Ε.Ε.: Το προφίλ ενός σίριαλ κίλερ

Κυριαρχία, χειριστικότητα και έλεγχος.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ο Τζον Ντάγκλας, είναι ο ιδρυτής της profiling σχολής του FBI, (της εφαρμοσμένης ψυχολογίας του εγκλήματος για να είμαστε πιο σαφείς).

Η ευστοχία στις προβλέψεις του είναι τέτοια που τον παρομοιάζουν με τον Σέρλοκ Χολμς –με μια δόση από μέντιουμ. Χωρίς να βρεθεί στον τόπο του εγκλήματος, χωρίς να έχει χειροπιαστά στοιχεία, ακούγοντας μόνο τις συνθήκες στις οποίες διαπράχτηκε το έγκλημα μπορεί να προβλέψει τι χρώμα αυτοκίνητο οδηγάει ο δολοφόνος και κάποιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του, όπως ότι είναι ψευδός.

Ο Τομ Χάρις, ο συγγραφέας που έγινε διάσημος από την κινηματογραφική διασκευή της «Σιωπής των Αμνών», έμαθε τα πάντα για τους σίριαλ κίλερ από εκείνον.

Γράφει, λοιπόν, ο Ντάγκλας ότι τα τρία βασικά κίνητρα των κατά συρροή βιαστών και δολοφόνων είναι: Κυριαρχία, χειριστικότητα και έλεγχος.

Ο κύριος στόχος του δολοφόνου και βιαστή δεν είναι να σκοτώσει ή να βιάσει, αλλά να ελέγξει, να χειριστεί, να κυριαρχήσει πάνω σε ένα άλλο ανθρώπινο –ή μη- ον.

~~

Αντίστοιχα το κίνητρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν είναι τα δισεκατομμύρια. Ήδη έχουν χάσει πολύ περισσότερα στηρίζοντας το ευρώ, απ’ όσα αν στήριζαν την Ελλάδα.

Κίνητρο της Ε.Ε, του ΔΝΤ, της ΕΚΤ, της Γερμανίας και της Γαλλίας (ο κακός και ο καλός μπάτσος, αφού η φράση του Ολάντ «Βοηθήστε με για να σας βοηθήσω», θυμίζει ανάκριση σε χολυγουντιανή ταινία), το κίνητρο τους είναι ο απόλυτος έλεγχος, η κυριαρχία.

Η δημοκρατία είναι παρεκτροπή για αυτόν τον Παγκόσμιο και Κρατικό Νεοφιλελευθερισμό, όπου τα κράτη στηρίζουν την Αγορά με κάθε μέσο, εις βάρος πάντων των ανθρώπων, των λαών.

Ο κλασικός φιλελευθερισμός του Άνταμ Σμιθ δεν έχει καμία σχέση με αυτό τον κατά συρροή δολοφόνο.

Όσο για την ανθρωπιστική κρίση και την παράκληση στα συναισθήματα των Μεγάλων, μοιάζει σαν το θύμα, το εκατοστό θύμα, να εκλιπαρεί τον σίριαλ κίλερ να τον λυπηθεί: Όσο παρακαλάει, τόσο εντείνει το αίσθημα της κυριαρχίας στον δολοφόνο, τόσο χειροτερεύει τη θέση του.

Η Αγορά, οι πολυεθνικές και πετρελαϊκές εταιρείες, οι χημικές και οι πολεμικές βιομηχανίες, με τη στήριξη των διεθνών οργανισμών και τη συγκάλυψη των media έχουν εξοντώσει και συνεχίζουν να εξοντώνουν ολόκληρους πληθυσμούς στην Αφρική, στην Νότια Αμερική, στην Ασία.

Για ποιο λόγο θα λυπηθούν τους Έλληνες; Για τον αρχαίο τους πολιτισμό; Ή για τη δημοκρατία;

Αντιθέτως, αφού η άρνηση υφίσταται μέσα στην ίδια την Ευρώπη, θα την τιμωρήσουν παραδειγματικά, ώστε να γνωρίζουν όλοι οι μικροί τι θα τους συμβεί αν δεν υπακούσουν.

Από τον παραλογισμό στην τραγωδία;

Οσοι ζουν ή έστω παρακολουθούν τις εξελίξεις στην Ελλάδα γνωρίζουν πλέον καλά τι σημαίνουν εκφράσεις όπως «κρισιμότητα των στιγμών», «κλίμα έντασης», «ανατροπή των δεδομένων» ή «οριακή κατάσταση». Από τη Δευτέρα σ’όλα αυτά, και μάλιστα σε μια παροξυστική τους μορφή, έρχεται να προστεθεί κάτι καινούργιο: το παράλογο.

του Στάθη Κουβελάκη
Η λέξη μπορεί να φαίνεται περίεργη ή βαριά. Πώς αλλιώς όμως να χαρακτηρίσουμε την πλήρη αντιστροφή του νοήματος ενός συγκλονιστικού γεγονότος όπως το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, ώρες μόνο μετά το πέρας του και μάλιστα από τους ίδιους τους πρωτεργάτες του; Πώς να εξηγήσουμε ότι οι κκ. Μεϊμαράκης και Θεοδωράκης, δηλαδή οι επικεφαλείς του στρατοπέδου των (κατά κράτος) ηττημένων, να έχουν γίνει οι εγκεκριμένοι εκφραστές της γραμμής που ακολουθεί η ελληνική πλευρά και να περιφέρονται δεξιά και αριστερά θέτοντας τους όρους τους; Πως είναι δυνατό ένα σαρωτικό «όχι» στη συνέχιση των μνημονιακών πολιτικών λιτότητας να «ερμηνεύεται» ως πράσινο φως για ένα νέο μνημόνιο; Και για να το πούμε με όρους κοινής λογικής, αν ήταν να υπογραφεί κάτι ακόμη χειρότερο και δεσμευτικότερο από τις προτάσεις Γιουνκέρ προς τι το δημοψήφισμα ή μάλλον προς τι η μάχη του «όχι» και, φυσικά, προς τι η σαρωτική της επικράτηση;

Η αίσθηση του παράλογου δεν απορρέει όμως από αυτήν την ακαριαία αντιστροφή της δυναμικής της κατάστασης αλλά κυρίως από το γεγονός ότι όλα αυτά γίνονται «σαν να μην έχει συμβεί τίποτε», σαν να ήταν το δημοψήφισμα κάτι σαν συλλογική παραίσθηση, που διαλύεται απότομα και μας αφήνει απερίσπαστους να συνεχίσουμε μ’αυτό που κάναμε πριν. Επειδή δεν γίναμε όμως όλοι Λωτοφάγοι, ας μας επιτραπεί να αναφερθούμε εν συντομία σε όσα συνέβησαν στον απίστευτα πυκνό χρόνο των τελευταίων ημερών.

Η Βάρκιζα του ΣΥΡΙΖΑ

Ας είμαστε ειλικρινείς.

 

Μετά την συνθηκολόγηση είμαστε πλέον ανυπεράσπιστοι απέναντι στις αδηφάγες ορέξεις των Γερμανών.

 

Ο Ευρωρομαντισμός του ΣΥΡΙΖΑ αποδείχτηκε ολέθριος τόσο για την αριστερή του ταυτότητα όσο και για το λαό.

 

Η λυσσαλέα επίθεση που δέχτηκε η αριστερή/πατριωτική συγκυβέρνηση οδήγησε τελικά στην σχεδόν άνευ όρων συνθηκολόγηση της.

 

Η Γερμανική Ηγεμονία κέρδισε μια ακόμη μεγάλη μάχη.

 

Αυτός ήταν κι ο λόγος που ασκούσα σκληρή κριτική σε μια πολιτική που αναλώθηκε σε φλερτ με τον εχθρό όταν όφειλε να θωρακίσει τη χώρα απέναντι σε όλα όσα αναπόφευκτα θα ακολουθούσαν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ακόνισε τα εξαιρετικά του επικοινωνιακά όπλα, αναμενόμενα όμως αυτά δεν ήταν αρκετά καθώς βρέθηκε σε έναν πραγματικό αμείλικτο οικονομικό πόλεμο. Κατέβηκε με γαρύφαλλα απέναντι σε έναν ισχυρότατο εχθρό που ήθελε να τον συνθλίψει.

Γράμμα από τον παράδεισο των ποιητών…

Αντί οποιασδήποτε ανάλυσης από το blog, παρατίθεται ένας λόγος καθαρός στη θέση της. Ένας λόγος που έρχεται από το βάθος της ιστορίας ενός λαού που εκτός από τεχνικότητες, οικονομικές προσεγγίσεις που καλύπτουν την εξαθλίωση με όρους, έχει μάθε να δακρύζει και να συναισθάνεται με το λόγο των ποιητών του…

“Ήδη, σας το είπα. Είναι η βαρβαρότητα. Τη βλέπω να ‘ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις. Δεν θα πρόκειται για τους φούρνους του Χίτλερ ίσως, αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου. Για τον πλήρη εξευτελισμό του. Για την ατίμωσή του.

 

Οπότε αναρωτιέται κανείς: Για τι παλεύουμε νύχτα μέρα κλεισμένοι στα εργαστήριά μας; Παλεύουμε για ένα τίποτα, που ωστόσο είναι το παν.

Σκύψτε ευλογημένοι - by To Skouliki Tom

Καταπληκτικά είναι τα νέα που έρχονται από τις Βρυξέλλες μετά τη χθεσινή μαραθώνια συνάντηση της ελληνικής ομάδας διαπραγμάτευσης με τον Πρόεδρο της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ και τους μαφιόζους φίλους του.

Ο Πρόεδρος της Κομισιόν υποδέχτηκε τον Έλληνα Πρωθυπουργό με σφαλιάρες και φατούρο, ως συνήθως, αλλά το πραγματικό ξύλο έπεσε κατά τη διάρκεια του κοινού δείπνου που είχαν, παρουσία του πιστού σκυλιού του Σόιμπλε, Γερούν Ντάισελμπλουμ.

Κυβερνητικές πηγές χαρακτήρισαν το προσχέδιο συμφωνίας που παρουσίασαν οι Θεσμοί στον Αλέξη Τσίπρα ως ένα θετικό βήμα για την επίτευξη μιας αμοιβαία επωφελούς ρήξης που θα μας πετάξει εκτός Ευρωζώνης, ώστε να αποδείξουμε ότι μπορούμε να καταστρέψουμε τη χώρα και μόνοι μας. Η βοήθεια των ξένων περισσεύει.

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, το προσχέδιο ήταν πεντασέλιδο, αν και θα μπορούσε να δοθεί και σε χαρτοπετσέτα σε μία μόνο φράση: "Σκύψτε, ευλογημένοι!".

Σύγκρουση ή υποταγή [Του Δ. Παπαχρήστου]

Γράφει ο Δημήτρης Παπαχρήστος, Συγγραφέας

Θα κάνουμε συμβιβασμούς, δήλωσε στον ΣΕΒ ο πρωθυπουργός. Δεν θα υποχωρήσω, δήλωσε ο Βαρουφάκης και «ξέρω πως αργά ή γρήγορα θα φύγω». Η αποκρυπτογράφηση των λέξεων που χρησιμοποιούνται κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων είναι δύσκολη και ο καθένας αυτό που δεν καταλαβαίνει το ερμηνεύει καταπώς θέλει. Η ατμόσφαιρα η πολιτική είναι πυρακτωμένη. Το λάδι στη φωτιά το ρίχνουν τα ηλεκτρονικά μέσα και εντός της χώρας μας και εκτός. Η κυβέρνηση βρίσκεται σε δύσκολη θέση γι' αυτό και θα πρέπει να αντιδράσει επιθετικά. Το πρόβλημα δεν είναι μια συμφωνία για τον ΦΠΑ που τόσος λόγος γίνεται, ούτε τα επιμέρους θέματα, όπως η αναγκαία ρευστότητα, αλλά μια συνολική συμφωνία αμοιβαίας αποδοχής που δεν θα έχει υστερόγραφο, ούτε θα παραπέμπει σε μια άλλη συμφωνία.