημοκρατική» Γαλλία να καταβάλουν Φόρο Αποικίας…)! Στο 88,9% οι ΗΠΑ και στο 225,8% η Ιαπωνία!
2 – Το ηλεκτρικό ρεύμα ήταν δωρεάν παροχή προς όλους!
3 – Δίκτυο θερμαινόμενου νερού δωρεάν προς… όλους!
4 – Η βενζίνη κόστιζε 0,08 ευρώ το λίτρο!
5 – Οι τράπεζες της Λιβύης έδιναν δάνεια με 0% επιτόκιο!
6 – Οι πολίτες δεν πλήρωναν φόρους και ο ΦΠΑ ήταν άγνωστος στη Λιβύη!
7 – Κάθε Λιβυκή οικογένεια απολάμβανε -με την παρουσίαση του Οικογενειακού Βιβλιαρίου- επιδόματος 300 ευρώ το μήνα!
8 – Κάθε Λίβυος πολίτης, άνδρας ή γυναίκα, απολάμβανε μετά το 18ο έτος της ηλικία του 700 ευρώ μηνιαίως!
9 – Σε οποιονδήποτε φοιτητή ήθελε να σπουδάσει στο εξωτερικό, η «δικτατορική» κυβέρνηση του παρείχε ΔΩΡΕΑΝ Υποτροφία, που ήταν το ποσό των 1627,11 ευρώ το μήνα, μέχρι την ολοκλήρωση των σπουδών του!
10 – ΔΗΜΟΣΙΑ και ΔΩΡΕΑΝ ιατροφαρμακευτική περίθαλψη σε ΟΛΟΥΣ τους πολίτες, σε νοσοκομειακές μονάδες που ζήλευαν οι πιο αναπτυγμένες χώρες της δύσης.
11 – Η έξοδος από τη χώρα ήταν μια φυσιολογική διαδικασία και ποτέ δεν υπήρξε Λίβυος στα πλωτά φέρετρα που οι δουλέμποροι ψυχών διακινούν στη Μεσόγειο με σκλάβους για λογαριασμό του υπερεθνικού κεφαλαίου!

Λιβύη 2018… με το φρέσκο κρέας σκλάβων για «μετανάστευση» και φθηνά εργατικά χέρια στην «πολιτισμένη» δύση, εκτός από τι διακίνηση κι εμπόριο ναρκωτικών, έχουμε και μια επιπρόσθετη κερδοφορία για το κεφάλαιο: μικρά ανήλικα κορίτσια στην πορνεία, ώστε να ικανοποιούν στα μπουρδέλα της Ευρώπης τις ορέξεις των αξιωματούχων του 4ου Ράιχ…
Τώρα κατάλαβες Γιατί δεν γνωρίζουμε τον Kemi Seba;

Αφού δολοφόνησαν τον Καντάφι, εγκατέστησαν τους τζιχαντιστές στη Λιβύη -και μάλιστα τους έστειλαν να «εκδημοκρατίσουν» τη Συρία…

Η μεγαλύτερη επιχείρηση των ιμπεριαλιστών στον 21ο αιώνα, η «αραβική άνοιξη«,δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει πράξη αν δεν είχε εξαγοραστεί η «ευρωπαϊκή αριστερά».

Το αφήγημα της προσήλωσης στα «ατομικά δικαιώματα», ως «αριστερό» άλλοθι κι η κατακρεούργηση των κοινωνικών κι εργατικών δικαιωμάτων ήταν και το οριστικό τέλος, η πλήρης αποκάλυψη της ιμπεριαλιστικής «ευρωπαϊκής αριστεράς». Το νέο αφήγημα του «αντιφασισμού» δεν μπορεί να καλύψει και να συγκαλύψει την πλήρη ενσωμάτωση αυτής της κοσμοπολίτικης «αριστεράς» του υπερεθνικού κεφαλαίου: Νέος φασισμός… μόνον υπό τον όρο να ονομάζεται αντιφασισμός!

Ο φερετζές της «δικαιωματικής αριστεράς« –των κινημάτων «ανοιχτά σύνορα»-Σόρος, των επαγγελματιών «αντιρατσιστών», των «κoινωνικών καταλήψεων» τύπου City Plaza, της συστράτευσης με τους ιμπεριαλιστές για την κατάπνιξη των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων-, με τη δολοφονία του Καντάφι.

Για την ιμπεριαλιστική επίθεση εναντίον της Λιβύης πρωταρχικό ρόλο διαδραμάτισε η «δικαιωματική αριστερά«.

Στην Ελλάδα –εκτός από την παραδοσιακή δεξιά και τη «σοσιαλδημοκρατία» του «μεταρρυθμισμένου κι εκσυγχρονισμένου» πρώην ΠΑΣΟΚ-, πρωταγωνιστεί η αυτό-αποκαλούμενη «ριζοσπαστική αριστερά»:

24 Φλεβάρη 2011:
«Το λουτρό αίματος συνεχίζεται στη Λιβύη απο το δικτατορικό καθεστώς Καντάφι, το ΝΑΤΟ και οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις καραδοκούν…

Δήλωση Κώστα Ήσυχου, μέλους της Π.Γ. του ΣΥΝ, υπεύθυνου για την εξωτ. πολιτική και άμυνα
Καταδικάζουμε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την άγρια δολοφονία του λαού της Λιβύης. Χιλιάδες οι νεκροί, οι αγνοούμενοι και οι τραυματίες, από την βάρβαρη καταστολή του δικτατορικού καθεστώτος στην Λιβύη…«, με τη κατάλληλη επένδυση από γαρνιτούρα «αντιιμπεριαλιστικών» κορωνών για να υπάρχει η δήθεν διαφοροποίηση των ισαποστάκηδων.

Ένας απόλυτος συντονισμός με το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, όπως ακριβώς λίγο αργότερα (Αύγουστος 2011) με την υποστήριξη των δολοφόνων Νατοϊκών μισθοφόρων στη Συρία, ώστε να ανατραπεί ο «αιμοσταγής δικτάτορας Άσαντ«, που άλλωστε μαζί με τον Καντάφι είναι οι πρώτοι στόχοι των ιμπεριαλιστών.

Το απόλυτο άλλοθι; Κοινή με τους ιμπεριαλιστές η αντιμετώπιση των «δικτατόρων» Καντάφι και Άσαντ, αλλά καλό είναι ο πόλεμος να γίνει από τον ΟΗΕ, τη «δημοκρατική» Ευρώπη. Και πριν καν η «δημοκρατική» Ευρώπη επιβάλει φονικό εμπάργκο, το απαιτεί πρώτη η «αριστερά»: «ΤΩΡΑ η διεθνής κοινότητα, με επικεφαλής τον ΟΗΕ και την ΕΕ, οφείλει να απομονώσει το αιμοσταγές καθεστώς, στηρίζοντας παράλληλα, πολιτικά και οικονομικά της δυνάμεις της αντιπολίτευσης…«!
«Θοῦ, Κύριε, φυλακὴν τῷ στόµατί µου καὶ θύραν περιοχῆς περὶ τὰ χείλη µου…»! Αν αυτή η «αριστερά» δεν είναι όπλο του υπερεθνικού κεφαλαίου, τότε ποια είναι τα όπλα του ιμπεριαλισμού;
Προσφάτως, δυστυχώς κι η καθεστηκυία «αριστερά» ενσωματώθηκε και συνέπραξε με το διευθυντήριο: ΚΚΕ-Συριζα «ήλθαν εἰς ἀῤῥαβῶνα κοινωνίαν» με κουμπάρους τα… «ανοικτά σύνορα»;

Το απαραίτητο άλλοθι, η αναγκαία γαρνιτούρα, ο φερετζές που θα φορεθεί πάρα πολύ ενόψει ευρωεκλογών: η άνοδος της «ακροδεξιάς«, ο Ορμπάν, η «ρατσιστική, εθνικιστική, ξενόφοβη, ομόφοβη, ακροδεξιά…» νέα ιταλική κυβέρνηση, όπως επισημαίνει εύστοχα κι αποδομεί η Γεωργία Γκαρδαλίνου: «Οφειλόμενη» απάντηση στην «iskra»… κύριο Μακρίδη»

Παντού στην «μεγάλη ευρωπαϊκή δημοκρατική οικογένεια» του 4ου Ράιχ, η ίδια ταυτόσημη στάση της «δικαιωματικής ριζοσπαστικής αριστεράς«, πάντα στην κατεύθυνση της πολιτικής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Μάλιστα στην «ευρωπαϊκή αριστερά» δεν έχουν καν τις αναστολές της εγχώριας «αριστεράς», ώστε να παίρνουν ίσες αποστάσεις με τους ιμπεριαλιστές.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο ηγέτης της «Ανυπότακτης Γαλλίας» Ζαν Λυκ Μελανσόν (Κι όμως… ο Jean-Luc Melenchon είναι ένας Τσίπρας!).

Τι θα μπορούσε να πει ο «αριστερός» Μελανσόν για τη Λιβύη, για τις 14 Αφρικανικές χώρες που υποχρεώνονται από τη «δημοκρατική» Γαλλία να καταβάλουν Φόρο Αποικίας…, όταν πρέπει να διαβεβαιώνει τη γαλλική πολεμική βιομηχανία με τα υπερκέρδη από τις πωλήσεις όπλων στη Μέση Ανατολή και την Τουρκία, πως αυτός θα συνεχίσει να διεκδικεί “πίτα” των γεωστρατηγικών αλλαγών στη Μέση Ανατολή, “δικαιωματικά” για τους “σοσιαλιστές” και τη γαλλική δεξιά, μιας και ήταν κυρίαρχη αποικιοκρατική δύναμη στη Συρία;

Στη γειτονική Ιταλία ο Pier Luigi Bersani, o προερχόμενος από την πιο επαναστατική κομμουνιστική οργάνωση της Ιταλίας (Autonomia Operaia) της στρατευμένης κι ένοπλης αντιφασιστικής δράσης της δεκαετίας του ’70, μετέπειτα ο ηγέτης της κυβερνητικής «αριστεράς» –σήμερα διαχώρισε τη θέση του από τον Renzi και φτιάχνει σε «αριστερές¨βάσεις νέο κόμμα-, αντιγράφει στην κυριολεξία τον κύριο Ήσυχο και δεν μασάει τα λόγια του –ή μήπως υπάρχει μια οδηγία Στέιτ Ντιπάρτμεντ;– στις 20 Μάρτη 2011:

"Η επέμβαση στη Λιβύη είναι αναγκαία και νόμιμη. Είναι αναγκαία για να εμποδιστεί η σφαγή αθώων πολιτών που εξεγέρθηκαν εναντίον του Καντάφι, του οποίου η προπαγάνδα αποκαλεί έντομα και ποντίκια. Είναι νόμιμη γιατί είναι σύμφωνη με ψηφίσματα του ΟΗΕ, των ΗΠΑ και του Αραβικού Συνδέσμου. Ο Καντάφι να αποσύρει τις δυνάμεις του στα στρατόπεδα και να υπάρξει εκεχειρία"

«l’intervento in Libia è necessario e legale: è necessario per impedire un massacro delle popolazioni civili che si sono ribellate a Gheddafi e che la sua propaganda chiama insetti e topi. E’ legale perché avviene a seguito delle deliberazioni dell’Onu e in accordo tra UE, USA e Lega Araba. Gheddafi ritiri tutte le sue truppe nelle caserme e si arriverà a una tregua«

«Ο Χίτλερ επέστρεψε. Χωρίς σβάστικες και μουστακάκι…
Ομιλεί την αγγλική κι επαναλαμβάνει πως “μας το ζητεί η Ευρώπη”.
Καταδικάζει τις τραγωδίες του παρελθόντος,
για να νομιμοποιήσει τις οικονομικές γενοκτονίες που επιτελεί,
πάντα στο όνομα της αγοράς και της ελεύθερης μετακίνησης»
Diego Fusaro

Έχει χαθεί κάθε αξιοπρέπεια στην σημερινή «αριστερά«. Χάθηκε η δυνατότητα διάκρισης κι εντοπισμού της ολοφάνερης κύριας ανίθεσης, αγνοείται επί τούτου και σε διατεταγμένη υπηρεσία: 4ο Ράιχ (ΟΗΕ, Ε.Ε., ΜΜΕ, ΜΚΟ)… η ανάσταση του ναζισμού & φασισμού!

Ο φίλος Ιταλός Γερουσιαστής Fernando Rossi (Οι λαοί της Ευρώπης θα πρέπει να διδαχθούν πως δεν πρέπει να πιστεύουν στα ΜΜΕ), κομμουνιστής γέννημα θρέμμα, τα λέει όλα στο άρθρο του (13 Σεπτέμβρη 2018, ελπίζοντας να το μεταφράσουμε): Questa sinistra al popolo non serve più (Αυτή η αριστερά δεν είναι πλέον χρήσιμη στο λαό)

“Τα σκυλιά μπορούν να γιορτάζουν στα πτώματα των Λιονταριών,
αλλά τα σκυλιά θα παραμένουν σκυλιά και τα Λιοντάρια Λιοντάρια”

Μουαμάρ Καντάφι

sibilla-gr
ΑΠΟ ΤΟ «PRESS-GR

Δυό φαντάροι, μία Λίρα.

 

Είναι απίθανο να φανταστούμε μια κυβέρνηση που έδωσε την Μακεδονία χωρίς ανταλλάγματα πέρα από μια επιθυμούμενη πολιτική εύνοια των ΗΠΑ, να έχει πάρει τους δύο φαντάρους τσάμπα.

Η αιφνιδιαστική απελευθέρωση τους και μάλιστα μια ημερομηνία συμβολική δεν έχει να κάνει με τις βλέψεις του Ερντογάν στα ελληνοτουρκικά.

Έχει να κάνει με ένα πολύ μεγαλύτερο γεωπολιτικό και οικονομικό παίγνιο.

Ο Πάστορας Μπράνσον από μια σχετική αφάνεια διετίας έχει αναχθεί σε πρώτο θέμα ενόψει των επερχόμενων εκλογών στις ΗΠΑ και τον εσωτερικό πόλεμο ανάμεσα στον αμερικανό πρόεδρο και το πολιτικό κατεστημένο των ΗΠΑ, ο οποίος τις τελευταίες μέρες έχει πάρει νέα τροπή με τον πρόεδρο να περνάει για πρώτη φορά έμπρακτα στην αντεπίθεση.

Ο Trump αφαίρεσε την διαβάθμιση ασφαλείας από τον πρώην διοικητή της CIA John Brennan. Έπονται κι άλλοι υψηλόβαθμοι πρώην αξιωματούχοι.

Είναι θέμα πολιτικής επιβίωσης για τον Trump να ισχυροποιηθεί.

Η πίεση του προς τον Ερντογάν οδήγησε την τουρκική Λίρα σε νέα κατρακύλα.

Ήταν μεγάλη έκπληξη λοιπόν ότι τη στιγμή που ο Ερντογάν ανακοινώνει δασμούς σε αμερικανικά προϊόντα ως αντίποινα για την ασφυκτική πίεση στην λίρα, αυτή να ανακτά το ένα έβδομο της αξίας της.

9 θέσεις για την γεωπολιτική πραγματικότητα της Ελλάδας

Όλο και περισσότεροι Έλληνες αντιλαμβάνονται το πόσο κρίσιμα έχουν γίνει τα πράγματα όσον αφορά τη συνέχεια της ύπαρξης του Ελληνικού κράτους.

Επειδή βρισκόμαστε εν μέσω εναλλακτικών μορφών πολέμου με κυριότερο προς το παρόν τον πόλεμο της πληροφορίας, οφείλω να διασαφηνίσω ορισμένα πράματα για όσους Έλληνες ενδιαφέρονται για τη χώρα τους στο βαθμό που μου επιτρέπει η αντίληψη μου:

1) Η ελληνοτουρκική κρίση δεν είναι κυβερνητικό τέχνασμα για να αποπροσανατολιστεί η ελληνική κοινή γνώμη από την οικονομία και το Σκοπιανό. Σκοπιανό και ελληνοτουρκικά συνδέονται και βρίσκονται υπό την μεγάλη ομπρέλα των εθνικών θεμάτων. Υπάρχει άξονας Τουρκίας-Αλβανίας-Σκοπίων. Δεν θα ήταν προς όφελος της κυβέρνησης να ανοίξει περισσότερο τα πολύ υπαρκτά πλέον εθνικά θέματα. Αντιθέτως, θα ήθελε να επιμείνει στην αφήγηση της «καθαρής εξόδου» από τα μνημόνια παρότι αυτή ούτε καθαρή ούτε έξοδος δύναται να είναι.

2) Το κορίτσια ο στόλος δεν αποτελεί άξονα υπέρ της Ελλάδας, τουλάχιστον όχι προς το παρόν. Ο ισχυρότατος 6ος στόλος δεν έχει ως προτεραιότητα του την προάσπιση των Κυπριακών δικαιωμάτων εξόρυξης αλλά πιθανές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Το γεωτρύπανο της Exxon τρυπάει Οκτώβριο. Το τουρκικό πλοίο θα έχει τρυπήσει πολύ νωρίτερα δημιουργώντας τετελεσμένα έναντι των οποίων τόσο η ελληνική όσο και η κυπριακή κυβέρνηση δεν έχουν κανέναν απολύτως σχεδιασμό. Παρότι οι φωνές στα κυρίαρχα αμερικανικά μήντια για επανακαθορισμό προς το χειρότερο των αμερικανοτουρκικών σχέσεων έχουν πληθύνει, προς το παρόν η αμερικανική ηγεσία θεωρεί τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις too big to fail. Η Ελλάδα αποτελεί πολύ μικρότερο ψάρι κι πιο εύκολα αναλώσιμο από την Τουρκία.

3) Τόσο η Σαουδική Αραβία όσο και η Ρωσία δεν επιθυμούν Ελλάδα και Κύπρος να γίνουν ενεργειακοί κόμβοι μιας και θα χάσουν μεγάλο κομμάτι της Ευρωπαϊκής ενεργειακής Αγοράς. Είναι λοιπόν προς όφελος τους προς το παρόν μια διαρκής αστάθεια στη Μεσόγειο.

Ιταλικές εκλογές: Νέος πολιτικός σεισμός

Ο παπάς βλογάει πρώτα τα γένια του. Το ίδιο και οι Βρυξέλλες.

Μετά από πολύ πραγματικούς κινδύνους διάλυσης της Ευρωζώνης, η νίκη Μακρόν στη Γαλλία και οι πολύ θετικοί οικονομικοί δείκτες στο σύνολο της Ευροζώνης, βάλαν το καπάκι στην χύτρα του διάχυτου αντιευρωζωνισμού.

Οι δύο αυτές μεγάλες μάχες που κερδήθηκαν από την ευρωζώνη παρουσιάστηκαν ως ένας κερδισμένος οριστικά πόλεμος.

Σκατά στα μούτρα τους:

Ακόμη και στην σκανδαλωδώς ευνοημένη από την ευρωζώνη Γερμανία, οι δύο μεγάλες πολιτικές δυνάμεις είδαν τα ποσοστά τους να συρρικνώνονται με αποτέλεσμα η Γερμανία να αντιμετωπίσει μια πρωτοφανή πολιτική αστάθεια μηνών.

Αυτή τη φορά τα μήντια, αρνούμενα να αποδεχθούν την πραγματικότητα των λαών και κυρίως των λιγότερο προνομιούχων τμημάτων τους, αποφάσισαν να κρύψουν τα προβλήματα κάτω από το χαλάκι.

Σε αντίθεση με το παρελθόν όπου για κάθε μη πολιτικώς καθωσπρέπει εξέλιξη τα μήντια χτυπούσαν συναγερμούς, βλέποντας πως αυτή η πρακτική στην ουσία βοηθούσε τα αντισυστημικά κόμματα, τώρα πλέον έχουν επιδοθεί σε μια πρωτόγνωρη επιχείρηση αποσιώπησης.

Έτσι, λίγη έκταση πήρε η επανεκλογή του Ζέμαν στην προεδρία της Τσεχίας ο οποίος επέβαλε αντιμεταναστευτικές πολιτικές στη χώρα του και απειλεί με δημοψήφισμα για παραμονή ή όχι στην Ευρωζώνη.

Οι χθεσινές ιταλικές εκλογές ήταν το μεγαλύτερο δημοσκοπικό φιάσκο μέχρι τώρα.

Καλά χριστούγενα κύριε Λώρενς

Κι ενώ το ελληνοσύμπαν βγάζει τα προερχόμενα από τις ενδοοικογενειακές συγκρούσεις απωθημένα του στις δηλώσεις Μποφίλιου, η κυβέρνηση του προετοιμάζει ένα δωράκι βόμβα.

Σας είχαμε ενημερώσει για το τι είναι το μνημόνιο 4 που πάρθηκε φέτος εν είδει ασφαλιστικής δικλείδας για τους δανειστές για να κλείσει μία και μόνο αξιολόγηση.
Την πρωτοχρονιά λοιπόν έρχεται στους συνταξιούχους το ραβασάκι με τη νέα τους σύνταξη που τους ειδοποιεί ότι έχουν ένα μόλις χρόνο ακόμη οικονομικής ζωής.

Με βάση τον νόμο του συνταξιοφάγο Κατρούγκαλου και σύμφωνα με τις απαιτήσεις των δανειστών, η συντριπτική πλειοψηφία των συντάξεων θα κοπούν μαχαίρι κατά 18%.

Οι περισσότεροι συνταξιούχοι θα χάσουν εισοδήματα από 4000 για ότι έχει απομείνει από τους υψηλοσυνταξιούχους εως 800 ευρώ τον χρόνο για τις συντάξεις πείνας των 400 ευρώ.

Να το κάνουμε πιο λιανά: Συνταξιούχος παίρνει το κοινωνικό μέρισμα των 400 ευρώ. Γιούπι. Θα φάμε γαλοπούλα. Αλλά μόνο για φέτος. Γιατί του χρόνου τέτοια εποχή το ληστρικό κράτος θα του παίρνει μόνο από την φτωχοδιαβολοσύνταξη του 800 ευρώ κάθε χρόνο μέχρι το τέλος της μίζερης ζωής του.

Και δεν είναι αρκετό:
Φέτος ενδέχεται να πέσει το αφορολόγητο στα 6700 ευρω. Κάθε ευρώ πάνω από αυτό φορολογείται με 22%.

Για να καταλάβετε για τι είδους μακελειό μιλάμε: πάρτε ένα συνταξιούχο των 900 ευρώ: Δεν είναι πολλά τα λεφτά για έναν άνθρωπο που φαγε όλη τη ζωή του στα μεροκόμματα.
Αυτός χάνει το 2019 περίπου στα 2000 χιλιάδες ευρώ από τον Κατρούγκαλο και γύρω στα 800 ευρώ από τη μείωση του αφορολόγητου.

ΧΑΝΕΙ ΤΡΕΙΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΑ Η ΣΥΝΤΑΞΗ ΤΟΥ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙ ΣΤΑ 670 ΕΥΡΏ.

Κι αυτά μόνο για το 19.

Το 20 τ' αφορολόγητο πέφτει στα 5000. Άλλη μισή σύνταξη χάνεται.

Η ζωή εν τάφω για την ελληνική οικονομία

του Κώστα Λαπαβίτσα

Οικονομική στασιμότητα, κοινωνική ανισότητα, πολιτική χρεοκοπία

Ο ακριβέστερος χαρακτηρισμός της κατάστασης της ελληνικής οικονομίας είναι η σταθερότητα του νεκροταφείου. Μόλις στις 20 Νοεμβρίου, για παράδειγμα, η ΕΛΣΤΑΤ ανακοίνωσε ότι ο κύκλος εργασιών της βιομηχανίας μειώθηκε κατά 0,8% τον Σεπτέμβριο. Ο δείκτης υποχωρεί εδώ και περίπου ένα εξάμηνο. Η πολυθρύλητη βιομηχανική ανάκαμψη, στην οποία τόσες κυβερνητικές ελπίδες ακούμπησαν στο τέλος του 2016 και τις αρχές του 2017, απλώς δεν υπάρχει.

Εύκολα θα μπορούσε κανείς να παραθέσει πλήθος άλλων δεικτών, όπως για τις λιανικές πωλήσεις, τις εξαγωγές και εισαγωγές, τις επενδύσεις, την κατανάλωση, και ούτω καθεξής, αλλά δεν συντρέχει λόγος. Η πραγματικότητα είναι προφανής και είναι αυτή ακριβώς που οποιοσδήποτε λογικός οικονομολόγος θα προέβλεπε ήδη από το 2013-14. Η ελληνική οικονομία έχει σταθεροποιηθεί σε σχέση με το 2009-10, χωρίς να διαφαίνεται καμία σημαντική δυναμική ανάπτυξης.

Μεγάλα κοινωνικά στρώματα έχουν εξουθενωθεί και αποδέχονται καρτερικά την κατάσταση. Η κωλοτούμπα του Αλέξη Τσίπρα το 2015 σκότωσε την ελπίδα για τα λαϊκά, τα εργατικά, τα αγροτικά και τα μικρομεσαία στρώματα. Με κανένα τρόπο όμως δεν συναινούν σε ό, τι συμβαίνει, όπως δείχνει η εξαιρετική τελυταία έρευνα της Public Issue. Αποδέχονται τη μνημονιακή πραγματικότητα χωρίς να αντιδρούν δυναμικά, αλλά δεν συναινούν και έχουν βουβή αποστροφή. Το παράδοξο αυτό έχει μεγάλη σημασία για τις πολιτικές εξελίξεις.

Πιο συγκεκριμένα, η μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ έδωσε μεγάλη αυτοπεποίθηση σε όσους πέρασαν την κρίση με τις μικρότερες απώλειες, δηλαδή κυρίως στα ανώτερα στρώματα. Δεν υπάρχει πλέον ούτε αιδώς, ούτε διστακτικότητα στο να προβάλλει κανείς την ευμάρειά του. Μια απλή βόλτα στο κέντρο των Αθηνών αρκεί για να δείξει το ανελέητο ταξικό στρώμα που έφτιαξαν τα μνημόνια, το οποίο χαίρεται την άνεσή του και δε ντρέπεται να τη δείξει στους άνεργους, τους φτωχούς, τη μεγάλη μάζα που συνεχώς προσθέτει και διαιρεί τα λεπτά του κάθε ευρώ.

Ο Κοντονής, η “ανανεωτική Αριστερά”, ο “ευρωκομμουνισμός” και το άνευ ορίων θράσος

Χωρίς αιδώ και με απέραντο θράσος εμφανίζεται ο Κοντονής στα μέσα ενημέρωσης ως γνήσιος εκφραστής της λεγόμενης “ανανεωτικής Αριστεράς” και υπερασπιστής της αμόλυντης “ευρωκομμουνιστικής” ορθοφροσύνης απέναντι στους υποτιθέμενους ή μη “δογματικούς” και “Σταλινικούς” της Αριστεράς.

Το μόνο που δεν μας είπε, ακόμα, υποκριτικά ο αθεόφοβος, είναι ότι αποτελεί και τον φυσικό διάδοχο του μακαρίτη του Γιάννη Μπανιά.

Έλεος κκ. Κοντονήδες του μεταλλαγμένου ΣΥΡΙΖΑ.

Τα μνημόνια, οι περικοπές συντάξεων, η υποτέλεια, η κατεδάφιση εργασιακών δικαιωμάτων, το ξεπούλημα της χώρας, οι ολοκληρωτικοί αντιτρομοκρατικοί νόμοι, τα ΜΑΤ και οι χημικοί πόλεμοι, η φτώχεια, η ανεργία και η εξαθλίωση έχουν τόση σχέση με κάθε μορφής Αριστερά όσα ο φάντης με το ρετσινόλαδο.

Γιατί ο Κιμ Γιονγκ Ουν πήρε τ’ όπλο του

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο ηγέτης της Βόρειας Κορέας, Κιμ Γιονγκ Ουν, είναι ένας δικτάτορας που βρίσκεται στο ανώτατο αξίωμά της χώρας του κληρονομικώ δικαίω.

Ας αναλογιστούμε ωστόσο τι άλλο πέρα από το να αναλώνεται σε επιδείξεις δύναμης, όπως έκανε για πολλοστή φορά την Παρασκευή 28 Ιουλίου με την εκτόξευση ενός ακόμη βαλλιστικού πυραύλου, θα έκανε οποιοσδήποτε άλλος ηγέτης που ξέρει ότι έχει μπει στην ατζέντα της «αλλαγής καθεστώτος» της Ουάσινγκτον. Που γνωρίζει επίσης πολύ καλά την τύχη των ηγετών δύο άλλων κρατών οι οποίοι καταλάμβαναν την πρώτη και δεύτερη θέση της λίστας «αλλαγής καθεστώτος»: του Σαντάμ Χουσεϊν και του Μουαμάρ Καντάφι. Η αντίδραση της Πιονγκγιάνγκ είναι ερμηνεύσιμη, αν λάβουμε υπ’ όψη μας ορισμένα ακόμη γεγονότα.

Πρώτο, ότι στην Κορέα από το 1950 ως το 1953 διεξήχθη ο πόλεμος με τα περισσότερα θύματα την μεταπολεμική περίοδο. Μάλιστα από τα 3 εκ. νεκρούς που προκάλεσε ο αριθμός ρεκόρ βομβών (600.000 τόνοι συμβατικών και πάνω από 30.000 τόνοι βομβών ναπάλμ!) τα 2 εκ. προέρχονταν από τη σημερινή Βόρεια Κορέα.

Δεύτερο, ότι ακόμη και σήμερα ΗΠΑ και Βόρεια Κορέα βρίσκονται σε κατάσταση πολέμου καθώς ουδέποτε υπογράφτηκε συνθήκη ειρήνης. Τα σύνορα της ορίστηκαν στο πλαίσιο της ανακωχής που υπογράφτηκε μεταξύ ΗΠΑ, Κίνας, ΟΗΕ και Β. Κορέας επάνω στον 38^ο παράλληλο που έγινε η ντε φάκτο συνοριογραμμή Βόρειας και Νότιας Κορέας.

Τρίτο, ότι πέριξ της Β. Κορέας οι ΗΠΑ διατηρούν αριθμό ρεκόρ στρατιωτών – μια διαρκή απειλή. Στην Ιαπωνία (αξιοποιώντας τη συνταγματική απαγόρευση διατήρησης στρατού που επιβλήθηκε το 1945) στρατοπεδεύει η μεγαλύτερη παγκοσμίως μόνιμη αμερικανική αποστολή με 39.000 στρατιώτες και στη Νότια Κορέα η τρίτη μεγαλύτερη αποστολή με 28.000 άνδρες.

Ντέιβιντ Χάρβει: Τα κινήματα δεν αρκούν, για να πολεμήσουμε τον νεοφιλελευθερισμό

Ο Ντέιβιντ Χάρβει, με αφορμή σειρά σεμιναρίων που έδωσε στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια με θέμα «Κυριαρχία, κοινωνικά κινήματα και το δικαίωμα στην πόλη» έδωσε συνέντευξη στην ιταλική ηλεκτρονική εφημερίδα Contropiano.

Πώς βλέπετε την πορεία του καπιταλισμού; Πιο συγκεκριμένα, υπάρχει ακόμη η τάση προς την παγκοσμιοποίηση; Ή έχουμε να κάνουμε με μια περίοδο εσωστρέφειας, επιστροφής στον προστατευτισμό και γενικά μια αύξηση του ανταγωνισμού ανάμεσα σε καπιταλιστικές μακρο-περιοχές;

Ίσως μπορούμε να ξεκινήσουμε αναλύοντας την παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου, γιατί το κεφάλαιο εμφανίζεται με τρεις μορφές: η πρώτη είναι οι παραγωγικές δραστηριότητες, η δεύτερη είναι τα εμπορεύματα και η τρίτη μορφή το χρήμα. Καθεμία από αυτές έχει μια διαφορετική ικανότητα γεωγραφικής κινητικότητας: η παραγωγή μετακινείται πολύ αργά, τα εμπορεύματα μπορούν να μετακινηθούν, σήμερα, πολύ γρήγορα. Αυτό όμως που μπορεί να μετακινηθεί σε κλάσματα του δευτερολέπτου είναι σίγουρα το χρήμα. Όταν λέμε πως πρέπει να μπει φρένο σε ό,τι κινείται, οι περισσότεροι περιορισμοί στους οποίους αναφερόμαστε αφορούν τη μορφή εμπόρευμα, και σε ένα βαθμό την παραγωγή. Το δύσκολο είναι να επιβάλεις περιορισμούς στη ροή του χρήματος. Έτσι όταν ο Τραμπ μιλά για εμπορικές συμφωνίες και για αλλαγές, εννοεί τα εμπορεύματα και τον χάλυβα, αφού δεν υπάρχει τρόπος να περιορίσει κανείς την παγκόσμια ροή του χρήματος.

Εγώ πιστεύω ότι τα τελευταία περίπου σαράντα χρόνια σημειώθηκε ένας ξεκάθαρος διαχωρισμός ανάμεσα σε αυτό που ο Μαρξ αποκαλούσε παραγωγή αξίας, που είναι η κοινωνικά απαραίτητη εργασία για την κατασκευή και την δημιουργία των πραγμάτων, και στην έκφραση-εκδήλωση αυτής της αξίας στη νομισματική της μορφή. Τότε υπήρχε ένας περιορισμός επειδή η νομισματική μορφή εξαρτιόταν από τα αποθέματα χρυσού, αλλά το 1971 η ισοτιμία χρυσού καταργήθηκε, και από τότε το χρήμα είναι αποδεσμευμένο από κάθε είδους έλεγχο σε σχέση με την αξίας του, με αποτέλεσμα το νομισματικό σύστημα σήμερα να έχει κυριαρχήσει.

Συνεπώς, αν σε αυτό αναφερόσαστε, η παγκοσμιοποίηση δεν έκλεισε τον κύκλο της, αλλά σήμερα βρίσκεται σε ένα ασταθές περιβάλλον, εξού και η ερώτηση: και ποια είναι η αξία που στηρίζει όλο το χρήμα που κυκλοφορεί; Είναι πολύ πιθανόν να υπάρξει κάποιου είδους νομισματική κρίση, και πράγματι βλέπουμε διαρκώς εκφάνσεις της κρίσης αυτής, που θα έχει πολύ δραματικά αποτελέσματα, και στη ζήτηση, που με τη σειρά της θα έχει επιπτώσεις και στην λεγόμενη «πραγματική οικονομία», και που θα προκαλέσει μαζική ανεργία σε όλο τον κόσμο. Αυτός ο κίνδυνος είναι υπαρκτός. Σήμερα ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζεται, είναι η κυκλοφορία όλο και περισσότερου νομίσματος από τις κεντρικές τράπεζες, η λεγόμενη ποσοτική χαλάρωση, και άλλα παρόμοια.

Τι κρύβει ο πόλεμος εναντίον των μετρητών...

1) Τι κρύβει ο πόλεμος εναντίον των μετρητών...

Κυβέρνηση και δανειστές στην Ελλάδα ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλο ποιος θα διαλύσει περισσότερο την οικονομία, θα εξαθλιώσει και θα υποδουλώσει τους πολίτες.

Κατ’ αρχήν η ανοχή από τους Ευρωπαίους δανειστές μιας φορομπηχτικής δημοσιονομικής προσαρμογής από μια κυβέρνηση της "παλαβής" αριστεράς για μικροπολιτικές σκοπιμότητες ώστε να μεταθέσουν τη λύση του ελληνικού προβλήματος μετά τις γαλλογερμανικές εκλογές, είναι ηθικά απαράδεκτη. Η ελληνική οικονομία δεν πρόκειται να ανακάμψει με αυτό το επίπεδο φόρων και εισφορών. Δεν υπάρχει καμιά ελπίδα εξόδου από την κρίση  με αυτό το κράτος και αυτό το ασφαλιστικό με 3 εκατ. συνταξιούχους και 2,5 εκατ. εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα.

Μοναδικό αποτέλεσμα της πολιτικής που ακολουθεί η χώρα από το 2010 και μετά και ιδίως μετά το 2015 είναι η αφαίμαξη των καταθέσεων δια της φορολογίας, όχι για την ανάπτυξη όπως θα ήταν φυσιολογικό αλλά για τη συντήρηση και μετάθεση της κατάρρευσης του πελατειακού κράτους και πελατειακού ασφαλιστικού με τις αυθαίρετες και πρόωρες συντάξεις.

Από το καλοκαίρι του 2015 και μετά στην  Ελλάδα με αφορμή τα capital controls λαμβάνει χώρα ένα πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο πείραμα εξανδραποδισμού και καταδυνάστευσης μέσω του ελέγχου των μετρητών.

Η επιβολή των capital controls με αιτία τη φυγή των καταθέσεων λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση και τις τράπεζες, αποτελεί μόνο το πρώτο βήμα, στη συνέχεια η κυβέρνηση με την καθοδήγηση ή ανοχή των δανειστών προσπαθεί να ολοκληρώσει την εξάλειψη των μετρητών από την αγορά. Σαν αιτιολογία προβάλλεται δήθεν, η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και ο περιορισμός της μαύρης οικονομίας.

Πρεκαριάτο: Η βάση της γερμανικής ανάπτυξης

Μπέρτολντ Χούμπερ, πρόεδρος μεταλλεργατών: «Για τον Θεό, πέρυσι είχαμε από τα μεγαλύτερα κέρδη στην ιστορία. Υπό συνθήκες όπως αυτές, θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους αξιοπρεπώς και δίκαια.»

Το ότι η μεταπολεμική ανοικοδόμηση της -τότε Δυτικής- Γερμανίας οφείλεται στην αμέριστη υλική βοήθεια της Δύσης είναι γνωστό. Εκείνο για το οποίο δεν γίνεται πολύς λόγος είναι το πού οφείλεται η εξαιρετική αντοχή τής -ενιαίας πλέον- Γερμανίας στην σοβούσα καπιταλιστική κρίση, κατά την διάρκεια της οποίας μάλιστα έχει να παρουσιάσει μερικά αξιοθαύμαστα επιτεύγματα όπως π.χ. η μείωση του επίσημου ποσοστού ανεργίας στο ιστορικά χαμηλό 3,9% τον Δεκέμβριο του 2016. Είναι όντως παράδοξο το γεγονός ότι όλοι μιλούν για ένα σύγχρονο γερμανικό οικονομικό θαύμα αλλά κανείς δεν τολμάει να πει ότι θαύματα δεν γίνονται και να δώσει κάποια λογική εξήγηση.

Γνωρίζοντας ότι ξύνομαι στην γκλίτσα τού τσοπάνη, θα τολμήσω να πω ότι ακρογωνιαίος λίθος τού γερμανικού «θαύματος» είναι η αύξηση της φτώχειας και της ανισότητας. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και ο Spiegel διαπιστώνει: «Χώρες από όλον τον κόσμο ζηλεύουν την οικονομική επιτυχία της Γερμανίας και την βλέπουν ως πρότυπο. Όμως, μια πιο προσεκτική ματιά αποκαλύπτει μια πολύ πιο ζοφερή πραγματικότητα. Μόνο λίγοι επωφελούνται από την οικονομική έκρηξη, την ώρα που οι μισθοί μένουν στάσιμοι και οι επισφαλείς συνθήκες εργασίας δυσκολεύουν εκατομμύρια ανθρώπων να τα βγάλουν πέρα (…) Ο κόσμος της εργασίας είναι αποδιοργανωμένος. Από την μια, υπάρχουν διευθυντικά στελέχη, ειδικοί και μέλη του βασικού εργατικού δυναμικού, οι οποίοι επωφελούνται από το ότι σπανίζουν οι καλά εκπαιδευμέοι εργαζόμενοι. Από την άλλη, είναι μια δεξαμενή εργαζομένων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν ανάλογα με τις ανάγκες και μετά να απολυθούν, μέσω ειδικών συμβάσεων μερικής ή προσωρινής απασχόλησης. Πολλοί απ’ αυτούς εργάζονται εκτός των διατάξεων των συλλογικών διαπραγματεύσεων». (*)

Όλα άρχισαν στα τέλη της δεκαετίας τού 1980, με την προσάρτηση (**) της Γερμανικής Λ.Δ. στην Δυτική (Ομοσπονδιακή) Γερμανία. Η λεηλασία τής περιουσίας της προσαρτώμενης χώρας γέννησε στρατιές άνεργων γερμανών, οι οποίοι απετέλεσαν μια θαυμάσια δεξαμενή φτηνών και -κυρίως- μη συνδικαλισμένων εργατών, πρόθυμων να δουλέψουν για ψίχουλα, προκειμένου να επιβιώσουν σε συνθήκες πρωτόγνωρες γι’ αυτούς. Φυσικά, το γερμανικό κεφάλαιο χρησιμοποίησε αυτό το φτηνό εργατικό δυναμικό ως μοχλό για να συμπιέσει την αμοιβή της εργασίας και τα εργατικά δικαιώματα σε ολόκληρη την χώρα. Το συγκεκριμένο σκηνικό ευνοήθηκε και από την αποπληθωριστική πολιτική που υιοθέτησε τότε η Μπούντεσμπανκ (και κατόπιν, βεβαίως, η ΕΚΤ), η οποία είχε ως στόχο την σταθεροποίηση του επιχειρησιακού κόστους ώστε να ενισχυθούν οι εξαγωγές. Τελικό αποτέλεσμα όλης αυτής της σκηνοθεσίας ήταν η μείωση της πραγματικής αμοιβής τής εργασίας, η οποία υπολογίζεται σε 4,5% μόνο κατά την προηγούμενη δεκαετία.

Μνημόνιο 4,5!

Είπατε αντίμετρα;

Φέρτε 3,7% πρωτογενές και το 2018.

Αυτή ήταν η προσταγή του ΔΝΤ.

Σαν το ανέκδοτο με το στρατόπεδο συγκέντρωσης: Σήμερα θα φάτε χοιρινό. –Γιούπι. –Σκασμός γουρούνια.

Μία μέρα μετά την κυνική ομολογία Τόμσεν ότι το ΔΝΤ τα χει κάνει όλα λάθος.

Ο Σόιμπλε δήλωσε ακόμη πιο κυνικά πως θα ληφθούν κι άλλα μέτρα αν το 2018 η ελληνική κυβέρνηση δεν πιάσει τους δημοσιονομικούς στόχους. Μνημόνιο 5 δηλαδή.

Χοντρά παιχνίδια παίζονται από τις ντόπιες και ξένες ελίτ στις πλάτες ενός λαού που μαγεμένος από το αριστερό ξόρκι, δεν θέλει πλέον να αντιδράσει.

Η συνταγή είναι γνωστή και την έχει περιγράψει ο κύριος Σόιμπλε: για τα μάτια του κόσμου, η ελληνική κυβέρνηση κάνει πως αντιδρά δίνοντας τη δυνατότητα στους δανειστές να έχουν όλο και εξωφρενικές απαιτήσεις στις οποίες, κάθε φορά που έρχεται μια μεγάλη δόση, η κυβέρνηση σηκώνει τα πόδια του λαού ψηλά.

Και κλάμα ο συριζαίος.

Το ματωμένο πλεόνασμα του 2016 που έφτασε στο 3,9% που οφείλεται στον γενιτσαρικό φορολογικό ζήλο της κυβέρνησης και στα φέσια της απέναντι σε εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες ιδιώτες άνοιξε κι άλλο την όρεξη των δανειστών.

Δημοψηφίσματα και η αποτυχία της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε συντομία

“Αν η Ε.Ε. έθετε υποψηφιότητα για να ενταχθεί στην Ε.Ε., δεν θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή. Ο δημοκρατικός της χαρακτήρας είναι απλά ανεπαρκής. Η σημερινή θεσμική δομή της Ε.Ε. θα πρέπει να αναθεωρηθεί διεξοδικά.»

Γκύντερ Φερχόϊγκεν – πρώην Επίτροπος υπεύθυνος για την ευρωπαϊκή διεύρυνση.

«Οι πιο σημαντικές αποφάσεις δεν πρέπει να αφεθούν στις δυνάμεις των Βρυξελών οι οποίες κάνουν συστηματικά τα στραβά μάτια στις μεγάλες ομάδες οικονομικών συμφερόντων και αποσυνδέουν πλήρως τις αποφάσεις αυτές από τα συμφέροντα των εκατοντάδων εκατομμυρίων απλών πολιτών. Μεγαλύτερη διαφάνεια και μεγαλύτερη συμμετοχή των πολιτών, είναι οι απαραίτητες προϋποθέσεις για μια res publica της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην οποία οι άνθρωποι θα αναγνωρίζουν τον εαυτό τους ως ευρωπαίο πολίτη και πραγματικό κυβερνήτη της Ένωσης.»

Sepp Kusstatscher – ιταλός πολιτικός μέλος της ομάδας των πρασίνων.

Τα παραπάνω ειπώθηκαν λίγο πριν και λίγο μετά το 2007. Το 2007 όμως φάνηκε κάτι να αλλάζει καθώς υπογράφηκε η Συνθήκη της Λισαβώνας (γνωστή και ως Μεταρρυθμιστική). Στα πλαίσια αυτής της Συνθήκης γεννήθηκε και η «Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών», όπου και δόθηκε για πρώτη φορά το δικαίωμα στους «Πολίτες της Ευρώπης» -με κατώτερο όριο ένα εκατομμύριο αυτών- να προτείνουν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή μια πρόταση νόμου, δηλαδή μια νομοθετική πρωτοβουλία. Έτσι, φάνηκε ότι άνοιξε, έστω και δειλά, μια θεσμική πόρτα για την άμεση συμμετοχή των πολιτών στις πολιτικές της Ευρώπης.

Από τότε έχουν περάσει δέκα ολόκληρα χρόνια (και έχει μεσολαβήσει μια τεράστια κοινωνική και οικονομική κρίση) και με εξαίρεση αυτή τη δυνατότητα νομοθετικής πρωτοβουλίας (η οποία παραμένει συμβουλευτικού χαρακτήρα) δεν θεσμοθετήθηκε κανένα εργαλείο συμμετοχής των πολιτών. Ούτε το Ευρωπαϊκό Δημοψήφισμα (και δεν αναμένεται να θεσμοθετηθεί), ούτε το δικαίωμα στο Επικυρωτικό δημοψήφισμα, προκειμένου να περιοριστούν ή να αποφευχθούν σημαντικές πολιτικές αποφάσεις που δεν ωφελούν τους λαούς της Ευρώπης, ούτε φυσικά η «Συνταγματική» πρωτοβουλία που αφορά τις επιμέρους Ευρωπαϊκές Συνθήκες, ώστε να τονωθεί περαιτέρω η ευρωπαϊκή ενοποίηση.

Σαστισμένη Ευρώπη

 

Την περασμένη εβδομάδα, πρώτη φορά ακούστηκαν δημόσια οι «σκέψεις» της Γερμανίδας καγκελαρίου για μια Ευρώπη «πολλών ταχυτήτων». Μέχρι τώρα – ειδικά οι εγχώριοι ευρωλάγνοι – απαγόρευαν τη διατύπωση τέτοιων «βλάσφημων» σκέψεων από όλους όσοι «έβλεπαν» να εξελίσσεται εδώ και καιρό η διαδικασία αποδόμησης της Ε.Ε. Για τους αναγνώστες του «Ποντικιού» αυτή η βάσιμη – όπως εμφανίζεται σήμερα – πιθανότητα αποδιάρθρωσης της Ε.Ε. είναι γνωστή. Γράφουμε γι’ αυτό εδώ και έξι χρόνια...

 

Οι πρώτοι που «είδαν» την αδυναμία της Ε.Ε., διαπίστωσαν τα όρια της γερμανικής ηγεμονίας και εργάστηκαν συστηματικά για να χαλιναγωγήσουν τις γεωπολιτικές φιλοδοξίες του Βερολίνου ήταν οι Αμερικανοί. Το – διασυνδεδεμένο με την αμερικανική διοίκηση – ινστιτούτο στρατηγικής πρόβλεψης Stratfor είχε εδώ και μια πενταετία διατυπώσει την πρόβλεψη για διάλυση της Ε.Ε. μέσα σε μια δεκαετία. Έγραψαν λοιπόν οι του Stratfor:

«Η Ευρωπαϊκή Ένωση ενδέχεται να επιβιώσει με κάποιον τρόπο, αλλά σε οικονομικό, πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο θα κυριαρχούν, πρωτίστως, οι διμερείς ή οι περιορισμένης έκτασης πολυμερείς σχέσεις, οι οποίες δεν θα καλύπτουν ευρύ φάσμα, ενώ δεν θα είναι δεσμευτικές. (...) Ορισμένες χώρες είναι πιθανό να διατηρήσουν μια κάποια ιδιότητα μέλους σε μια ριζικά αλλαγμένη Ε.Ε., όμως δεν θα είναι αυτό που θα σφραγίζει την ταυτότητα της Ευρώπης».

 

Τα είχαν προβλέψει...

Σύμφωνα με την ανάλυση (και προφανώς την επιθυμία) του αμερικανικού Stratfor, η Ε.Ε. θα καταλήξει στη διάσπαση και τον κατακερματισμό και μέχρι το 2025 δεν θα έχουμε μία, αλλά τέσσερις ενώσεις στην Ευρώπη, με μια χαλαρή μεταξύ τους διασύνδεση. Δηλαδή θα πρόκειται, πάντα σύμφωνα με τους συντάκτες του Stratfor, για οικονομικές και πολιτικές ζώνες οι οποίες θα διατηρούν μεν δεσμούς μεταξύ τους, ωστόσο αυτοί θα είναι πολύ πιο χαλαροί από ό,τι σήμερα στο πλαίσιο της Ε.Ε. και της ζώνης του ευρώ.

 

Σε αυτήν τη μελλοντική Ευρώπη, σύμφωνα με τις προβλέψεις (και τις επιθυμίες) των Αμερικανών, θα υπονομευθεί η πολιτική ηγεμονία της Γερμανίας με την πριμοδότηση από την Ουάσιγκτον της ισχύος της Πολωνίας στα ανατολικά, της Βρετανίας στα δυτικά, της Γαλλίας και της Ιταλίας στον Νότο.

 

Αυτές τις προβλέψεις, οι οποίες αντανακλούν και τους στόχους της αμερικανικής υπερδύναμης, έχουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο προβάλει μεγάλα περιοδικά και εφημερίδες, ιδιαίτερα το καλοκαίρι του 2015, όταν κορυφώθηκε η ελληνική κρίση:

Τότε το αμερικανικό πολιτικό περιοδικό «Foreign Policy», που συνήθως απηχεί απόψεις του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, δημοσίευσε άρθρο με τίτλο «It’s time to kick Germany out of the eurozone» («Ήρθε η ώρα να διωχθεί η Γερμανία από την ευρωζώνη»). Το άρθρο ξεκινάει ως εξής:

«Να γιατί η άγκυρα που τραβάει στον βυθό την ευρωπαϊκή οικονομία δεν είναι η Αθήνα – είναι το Βερολίνο. Τον περασμένο χρόνο η Γερμανία εκτόξευσε ένα εμπορικό πλεόνασμα 217 δισ. ευρώ, που την καθιστά δεύτερη στον κόσμο μετά την Κίνα, η οποία κυριαρχεί στο παγκόσμιο εμπόριο. Για κάποιους καθιστά τη Γερμανία φωτεινό σημάδι στην κατά τα άλλα αναιμική οικονομία της ευρωζώνης ή “οδηγό ανάπτυξης”, όπως το έχει θέσει ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.

 

Κατά βάθος το γερμανικό εμπορικό πλεόνασμα βρίσκεται ακριβώς στην καρδιά των ευρωπαϊκών προβλημάτων: μακράν των αυξητικών τάσεων των παγκόσμιων οικονομιών, τραβά τους Ευρωπαίους στην κατηφόρα. Ο καλύτερος τρόπος διαφυγής από την ξεροκέφαλη αυτήν κατάσταση είναι για τη Γερμανία να εγκαταλείψει την ευρωζώνη».

Όμως, όπως σημειώνει το «Foreign Policy», «τα πλεονάσματα της Γερμανίας και τα αυξανόμενα χρέη της ευρωπαϊκής περιφέρειας είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Η Γερμανία κέρδισε (περισσότερα) από το ενιαίο νόμισμα παρά από τις επενδύσεις στο εσωτερικό της χώρας για να δανείζει τους Ευρωπαίους εμπορικούς εταίρους της ώστε να αγοράζουν γερμανικά προϊόντα».

Η Ευρώπη έχει πλάκα

Ποτέ κανείς δεν περίμενε ότι οι ηγεσίες των ισχυρότερων χωρών της ΕΕ και της ευρωζώνης θα έκαναν τόσα πολλά για να καταστρέψουν τις πολυεθνικές αυτές ενώσεις, με αντάλλαγμα την παραμονή τους στην εξουσία.

Στη Βρετανία συνέβη γιατί ο Κάμερον ήθελε να είναι με το ζόρι πρωθυπουργός. Ο ίδιος, πριν το δημοψήφισμα, είχε επαναλάβει παρόμοιες τακτικές και στο εσωτερικό της χώρας για να γίνει αρχηγός του κόμματός του, αλλά και στο ευρωκοινοβούλιο για να γίνει αρχηγός της ευρω-παράταξής του.

Στη Γερμανία ο Σόιμπλε και η Μέρκελ έκαναν το ίδιο στις περασμένες εκλογές τους, κι επαναλαμβάνουν τα πάντα φέτος. Η Ολλανδία παίζει τον ίδιο ακριβώς ρόλο μέσω του αστείου υπουργού Οικονομικών της, ο οποίος δεν ντρέπεται να ρεζιλεύεται κάθε τρεις και λίγο αναιρώντας ακόμη και τον εαυτό του όποτε πετάει κατά λάθος καμιά κακία για τους χειρισμούς των Γερμανών.

Και μέσα σε όλα υπάρχει και το ΔΝΤ. Το οποίο δηλώνει περήφανο γιατί αποφάσισε επιτέλους να πει τη «σκληρή και αδυσώπητη αλήθεια», η οποία όμως ούτε σκληρή ήταν, ούτε αδυσώπητη, όταν ομολογούσε ότι τα απανωτά του «λάθη» στους συντελεστές διέλυσαν εκατομμύρια πολίτες και υποθήκευσαν το μέλλον ολόκληρων γενεών.

Τώρα το ΔΝΤ δείχνει έτοιμο να φύγει από την Ελλάδα, όμως οι ισχυροί της Ευρώπης δηλώνουν ότι χωρίς το Ταμείο το μνημόνιο ακυρώνεται, η Ελλάδα μένει στον αέρα, και στο τέλος θα αναγκαστεί να φύγει από το ευρώ.

Σε αυτήν την ιστορία, όμως, υπάρχει κάτι καινούριο. Ενώ τις προηγούμενες φορές που γίναμε μάρτυρες του ίδιου σκηνικού το μπλοκ της απειλής φαινόταν συμπαγές, τώρα η Ευρώπη δηλώνει μέσω Σόιμπλε σαφέστατα ότι η ευθύνη της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ θα βαρύνει αποκλειστικά το ΔΝΤ και την Αθήνα. Διότι οι πρώτοι δεν έκαναν ξανά τουμπεκί μπροστά στα αιτήματα για παλαβά πλεονάσματα, και οι δεύτεροι γιατί δεν υπογράφουν προληπτικά μέτρα για την επόμενη δεκαετία.

Ο αριστερός καθεστωτισμός

Για χρόνια, ο αριστερός τύπος φώναζε και δικαίως για τις διατλαντικές και διειρηνικές συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου.

 

Όταν ήρθε η ώρα, η αριστερά ψήφισε στο ευρωκοινοβούλιο το δούρειο ίππο της διατλαντικής συμφωνίας, τη CETA, σαν το καλό και φρόνιμο παιδί που είναι όταν βρίσκεται αυτή στην εξουσία.

Ακριβώς δηλαδή όπως έκανε και με τα μνημόνια.

«Η CETA και η TTIP είναι συμφωνίες κομμένες και ραμμένες στα μέτρα των μεγάλων πολυεθνικών. Το 1% του πλούτου από αυτή τη συμφωνία θα πλουτίσει περισσότερο και το 99% θα υποφέρει, αυτό συμβαίνει εδώ και χρόνια με την επικράτηση μιας οικονομικής ολιγαρχίας που έχει επιβάλει τη θέλησή της και στην πολιτική…

Το γαλατικό χωριό το παίξαμε πέρυσι, στις περυσινές διαπραγματεύσεις και δυστυχώς δεν είχαμε θετική κατάληξη, γιατί ο συσχετισμός των δυνάμεων ήταν τελείως αρνητικός. Και τώρα, θα γινόμασταν πάλι το θέμα, ήταν έτοιμοι»

Έτσι προσπάθησε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα ο πολύς Στέλιος Κούλουγλου.

Όταν ο Trump με μια υπογραφή σκότωσε τις εμπορικές συμφωνίες, ο μόνος από την αριστερά που δήλωσε στήριξη για κάτι που αποτελούσε σημαία της αριστεράς ήταν ο Bernie Sanders.

Ο αριστερός τύπος στην Ελλάδα έκανε γαργάρες.

Οι «προοδευτικοί» στις ΗΠΑ πάλι οργιάζουν: Αστέρες λένε ότι θέλουν να βομβαρδίσουν το λευκό οίκο, αξιωματούχοι του Ομπάμα προτρέπουν σε σταρτιωτικό πραξικόπημα, περιοδικά προτείνουν τη δολοφονία του προέδρου των ΗΠΑ, ξύλο κι τραμπουκισμοί που μπορούν να οδηγήσουν σε κοινωνικό χάος παρουσιάζονται ως κοινωνική επανάσταση και κινήματα.

Τέτοιες εικόνες τέτοιας κλίμακας δεν είχαμε όταν είχε επανεκλεγεί ο καργιόλης ο George W. Bush και μάλιστα με υπόνοια εκλογικής νοθείας.

Κι αυτό γιατί ο Trump, μπορεί να είναι καργιόλης κι αυτός, αλλά παιδί του κομματικού σωλήνα δεν είναι.

Όταν ο Trump σηκώνει τείχος με το Μεξικό κι υπογράφει έναν όντως επικίνδυνο κι άσχετο ταξιδιωτικό αποκλεισμό για 7 χώρες γίνεται τις πουτάνας, αλλά μισή γραμμή δεν γράφεται πλέον για τα τείχη εντός της Ευρώπης και για την απόφαση της ΕΕ να «σταματήσει τη ροή προσφύγων και μεταναστών από τη Λιβύη»

Της πουτάνας γίνεται όταν η Λεπέν αναπτύσσει αντιμεταναστευτικές θέσεις ,αλλά όταν ο Μακρόν κλέβει τη ρητορική της λέγοντας πως η Γαλλία είναι κοσμικό κράτος κι οι μετανάστες οφείλουν να το σεβαστούν, δηλώνοντας άμεσα όπως κρυφά ο Ολάντ είχε δηλώσει πως υπάρχει πολιτισμικό ζήτημα, για τον προοδευτικό τύπο είναι Δευτέρα.  

Απορίες ψάλτου

Της Μαρίας Μάρκου

Να ένα καλό νέο. Με τα πρώτα μέτρα αναδιάρθρωσης, μέχρι το 2060 το χρέος μας θα έχει μειωθεί κατά 20%. Αν συνεχίσουμε έτσι, σε 200 χρόνια θα έχουμε καθαρίσει.


Σ’ όλη την Ευρώπη, υπολογίζουν πόσες δεκάδες χιλιάδες ευρώ οφείλει κάθε παιδί που γεννιέται. Η αντιστροφή της διαγεννεακής αλληλεγγύης. Στις ΗΠΑ, το σύνολο των φοιτητικών δανείων έχει προ πολλού ξεπεράσει το ένα τρισεκατομμύριο δολάρια. Κι εδώ μαραζώνει το πανεπιστήμιο. Κάποτε τα παιδιά μας από αυτό άρχιζαν τη ζωή τους. Τώρα την υποθηκεύουν από πριν, όπως όλες οι επιχειρήσεις, με εγγύηση τα μελλοντικά κέρδη – αν και όπου υπάρχει ακόμα δουλειά.


Η ιδιωτικοποίηση του πανεπιστημίου εξοικονομεί βέβαια δαπάνες από το κοινωνικό κράτος. Θέλω να πω από το δημόσιο χρέος. Χρειαζόμαστε λιγότερους πτυχιούχους, με πιο σύντομη εκπαίδευση, πιο στοχευμένη στην παραγωγή. Εκεί θα βελτιωθούν, φτιάχνοντας ξανά και ξανά το “προφίλ” τους, σε δια βίου μάθηση μεταξύ απολύσεων. Να βάλουν στόχους, χρονοδιαγράμματα και αξιολογήσεις. Να πάρουν ISO, σαν επιχειρηματίες του εαυτού τους, διαχειριστές του “ανθρώπινου κεφαλαίου” τους. Η καριέρα δεν περιμένει. Ο χρόνος είναι χρήμα. Ή μήπως όχι; Το χρήμα δεν είναι πια γενικό ισοδύναμο της εργασίας, είναι συνάρτηση των επιτοκίων. Ο χρόνος είναι λοιπόν τόκος. Έτσι και η ζωή μας. Στο μάνατζμεντ είναι “διαχείριση ανθρώπινων πόρων”. Είμαστε όλοι πόροι τίνος;

Προς σύγκρουση με τη Γερμανία;

του Γιώργου Δελαστίκ

Πληθαίνουν οι ενδείξεις –ενδείξεις, όχι αποδείξεις– ότι ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ εξελέγη για να προσωποποιήσει την αναμέτρηση με το Βερολίνο. Να ηγηθεί δηλαδή ο Ντόναλντ Τραμπ ενός συνασπισμού ανάλογου με εκείνον, ο οποίος υπήρχε κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, επιχειρώντας να αποτρέψει τη συγκρότηση του Τέταρτου Ράιχ, οικονομικού αυτή τη φορά, της Γερμανίας. Αυτό που υπήρχε και είναι ακόμη υποψία, ενδέχεται να αποδειχθεί πολιτική πραγματικότητα. Θα δούμε τι θα γίνει σύντομα.

«Η ΕΕ είναι κατά βάση το όχημα για να υλοποιήσει τους σκοπούς της η Γερμανία», δήλωσε ο Αμερικανός πρόεδρος Τραμπ σε συνέντευξη που έδωσε στους Τάιμς του Λονδίνου και τη γερμανική Μπιλτ. «Όλα δείχνουν ότι ο Τραμπ ποντάρει ανοιχτά στη διάλυση της ΕΕ», έγραφε προχτές στο κύριο άρθρο της η Αυγή και συνέχιζε γράφοντας ότι ο πρόεδρος της ευρωομάδας, ο Ολλανδός Γερούν Ντέισελμπλουμ, είχε σπεύσει να τονίσει μια μέρα νωρίτερα «η ΕΕ είναι πλέον μόνη της». Αναφερόμενη μάλιστα στα όσα είπε ο Τραμπ για τη Γερμανία, η Αυγή υπογράμμιζε: «Στη σημερινή φάση, καμιά δήλωση δεν θα μπορούσε να είναι πιο ταξική». Από καιρό οι χώρες του ευρωπαϊκού Νότου αισθάνονται να συνθλίβονται από την υπαγόρευση της λιτότητας από το Βερολίνο»! Το ενδιαφέρον κύριο άρθρο της Αυγής καταλήγει γράφοντας ότι το Βερολίνο θα έπρεπε «να εισακούσει όχι τους σοσιαλιστές, όχι την Αριστερά, όχι τους Πράσινους, αλλά τον βαθιά συντηρητικό υποψήφιο πρόεδρο της Γαλλίας Φρανσουά Φιγιόν, που ζητεί μεταξύ άλλων την ομοσπονδοποίηση του χρέους στην Ευρώπη ως εργαλείο για τη διάσωση του ευρώ — και της ΕΕ». Δεν λέει όμως μόνο η Αυγή ότι η υπό συγκρότηση νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν συμπαθεί καθόλου το ευρώ και θα ήθελε να το δει να καταποντίζεται.

Δεν έχουν κανένα πρόβλημα να το πουν και οι προοριζόμενοι για σημαντικές θέσεις στην κυβέρνηση Τραμπ, όπως ο καθηγητής Τεντ Μάλοχ, ο οποίος ενδέχεται να τοποθετηθεί πρεσβευτής των ΗΠΑ στην ΕΕ. Το ευρώ θα μπορούσε να έχει καταρρεύσει μέσα στον επόμενο ενάμιση χρόνο, δήλωσε μιλώντας στο BBC. Δεν είναι όμως μόνο αυτός. Τι να πει κανείς για το υπό αμερικανικό έλεγχο ΔΝΤ; «Εξαιρετικά μη βιώσιμο» χαρακτηρίζει το ΔΝΤ, όπως διέρρευσαν στα μέσα ενημέρωσης πηγές της κυβέρνησης Τραμπ, στην αδημοσίευτη αλλά ήδη γραμμένη νέα έκθεσή του, που θα συζητηθεί στις 6 Φεβρουαρίου στο διοικητικό συμβούλιο του ΔΝΤ. Ο χαρακτηρισμός αυτός αιτιολογείται από το ΔΝΤ για το …2060 (!), όχι μόνο δεν θα έχει μειωθεί κατά τι το χρέος, όπως ισχυρίζεται η ΕΕ, αλλά από 184% του ΑΕΠ, θα έχει φτάσει στο …275% του ΑΕΠ και θα απαιτείται να δίνουμε στους δανειστές το …62% του ΑΕΠ μας εκεί προς το 2060!!! Μιλάμε για απερίγραπτη τρέλα!

Η μεγαλύτερη δωροδοκία του αιώνα

Σοφός λαός οι Σύριοι και λένε: «Αν θέλεις να χτίσεις την πατρίδα σου, βάλε 10 σφαίρες στο πιστόλι σου. 9 για τους προδότες και 1 για τον εχθρό«. Όταν με το καλό θα έρθει η ώρα να λογαριαστούμε, από κάθε 10 σφαίρες, 1 θα είναι για τις Φεντερίκες και 9 για εσάς που Μένετε στην Ευρώπη και για τα φιδάκια σας.

της Θεοδοσίας Μπατάλα

Ζούμε πραγματικά ιστορικές στιγμές. Ζούμε την εποχή της απόλυτης χυδαιότητας, υποκρισίας και αντιστροφής της πραγματικότητας. Και αυτήν την στιγμή που ξετρύπωσαν όλα τα φίδια από τις φωλιές τους, οι παιδεραστές κάνουν πάρτι σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη και δοθείσης ευκαιρίας σε κάθε προτεκτοράτο των Αποτυχημένων Πολιτειών Αμερικής και της θυγατρικής τους, Ευρωπαϊκής Κόλασης, αφού άπαντες στέκουν ξεβράκωτοι, οι περιβόητες αξίες τους συνοψίζονται στα εκβιαστικά τους δύο μέτρα και δύο σταθμά και η ελεύθερη πτώση τους αποδεικνύει ότι το περιβόητο βαρέλι τους δεν είχε εξαρχής πάτο, ελάτε, ας απολαύσουμε την μεγαλύτερη δωροδοκία του αιώνα, σύμφωνα με τον Alex Christoforou, συντάκτη και διευθυντή του theduran.com.
 

 

Αυτή, όπως και η προηγούμενη προς την Τουρκία, προκειμένου να κρατήσει τα εκατομμύρια προσφύγων από το Ιράκ, την Συρία και από όλες τις χώρες της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής, αποδεικνύει περίτρανα ότι λεφτά υπάρχουν και μάλιστα δισεκατομμύρια αλλά μόνο για όποιον γουστάρει η Ευρωπαϊκή Κόλαση. 

Στις 4 Δεκεμβρίου 2016 ο Αραβικός Συριακός Στρατός του Προέδρου της Συρίας Μπασάρ Αλ Άσαντ ανακατέλαβε την περιοχή Ταρίκ αλ Μπαμπ στο Χαλέπι από την Αλ Κάιντα.

 

Η Ύπατη Εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας και Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Επιτροπή του αλκοολικού Γιούνκερ από την 1η Νοεμβρίου 2014, δυσαρεστήθηκε πολύ και δήλωσε κατά τη διάρκεια συνέντευξης στο ITV στη Ρώμη ότι: «Είμαι πεπεισμένη ότι η πτώση του Χαλεπίου δεν θα τελειώσει τον πόλεμο«!

 

Αν η Φεντερίκα Μογκερίνι δεν βύζαινε το γαλατάκι της στο ΝΑΤΟ και στη Λέσχη Μπίλντεμπεργκ, δεν θα διοριζόταν στις ευρωφασιστικές επιτροπές. Δυστυχώς τα πηγαινέλα της, οι συναντήσεις της και οι δηλώσεις της μας αφορούν όλους τους εγκλωβισμένους στην Ευρωπαϊκή Κόλαση, αφού αυθαίρετα μη εκλεγμένα σαπρόφυτα δρουν χωρίς καμιά εξουσιοδότηση, παριστάνοντας τους εντολοδόχους μας. Σύμφωνα με Δελτίο Τύπου η Φεντερίκα Μογκερίνι, στις 18 Νοεμβρίου 2016, συναντήθηκε με τους Σύριους ηγέτες της υποτιθέμενης αντιπολίτευσης, Yahia Kadmani, Anas al Abdah και Hassan Abdulazim, οι οποίοι κατέστησαν σαφές ότι προτεραιότητα της Ευρωπαϊκής Κόλασης πρέπει να είναι η επιβολή στοχευμένων κυρώσεων κατά της Ρωσίας, επείγουσα επανεξέταση των οικονομικών δεσμών της Ευρωπαϊκής Κόλασης με το Ιράν και η προώθηση μιας ολοκληρωμένης νέας προσέγγισης για την επίλυση της σύγκρουσης στη Συρία, εννοώντας την εισβολή στη Συρία από το 2011 με όλα τα προηγούμενα μέσα, όπως η Αλ Κάιντα και οι θυγατρικές της και με τους μασκαραμένους μισθοφόρους του Ισλαμικού Κράτους – ISIS, που είναι πιστή αναπαράσταση των μισθοφόρων Ikhwan, οι οποίοι από το 1913 εκτελούσαν τις εντολές του Οίκου των Σαούντ των Γουαχαμπί της Σαουδικής Αραβίας.

Η Ισλανδία πρέπει να «ξεμεθύσει» από την οικονομική επιτυχία

 

Διορθωτικές κινήσεις για να αποφύγει την υπερθέρμανση της οικονομίας, η οποία κινείται εδώ και χρόνια με εκρηκτικούς ρυθμούς ανάπτυξης και μηδενική ανεργία, πραγματοποιεί η κεντρική τράπεζα της Ισλανδίας.

«Είναι όπως όταν βρίσκεσαι σε ένα πάρτι και συνειδητοποιείς ότι πρέπει να χαλαρώσεις για λίγο», δήλωσε ο κεντρικός τραπεζίτης Μαρ Γκούντμουντσον αναφερόμενος στα επίπεδα ρεκόρ στα οποία κινείται το πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών της χώρας λόγω της βελτίωσης το εμπορίου και του τουρισμού.

Η Ισλανδική οικονομία γνωρίζει σταθερούς ρυθμούς ανάπτυξης 5% όταν σχεδόν στο σύνολο της Ευρώπης το ΑΕΠ παραμένει σταθερό όταν δεν συρρικνώνεται.

Όπως είχε αναγκαστεί να αναγνωρίσει και το ΔΝΤ η επιτυχία της εθνικής οικονομίας οφείλεται στο ότι δεν ακολούθησε καμία από τις συμβουλές που επιβλήθηκαν σε άλλες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας με τα μνημόνια.

Συγκεκριμένα η χώρα προχώρησε σε ένα είδος στάσης πληρωμών προς τους δανειστές της αρνούμενη να πληρώσει τα χρέη που είχαν δημιουργήσει στους πολίτες της ξένες τράπεζες ενώ υποτίμησε το νόμισμά της (δεδομένου ότι δεν είναι μέλος της ευρωζώνης) δίνοντας νέα ώθηση στην εθνική οικονομία. Οι τράπεζες που ευθύνονταν για την κρίση αφέθησαν να καταρρεύσουν και πέρασαν σε κρατικό έλεγχο ενώ ορισμένοι από τους τραπεζίτες κατέληξαν στη φυλακή.

Ούτε το ελάχιστο μέγεθός της (με μόλις 325.000 κατοίκους) ούτε η έλλειψη βαριάς βιομηχανίας δεν εμπόδισαν τη χώρα των Βίκινγκς να τα βάλει με τα τραπεζικά μεγαθήρια της Βρετανίας και της Ολλανδίας και να αμφισβητήσει τις εντολές του ΔΝΤ.