Το όνειρο

Το πρώτο που προσπαθήσαμε να σώσουμε όταν μας κλάδεψε τα πόδια η "οικονομική κρίση" ήταν το όνειρο. Όχι από εκείνα τα όνειρα του επί δεκαετιών Μάτριξ για ταξίδια στο Μαλιμπού και σπίτια στο Μανχάταν.

Όσοι δεν την είχαν πατήσει με τέτοιου είδους ανοησίες είναι αυτοί που πληρώνουν διπλά τα επιτόκια από το 2010 γιατί δεν είναι δάνειο στην τράπεζα ή χρέος στην εφορία που κάνεις έναν εξωδικαστικό διακανονισμό μειώνοντας το ψωμί και το μακαρόνι για να πληρώσεις το χρέος σου προς την "πατρίδα".

Το επιτόκιο του ονείρου είναι ατέλειωτες νύχτες αϋπνίας, αμέτρητες στιγμές της ημέρας που μέσα στην μαυρίλα προσπαθείς να κρατήσεις και να κρατηθείς από μία στιγμή εκείνου του ονείρου, επαναλαμβανόμενες βουτιές από τον γκρεμό όταν το όνειρο γλιστράει από τα χέρια σου προς το κενό και απόλυτη μοναξιά όταν το όνειρο κλείνει την πόρτα κάθε βράδυ χωρίς να σου πει ούτε μία καληνύχτα.

Κι όταν το πάρεις απόφαση ότι το όνειρο θα μείνει όνειρο έχεις πεθάνει κι ας αναπνέεις, ας βρίσκεσαι ανάμεσα στους άλλους, ας παλεύεις για ένα 20ευρω που θα σου βγάλει τις υποχρεώσεις τριών ημερών, ας διανύσεις και τα χιλιόμετρα γήινης ζωής που σου απομένουν μετρώντας ρυτίδες που προστίθενται και δόντια που αποχαιρετούν το στόμα σου.

Τραπεζίτες: έφεραν την καταστροφή κι επιβραβεύτηκαν!

Η είδηση μπορεί να μη σχολιαζόταν τόσο έντονα αν φέτος δεν συμπληρώνονταν δέκα χρόνια από το ξέσπασμα της μεγαλύτερης κρίσης που γνώρισε η μεταπολεμική εποχή, τουλάχιστον.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Αλλά, δεν είναι λίγο οι πληγές να παραμένουν ακόμη ανοιχτές και τα μπόνους να φτάνουν στα ουράνια, δέκα χρόνια μετά τις 9 Αυγούστου 2007 όταν η γαλλική τράπεζα BNP Paribas απαγόρευε κάθε είδους πρόσβαση και διαχείριση στα επενδυτικά της κεφάλαια που σχετίζονταν με την αμερικανική αγορά ακινήτων και η ΕΚΤ έκανε ένεση ρευστότητας ύψους 94,8 δισ. στο τραπεζικό σύστημα της ευρωζώνης, για να ξεπεράσει την πιστωτική ασφυξία.

Την αφορμή έδωσαν οι αμοιβές δύο εκ των πλέον καλοπληρωμένων στελεχών της Γουόλ Στριτ, του Τζ. Ντάιμον και του Λ. Μπλάκφαιν, επικεφαλής των επενδυτικών τραπεζών JPMorgan Chase και Goldman Sachs, αντίστοιχα, που είδαν την αξία του χαρτοφυλακίου τους το 2016 να αυξάνεται κατά 314 εκ. δολ.! Η εκτόξευσή των αμοιβών τους κατά 150 εκ. δολ. για τον καθένα ήταν αποτέλεσμα του ράλι που καταγράφουν οι μετοχές μετά τις εκλογές της 9ης Νοεμβρίου. Ενδεικτικά, η τιμή της Goldman Sachs μόνο τις τελευταίες επτά εβδομάδες του 2016 αυξήθηκε κατά 24%, κι ενώ ακόμη ηχούσαν στα αφτιά των αμερικανών ψηφοφόρων οι άναρθρες κραυγές του ηγέτη των Ρεπουμπλικανών εναντίον του κατεστημένου της Γουόλ Στριτ, αποδεικνύοντας έτσι ότι οι επιθέσεις του Τραμπ ήταν προπέτασμα καπνού για να συγκαλυφθεί η συνεχιζόμενη ασυδοσία τους…

«Ο τρόπος που διαμορφώνονται τα πακέτα των αμοιβών παραμένει σε αδρές γραμμές ο ίδιος κι είναι εξαιρετικά αδιαφανής», τόνιζε στους Financial Times καθηγητής του Πανεπιστημίου του Κεντ, δείχνοντας ότι τίποτε επί της ουσίας δεν έχει αλλάξει από το 2007.

Στο ίδιο λίγο πολύ συμπέρασμα κατέληξε και έρευνα που οργανώθηκε από το πανεπιστήμιο Νοτρ Νταμ και την εταιρεία παροχής νομικών υπηρεσιών, Labaton Sucharow. «Φοβόμαστε ότι η τραπεζική βιομηχανία δεν έχει πάρει το μάθημα» ήταν το συμπέρασμα της έρευνας που απευθύνθηκε σε τραπεζίτες της Νέας Υόρκης και του Σίτι. Εξ αυτών, το ένα τέταρτο δήλωσε ότι θα πραγματοποιούσε μια παράνομη συναλλαγή αν απόφερε κέρδη και ήξερε ότι δεν πρόκειται να συλληφθεί. Περισσότεροι από το ένα τρίτο των ερωτηθέντων δήλωσαν μάρτυρες ή ότι είχαν γνώση από πρώτο χέρι παρατυπιών, ενώ οι μισοί βρήκαν πιθανό οι ανταγωνιστές τους να έχουν διαπράξει κάτι ανήθικο ή παράνομο…

Ο συνάνθρωπος ως εμπόρευμα...

Γράφει ο mitsos175.

«Αποτροπιασμό προκαλεί η υπόθεση παιδοφιλίας, με δράστη έναν 55χρονο επιχειρηματία από τον Βόλο και θύμα ένα 14χρονο κορίτσι, που εξιχνίασε η Υποδιεύθυνση Ασφάλειας Κέρκυρας. Πρόκειται για έναν «άνθρωπο» υπεράνω υποψίας -όπως συνηθίζεται σε αυτές τις περιπτώσεις- καθώς είναι εύπορος επιχειρηματίας του Βόλου, παντρεμένος και έχει ένα παιδί. Οι αστυνομικοί συνέλαβαν τον επιχειρηματία την ώρα που επιχειρούσε να βιάσει το κορίτσι μέσα σε δωμάτιο ξενοδοχείου στην Κέρκυρα. Άκουσαν τις φωνές της νεαρής κοπέλας που προσπαθούσε να αντισταθεί και εισέβαλαν την κατάλληλη στιγμή στο χώρο. Αμέσως του πέρασαν χειροπέδες και οδηγήθηκε στην Ασφάλεια του νησιού.

Συνελήφθη και η μητέρα για κατάχρηση ανηλίκου σε ασέλγεια, καθώς σύμφωνα πληροφορίες, ο επιχειρηματίας της έδινε χρήματα και άλλα δώρα προκειμένου να του δίνει για αντάλλαγμα τις κόρες της για την διασκέδασή του. Σε βάρος του επιχειρηματία και της μητέρας σχηματίστηκαν δικογραφίες, ενώ η 14χρονη παρακολουθείται πλέον από παιδοψυχολόγους».

Καθάρματα υπήρχαν πάντοτε και πάντα θα υπάρχουν. «Στην αναμπουμπούλα όμως ο λύκος χαίρεται», έτσι, όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν, οι «λυκάνθρωποι» ξεσαλώνουν. Δεν είναι η πρώτη φορά που κάποιοι, οι οποίοι έχουν χρήματα, νομίζουν πως μπορούν να κάνουν τα πάντα. Ότι τα πάντα πουλιούνται κι αγοράζονται.

Βλέπετε η παιδεραστία, ο βιασμός και παρόμοια εγκλήματα, διαπράττονται από άτομα ανεξαρτήτως φυλής, θρησκείας, τάξης, φύλου κλπ. Όμως το χρήμα αρκετές φορές γίνεται μέσο, που ο διεστραμμένος θα δοκιμάσει να ικανοποιήσει τις ορέξεις και τα πάθη του.

Η ΣΙΧΑΜΕΝΗ ΧΑΛΑΡΩΣΗ...

Υπάρχει μια φράση που δεν μπόρεσα ποτέ να κατανοήσω. Οχι το νοημα της. Δεν μπόρεσα να καταλάβω πως γίνεται πράξη. " Ξεπέρασε το" Η φράση κλειδί της επιβίωσης. Ο χρυσός κανόνας της ύπαρξής μας. "Ξεπέρασε το" Οτι και νάναι αυτό, πάει πέρασε. Αρχίζω να πιστεύω πως μου λείπει κάποιο βασικό ανθρώπινο γονίδιο γιατί "κολλάω" Κολλάω άσχημα και δεν μπορώ να το ξεπεράσω...

Βλέπω μια είδηση π.χ. για ένα κτήνος που βίαζε το παιδάκι του για χρόνια, και τα σχετικά ρεπορτάζ που αναλύουν όλες τις λεπτομέρειες μέχρι που το μαχαίρι να φθάσει τόσο βαθειά στο μυαλό που να πονάς... Να πονάς αφόρητα... Κοιτάζω δίπλα μου, και ο διπλανός μου κουνάει για λίγο το κεφάλι και το ξεπερνάει, κατεβάζει την επόμενη μπουκιά στο άνετο και αλλάζει θέμα.

Εγώ μένω κολλημένη εκεί, μια αηδία θα μου αφαιρέσει την ικανότητα να "γεύομαι" το οτιδήποτε για μέρες. Μια σιχασιά θα συνοδεύει τις καλημέρες και στο τέλος μια θλίψη θα με ακολουθεί  για πολύ καιρό... Κι οι ειδήσεις φρίκης συσσωρεύονται. Ερχονται κι άλλες κι άλλες από το πρωινό ξύπνημα μέχρι να κλείσει κάποιος τα μάτια το βράδυ, ειδήσεις φρίκης, απανθρωπιάς, αίμα, θάνατος, απίστευτα διεστραμμένη ανθρωπότητα...

Κι ο διπλανός τρώει την επόμενη μπουκιά σαν να μην τρέχει τίποτα...

Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση.. είναι γονιδιακό το θέμα. Υπάρχουν οι ξεκάθαρα σταρχιδιστές που σίγουρα γενιούνται με πρόσθετα γονίδια, υπάρχουν οι μεσαίοι συνήθεις άνθρωποι που τους τσιμπάει κάπου και περνάει κι υπάρχουν οι λιγότεροι που υποφέρουν... Που δεν έχουν  αίσθηση του χιούμορ, δεν μπορουν να "το ξεπεράσουν" και καταλήγουν καταθλιπτικοί, αυτοκτονικοί, ή στη καλύτερη περίπτωση απίστευτα οργισμένοι.. Υπάρχει και μια τελευταία μοντέρνα κατηγορία που έχουν πείσει τον εαυτό τους πως όλα αυτά δεν υπάρχουν είναι ένα παιχνίδι του μυαλού, και αισθάνονται - λένε - μακριά από όλα αυτά τα τιποτένια πραγματάκια που βασανίζουν τις ανώριμες προσωπικότητες...

Αύριο ποιοι θα έχουν σπίτια και περιουσίες στην Ελλάδα;

Του Δημήτρη Τσιμούρα


«Πιο γρήγορα, πιο δυνατά, πιο χαρούμενα να παίζουν οι ορχήστρες του Τιτανικού!
Να κρατήσουν οι χοροί, περισσότερα να γίνουν τα φεστιβάλ. Φτιάξτε τους και φεστιβάλ αχιβάδας και… αστροναύτες φτιάξτε τους!

Βραβεύστε τους, γλεντήστε τους, παραμυθιάστε τους, αναπλάστε τους, θολώστε τους το μυαλό, ΕΣΠΑ υπάρχουν! Να μην σκέφτονται!

Αερολογήστε όσο θέλετε! Υποσχεθείτε τους για το… μέλλον τα πάντα!

Προσοχή! Αυστηρά να τηρείται η νομιμότητα από τους ιθαγενείς και προπαντός να μην καταλάβουν ότι αύριο δεν θα έχουν τίποτα στην κατοχή τους».


Αύριο λοιπόν ποιοι θα έχουν σπίτια και περιουσίες στην Ελλάδα; Ένα ερώτημα που σε καμιά περίπτωση οι εκπρόσωποι των δανειστών στη χώρα μας, κυβέρνηση και μνημονιακή αντιπολίτευση, για ευνόητους λόγους όχι μόνο δεν θα ήθελαν να πάρει διαστάσεις αλλά δεν θα ήθελαν καν να τεθεί.

Όμως, παρόλο που στην ουσία το ερώτημα δεν τίθεται είναι υπαρκτό και αμείλικτο. Έτσι, κι ενώ ο κλοιός καθημερινά σφίγγει γύρω απ’ τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων, αυτοί αλλού προσπαθούν να στρέψουν την προσοχή μας. Στήνουν… καυγάδες», μεγεθύνουν θέματα που δεν μας αφορούν άμεσα, δίνουν υποσχέσεις για το… μέλλον!

Πότε με τα ψέματα, πότε με τη μισή αλήθεια, πότε μ’ άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε, σκιάζουν το δρόμο που μας υποχρεώνουν, ως… σωτήρες, να βαδίζουμε, για να μην έχουμε την αίσθηση πού μας οδηγεί, για να μην μπορούμε να δούμε την άλλη άκρη του τούνελ!


Μας λένε ψέματα ότι τάχα πέρασαν τα δύσκολα, ότι… περάσαμε τον κάβο, για να μας κρατήσουν καθηλωμένους σε αναμονή. Κατασκευασμένες ελπίδες και προσμονές, πάντα φυσικά στα πλαίσια της μνημονιακής τους… νομιμότητας», την οποία όλοι αυτοί, ασχέτως με το τι έλεγαν πριν, μας την προβάλουν ως τη μοναδική «λύση»!

Η Βενεζουέλα βγάζει στην σέντρα την Ελλάδα

Πέτρος Αργυρίου

Δεν έχει τίποτα να πει νοήμων πλάσμα για τη διαπραγματευτική τακτική των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ την οποία είχα πρωτοπεριγράψει σε σειρά κειμένων μου τον Φλεβάρη του 2015.

Οι τύποι πουλάνε τρέλα σε μας μα οι επικυρίαρχοι Γερμανοί  δεν αγοράζουν καθώς γνωρίζουν πολύ καλά ότι η ελληνική κυβέρνηση πάντα θα υποχωρεί προ των μεγάλων δόσεων, παραδίνοντας όσα τους ζητήθηκε και πολλά περισσότερα.

Υπάρχει μέθοδος στην τρέλα των Συριζανελ: Ξεπουλώντας τα πάντα και στεγνώνοντας τους πάντες πλην των μεγαλολαμογιών, φτιάχνουν το νέο προλεταριάτο, το οποίο θα είναι απόλυτα εξαρτημένο από την ανθρωπιστική βοήθεια της ΕΕ.


Οι αδίστακτοι κυβερνώντες αφού ρίξαν την κυβέρνηση του απεχθέστατου Σαμαρά, αδιαφορώντας για το ότι θα παίρναν την καυτή πατάτα ενός εν ενεργεία μνημονίου -δεν κρατιόντουσαν βλέπετε να ορμήξουν στην πίτα της κεντρικής πολιτικής εξουσίας με κάθε κόστος- συνεχίζουν ανεμπόδιστοι το έργο τους.

Καταστρέψαν τις έννοιες, τις ιδέες, το αντιστασιακό φρόνημα, φέραν το new speak τους και συνέχισαν με περισσό ζήλο αλλά με «βαριά καρδιά» το έργο των προκατόχων τους. Καρδιά τόσο βαριά που σχεδόν κανείς από τους βουλευτές τους δεν είχε το φιλότιμο να σηκωθεί απ την καρέκλα του και να κάνει το αυτονόητο: να παραιτηθεί καταγγέλοντας την κυβέρνηση των ψευτοαριστερών και ψευτοεθνικιστών δοσιλόγων. Και συγκαλύπτουν, αποπροσανατολίζουν, τρολάρουν, θριαμβολογούν για την κάθε συντριβή του ελληνικού λαού:


Τώρα, προληπτικά θα νομοθετήσουν, αν τους επιτραπεί, τη μείωση του αφορόληγητου και την κατάργηση της ύπουλης «προσωπικής διαφοράς» καταδικάζοντας εκατοντάδες χιλιάδες ακόμη συμπολίτες μας στην απόλυτη φτώχεια παρότι, για μια ακόμη φορά, μας είχαν τάξει: Κανένα νέο μέτρα. Η πουτανιά τους είναι όχι μνημονειωδώς μνημονιακή.


Όπως ενδεικτικά θριαμβολογούσε ο Κουρής: «Κλείνει η αξιολόγηση χωρίς ούτε ένα ευρώ περισσότερη λιτότητα.

Ο Τσαμπουκάς του Αλέξη … έφερε τη συμφωνία.

Δημιουργούνται 100.000 νέες θέσεις εργασίας»


Πριν τον ΓΑΠ, χλευάζαμε τη Βουλγαρία. Σήμερα, ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού περνάει πιο δύσκολα εδώ από ότι το αντίστοιχο κομμάτι του πληθυσμού στη Βουλγαρία.
Κάποτε χλευάζαμε τη Βουλγαρία.

Σήμερα η επιχειρηματικότητα είναι πιο βιώσιμη στη φτωχή Βουλγαρία.

Και τώρα, πάμε καρφί για να γίνουμε Βενεζουέλα.

Γίναμε οι κατσαρίδες της ιστορίας

Φίλε πιτσιρίκο,
Χτες θυμήθηκα μία μελαγχολική, αλλά απόλυτα πετυχημένη, ατάκα που μου έχει πει ένας καλός μου φίλος σε ανύποπτη στιγμή, αν και εκεί τη στιγμή μου φάνηκε πολύ αστεία. Αλλά μάλλον είναι από τις πιο σωστές κουβέντες που έχω ακούσει στη ζωή μου:

  

«Η γενιά μας είναι οι κατσαρίδες της σύγχρονης ιστορίας».

Αφού επιβιώνουμε στις συνθήκες που υπάρχουν αυτή την εποχή, μπορούμε να την βγάλουμε καθαρή σχεδόν σε οποιεσδήποτε συνθήκες.

Σαν τις κατσαρίδες, που θα επιβίωναν μέχρι και σε πυρηνικό πόλεμο.

Προφανώς και η ατάκα του φίλου μου δεν περιλαμβάνει την περίπτωση του πολέμου. Εκεί πάμε σε άλλη πίστα και κάθε σύγκριση πεθαίνει.

Αλλά, αν το καλοσκεφτείς για όλα τα υπόλοιπα, είχε δίκιο ο φίλτατος.

Ζήσαμε την ανεργία.

Πήγαμε σε αμέτρητες συνεντεύξεις, κυνηγώντας μία δουλειά της πλάκας για να βγάζουμε λεφτά λιγότερα και από όσα χρειάζονται για να επιβιώσεις.

Φάγαμε στη μάπα κάτι απίθανους τύπους στις συνεντεύξεις που κάνανε ερωτήσεις που ούτε σε κωμωδία δεν θα γραφόντουσαν.

Και μας κοιτάζανε με ένα ύφος υπερβολικά συγκαταβατικό.

Σχεδόν λύπησης, σαν να σου λέει «χάρη σου κάνω και μόνο που είσαι εδώ».

Αν και αυτοί είναι τελικά για λύπηση. Αλλά αυτό είναι μία άλλη συζήτηση.

Παρ’όλα αυτά διατηρήσαμε την ψυχραιμία μας. Και δεν τους φέραμε το τραπέζι στο κεφάλι.

Είδαμε γονείς, συγγενείς και φίλους να χάνουν τη δουλειά τους από τη μία μέρα στην άλλη. Και μαζί την αξιοπρέπεια της αυτοσυντήρησης.

Να παρακαλάνε για δανεικά όποιον ξέρουν. Όχι για να πληρώσουν ταξιδάκι στο Μπάνσκο.

Αλλά για να στείλουν τα παιδιά τους σχολείο και να πληρώσουν το νοίκι.

50 χρονών άνθρωποι να περιμένουν τη σύνταξη του παππού και της γιαγιάς, για να πάνε σουπερ μάρκετ.

Φόβος, άγχος, πείνα

του Προκόπη Μπίχτα

Σύμφωνα με την επιστήμη της ψυχοπαθολογίας ο φόβος είναι ένα αίσθημα με εντοπισμένη αιτία. «Φοβάμαι το αεροπλάνο», «φοβάμαι το κενό», «φοβάμαι το λιοντάρι» κ.λπ. Μόλις παρουσιαστεί το αίτιο του φόβου, ο οργανισμός τίθεται σε ετοιμότητα: εκκρίνεται αδρεναλίνη, οι καρδιακοί παλμοί αυξάνονται, οι αισθήσεις οξύνονται, η κούραση εξαφανίζεται. Για μια στιγμή ή για περισσότερη ώρα το άτομο καταπλήσσεται, δηλαδή ακινητοποιείται στη θέση του, «παγώνει». Αυτό είναι μια αντίδραση που έρχεται από τα πανάρχαια χρόνια, όταν ο άνθρωπος «πάγωνε» στη θέση του, στη θέα ενός επικίνδυνου θηρίου ώστε να μη γίνει αντιληπτός. Μόλις περνούσε η στιγμή της καταπληξίας, ο άνθρωπος το έβαζε στα πόδια ή αμυνόταν όταν ήταν αποκλεισμένη κάθε οδός διαφυγής. Η άμυνά του ήταν σπασμωδική, χωρίς σχέδιο και είχε σαν σκοπό περισσότερο να βρει τρόπο να ξεφύγει και λιγότερο να τρέψει το θηρίο σε φυγή, ή να το σκοτώσει.

Όταν η έκκριση της αδρεναλίνης ξεπερνάει ορισμένο όριο η καρδιά δεν αντέχει και επέρχεται ο θάνατος («πέθανε από φόβο»).

Η πρόκληση φόβου στους λαούς έχει πολύ σημαντικό ρόλο στη διατήρηση των εκμεταλλευτικών καθεστώτων. Ο φόβος της αστυνομίας, του στρατού, της σύλληψης, του χτυπήματος έχει σαν σκοπό τον εκφοβισμό και την αδρανοποίηση των καταπιεσμένων. Οι σειρήνες στην διαδήλωση, οι καπνοί, οι χειροβομβίδες κρότου-λάμψης, τα χημικά, τα χτυπήματα από τους αστυνομικούς, οι προσαγωγές και οι συλλήψεις αποσκοπούν στο να διαλύσουν τους συμμετέχοντες λόγω του φόβου που προκαλούν και να τους αποθαρρύνουν από το να συμμετέχουν στην επόμενη διαδήλωση. Τα ΜΜΕ αναλαμβάνουν τον ρόλο να σπείρουν τον φόβο στους τηλεβλεψίες και να καταστείλουν τυχόν πρόθεσή τους να συμμετέχουν σε τέτοιου είδους δράσης δείχνοντας συνεχώς, για μέρες και νύχτες εικόνες βίας και καταστροφής.

Διδάγματα από μια κρίση (που δεν θα πάρουμε)

Φίλε Πιτσιρίκο, νομίζω ότι σήμερα κάποια επιπλέον πράγματα ξεκαθάρισαν. Το πρώτο είναι πως η Βρετανία –έχοντας νωπό το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος– δεν βιάζεται, αν και ενδιαφέρεται σφόδρα, να έρθει σε συμφωνία με την Αγία Γερμανική Αυτοκρατορία.

Τόσο ο Κάμερον όσο –πολύ περισσότερο– κι ο Όσμπορν ξεκαθάρισαν ότι η Βρετανία θα είναι αυτή που θα αποφασίσει την ώρα και την στιγμή όπου θα ενεργοποιήσει το άρθρο 50 του καταστατικού της ΕΕ.

Σε αντίθεση με τους γιαλαντζί αριστερούς του Προτεκτοράτου, το Λονδίνο γνωρίζει καλά ότι ο χρόνος κυλάει υπέρ του.

Φυσικά και δεν είναι ηλίθιοι οι Βρετανοί να πιστεύουν πως οι ίδιοι θα μείνουν αλώβητοι σε αυτό το παιγνίδι, ξέρουν όμως ότι οι απώλειες του αντιπάλου θα είναι πολύ μεγαλύτερες και γνωρίζουν επίσης πως οι ίδιοι έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να αναρρώσουν ευκολότερα από αυτούς.

Κι έχουν πολλούς λόγους να το πιστεύουν αυτό ιδίως σήμερα που δύο «άσχετα» μεταξύ τους γεγονότα ήρθαν να γείρουν την πλάστιγγα προς το μέρος τους και να αυξήσουν σημαντικά τις πιθανότητες ενός συμβιβασμού με την ΕΕ που θα είναι προς όφελος των Εγγλέζων.

Το πρώτο από τα δύο αυτά γεγονότα είναι η κερδοσκοπική επίθεση του Τζώρτζ Σόρος όχι στην στερλίνα και στην βρετανική χρηματοπιστωτική βιομηχανία αλλά στην πολυαγαπήμενη μας Deutsche Baaam!

Ο Σόρος λέγεται ότι έβγαλε γύρω στα 10 εκατομμύρια δολάρια ποντάροντας 100 στην πιθανότητα να πέσει η μετοχή της Deutche Bank.

Tα κορίτσια συζητάνε μόνα η δυό-δυό

Τα δύο όμορφα κορίτσια, λίγο πάνω από τα τριανταπέντε, ήρθαν το ένα πίσω από το άλλο και κάθισαν στο διπλανό μου τραπέζι. Περίμενα τον συνάδελφο μου τον Μάκη, που συνήθως φεύγει καθυστερημένα από το γραφείο. Και όταν περιμένω κάποιον, αντί να παίζω με το κινητό μου προτιμώ να χαζεύω τους άλλους ανθρώπους. Όταν μάλιστα είναι και κορίτσια, σαν και αυτά που ήρθαν δίπλα μου.

Και μάγος να μην είσαι, όταν ακούς την μία να λέει στην άλλη «Πω, πω, καθόλου δεν άλλαξες» ή «Και εσύ το ίδιο είσαι. Όπως τότε στην σχολή», δεν μπορεί παρά να καταλάβεις, ότι είχαν χρόνια να συναντηθούν.


Αν τις βλέπεις κιόλας να αγκαλιάζονται και να κοιτάει η μια την άλλη από την κορυφή μέχρι τα νύχια, υποψιάζεσαι ότι θα ακούσεις τα πάντα.


Έπινα τον καφέ μου ρίχνοντας λοξές ματιές στο διπλανό τραπέζι.
Περίμενα να αρχίσουν, να λένε τα δικά τους.


«Ε, δεν το φανταζόμουνα» είπε η μια από τις δύο, μια λεπτή κοπέλα που φορούσε ένα μπλε ταγιέρ με άσπρο πουκάμισο και μαύρες γόβες. Ήταν αυστηρή στην εμφάνιση και σίγουρα θα ερχόταν στο ραντεβού μετά από την δουλειά της.


«Έπρεπε βρε να δω το αίτημα ρύθμισης του δανείου σου, για να συναντηθούμε;» συνέχισε. «Λέω, δεν μπορεί, αυτή θα είναι από το Φυσικομαθηματικό. Θα της τηλεφωνήσω και, αν με θυμάται, έχει καλώς».

Για μία κοινωνία που έχει πάθει εγκεφαλικό

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
Μιας και δεν έχεις διάθεση να γράψεις είπα να αντι-γράψω εγώ παρακάτω κάποια λόγια του Χρόνη Μίσσιου από μία συνέντευξη του πριν 4 χρόνια.
Το δικό μου συμπέρασμα : ότι η κοινωνία μας και κάθε κοινωνία δεν έχει συνέλθει ακόμα από αυτό το εγκεφαλικό. Τα υπόλοιπα συμπεράσματα δικά σας!
  

Χρόνης Μίσσιος:
«Η κρίση που περνάμε, είναι πολυεπίπεδη, δεν είναι μονάχα οικονομική. Oυσιαστικά είναι κρίση αξιών και χρεοκοπίας του λογοκρατούμενου και τεχνοκρατικού πολιτισμού μας. Τους κινδύνους για την οικολογική κρίση, πια, του πλανήτη, δεν τους αμφισβητεί κανείς, και όλο και περισσότεροι άνθρωποι συνειδητοποιούν την ανάγκη να στρατευτούν σε τέτοιου είδους προσπάθειες για να σώσουν ή να βελτιώσουν το περιβάλλον. Αυτό, όμως, είναι το ένα μέρος: Ο περιβαλλοντολογικός ακτιβισμός. Διότι στην πραγματικότητα υπάρχουν δύο περιβάλλοντα:
Το ένα είναι το φυσικό περιβάλλον και το άλλο είναι το κοινωνικό περιβάλλον, το ανθρώπινο περιβάλλον.
Το πρόβλημα προκύπτει από το γεγονός, ότι το ανθρώπινο περιβάλλον είναι οργανωμένο κατά τέτοιο τρόπο και δρα κατά τέτοιο τρόπο, ώστε καταστρέφει το φυσικό περιβάλλον. Συνεπώς για να διατυπώσουμε ένα οικολογικό αίτημα, που θα σημαίνει την σωτηρία του πλανήτη και συνεπώς της ζωής πάνω σε αυτόν, πρέπει να προσπαθήσουμε να δούμε πως θα ανατρέψουμε τις πρακτικές που οδηγούν στην καταστροφή του και πως θα οδηγηθούμε σ’ έναν βαθύτερο κοινωνικό μετασχηματισμό, ο οποίος θα αποκαταστήσει τη φυσική σχέση του ανθρώπου με τη φύση.
Αυτό σημαίνει, μια εξανάσταση της ανθρώπινης συνείδησης, σημαίνει μια καθημερινή απόκρουσητης βαρβαρότητας του συστήματος και μιας διαφορετικής τοποθέτησης στη συμπεριφορά του ανθρώπου απέναντι σε αυτά τα προβλήματα. Και αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο. Γιατί αυτή τη κουλτούρα, ότι ο άνθρωπος είναι ο κυρίαρχος του πλανήτη, και ότι ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο και τον διόρισε κυρίαρχο του πλανήτη και του είπε ότι: «όλα αυτά είναι δικά σου», την κουβαλάμε από τα γεννοφάσκια μας!
Πρέπει να απαλλαχτούμε από τις θεωρίες του ανθρωποκεντρισμού, όπως και από τις αφελείς θεωρίες της θρησκείας και όλων αυτών των πραγμάτων. Αλλά κυρίως, πρέπει να αντιληφθούμε ποια είναι η ουσία και το νόημα της ζωής! Δηλαδή, δεν γίνεται αντί να ζούμε, να προσπαθούμε να επιβιώσουμε!
Κάθε πλάσμα έρχεται στον κόσμο με δικαιώματα, με δυνατότητες, να ζήσει τη ζωή του, να χαρεί, να είναι χορτάτο, να καλύπτει τις ανάγκες του, κλπ. Αλλά ο άνθρωπος έρχεται σ’ έναν κόσμο, όπου εκτός από τους πορφυρογέννητους, δεν ξέρει που πάει και τι κάνει, και πώς να ζήσει.
Ταυτόχρονα αυτή η ολιστική οικολογία- οικολογική αντίληψη, η οποία δεν ασκείται μόνο σ’ έναν οικολογικό ακτιβισμό αλλά βλέπει και θέλει και παλεύει να αναστρέψει τις καταστροφικές δομές του συστήματος και να εδραιώσει έναν καινούριο πολιτισμό, είναι σημαντική γιατί είναι η μόνη διαδικασία η οποία απαιτεί όχι την υπακοή ή την υποταγή των ανθρώπων σε μια πίστη ή σε μια ιδεολογία αλλά απαιτεί την αφύπνιση της συνείδησής του και την κατανόηση του νοήματος της ζωής.
Η ζωή είναι ένα χάρισμα. Είναι ένα χάρισμα που μας δίνεται μια φορά. Μια φορά! Και πρέπει να το χαρούμε, πρέπει να το δωρίσουμε, πρέπει να το ζήσουμε!

Κωλοχώρι

Γιάννης Λαζάρου

Από εδώ το Αριστεροχώρι, από εκεί το Δεξιοχώρι, πιο πέρα το Πασοκοχώρι και παραπέρα το Ναζιστοχώρι. Το παιχνίδι έχει τελειώσει, η χώρα τελεί και θα τελεί υπό κατοχή και ακόμη οι Έλληνες ψάχνουν ταμπέλα να βάλουν για να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους τα οποία τελειώνουν πάντα με την λέξη "λεφτά". 

Για να δούμε ποια ταμπέλα θα φορεθεί αυτή την σεζόν! Του Αριστεροχωρίτη ή του Δεξιοχώριτη; Ποιος μάς τάζει περισσότερα; Ποιος μάς υπόσχεται ότι και με λίγο λιγότερο μισθό, σύνταξη, επιδότηση,  τα οφίτσια δεν θα τα χάσουμε ολοκληρωτικά; 

Όλη η Ελλάδα είναι πλέον ένα Κωλοχώρι του οποίου οι κάτοικοί του έχουν βγάλει τα πιο απίστευτα κρυμμένα απωθημένα και κόμπλεξ τους που τα έκρυβαν επί δεκαετίες κάτω από την ειρηνική, καλοβολεμένη, σίγουρη και δεδομένη ζωούλα τους. 

Μην αρχίσουμε πάλι για τις εξαιρέσεις διότι σε αυτό το Κωλοχώρι όταν μιλάς για εξαίρεση το 100% θεωρεί ότι αναφέρεσαι στο πρόσωπό του. Οι εξαιρέσεις πάντα εκτός του Κωλοχωρίου ήταν και πριν την κρίση που τάραξε την ζωή των Κωλοχωριτών, πόσο μάλλον τώρα. Οι εξαιρέσεις δεν ασχολούνται με ταυτότητες όταν η χώρα είναι υπό κατοχή αλλά ψάχνουν τρόπους να τραβήξουν από τον τάφο οτιδήποτε αξίζει κι ας ξέρουν ότι είναι μία μάχη που θα χαθεί, όπως και τόσες που χάθηκαν στον καιρό της Ελληνικής Ευδαιμονίας. 

Σε αυτό το Κωλοχώρι με πρωθυπουργό σήμερα τον Αρχικωλοχωρίτη Τσίπρα και αύριο τους Αρχιδοκωλοχωρήτες Κούλη ή Σούλη ή Μπούλη το πόπολο δεν ξέρει τι του γίνεται. Αλλού βαράν τα όργανα κι αλλού χορεύουν οι νύφες διότι κάθε πολίτης στην Ελλάδα επιδιώκει να είναι η νύφη της παρέας. Το τι επαναστάτες, ινστρούχτορες, σωτήρες, ξερόλες, αναλυτές, μελλοντολόγοι γεννήθηκαν σε τούτο το Κωλοχώρι μέσα σε έξι χρόνια δεν λέγεται. Όλοι τους βέβαια στα προ κρίσης χρόνια χωμένοι στα Κομματοχώρια τους ήταν, και αν τολμούσες να μιλήσεις ή να αντισταθείς σε έργα της τότε Δημοκρατίας τους, σε πέρναγαν από γενεές δεκατέσσερις. 

Το πανερόμετρο

by To Skouliki Tom

Σοκαρισμένη είναι η ελληνική κοινωνία με την αποκάλυψη ότι υπάρχουν ακόμα νυχτερινά κέντρα όπου πετιούνται λουλούδια με το κοντέινερ και γίνονται λογαριασμοί χιλιάδων ευρώ από συμπολίτες μας που αντιστέκονται ακόμα στις σταλινικές τακτικές της Κυβέρνησης.

Η αποκάλυψη έγινε τη νύχτα του Σαββάτου όταν κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο μια φωτογραφία από την πρεμιέρα του Παντελή Παντελίδη, με τον καταξιωμένο αοιδό να στέκεται δίπλα σε ένα βουνό από γαρύφαλλα, οπότε ξεκίνησαν στα σόσιαλ μίντια οι γνωστές ευχές: «Μνημόνια για πάντα», «Κιμ πάτα το κουμπί» κτλ.

Πολύ λογικό αυτό. Επειδή δηλαδή ένα μικρό κομμάτι του ελληνικού λαού, που δεν έχει πάρει πρέφα τι συμβαίνει γύρω του, τα σπάει στον Παντελίδη, ένα άλλο μεγαλύτερο κομμάτι καταδικάζει τη ρίψη λουλουδιών στα σκυλάδικα και εύχεται μνημόνια μέχρι να δύσει ο ήλιος.

Μα επί μνημονίων σκορπάνε λεφτά στα μπουζούκια και διανυκτερεύουν στα πεζοδρόμια για ένα ζευγάρι παπούτσια, ρε τούβλα! Μήπως έσκισε ο Αλέξης το μνημόνιο και δεν το πήρα χαμπάρι; Τι νομίζετε; Ότι είμαστε όλοι μαζί ενωμένοι μια χαρούμενη κοινωνία που βιώνει την κρίση το ίδιο στο πετσί της;

Αυτή η λογική που πετάει στο ίδιο καζάνι τα σαλεμένα που στήνονται σε ουρές για ένα Balmain με τον άνεργο που τα βγάζει πέρα με τα 360 ευρώ του επιδόματος, είναι ακριβώς ίδια με τη λογική των φιλελέδων που δεν έβλεπαν καμία κρίση μέχρι πέρσυ και τώρα ουρλιάζουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μάς έκανε Ουγκάντα.

Καταλαβαίνω ότι το θέαμα με τα λουλούδια που κοντεύουν να πνίξουν τον τραγουδιστή είναι αποκρουστικό για κάποιους – και για μένα - αλλά ας μην παριστάνουμε ότι υπήρχε ποτέ περίπτωση τα χιλιάδες ευρώ που δαπανήθηκαν προχθές στην πίστα να δίνονταν σε κάποια δομή αλληλεγγύης για τους πρόσφυγες ας πούμε.

Αν δε γίνονταν πανέρια, θα γίνονταν κοκτεϊλάρες με παπάγια και σμέουρα.

Από την άλλη, δε δέχομαι ούτε το επιχείρημα που μιλάει για το «δικαίωμα» του οποιουδήποτε να χαλάει τα λεφτά του όπως θέλει. Όχι, φίλοι μου. Κανένα τέτοιο «δικαίωμα» δεν υπάρχει. Με κάτι τέτοιες επικλήσεις στο «δικαίωμα» του καθενός να κάνει ό,τι του καυλώσει φτάσαμε εδώ που φτάσαμε.

Νεοφεουδαλισμός, το άκρων άωτον του καζινοκαπιταλισμού

Η υπόθεση είναι αναντίρρητη:  Η ανισοκατανομή του πλούτου τα τελευταία χρόνια αυξάνεται.

 

Μόλις το 1% του παγκοσμίου πληθυσμού κατέχει πλέον το 48% του παγκοσμίου πλούτου.

Οι 85 πλουσιότεροι άνθρωποι του πλανήτη σήμερα κατέχουν όσο συνολικά οι 3.5 δισεκατομμύρια φτωχότεροι άνθρωποι του πλανήτη.

 

Τι στο διάολο έχει συμβεί;

Η «παγκοσμιοποίηση» αύξησε τον παγκόσμιο πλούτο. Και σταδιακά αύξησε την ανισοκατανομή του καθώς το όπλο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, ο νεοφιλελευθερισμός, απομάκρυνε ανεπιθύμητα κρατικά εμπόδια όπως κρατικούς ελέγχους, εποπτεία και περιοριστικούς νόμους και ρυθμίσεις.

 

Αυτή η διαδικασία είχε μια εσωτερική εναρκτήρια στιγμή:

Την κρυπτονεοφιλελεύθερη περίοδο Clinton, καταργείται ο νόμος Glass-Steagall που διαχώριζε τις τράπεζες από τις ασφαλιστικές εταιρίες.

 

Η πτώση αυτού του τείχους οδηγεί σε μεγατραπεζικά συσσωματώματα όπου τα στεγαστικά δάνεια κι οι υποθήκες γίνονται μια σούπα και παραγοντοποιούνται, κάτι που τελικά οδήγησε στη φούσκα των στεγαστικών και την οικονομική κρίση του 2006, κρίση που ξεπεράστηκε χάρη στη δυνατότητα της FED να τυπώνει πακτωλό δολαρίων χωρίς να υπόκειται σε πληθωριστική τιμωρία όπως θα συνέβαινε για οποιαδήποτε άλλη χώρα πλην των ΗΠΑ.

 

H Παγκόσμια Κρίση βαθαίνει

Στις 25 Οκτωβρίου ανακοίνωσα το τέλος εποχής, ρωτώντας πρώτα την τρέχουσα ιστορία.

Το αιτιολόγησα ως εξής: «Ένας νέος ιστορικός κύκλος ανοίγει, πάλι φαύλος, γεμάτος από τα τραύματα της προηγούμενης περιόδου όπου τα συμπτώματα θα γίνουν αιτίες.»

 

Τέσσερα μεγάλα συμβάντα έχουν έκτοτε συμβεί που αλλάζουν το ρουν της ιστορίας επιβεβαιώνοντας την ανακοίνωση μου: 1)Το τρομοκρατικό χτύπημα στο Παρίσι, 2)η κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους από την Τουρκία, 3)η αλλαγή των κανόνων του ΔΝΤ για στάση πληρωμών στην περίπτωση της Ουκρανίας ως ένα ακόμη οικονομικό όπλο κατά της Ρωσίας και 4) η κατάρρευση του Λατινοαμερικανικού μπλοκ με την Αργεντινή και τη Βενεζουέλα να πέφτουν ξανά στα νύχια του νεοφιλελευθερισμού και προφανώς της Αμερικής με τη Βενεζουέλα να έχει πέσει θύμα του πολέμου των τιμών του πετρελαίου από τους Σαουδάραβες, ενός πολέμου που ανέχτηκαν οι ΗΠΑ για λόγους που ήδη έχουμε περιγράψει.

 

Ελλάδα γιοκ

Στην Ειδομένη μετά τους φράχτες που σήκωσαν τα Σκόπια η καταστολή αυξάνεται διαρκώς. Και η βία δεν προέρχεται μόνο από τη σκοπιανή αστυνομία. Χθες οι μετανάστες έθεσαν ουσιαστικά τους πρόσφυγες υπό ομηρία: Ή θα περάσουμε όλοι μαζί ή κανένας.

 

Η οραματική αντίληψη των πραγμάτων δίνει τη θέση της σε έναν απάνθρωπο ρεαλισμό.

 

 Ο Τσιπραστείος, ο πρωθυπουργός που έκανε όλα τα όχι του ναι σε όλα, υπό την ανεπίσημη απειλή από την πλευρά της ΕΕ για προσωρινή αποβολή της Ελλάδας από τη συνθήκη Σένγκεν, επέτρεψε στη Frontex να αποκτήσει αυξημένες αρμοδιότητες στο μεταναστευτικό/προσφυγικό εντός της Ελλάδας.

 

Το χαν δηλώσει από πολύ νωρίτερα άλλωστε Ευρωπαίοι αξιωματούχοι: Δεν νοείται  χώρα μέλος της συνθήκες να μην μπορεί να ελέγξει τα δικά της σύνορα, υπονοώντας με διπλωματικό τρόπο ότι μια τέτοια χώρα δεν νοείται να χει δικά της σύνορα.

 

Δεν θα αργήσουν να ρθουν και οι κοινές περιπολίες με την Τουρκία.

 

Πέρα από την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας στην χάραξη της οικονομικής πολιτικής, έρχεται με γοργά βήματα και η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας και σε γεωπολιτικό επίπεδο.

 

Ο Τσίπρας δοκίμασε να συνδέσει το χρέος με το προσφυγικό και πήρε τα αρχίδια του σε λαδόκολλα.

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΕΡΝΟΥΝ ΚΑΛΑ…

Πόσο γελοίο ακούγεται... Υπάρχουν ακόμα ηλίθιοι που μετράνε τη ζωή με το αν είναι γεμάτη μια καφετέρια.. Υπάρχουν ακόμα ανόητοι που θεωρούν καλά το ότι είναι εντάξει με τις τράπεζες και την εφορία. Πως καλά είμαστε ακόμα γιατί ένα κομμάτι μπορεί ακόμα και τη βγάζει καθαρή μέσα στο μεγάλο σφαγείο. Επειδή δεν έχει έρθει η σειρά τους. Επειδή ο χασάπης τους έχει ακόμα στη κατάψυξη να σιτέψουν καλά... 

Όχι δεν περνάμε καλά. Γιατί πίσω από το γέλιο στη καφετέρια και το χαβαλέ διακρίνεις τα άφτιαχτα δόντια που αρχίζουν και σαπίζουν ένα ένα κι έχει μπει ο οδοντίατρος στη λίστα των αχρείαστων ειδών. Όχι δεν περνάμε καλά γιατί τα στημένα αυτοκίνητα στο βενζινάδικο βάζουν 5 και 10 ευρώ βενζίνη. Γιατί βάφεσαι και φτιάχνεσαι για το ραντεβουδάκι αλλά στο σπίτι οι υπόλοιποι θα τη περάσουν με κουβέρτα δίπλα σε ένα αερόθερμο του κ@λου γιατί και το πετρέλαιο είναι στην ίδια λίστα με τον οδοντίατρο, εκείνες τις εξετάσεις που αναβάλεις, το φαΐ ποιότητας, το φρεσκάρισμα στο σπίτι που αρχίζει και βγάζει μούχλα, και σιγά σιγά τα υπόλοιπα είδη ενός "πολιτισμένου κόσμου" που θα μπουν στην ίδια λίστα σαν περιττές δαπάνες. 

Όχι δεν περνάμε καλά γιατί αυτό το νεαρό παιδί χώθηκε κάπου με τρία κατοστάρικα αλλά δεν έχει όνειρα. Πάει να πιει το ποτάκι του μόλις καβατζώσει ένα μεροκάματο γιατί νιάτο είναι, αλλά μέχρι εκεί φτάνουν τα όνειρα του. Μερικά 24ωρα μπροστά και πολύ λέω. Οχι δεν περνάμε καλά γιατί στο παππού δώσανε κάτι κ@λογενόσημα αγνώστου προελεύσεως που δεν τα ξέρει ούτε η μάνα τους, τον τυλίξαμε και με μια κουβέρτα να μη ξεπαγιάζει και τελικά.. μας έμεινε... Όχι δεν είμαστε καλά γιατί όλη αυτή η κίνηση είναι ανθρώπων που δεν ελπίζουν σε τίποτα πια, δεν έχουν τίποτα αλλά δεν είναι κι ελεύθεροι. Ξυπνάνε και κοιμούνται με τη σκέψη τι θα είναι η έλλειψη της επόμενης μέρας. Αν θα κάνουν αυτό αντί για εκείνο. Γιατί πλέον δεν έχουμε τη πολυτέλεια να τα κάνουμε και τα δυο ακόμα κι αν αυτά είναι βασικές ανάγκες.

Η Ισλανδία καταδίκασε 26 τραπεζίτες με 74 χρόνια φυλάκισης, για την οικονομική της κρίση

Με μια κίνηση που θα κάνει το κεφάλι πολλών καπιταλιστών να εκραγεί αν συνέβαινε αλλού, η Ισλανδία μόλις καταδίκασε τον 26ο τραπεζίτη στη φυλακή για το ρόλο του στην οικονομική κατάρρευση του 2008.

Με δύο ξεχωριστές αποφάσεις, του Ισλανδικού Αρείου Πάγου και του Επαρχιακού Δικαστηρίου του Ρέικιαβικ, πέντε κορυφαίοι τραπεζίτες από την  Landsbankinn και την Kaupping – τις δύο μεγαλύτερες τράπεζες της χώρας – κρίθηκαν ένοχοι για την χειραγώγηση της αγοράς, την υπεξαίρεση, καθώς και την παραβίαση των υποχρεώσεων πίστης. Οι περισσότεροι από αυτούς έχουν καταδικαστεί σε φυλάκιση για δύο έως πέντε χρόνια. Η μέγιστη ποινή για οικονομικά εγκλήματα στην Ισλανδία είναι έξι χρόνια, παρόλο που το Ανώτατο Δικαστήριοαυτή τη στιγμή άκουσε επιχειρήματα για να εξετάσει την επέκταση ποινών πέραν της μέγιστης.

Μετά τον Τρίτο Πόλεμο…

Βαδίζουμε ολοταχώς προς την παγκοσμιοποιημένη καπιταλιστική σοβιετία. Από τον αντίστροφο δρόμο όμως. Όχι με την κρατικοποίηση των επιχειρήσεων αλλά αρχικά με τη μετατροπή των κρατών σε επιχειρήσεις, και τελικά με την αντικατάστασή τους από τις ικανότερες να διαχειριστούν ανθρώπινο δυναμικό και φυσικούς πόρους πολυεθνικές

 

του Γιάννη Μακριδάκη

Τα κράτη ως οντότητες θα υφίστανται πλέον για λόγους τυπικής διοικητικής διαίρεσης, επίσης για διατήρηση του πολύ χρήσιμου, ιδίως όταν τεχνηέντως διαστέλλεται σε καιρούς κρίσεων, εθνικοπατριωτικού αισθήματος ενός ικανού να διεγείρει τα συντηρητικά ένστικτα των κοινωνιών ποσοστού απαιδεύτων, και, τέλος, για τον προσεταιρισμό μέσω χρηματισμού, με λεφτά φυσικά των φορολογούμενων πολιτών, μιας στρατιάς πολιτικών, στρατιωτικών, δικαστικών, αστυνομικών, ελεγκτικών και θρησκευτικών υπηκόων της νέας τάξης.

Δημόσια σφαίρα και αδιέξοδα

Μόνη θετική όψη της κρίσης αποτελεί το γεγονός ότι αυτή που ζούμε είναι, στην ουσία, μια εποχή μετάβασης. Μοιάζει σιγά σιγά ένα κόσμος να πεθαίνει κι ένας καινούργιος να γεννιέται μέσα σε κλυδωνισμούς, αίματα, δάκρυα και πόνους. Μαζί με την Ελλάδα, η Ευρώπη αλλά και ολόκληρη η ανθρωπότητα βρίσκεται σε μια τεράστια αναστάτωση. Ό,τι παλαιότερα φάνταζε σταθερό, αδιαμφισβήτητο, καθιερωμένο, φθείρεται, καταρρέει (αργά ή απότομα) και τη θέση του παίρνουν νέα σχήματα, άλλες ρυθμίσεις ίσως ακόμα αβέβαιες, ρευστές και αδοκίμαστες, ωστόσο νέες και ελπιδοφόρες.