Καλά χριστούγενα κύριε Λώρενς

Κι ενώ το ελληνοσύμπαν βγάζει τα προερχόμενα από τις ενδοοικογενειακές συγκρούσεις απωθημένα του στις δηλώσεις Μποφίλιου, η κυβέρνηση του προετοιμάζει ένα δωράκι βόμβα.

Σας είχαμε ενημερώσει για το τι είναι το μνημόνιο 4 που πάρθηκε φέτος εν είδει ασφαλιστικής δικλείδας για τους δανειστές για να κλείσει μία και μόνο αξιολόγηση.
Την πρωτοχρονιά λοιπόν έρχεται στους συνταξιούχους το ραβασάκι με τη νέα τους σύνταξη που τους ειδοποιεί ότι έχουν ένα μόλις χρόνο ακόμη οικονομικής ζωής.

Με βάση τον νόμο του συνταξιοφάγο Κατρούγκαλου και σύμφωνα με τις απαιτήσεις των δανειστών, η συντριπτική πλειοψηφία των συντάξεων θα κοπούν μαχαίρι κατά 18%.

Οι περισσότεροι συνταξιούχοι θα χάσουν εισοδήματα από 4000 για ότι έχει απομείνει από τους υψηλοσυνταξιούχους εως 800 ευρώ τον χρόνο για τις συντάξεις πείνας των 400 ευρώ.

Να το κάνουμε πιο λιανά: Συνταξιούχος παίρνει το κοινωνικό μέρισμα των 400 ευρώ. Γιούπι. Θα φάμε γαλοπούλα. Αλλά μόνο για φέτος. Γιατί του χρόνου τέτοια εποχή το ληστρικό κράτος θα του παίρνει μόνο από την φτωχοδιαβολοσύνταξη του 800 ευρώ κάθε χρόνο μέχρι το τέλος της μίζερης ζωής του.

Και δεν είναι αρκετό:
Φέτος ενδέχεται να πέσει το αφορολόγητο στα 6700 ευρω. Κάθε ευρώ πάνω από αυτό φορολογείται με 22%.

Για να καταλάβετε για τι είδους μακελειό μιλάμε: πάρτε ένα συνταξιούχο των 900 ευρώ: Δεν είναι πολλά τα λεφτά για έναν άνθρωπο που φαγε όλη τη ζωή του στα μεροκόμματα.
Αυτός χάνει το 2019 περίπου στα 2000 χιλιάδες ευρώ από τον Κατρούγκαλο και γύρω στα 800 ευρώ από τη μείωση του αφορολόγητου.

ΧΑΝΕΙ ΤΡΕΙΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΑ Η ΣΥΝΤΑΞΗ ΤΟΥ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙ ΣΤΑ 670 ΕΥΡΏ.

Κι αυτά μόνο για το 19.

Το 20 τ' αφορολόγητο πέφτει στα 5000. Άλλη μισή σύνταξη χάνεται.

Στην Ελλάδα γράφτηκε το κείμενο για το Ασφαλιστικό!

Ο υπουργός Εργασίας, Γιώργος Κατρούγκαλος, δήλωσε, κατά τη συνάντησή του με τον Προέδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο, πως νιώθει καλά γιατί το κείμενο για το Ασφαλιστικό γράφτηκε εδώ και δεν ήρθε μεταφρασμένο.  

Και το πρωτόκολλο παράδοσης της Ελλάδας στους Γερμανούς τον Απρίλιο του 1941 γράφτηκε στην Ελλάδα αλλά δεν ξέρω κάποιον που να είναι περήφανος για αυτό.

Εκτός βέβαια, από τον Γεώργιο Τσολάκογλου -τότε αντιστράτηγο και μετέπειτα δωσίλογο πρωθυπουργό-, ο οποίος έγραψε στα απομνημονεύματά του για την υπογραφή της παράδοσης:

«Ευρέθην αντιμέτωπος ιστορικού διλήμματος: Ή ν’ αφήσω να συνεχισθή ο αγών και να γίνη ολοκαύτωμα, ή υπείκων εις τας παρακλήσεις όλων των ηγητόρων του στρατού ν’ αναλάβω την πρωτοβουλίαν της συνθηκολογήσεως… ‘Τολμήσας’ δεν υπελόγισα ευθύνας… Μέχρι σήμερον δεν μετενόησα δια το τόλμημά μου. Τουναντίον αισθάνομαι υπερηφάνειαν.»
Σας θυμίζουν κάτι αυτές οι φράσεις του δωσίλογου Γεωργίου Τσολάκογλου περί «ιστορικού διλήμματος»;

Οι εργατοώρες σου για ένα επίδομα τάφου

 

του Γιάννη Λαζάρου

 

Αναρωτιέται κανείς αν τελικά ήταν κανονικά διορισμένες οι κυβερνήσεις της χώρας απευθείας από τους δανειστές χωρίς το πρόσχημα της εκλογικής πλειοψηφίας πόσο χειρότερα θα ήταν τα πράγματα από αυτά που ήρθαν και έρχονται. 

Τι χειρότερο για τον ελληνικό λαό θα μπορούσε να κάνει ένα ευρωπαϊκό  επιτελείο μάνατζερς στο υπουργείο του Κατρούγκαλου, από αυτά που κάνουν οι ίδιοι οι εκλεγμένοι; 

 

Έχει συνειδητοποιήσει κανείς από τα πολιτικά όντα που κατοικοεδρεύουν στην χώρα πως το ασφαλιστικό που αλλάζουν τα κωθώνια για την σταθεροποίηση του συστήματος συντάξεων, όπως κοροϊδεύουν τον κόσμο, ότι είναι όλο στον αέρα; Έχει συνειδητοποιήσει κανείς ότι "εθνική σύνταξη" έτσι όπως την έχουν προσδιορίσει με νόμο οι προηγούμενοι εκλεγμένοι κυβερνήτες δεν είναι σύνταξη αλλά κοινωνικό επίδομα; Έχει καταλάβει κάποιος από τα οικονομικά μυαλά που παπαγαλίζουν ηλιθιότητες καθημερινά στα τηλεοπτικά παράθυρα ότι το κοινωνικό επίδομα για ένα κράτος δεν είναι ποτέ σταθερό και ποτέ σίγουρο; 

 

Δεν υπάρχει εθνική σύνταξη από την στιγμή που δεν μπορεί να καλυφθεί απευθείας από τον Φορέα από τον οποίο χρηματοδοτείται και για τον Φορέα που πρέπει να χρηματοδοτήσει. Για τον λόγο αυτό όλα τα επιδόματα που δινόταν μέσω συντάξεων ήταν τα πρώτα που συνταγματικά μπορούσαν να κοπούν και κόπηκαν. Κατά τον ίδιο τρόπο "εθνική σύνταξη" είναι ένα σπίτι που δεν έχει ούτε θεμέλιο, ούτε τσιμέντο, ούτε μπετόβεργα, ούτε τίποτε. Είναι ένας πραγματικά αόρατος αριθμός που δεν είναι υποχρέωση κανενός συντάγματος να τον καλύψει. 

Ένα κείμενο γροθιά και χαστούκι προς τον Κατρούγκαλο

Της Ελένης Μπαρμπαλιά

 

Το κείμενο που ακολουθεί είναι ενός φίλου. Ένα κείμενο γροθιά και χαστούκι προς τον κύριο Κατρούγκαλο που τον καιρό των πλατειών το έπαιζε και ολίγον επαναστάτης στα πάνελ των αλήτικων καναλιών.

 

ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΩ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ τον νέο Υπουργό Εργασίας κ. Κατρούγκαλο που με μεγάλη επιμέλεια φρόντισε να εξαφανίσει τις διατάξεις τις 15ετίας του ιδιωτικού τομέα για τους νεφροπαθείς και τα άλλα αμεα, στο τρίτο μνημόνιο μετά από 40 χρόνια. Και με αυτό τον τρόπο, ο εν λόγω κύριος, η νέα κυβέρνηση και οι διαφοροι πρόθυμοι απάλαξαν τα ασφαλιστικά ταμεία από τον ενοχλητικό βάρος της έκδοσης αναπηρικών συντάξεων, ενώ ταυτόχρονα βρίσκουν και μέρος των χρήματων που έχουν δεσμευτεί για να στείλουν στους δανειστές.

Η δημοσιογραφία του κώλου χρειάζεται και το κοινό του κώλου

 

Του Λευτέρη Χαραλομπόπουλου

 

Σε μια από τις πιο γνωστές και εμβληματικές φράσεις του, ο Ουμπέρτο Έκο σημειώνει πως οι σύγχρονες δικτατορίες δεν επιβάλλονται με τα τανκς, αλλά με τις τηλεοράσεις (κι αν το προεκτείνουμε λίγο, με τα media). Μολονότι στο φοβερό και τρομερό βενζινάδικο-gate δεν μιλάμε για τη δύναμη της επιβολής ενός καθεστώτος, δεν μπορούμε να παραγνωρίζουμε ότι πρόκειται για μια (ακόμη) νίκη της αισθητικής του αυριανισμού επί της δημοσιογραφίας και για την επιβολή της «χούντας» του κίτρινου τύπου…

 

Ουδείς άνθρωπος με κανονική σκέψη, κριτική αντίληψη και στοιχειώδη κοινωνική μόρφωση θα ασχολούνταν κανονικά με την ιστορία του σκασμένου λάστιχου, ακόμη κι αν «σκόνταφτε» πάνω της. Όμως, η ιστορία του κιτρινισμού της είδησης -και τελικά της ίδιας της δημοσιογραφίας- δεν είναι ούτε τωρινό, ούτε μονοσήμαντο ή εύκολα αντιμετωπίσιμο φαινόμενο. Πρόκειται για έναν πανίσχυρο μηχανισμό προπαγάνδας, που τελικά επιβάλει όχι μόνο άποψη στον δημόσιο διάλογο (και βίο), αλλά και την ίδια την αισθητική του.

Λάσπη στον ανεμιστήρα ή για λίγους και ενοχλητικούς;

Στις 16 Σεπτεμβρίου του 2012 δυο από τα μεγαλύτερα εκδοτικά συγκροτήματα της χώρας παρουσίασαν δυο σχεδόν πανομοιότυπα κείμενα με τα οποία μας ζητούσαν, εμμέσως πλην σαφώς, να συμφηλιωθούμε με το ενδεχόμενο μιας κυβέρνησης που θα συμπεριελάμβανε και τους ναζιστές της Χρυσής Αυγής.

 

Το πρώτο, στην Καθημερινή, είχε τίτλο «Η ευκαιρία της Χρυσής Αυγής για τη Δημοκρατία» και έφερε την υπογραφή του Στέφανου Κασιμάτη. Το δεύτερο, με τίτλο «Χρυσή ευκαιρία», το υπέγραφε ο Γιάννης Πρετεντέρης – ο πρώτος Έλληνας δημοσιογράφος που άνοιξε το στούντιο μεγάλου τηλεοπτικού σταθμού για να δώσει το λόγο σε ναζιστές.

Είναι σίγουρα διασκεδαστικό να βλέπεις δυο πρώην δοσιλογικές εφημερίδες να κυκλοφορούν άρθρα με σχεδόν πανομοιότυπους τίτλους με τα οποία «ευχαριστούσαν» το ναζιστικό κόμμα της Χρυσής Αυγής.

Η νομική οδός για την διαγραφή του χρέους

Του κ. Γιώργου Κατρούγκαλου*

Η διαγραφή του χρέους είναι, προφανώς, θέμα πολιτικής απόφασης. Όσα ακολουθούν αφορούν αποκλειστικά και μόνο τις νομικές πλευρές του ζητήματος. Κατ’ αρχάς πρέπει να διευκρινισθούν τα εξής βασικά:

• Τα μνημόνια καθ’ εαυτά δεν αποτελούν διεθνείς συμβάσεις.
Συνεπώς δεν θεμελιώνουν, από μόνα τους, διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας, ούτε η εφαρμοστική τους νομοθεσία έχει τυπική ισχύ ανώτερη από τον κοινό νόμο.

• Τα μνημόνια δεν αποτελούν κανόνες του Ευρωπαϊκού Κοινοτικού δικαίου.

• Ούτε από τις δανειακές συμβάσεις απορρέουν δεσμεύσεις με υπερνομοθετική ισχύ, εφόσον αυτές δεν έχουν κυρωθεί σύμφωνα με το Σύνταγμα.

• Συνεπώς, όλοι οι μνημονιακοί νόμοι μπορεί να καταργηθούν με νέο νόμο, με απλή πλειοψηφία, χωρίς να απαιτείται προηγούμενη καταγγελία καμιάς σύμβασης.