O Evo Morales διακήρυξε "πλήρη ανεξαρτησία" της Βολιβίας από ΔΝΤ και Παγκόσμια Τράπεζα!

 

22 Ιούλη 1944 στο Μπρέττον Γουντς των ΗΠΑ αποφασίστηκε η δημιουργία του...

Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), της Παγκόσμιας Τράπεζας και η υιοθέτηση του συστήματος σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών στο διεθνές εμπόριο, θέτωντας στο περιθώριο τον "κανόνα του χρυσού" για τις συναλλαγματικές ισοτιμίες.

Την ημέρα της περιβόητης Διάσκεψης του Μπρέττον Γουντς επέλεξε ο πρόεδρος της Βολιβίας Evo Morales να διακηρύξει «ΠΛΗΡΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ» από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) και την Παγκόσμια Τράπεζα.

Η διακήρυξη του Έβο μέσω του Προεδρικού tweet ανατρέπει το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό καπιταλιστικό σύστημα και σηματοδοτεί νέες προοπτικές για χώρες που διαθέτουν πολιτικές ηγεσίες και κυβερνήσεις, εκφραστών λαϊκών εθνικών συμφερόντων: «Αυτές οι οργανώσεις υπαγόρευσαν την οικονομική μοίρα της Βολιβίας κι όλου του κόσμου. Σήμερα μπορούμε να επιβεβαιώσουμε ότι έχουμε την πλήρη ανεξαρτησία από αυτές».

Μνημόνιο 4,5!

Είπατε αντίμετρα;

Φέρτε 3,7% πρωτογενές και το 2018.

Αυτή ήταν η προσταγή του ΔΝΤ.

Σαν το ανέκδοτο με το στρατόπεδο συγκέντρωσης: Σήμερα θα φάτε χοιρινό. –Γιούπι. –Σκασμός γουρούνια.

Μία μέρα μετά την κυνική ομολογία Τόμσεν ότι το ΔΝΤ τα χει κάνει όλα λάθος.

Ο Σόιμπλε δήλωσε ακόμη πιο κυνικά πως θα ληφθούν κι άλλα μέτρα αν το 2018 η ελληνική κυβέρνηση δεν πιάσει τους δημοσιονομικούς στόχους. Μνημόνιο 5 δηλαδή.

Χοντρά παιχνίδια παίζονται από τις ντόπιες και ξένες ελίτ στις πλάτες ενός λαού που μαγεμένος από το αριστερό ξόρκι, δεν θέλει πλέον να αντιδράσει.

Η συνταγή είναι γνωστή και την έχει περιγράψει ο κύριος Σόιμπλε: για τα μάτια του κόσμου, η ελληνική κυβέρνηση κάνει πως αντιδρά δίνοντας τη δυνατότητα στους δανειστές να έχουν όλο και εξωφρενικές απαιτήσεις στις οποίες, κάθε φορά που έρχεται μια μεγάλη δόση, η κυβέρνηση σηκώνει τα πόδια του λαού ψηλά.

Και κλάμα ο συριζαίος.

Το ματωμένο πλεόνασμα του 2016 που έφτασε στο 3,9% που οφείλεται στον γενιτσαρικό φορολογικό ζήλο της κυβέρνησης και στα φέσια της απέναντι σε εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες ιδιώτες άνοιξε κι άλλο την όρεξη των δανειστών.

Πες μου Πάκο για τον Κορρέα

Φίλε πιτσιρίκο,

πριν από δύο χρόνια γνώρισα τον Πάκο από τον Ισημερινό. Βέβαια, δεν είχα την τύχη να πάω στην ορεινή χώρα της Λατινικής Αμερικής εγώ αλλά βρεθήκαμε και οι δύο στη Γαλλία. 


– Έλα ρε Πάκο, πως βρέθηκες εδώ στη Γαλλία από το Κίτο;


– Ε να, ο πατέρας μου (55άρης) ήρθε να κάνει διδακτορικό εδώ γιατί ο νέος πρωθυπουργός έβαλε σαν προϋπόθεση το διδακτορικό για τους καθηγητές πανεπιστημίων.


Σωστός ο πρωθυπουργός, συμφωνώ κι εγώ μαζί του.


Εντάξει, δεν λέω ότι ο καλός δάσκαλος πρέπει να έχει διδακτορικά, αλλά για να διδάξει κανείς σε πανεπιστήμιο και να μπορέσει δείξει στον κόσμο πως, εκτός από το να τα καταπίνει όλα αμάσητα, υπάρχει και η επιλογή της σκέψης, θα πρέπει να έχει σκεφτεί και ο ίδιος πρώτα κάποια στιγμή στη ζωή του, αποδεδειγμένα.


Επόμενη σκέψη, τελικά υπάρχουν και κράτη “αδύναμα”, με κυβερνήσεις όμως που μεριμνούν και για την πρόοδο της κοινωνίας και όχι μόνο για την επανεκλογή τους.


Ο πρωθυπουργός για τον οποίο μιλούσε ο Πάκο ήταν ο Ραφαέλ Κορρέα.
Επειδή την Κυριακή ο Ισημερινός είχε εκλογές και είναι στις σελίδες το ειδησεογραφικών πρακτορείων θυμήθηκα.


Θυμήθηκα πως δεν είναι μόνο η Ισλανδία που δίνει πόνο, αλλά και ο Ισημερινός.


Ίσως όχι στον ίδιο βαθμό αλλά με αρκετά γενναία πολιτική στάση και πολλά αποτελέσματα.
Διάφορα έχει κάνει ο Κορρέα από το 2007. Υπάρχουν αναλύσεις, βικιπέδια με πολλές πηγές, ραπόρτα και γνώμες αντιπάλων για όποιον ενδιαφέρεται.


Και ο Πάκο μου είπε πολλά καλά για τον Κορρέα.


Μου είπε βέβαια πως δεν είναι και τέλειος, του αρέσει λέει η εξουσία και προσπαθεί να αυξήσει τη δύναμη και τις αρμοδιότητές του.


Μέχρι που άλλαξε και το σύνταγμα για να μπορέσει να διεκδικήσει την επανεκλογή του για τρίτη φορά (δεν το έκανε εχθές).

Η Ευρώπη έχει πλάκα

Ποτέ κανείς δεν περίμενε ότι οι ηγεσίες των ισχυρότερων χωρών της ΕΕ και της ευρωζώνης θα έκαναν τόσα πολλά για να καταστρέψουν τις πολυεθνικές αυτές ενώσεις, με αντάλλαγμα την παραμονή τους στην εξουσία.

Στη Βρετανία συνέβη γιατί ο Κάμερον ήθελε να είναι με το ζόρι πρωθυπουργός. Ο ίδιος, πριν το δημοψήφισμα, είχε επαναλάβει παρόμοιες τακτικές και στο εσωτερικό της χώρας για να γίνει αρχηγός του κόμματός του, αλλά και στο ευρωκοινοβούλιο για να γίνει αρχηγός της ευρω-παράταξής του.

Στη Γερμανία ο Σόιμπλε και η Μέρκελ έκαναν το ίδιο στις περασμένες εκλογές τους, κι επαναλαμβάνουν τα πάντα φέτος. Η Ολλανδία παίζει τον ίδιο ακριβώς ρόλο μέσω του αστείου υπουργού Οικονομικών της, ο οποίος δεν ντρέπεται να ρεζιλεύεται κάθε τρεις και λίγο αναιρώντας ακόμη και τον εαυτό του όποτε πετάει κατά λάθος καμιά κακία για τους χειρισμούς των Γερμανών.

Και μέσα σε όλα υπάρχει και το ΔΝΤ. Το οποίο δηλώνει περήφανο γιατί αποφάσισε επιτέλους να πει τη «σκληρή και αδυσώπητη αλήθεια», η οποία όμως ούτε σκληρή ήταν, ούτε αδυσώπητη, όταν ομολογούσε ότι τα απανωτά του «λάθη» στους συντελεστές διέλυσαν εκατομμύρια πολίτες και υποθήκευσαν το μέλλον ολόκληρων γενεών.

Τώρα το ΔΝΤ δείχνει έτοιμο να φύγει από την Ελλάδα, όμως οι ισχυροί της Ευρώπης δηλώνουν ότι χωρίς το Ταμείο το μνημόνιο ακυρώνεται, η Ελλάδα μένει στον αέρα, και στο τέλος θα αναγκαστεί να φύγει από το ευρώ.

Σε αυτήν την ιστορία, όμως, υπάρχει κάτι καινούριο. Ενώ τις προηγούμενες φορές που γίναμε μάρτυρες του ίδιου σκηνικού το μπλοκ της απειλής φαινόταν συμπαγές, τώρα η Ευρώπη δηλώνει μέσω Σόιμπλε σαφέστατα ότι η ευθύνη της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ θα βαρύνει αποκλειστικά το ΔΝΤ και την Αθήνα. Διότι οι πρώτοι δεν έκαναν ξανά τουμπεκί μπροστά στα αιτήματα για παλαβά πλεονάσματα, και οι δεύτεροι γιατί δεν υπογράφουν προληπτικά μέτρα για την επόμενη δεκαετία.

Η Ισλανδία πρέπει να «ξεμεθύσει» από την οικονομική επιτυχία

 

Διορθωτικές κινήσεις για να αποφύγει την υπερθέρμανση της οικονομίας, η οποία κινείται εδώ και χρόνια με εκρηκτικούς ρυθμούς ανάπτυξης και μηδενική ανεργία, πραγματοποιεί η κεντρική τράπεζα της Ισλανδίας.

«Είναι όπως όταν βρίσκεσαι σε ένα πάρτι και συνειδητοποιείς ότι πρέπει να χαλαρώσεις για λίγο», δήλωσε ο κεντρικός τραπεζίτης Μαρ Γκούντμουντσον αναφερόμενος στα επίπεδα ρεκόρ στα οποία κινείται το πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών της χώρας λόγω της βελτίωσης το εμπορίου και του τουρισμού.

Η Ισλανδική οικονομία γνωρίζει σταθερούς ρυθμούς ανάπτυξης 5% όταν σχεδόν στο σύνολο της Ευρώπης το ΑΕΠ παραμένει σταθερό όταν δεν συρρικνώνεται.

Όπως είχε αναγκαστεί να αναγνωρίσει και το ΔΝΤ η επιτυχία της εθνικής οικονομίας οφείλεται στο ότι δεν ακολούθησε καμία από τις συμβουλές που επιβλήθηκαν σε άλλες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας με τα μνημόνια.

Συγκεκριμένα η χώρα προχώρησε σε ένα είδος στάσης πληρωμών προς τους δανειστές της αρνούμενη να πληρώσει τα χρέη που είχαν δημιουργήσει στους πολίτες της ξένες τράπεζες ενώ υποτίμησε το νόμισμά της (δεδομένου ότι δεν είναι μέλος της ευρωζώνης) δίνοντας νέα ώθηση στην εθνική οικονομία. Οι τράπεζες που ευθύνονταν για την κρίση αφέθησαν να καταρρεύσουν και πέρασαν σε κρατικό έλεγχο ενώ ορισμένοι από τους τραπεζίτες κατέληξαν στη φυλακή.

Ούτε το ελάχιστο μέγεθός της (με μόλις 325.000 κατοίκους) ούτε η έλλειψη βαριάς βιομηχανίας δεν εμπόδισαν τη χώρα των Βίκινγκς να τα βάλει με τα τραπεζικά μεγαθήρια της Βρετανίας και της Ολλανδίας και να αμφισβητήσει τις εντολές του ΔΝΤ.

Απληστία, κρίση χρέους και… ολίγος Μαρξ

Ο φίλος δεν συμφωνούσε με όσα έγραψα προχτές και μου την είχε στημένη. "Ό,τι κι αν λέμε εμείς", μου δήλωσε κατηγορηματικά, "η ευθύνη για τα χάλια μας είναι δική μας, αν όχι αποκλειστικά, τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος της. Για να βρισκόμαστε βουλιαγμένοι στα χρέη, πάει να πει πως είχαμε δανειστεί πάνω από τις δυνάμεις μας. Κι αφού είμαστε πια υπερχρεωμένοι, πρέπει να το πάρουμε απόφαση ότι θα την περνάμε με ψωμί κι ελιά ώσπου να ξεχρεώσουμε".

Ενδεχομένως, ο φίλος δεν συνειδητοποιεί ότι αυτή ακριβώς είναι η άποψη του Σώυμπλε. Το κακό είναι ότι την ίδια άποψη έχουν ενστερνιστεί οι περισσότεροι έλληνες, μιας και αυτή ακριβώς η άποψη πιπιλίζεται καθημερινά από όλα τα μέσα μαζικής εξαπάτησης, ηλεκτρονικά και μη. Έμμεσα δε, την ίδια άποψη έχουν και όλοι όσοι -υποτίθεται πως- παλεύουν είτε για κούρεμα είτε για επιμήκυνση εξόφλησης είτε για οποιαδήποτε άλλη ρύθμιση του χρέους, εφ' όσον κατ' ουσία λένε στους δανειστές μας "εντάξει, κάναμε λάθη και βρεθήκαμε χρεωμένοι αλλά βοηθήστε μας να ξεχρεώσουμε".

Άλλη μια απόδειξη ότι το "ελληνικό πρόβλημα" δεν συνιστά παρά μια παρωνυχίδα στο συνολικό
πρόβλημα της Ευρώπης.     [Επεξεργασία διαγράμματος: Cogito ergo sum]

Η απάντησή μου σε όλα αυτά θα μπορούσε να ξεκινήσει με αντιστροφή αίτιου και αιτιατού. Θα μπορούσα, δηλαδή, να υποστηρίξω ότι όλα αυτά τα χρόνια δανειζόμασταν επειδή υπήρχαν κάποιοι πρόθυμοι να μας δανείσουν. Υπήρχαν πάμπολλοι -"θεσμικοί" και μη επενδυτές- που, συνεπαρμένοι από την απληστία τους, σπρώχνονταν για το ποιος θα μας πρωτοδώσει δανεικά. Κι όμως, αυτό το φαινόμενο που διάρκεσε ολόκληρες δεκαετίες, δεν το πήραν έγκαιρα χαμπάρι ούτε η Κομμισσιόν ούτε η ΕΚΤ ούτε κανένα Γιούρογκρουπ. Όλοι ξύπνησαν ξαφνικά, πέφτοντας από τα σύννεφα.

Αναβολή πληρωμών

Το πού ακριβώς οδηγείται η Ελλάδα αργά αλλά σταθερά (video), είναι πλέον γνωστό σε όλους τους Έλληνες – αναφέροντας από τα πρόσφατα στοιχεία μόνο την έκρηξη του εμπορικού ελλείμματος κατά 88,9% τον Ιούλιο, λόγω στέρησης των εξαγωγών, το νέο χαράτσι στα ακίνητα υπέρ των μηχανικών, τις νέες μειώσεις των συντάξεων (άρα της κατανάλωσης), την έξοδο ή το κλείσιμο ακόμη περισσότερων επιχειρήσεων, τα προβλήματα των τραπεζών κοκ.

Όσον αφορά δε το δυσμενέστερο σενάριο, το οποίο θα ήταν το αναμενόμενο παγκόσμιο κραχ που ναι μεν δεν μπορεί να προβλέψει κανείς πότε θα συμβεί αλλά είναι αναπόφευκτο, καλύτερα να μην το σκεφτόμαστε – αφού πιθανότατα θα προκαλούσε την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία της πατρίδας μας.

Σε κάθε περίπτωση, υπενθυμίζουμε πως η μοναδική βιώσιμη (αν και καθόλου εύκολη) λύση που απομένει σήμερα στην Ελλάδα είναι η αναβολή πληρωμών και η καταγγελία των δανειακών συμβάσεων που συνάφθηκαν ερήμην των Πολιτών, στο ευρωπαϊκό δικαστήριο – γεγονός που, για να έχει το σωστό νομικό αποτέλεσμα, φαίνεται πως απαιτεί την άσκηση ποινικών διώξεων εναντίον όλων εκείνων των βουλευτών που ψήφισαν μνημόνια στο παρελθόν, για εσχάτη προδοσία.

Η κατηγορία αυτή είναι βέβαια πάρα πολύ σοβαρή – άδική ίσως, αφού θα μπορούσε να ισχυρισθεί κανείς πως οι περισσότεροι έπραξαν τα παραπάνω ειδεχθή εγκλήματα είτε από άγνοια, είτε επειδή παραπλανήθηκαν πονηρά από ορισμένα κυβερνητικά στελέχη, συμπεριλαμβανομένου του εκάστοτε πρωθυπουργού. Εν τούτοις, είναι δύσκολο να δικαιολογήσει κανείς την άγνοια ή την «αποπλάνηση» ενηλίκων ατόμων – οι οποίοι έχουν επί πλέον το σημαντικότατο πολιτικό αξίωμα του βουλευτή.

Μια ενδιαφέρουσα ερώτηση για τον ΕνΦΙΑ

Όταν η -κατά ΣυΡιζΑ- αριστερά κέρδιζε την εξουσία πριν ενάμισυ περίπου χρόνο, η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων της περίμενε την κατάργηση του ΕνΦΙΑ. Ακόμη και μη ψηφοφόροι της περίμεναν την αντικατάσταση αυτού του οριζόντιου φόρου ιδιοκτησίας με έναν άλλον φόρο που θα έμοιαζε με τον αλήστου μνήμης φόρο μεγάλης ακίνητης περιουσίας, δηλαδή με έναν φόρο που θα επιβάρυνε τους πράγματι έχοντες και δεν θα επιβαλλόταν σε μικροϊδιοκτήτες.

Σήμερα, ενάμισυ χρόνο αργότερα, όλες αυτές οι προσδοκίες δεν έχουν απλώς διαψευσθεί αλλά έχουν μεταβληθεί από όνειρα σε εφιάλτες. Ο ΕνΦΙΑ όχι μόνο δεν καταργήθηκε αλλά επεκτάθηκε και σε χωράφια και σε στάνες και σε αυθαίρετα κοτέτσια. Παίζοντας με τις λέξεις, η κυβέρνηση της αριστεράς υποσχέθηκε εξορθολογισμό των βαρών μέσω της μείωσης των αντικειμενικών αξιών αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να κοροϊδέψει άλλη μια φορά τον κόσμο: ενώ πριν την αναπροσαρμογή των αντικειμενικών αξιών προϋπολογίζονταν έσοδα 2,65 δισ. από τον ΕνΦΙΑ (ακριβώς όσα και επί της κακής σαμαροβενιζελικής συγκυβέρνησης), μετά τον "εξορθολογισμό" αναμένεται να βεβαιωθούν πάνω από 3 δισ.

Γιατί τα λέω όλα τούτα σήμερα; Τα λέω διότι σε λίγες μέρες θα βγουν τα ειδοποιητήρια για τον ΕνΦΙΑ του 2016 και πολύς κόσμος θα κινδυνέψει με εγκεφαλικό, κυρίως για δυο λόγους: (α) καταργείται η μείωση του φόρου κατά 20%, η οποία προβλεπόταν για τα μη ηλεκτροδοτούμενα ακίνητα και (β) πέφτει από 300.000 σε 200.000 ευρώ το όριο για την επιβολή πρόσθετου φόρου. Κυρίως, όμως, τα λέω επειδή θυμήθηκα μια ιστοριούλα, όχι και τόσο παλιά αλλά εξαιρετικά ενδιαφέρουσα.

Η έξοδος από τα μνημόνια κι άλλοι αστικοί μύθοι

Πηγή: EReNSEP

Την προηγούμενη εβδομάδα, ο Γερμανός υπουργός οικονομικών δήλωσε ότι η Ελλάδα το 2014 θα έβγαινε από τα μνημόνια, αν δεν είχαν μεσολαβήσει οι εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 και η πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ. Σύσσωμα τα συστημικά ΜΜΕ αγκάλιασαν την εν λόγω δήλωση ως απόδειξη του ότι η πιστή εφαρμογή των μνημονίων οδηγεί σε έξοδο από αυτά.

Η εν λόγω προσέγγιση είναι κυρίαρχη στη νεοφιλελεύθερη Ευρώπη, όπως και σε όλες τις μνημονιακές κυβερνήσεις από το 2010 και έπειτα. Εδράζεται στη συλλογιστική ότι η πιστή εφαρμογή μέτρων δημοσιονομικής περιστολής εν μέσω ύφεσης και παρά την ύφεση, θα επαναφέρει σε έναν “ενάρετο” δημοσιονομικό δρόμο την εθνική οικονομία, άρα θα αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των επενδυτών που κατόπιν θα έρθουν να επενδύσουν στη χώρα, οπότε θα υπάρξει μεγέθυνση και δημοσιονομική “εξυγίανση”.

Πρόκειται για αφήγηση που ανήκει στις πιο σκοτεινές σελίδες της νεοφιλελεύθερης σκέψης και της πολιτικής -έως πολιτικάντικης- προπαγάνδας παγκοσμίως.

Πρώτον, και για την αλήθεια των πραγμάτων, η γερμανική κυβέρνηση και η γραφειοκρατία των Βρυξελλών δεν εκταμίευσαν ούτε ένα ευρώ, πολλούς μήνες πριν τις εκλογές του 2015, προς την κυβέρνηση Σαμαρά διότι γνώριζαν ότι το “success story” της δήθεν εξόδου από τα μνημόνια δια των μνημονίων δε διέθετε την παραμικρή δόση αλήθειας. Η πρόσκαιρη στατιστική μεγέθυνση της περιόδου Σαμαρά υπέκρυπτε υφεσιακό υπόβαθρο για την ελληνική οικονομία και μη διατηρήσιμη συμπίεση δαπανών και φορολογική αφαίμαξη.

Δεύτερον, οι δηλώσεις Σόιμπλε δεν αναφέρουν ότι και μετά το τυπικό πέρας των μνημονίων θα εξακολουθεί να υφίσταται ο ίδιος ασφυκτικός οικονομικός έλεγχος έως ότου αποπληρωθεί το 75% των δανείων που η όποια χώρα έχει λάβει από το μηχανισμό στήριξης. Δηλαδή η Ευρωζώνη είναι ένα μνημόνιο διαρκείας.

Μα, γιατί δεν χαίρεστε;

Τα καθεστώτα στην προσπάθειά τους ν’ αντέξουν φτιάχνουν παραμύθια. Κατασκευάζουν «πραγματικότητες». Στήνουν γιορτές. Πάνω απ’ όλα όμως παίζουν με τις λέξεις. Πρέπει κάπως να παραπλανήσουν. Ακόμη καλύτερα, να υπνωτίσουν. Να ξεγελάσουν. Να κρύψουν την αλήθεια κάτω από το χαλί που υφαίνουν με λέξεις.


Αξιοποίηση!
«Τα λιμάνια δεν πωλούνται, αλλά αξιοποιούνται».
«Τα αεροδρόμια δεν πωλούνται, αλλά αξιοποιούνται».
«Οι δημόσιοι οργανισμοί δεν πωλούνται, αλλά αξιοποιούνται».
«Η χώρα δεν πωλείται, αλλά αξιοποιείται».
«Το υπερ – Ταμείο δεν είναι πωλητής, αλλά μάνατζερ αξιοποίησης».


Με την ίδια λογική, τα ανήλικα που έφερναν από την πρώην ανατολική Ευρώπη δεν τα πουλούσαν για σκλάβες του σεξ, αλλά τα αξιοποιούσαν. Τι να το κάνει το κορμί της μια 15χρονη ρωσιδούλα; Άντε να το μάθει να χορεύει, να χαίρεται τη θάλασσα, να νιώθει τον αέρα, να κάνει έρωτα, να γεννήσει, να αγαπηθεί. Τζάμπα θα πήγαινε. Μηδέν κέρδος.


Ενώ με την αξιοποίηση που της επεφύλασσαν τα κυκλώματα trafficking, το κορμί τής 15χρονης αποκτούσε αξία. Παρήγαγε κέρδος. Δινόταν η ευκαιρία σε εκατοντάδες γερασμένες χοντροκουράδες να το απολαύσουν. Το κορμί μετατρεπόταν σε μέσο παραγωγής. Όπως μια χώρα ολόκληρη μετατρέπεται σε ευκαιρία επενδυτών. Στο κορμί της. Ποιος γαμεί ιστορίες, αξιοπρέπειες, θέλω και δεν θέλω. Οι νταβατζήδες είναι επενδυτές. Οι νταβατζήδες δεν είναι νταβατζήδες, είναι μάνατζερ αξιοποίησης. Τα κορμιά και οι χώρες είναι προϊόντα. Πρέπει να παράγουν κέρδος, διαφορετικά είναι άχρηστα.

Τι συζητάμε ρε μαλάκες;

Βγαίνει η ALPHA BANK και λέει: «Τα στατιστικά στοιχεία που ανακοίνωσε η ΕΛΣΤΑΤ για την πορεία των λιανικών πωλήσεων σε συνδυασμό με την ανάλυση των προσδοκιών των νοικοκυριών, που δημοσίευσε το ΙΟΒΕ κατά την προηγούμενη εβδομάδα, επιβεβαιώνουν τη διαφαινόμενη αδυναμία της ιδιωτικής καταναλώσεως να στηρίξει την οικονομική δραστηριότητα».


Βγαίνει στα καπάκια ο ΣΕΒ και απαιτεί «να μειωθεί ο μέσος μεικτός μισθός των δημοσίων υπαλλήλων κατά 3% ή 565 ευρώ ετησίως και να απολυθούν 180 χιλ. δημ. υπαλλήλοι». Εν ολίγοις ζητά αυτή τη στιγμή να αποσυρθούν από την αγορά 180.000 καταναλωτές με τις οικογένειές τους, ενώ οι υπόλοιποι να μειώσουν τη δυνατότητα κατανάλωσής τους κατά 565 ευρώ ετησίως.


Με την πρώτη ματιά φαίνεται ότι η προτεινόμενη λύση της τράπεζας για αύξηση της ιδιωτικής κατανάλωσης έρχεται σε σύγκρουση με την πρόταση των βιομηχάνων για μείωση της ιδιωτικής κατανάλωσης.


Όμως, παπάρια! Η μεν τράπεζα κρύβει κάτω από την (πραγματική) μείωση της κατανάλωσης στο λιανεμπόριο, τις ευθύνες των τραπεζών που παρά το σκασμό των δισ.  που τους προσφέρθηκαν, εκείνες αρνούνται να ανοίξουν τις στρόφιγγες του χρήματος στην αγορά. Οι δε βιομήχανοι φτάνουν στο σημείο να υποκριθούν πως θέλουν να θυσιάσουν το αγαπημένο τους διεφθαρμένο Δημόσιο για τον ίδιο λόγο με τις τράπεζες: Για να εξαφανιστεί το ρευστό από την αγορά.


Η μείωση κατανάλωσης στο λιανεμπόριο χτυπά αποκλειστικά τους μικρομεσαίους, τα μικρομάγαζα, τα συνοικιακά καταστήματα. Αυτή την πίτα της κατανάλωσης επιθυμούν τράπεζες και βιομήχανοι να τη στρέψουν στα πολυκαταστήματα των πολυεθνικών. Ο μόνος τους καημός είναι να γεμίσει η αγορά με λουκέτα ώστε ελλείψει εναλλακτικών να συγκεντρωθεί η κατανάλωση και ο πλούτος στους λίγους, τεράστιους και εκλεκτούς.

ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΗΡΩΑΣ ΠΡΟΫΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΧΘΡΟΣ!

Του ΠΕΤΡΟΥ ΜΗΛΙΑΡΑΚΗ*

Η εαρινή Σύνοδος του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας που μόλις έλαβε χώρα, επιβεβαίωσε την κατ’ ουσίαν «τριγωνική διαπραγμάτευση» μεταξύ Ελλάδας-ΔΝΤ-ΕΕ. Επιβεβαίωσε επίσης και το ότι οι Θεσμοί (ΔΝΤ-ΕΕ) καταγίνονται σε μια «εσωτερική διαπραγμάτευση». Ασφαλώς δε στο παρασκήνιο δεν είναι αμέτοχος ο Αμερικανικός παράγοντας, ενώ επισταμένως τις εξελίξεις παρακολουθεί και ο ESM.

Οι κυρίως ειδήσεις όμως αφορούν στο ότι όταν οι Έλληνες Ορθόδοξοι θα εορτάζουν την Κυριακή των Βαΐων, ο Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα θα συναντάται στο Αννόβερο με την Καγκελάριο Άγκελα Μέρκελ, οπότε αναμένεται με ενδιαφέρον η εξέλιξη της συνάντησης αυτής. Αναμένεται δηλαδή με ενδιαφέρον εάν ο Αμερικανός Πρόεδρος και η Γερμανίδα Καγκελάριος θα ασχοληθούν σοβαρά με την αντιμετώπιση ή όχι του ελληνικού χρέους, με τη διαγραφή έστω μέρους αυτού ή με την αναδιάρθρωσή του. Σημασία επίσης έχει να αποδειχθεί (από τη συνάντηση αυτή), αφενός πώς εννοείται η αναδιάρθρωση ενός επαχθούς χρέους και αφετέρου εάν ένα χρέος κρίνεται μη βιώσιμο, γιατί δεν διαγράφεται σε επίπεδα βιωσιμότητας.

Στη συγκυρία όμως αξιοποιήσιμη είναι η άποψη του (μη εξαιρετέου) Πολ Τόμσεν ότι ο στόχος του πρωτογενούς πλεονάσματος στο 3,5% στο ΑΕΠ, σημαίνει λιτότητα και επιβολή νέων μέτρων, πράγμα που ανάγκασε την προϊσταμένη του Κριστίν Λαγκάρντ να τονίσει ότι ο στόχος αυτός θα έχει επιτυχία χάρις «στις ηρωικές προσπάθειες των Ελλήνων»!. Όμως για να είναι κάποιος ήρωας, προϋποτίθεται εχθρός!

Η ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΚΑΙ Η ΦΟΡΟΔΟΤΙΚΗ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ 

 

Και για να μην προσωποποιούμε τις καταστάσεις ας εστιάσουμε στα εξής:

Η ελληνική συνταγματική τάξη ρυθμίζει τα του φόρου με δέσμη διατάξεων όπως είναι τα άρθρα 4 παρ.5, 36 παρ. 2, 73 παρ. 5, 78, 79 και 80 του Συντάγματος. Αναφέρομαι στο Φορολογικό και Δημοσιονομικό Δίκαιο, που συγκροτείται από αυστηρούς κανόνες δικαίου οι οποίοι εμπλουτίζονται με τις νομολογιακές παραδοχές του Συμβουλίου της Επικρατείας και του Ελεγκτικού Συνεδρίου.

Βασική προϋπόθεση όλων των κανόνων είναι ότι η συνεισφορά στα δημόσια βάρη γίνεται χωρίς διακρίσεις, υπό την προϋπόθεση όμως ότι καθένας/καθεμία προσφέρει αναλόγως των δυνάμεων του. Συνεπώς στις προαναφερόμενες διατάξεις συλλειτουργούν τόσο η διάταξη της παρ. 1 του άρθρου 25 του Συντάγματος (κατά το μέρος που αφορά στην Αρχή της Αναλογικότητας) όσο κα η διάταξη της παρ. 1 του άρθρου 4 του Συντάγματος που ως αυστηρός πυρήνας της συνταγματικής τάξης επιτάσσει την ισότητα ενώπιον των νόμων! Στα προαναφερόμενα συστοιχούνται και Αρχές Δικαίου όπως είναι η Καλή Πίστη, η Χρηστή Δημόσια Διοίκηση και η Δικαιολογημένη Εμπιστοσύνη του Πολίτη απέναντι στη Διοίκηση.

Οι διατάξεις αυτές και οι Αρχές αυτές ασφάλειας δικαίου έχουν πλήρως παραβιασθεί από τις επιλογές των Δανειακών Συμβάσεων και των συνομολογηθέντων Μνημονίων. Κοινός τόπος είναι δε ότι το «κοινωνικό σώμα» και η «δρώσα οικονομία» έχουν εξαντλήσει όλη τη φοροδοτική τους ικανότητα πέραν των ορίων της αναλογίας. Αλλά και στο επίπεδο της μακροοικονομικής επιστήμης ισχύουν τα εξής:

Η ΚΑΜΠΥΛΗ LAFFER

Σύμφωνα με τις προτάσεις εγκρατών οικονομολόγων της προσφοράς, οι μειώσεις στα οριακά ποσοστά φορολογίας μπορούν να προκαλέσουν επέκταση της οικονομικής δραστηριότητας. Η επέκταση όμως αυτή θα έχει ως αποτέλεσμα να παραχθούν περισσότερα αγαθά. Συνεπώς η επέκταση αυτή (παρά τη μείωση των φορολογικών συντελεστών) λόγω της παραγωγής περισσότερων αγαθών, αυξάνει τη φορολογητέα ύλη. Ως εκ τούτου η μείωση των φορολογικών συντελεστών δεν ταυτίζεται με μείωση των φορολογικών εσόδων! Περαιτέρω η αύξηση του προϊόντος και του συνολικού εισοδήματος οδηγεί σε αύξηση των φορολογικών εσόδων, παρά το γεγονός ότι τα ποσοστά των φόρων έχουν μειωθεί!

Η καμπύλη Laffer αποδίδει τη σχέση μεταξύ του οριακού ποσοστού φόρου και της ποσότητας των φορολογικών εσόδων που θα πραγματοποιήσει το Δημόσιο. Από την καμπύλη αυτή, (όπως έχει προεκτεθεί), προκύπτει ότι μείωση των φορολογικών συντελεστών οδηγεί σε αύξηση των φορολογικών εσόδων. ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ κάθε αύξηση στα ποσοστά φορολογίας συνεπάγεται μείωση του επιπέδου των φορολογικών εσόδων. Απόδειξη δε και επιβεβαίωση του παραδεκτού της καμπύλης Laffer είναι η ίδια η ελληνική πραγματικότητα. Και τούτο γιατί σε καθεστώς υπερφορολόγησης η εικόνα που δημιουργείται στην ελληνική οικονομία και κοινωνία έχει ως εξής:

Οι ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις προς την εφορία ανέρχονται στα 89 δις ευρώ και προς τα ασφαλιστικά ταμεία στα 16 δις ευρώ. Το 80% των ελληνικών επιχειρήσεων και φυσικών προσώπων οφείλουν είτε προς τις τράπεζες, είτε προς το Δημόσιο 220 δις ευρώ, ενώ μόνο τα «κόκκινα δάνεια» ανέρχονται στο ύψος των 115 δις ευρώ. Συνεπώς μέσω της κατάστασης αυτής απειλείται κίνδυνος στασιμοχρεοκοπίας. Το δημόσιο χρέος που ήδη ανέρχεται στο ύψος των 340 δις ευρώ σε συνδυασμό με το ιδιωτικό χρέος συνιστούν επικίνδυνο «μείγμα» που από καιρό απειλεί την κοινωνία και την οικονομία.

TO WASHINGTON CLUB

Η προαναφερόμενη εικόνα με συνεκτίμηση του ποσοστού ανεργίας και του αδιστάκτως μη βιώσιμου χρέους, οδηγεί στον άμεσο κίνδυνο διάρρηξης του κοινωνικού ιστού και της κοινωνικής συνοχής. Υπό τις συνθήκες αυτές η όλη προαναφερόμενη ζοφερή εικόνα είναι απορίας άξιο «με ποιούς προβληματισμούς» τέθηκε στο «τραπέζι των διαβουλεύσεων» και των «διεργασιών» του Washington Club. Υπ’ όψιν ότι το συγκεκριμένο forum υφίσταται από το έτος 1956 και είναι μια οργανωμένη λέσχη χωρών δανειστών διαπλανητικού επιπέδου. Συνεπώς αξίζει να γνωρίζουμε εάν στη συνάντηση του Washington Club έγιναν και σε ποιά έκταση συζητήσεις-εκτιμήσεις ευρύτερου περιεχομένου. Εάν δηλαδή έγινε εκτίμηση της κατάστασης στον χρηματοπιστωτικό τομέα σε «γενικότερο επίπεδο» μιας και κολοσσοί τράπεζες όπως: η UBS, η Deutsche Bank, η Credit Suisse και η Barclays απέτυχαν στα test (τεστ) χρεοκοπίας(!) της Fed.

Επίσης αξίζει να γνωρίζουμε εάν στο ειδικότερο θέμα αναφορικώς με την Ελλάδα, οι «παράγοντες» του Washington Club στάθμισαν-αξιολόγησαν ότι περίπου τα 11 δις που θα έπρεπε ήδη να έχουν χορηγηθεί στην Ελλάδα «διακρατώνται» με διάφορα «προσχήματα» λόγω της λεγόμενης «αξιολόγησης». Αξιοσημείωτο είναι τέλος εάν έχουν εκτιμηθεί αντιστοίχως και οι παρακάτω υποχρεώσεις της Ελληνικής Δημοκρατίας, που αφορούν στα εξής: 1) την 01 Μαΐου θα πρέπει να καταβληθούν στο ΔΝΤ 120 εκ. ευρώ, 2) στις 07 Ιουνίου θα πρέπει να καταβληθούν στο ΔΝΤ 306 εκ. ευρώ, 3) στις 13 Ιουλίου θα πρέπει να καταβληθούν στο ΔΝΤ 450 εκ. ευρώ και 4) στις 20 Ιουλίου θα πρέπει να καταβληθούν στην ΕΚΤ 2,8 δις ευρώ.

Στα παραπάνω όμως προσφάτως φαίνεται ότι προστίθενται και νέα επαχθή μέτρα για μια κατ’ αρχάς συμφωνία (staff level agreement). Το «πακέτο» μάλλον θα περιλαμβάνει πρόσθετα βάρη 5,4 και 3 δις ευρώ, ήτοι 8,4 δις ευρώ! Οι συνέπειες δε, θα είναι καταιγιστικές με: 1) μείωση συντάξεων, 2) μείωση αμοιβών στο Δημόσιο, κυρίως στα εισαγωγικά κλιμάκια, 3) αύξηση φορολογίας στα τέλη κυκλοφορίας, 4) αύξηση φορολογίας στην αμόλυβδη, στο υγραέριο και στο φυσικό αέριο (στη βιομηχανία!), 5) αύξηση επιβολής φόρου στην κινητή τηλεφωνία, 6) επιβολή τέλους στη χρήση του διαδυκτίου(!), 7) αύξηση του ΦΠΑ στο ηλεκτρικό ρεύμα από το 13% στο 24%!...

Τούτων δοθέντων όμως εγείρεται το ερώτημα εάν είναι σκόπιμη πράξη η εξόντωση της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας. Εκτός και εάν η έννοια της αλληλεγγύης έχει υποκατασταθεί από τον πατερναλισμό, την εξουσιομανία, το imperium επί προσώπων και το dominium επί πραγμάτων. Εάν όμως η Κριστίν Λαγκάρντ πιστεύει στον ηρωισμό των Ελλήνων, δεν θα πρέπει να αιφνιδιασθεί εάν αυτός ο λαός ηρωικά αφυπνιστεί και τότε ο «λογαριασμός» θα αλλάξει.

* Ο Πέτρος Μηλιαράκης δικηγορεί στα Ανώτατα Ακυρωτικά Δικαστήρια της Χώρας και στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια του Στρασβούργου και του Λουξεμβούργου (ECHR και GC - EU).

Σάββατο 23 Απριλίου 2016

 

Πηγή: iskra

  

Αποκαλύψεις Τόμσεν-Βελκουλέσκου. Τι λες τώρα;

Τίποτε το συγκλονιστικό δεν προέκυψε από τη διαρροή μέσω Wikileaks διαλόγου Τόμσεν Βελκουλέσκου.

Μετά τις σκόπιμες παπαριές που το ΔΝΤ έχει κάνει εις βάρος της ελληνικής οικονομίας, τώρα, για να έχει λόγο ύπαρξης, πρέπει να κάνει το ελληνικό χρέος βιώσιμο χωρίς φυσικά να ξεχνά την πάγια πρακτική του να ακρωτηριάζει το κοινωνικό κράτος καταστρέφοντας παράλληλα τη μεσαία τάξη. Στο δεύτερο συμφωνούν οι εταίροι και πρέπει να φαίνεται ότι διαφωνεί  η ελληνική κυβέρνηση. Το πρώτο επιτυγχάνεται μόνο με δραστικό κούρεμα του ελληνικού θεόρατου βουνού χρέους.

Και σε αυτό συμφωνεί η ελληνική κυβέρνηση αλλά διαφωνούν οι εταίροι οι οποίοι πλέον συμφωνούν σε μια άτολμη επιμήκυνση της αποπληρωμής και βαριά βαριά μείωσης των επιτοκίων που όπως θα δούμε στη συνέχεια μικρή μόνο βελτίωση θα επιφέρει στης τεράστιες δανειακές υποχρεώσεις της χώρας.

Το ΔΝΤ έχει ένα και μόνο στόχο: να βγαίνουν τα νούμερα.

Και τα νούμερα δε βγαίνουν.

Στο σημείο αυτό να σημειωθεί ότι χρησιμοποιούμε τον όρο «Ελληνική κυβέρνηση» χαριστικά καθώς οι μνημονιακές κυβερνήσεις είναι απλά τα εκτελεστικά όργανα των δανειστών.

Ελλάδα 2016: Κάτι ανάμεσα σε αποικία και … στρατόπεδο

Η πραγματική κυβέρνηση της Ελλάδας βρίσκεται στο Hilton.

Από κει παίρνονται εγκρίσεις, αποφάσεις, από εκεί περνούν οι υπουργοί για «οντισιόν» και στη συνέχεια μεσολαβούν τις αποφάσεις στο Μαξίμου ή στους κύκλους που παριστάνουν ότι κυβερνούν.

Δεν έχουμε απλώς να αντιπαλέψουμε ένα πολιτικό σύστημα –εξάρτημα του νέου καυεστώτος αποικίας και γκέτο. Μαζί με αυτό πρέπει να «σκουπίσουμε» κι ένα παράλληλο διεθνικό αποικιοκρατικό μόρφωμα κρατικότητας που οικοδομείται πάνω και πλάι στο πολιτικό σύστημα που γνωρίζαμε.

Κάτι βαθύ συμβαίνει στη χώρα μας. Ξεριζώνεται μέρος της υπόστασης και της κυριαρχίας της, μετατρέπεται σε κάτι άλλο. Το γεγονός αυτό δεν έχει συνειδητοποιηθεί πλήρως ακόμα, αλλά ολοένα και περισσότεροι το διαισθάνονται υπό τον πυκνό βομβαρδισμό ειδήσεων, γεγονότων, τετελεσμένων.

Μέσα σε ελάχιστους μήνες, έκλεισαν τα σύνορα, εγκλωβίστηκαν περίπου 50.000 πρόσφυγες, κατασκευάζονται στρατόπεδα «χρόνιας διαμονής», η ΝΑΤΟϊκή αρμάδα αφίχθη, ενώ η κυριαρχία αμφισβητείται στο μισό -τουλάχιστον- Αιγαίο και στα νησιά που υποδέχονται πρόσφυγες. Τέσσερις χιλιάδες ξένοι δικαστές, αστυνομικοί και διερμηνείς (μεταξύ των οποίων και Τούρκοι) υπό τον κ. Φερβέι αναλαμβάνουν τον έλεγχο. Η Ελλάδα είναι κοντά στη ζώνη του πολέμου που διεξάγεται στην Μ. Ανατολή κι έχει ειδικό ρόλο: Βάση ανεφοδιασμού και ορμητήριο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, περιοχή αποθήκευσης προσφύγων, φράκτης ανθρώπων που αναζητούν μια καλύτερη τύχη.

Η Βενεζουέλα κινδυνεύει να γίνει… Ελλάδα

 

Συντάκτης:  Άρης Χατζηστεφάνου      

Καθώς η οικονομία της Βενεζουέλας βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, αρκετοί (συμπεριλαμβανομένης της ελληνικής κυβέρνησης) κήρυξαν εναντίον της έναν ιδεολογικό πόλεμο. Πού βρίσκεται όμως η αλήθεια και πού ξεκινά η προπαγάνδα;


«H Βενεζουέλα οδεύει προς τη δεύτερη μεγαλύτερη χρεοκοπία (default) στην ιστορία, μετά την Ελλάδα» έγραφε χαιρέκακα ο «Tyler Durden» - το ψευδώνυμο που χρησιμοποιούν οι συντάκτες του περίφημου οικονομικού blog Zero Hedge.


«Τα πενταετή spreads», συνέχιζε ο συντάκτης, «εκτοξεύτηκαν στα επίπεδα που είχαν φτάσει και τα ελληνικά το 2011, πριν από το ελληνικό default».


Είναι πλέον σύνηθες όταν κάποιος θέλει να περιγράψει την τραγική κατάσταση μιας οικονομίας να τη συγκρίνει με την Ελλάδα.


Αντί όμως να κοιτάμε τα χάλια μας, η «πρώτη φορά αριστερή» κυβέρνηση Τσίπρα σκέφτηκε ότι είναι η κατάλληλη στιγμή να πατήσει στον λαιμό την παρακαταθήκη των Τσάβες και Μοράλες.
Σε κείμενό του στην «Αυγή» με τίτλο «Η Βενεζουέλα και η σιωπή των δραχμιστών» ο υφυπουργός Εξωτερικών, Δ Μάρδας, πάσχιζε να εξηγήσει ότι «η επιστροφή (της Ελλάδας) στο εθνικό νόμισμα και η αποκοπή του από τον μηχανισμό στήριξης του ευρώ» θα οδηγήσει και την Ελλάδα σε δυσθεώρητα επίπεδα πληθωρισμού και υποτίμηση του νομίσματος, η οποία θα είναι αδύνατο να προβλεφθεί.

Δώσε πόνο Ισλανδία και ας μην νιώθουμε

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,

Στη χώρα μας γίνεται συχνά αναφορά από τα ΜΜΕ, στο θαύμα της Ιρλανδίας ή της Πορτογαλίας.

Μιλάνε για θαύματα σε δυο χώρες, όπου στην πρώτη μετανάστευσε το 8% του πληθυσμού της και στην δεύτερη οι εξώσεις έχουν πάρει δραματικές διαστάσεις, ενώ το ιδιωτικό χρέος έχει κυριολεκτικά απογειωθεί.

Δεν μιλάνε όμως ποτέ για την Ισλανδία και η εξήγηση είναι πολύ απλή.

Δεν είναι υπέρ των συμφερόντων των αφεντικών τους να μάθουμε τι έκανε η Ισλανδία, όταν βρέθηκε στην ίδια θέση με μας (βασικά βρέθηκε σε ακόμα χειρότερη, αλλά μικρή σημασία έχει αυτό).

Θα προσπαθήσω να πω κάποια πράγματα, χωρίς βέβαια να μπορώ να τα καλύψω όλα.  Προσπάθησα, επίσης, να τα περιορίσω, αλλά δεν μπορώ να αφιερώσω πολύ ώρα σε ένα κείμενο, οπότε ζητώ συγγνώμη αν είναι δύσπεπτο. Α) Η μεγάλη ιστορία:
Το ιδιωτικό χρέος στην Ισλανδία έφτασε στο δυσθεώρητο 200% του ΑΕΠ της το 2003.
Ακόμα και τα επόμενα χρόνια, η φρενίτιδα των Ισλανδών ήταν μνημειώδης.

Μέχρι που φτάσαμε στην παγκόσμια οικονομική κρίση, η οποία χτύπησε και την Ισλανδία το 2008.
Εκείνη την στιγμή, οι τρεις μεγαλύτερες, πλήρως ιδιωτικοποιημένες, ισλανδικές τράπεζες (Kaupthing, Landsbanki, Glitnir) καλούνταν να διαχειριστούν χρέος που υπέρβαινε το 900% του ΑΕΠ.

Η κεντρική τράπεζα της Ισλανδίας αδυνατούσε να συνεισφέρει με ενέσεις ρευστότητας για να καλύψει μια τέτοια φούσκα.

Το δημόσιο χρέος ήταν επίσης αρκετά ανεβασμένο καθώς είχε πάει σε ένα χρόνο από το 30% στο 90% (μην ξεχνάμε ότι η Ελλάδα μπήκε στο μνημόνιο έχοντας χρέος 120% του ΑΕΠ της, ενώ η Ιρλανδία με 85% περίπου).

Για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία κατέρρευσε μια χώρα με πιστοληπτική ικανότητα ΑΑΑ.
Την ίδια περίοδο, εθνικοποιείται η τρίτη μεγαλύτερη τράπεζα της χώρας, η Glitnir, με αντίτιμο 600 εκατομμύρια ευρώ παρακαλώ -το ΑΕΠ της χώρας ήταν περίπου 9 δισ.-, προφανώς με σκοπό να μεταβιβαστεί κάποια στιγμή το χρέος της στον ισλανδικό λαό.

Το άκρον άωτον της ανοησίας

 

Του Ιάκωβου Ιωάννου

Οι κατασχέσεις που απελευθερώθηκαν χθες, αμέσως μετά το ξεπούλημα των τραπεζών και οι πλειστηριασμοί που θα ακολουθήσουν, είναι ένα μέρος της τιμωρίας μας για τις επιλογές μας, για τις οποίες είμαστε ασφαλώς υπεύθυνοι  

«Ορισμένες ενημερώσεις των ελληνικών αρχών θυμίζουν τις ειδήσεις του BBC στην κατοχή – επειδή μας ειδοποιούν έμμεσα για θέματα, κρυφά κατά κάποιον τρόπο από τον εκπρόσωπο της Τρόικας, από την κυβέρνηση δηλαδή. Προκαλεί πραγματικά μεγάλη εντύπωση» (BB).

Τράπεζες και κυβέρνηση περιμένουν πως θα ξεχάσουμε τη μεγαλύτερη ληστεία που έγινε ποτέ στην παγκόσμια ιστορία. Το σκάνδαλο των σκανδάλων, με θλιβερά θύματα τους πολίτες ενός ολόκληρου κράτους. Την αποθράσυνση εκείνης της τράπεζας που μόλις πέρυσι πούλησε τη μία μετοχή της για 1,70 € στο δημόσιο, εκποιώντας την σήμερα για 0,03 €, με αποτέλεσμα να χαθούν 1,67 € από τα δικά μας χρήματα (πίνακας).

Έχουν λοιπόν την εντύπωση πως θα πάψουμε να ενδιαφερόμαστε για την ιδιωτικοποίηση του αιώνα, η οποία αποτελεί το άκρον άωτο της ηλιθιότητας. Πως θα μείνουμε ήσυχοι, όσον αφορά τις καταθέσεις μας. Πως θα εμπιστευτούμε ότι, δεν θα μας τις κλέψουν οι διαρρήκτες που μπήκαν με το φως της ημέρας μέσα στις τράπεζες, με τις ευλογίες της κυβέρνησης, ληστεύοντας τους μετόχους και το κράτος, όλους εμάς δηλαδή.

Η Ισλανδία καταδίκασε 26 τραπεζίτες με 74 χρόνια φυλάκισης, για την οικονομική της κρίση

Με μια κίνηση που θα κάνει το κεφάλι πολλών καπιταλιστών να εκραγεί αν συνέβαινε αλλού, η Ισλανδία μόλις καταδίκασε τον 26ο τραπεζίτη στη φυλακή για το ρόλο του στην οικονομική κατάρρευση του 2008.

Με δύο ξεχωριστές αποφάσεις, του Ισλανδικού Αρείου Πάγου και του Επαρχιακού Δικαστηρίου του Ρέικιαβικ, πέντε κορυφαίοι τραπεζίτες από την  Landsbankinn και την Kaupping – τις δύο μεγαλύτερες τράπεζες της χώρας – κρίθηκαν ένοχοι για την χειραγώγηση της αγοράς, την υπεξαίρεση, καθώς και την παραβίαση των υποχρεώσεων πίστης. Οι περισσότεροι από αυτούς έχουν καταδικαστεί σε φυλάκιση για δύο έως πέντε χρόνια. Η μέγιστη ποινή για οικονομικά εγκλήματα στην Ισλανδία είναι έξι χρόνια, παρόλο που το Ανώτατο Δικαστήριοαυτή τη στιγμή άκουσε επιχειρήματα για να εξετάσει την επέκταση ποινών πέραν της μέγιστης.

Η λίστα με τα ονόματα των δημοσιογράφων που πληρώθηκαν από το ΔΝΤ

ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ

 

Αναδημοσιεύουμε άρθρο της εφημερίδας ΑΚΡΟΠΟΛΗ που αναφέρει ποιοι ήταν οι δημοσιογράφοι που πληρώθηκαν από το ΔΝΤ για την χειραγώγηση της κοινής θέλησης του Ελληνικού λαού. Αν είναι αληθές το άρθρο αυτό πιστεύουμε ότι πρέπει άμεσα η ΕΣΗΕΕ να πάρει την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος, και επίσης να κινηθεί ο εισαγγελέας 

Τη λίστα των δημοσιογράφων που «εκπαίδευε» το ΔΝΤ ζητά η Βουλή

Τα ονόματα των δημοσιογράφων που «εκπαίδευε» το ΔΝΤ προκειμένου να προωθούν τις θέσεις του καταλλήλως θα ζητήσει η Βουλή. Την σχετική καταγγελία έκανε χθες ο πρώην εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ, Παναγιώτης Ρουμελιώτης καταθέτοντας στην επιτροπή αλήθειας για το χρέος.

 

Σύμφωνα με τον Παναγιώτη Ρουμελιώτη οι δημοσιογράφοι αυτοί παρακολουθούσαν «σεμινάρια» στην Ουάσιγκτον για να προβάλλουν τις απόψεις του ΔΝΤ αλλά και της Κομισιόν. Αντίστοιχα «μαθήματα» γινόντουσαν και στην Ελλάδα, όπως απάντησε, ο κ. Ρουμελιώτης σε σχετική ερώτηση του μέλους της επιτροπής, Λεωνίδα Βατικιώτη.