Ε.Ε.: Το προφίλ ενός σίριαλ κίλερ

Κυριαρχία, χειριστικότητα και έλεγχος.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ο Τζον Ντάγκλας, είναι ο ιδρυτής της profiling σχολής του FBI, (της εφαρμοσμένης ψυχολογίας του εγκλήματος για να είμαστε πιο σαφείς).

Η ευστοχία στις προβλέψεις του είναι τέτοια που τον παρομοιάζουν με τον Σέρλοκ Χολμς –με μια δόση από μέντιουμ. Χωρίς να βρεθεί στον τόπο του εγκλήματος, χωρίς να έχει χειροπιαστά στοιχεία, ακούγοντας μόνο τις συνθήκες στις οποίες διαπράχτηκε το έγκλημα μπορεί να προβλέψει τι χρώμα αυτοκίνητο οδηγάει ο δολοφόνος και κάποιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του, όπως ότι είναι ψευδός.

Ο Τομ Χάρις, ο συγγραφέας που έγινε διάσημος από την κινηματογραφική διασκευή της «Σιωπής των Αμνών», έμαθε τα πάντα για τους σίριαλ κίλερ από εκείνον.

Γράφει, λοιπόν, ο Ντάγκλας ότι τα τρία βασικά κίνητρα των κατά συρροή βιαστών και δολοφόνων είναι: Κυριαρχία, χειριστικότητα και έλεγχος.

Ο κύριος στόχος του δολοφόνου και βιαστή δεν είναι να σκοτώσει ή να βιάσει, αλλά να ελέγξει, να χειριστεί, να κυριαρχήσει πάνω σε ένα άλλο ανθρώπινο –ή μη- ον.

~~

Αντίστοιχα το κίνητρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν είναι τα δισεκατομμύρια. Ήδη έχουν χάσει πολύ περισσότερα στηρίζοντας το ευρώ, απ’ όσα αν στήριζαν την Ελλάδα.

Κίνητρο της Ε.Ε, του ΔΝΤ, της ΕΚΤ, της Γερμανίας και της Γαλλίας (ο κακός και ο καλός μπάτσος, αφού η φράση του Ολάντ «Βοηθήστε με για να σας βοηθήσω», θυμίζει ανάκριση σε χολυγουντιανή ταινία), το κίνητρο τους είναι ο απόλυτος έλεγχος, η κυριαρχία.

Η δημοκρατία είναι παρεκτροπή για αυτόν τον Παγκόσμιο και Κρατικό Νεοφιλελευθερισμό, όπου τα κράτη στηρίζουν την Αγορά με κάθε μέσο, εις βάρος πάντων των ανθρώπων, των λαών.

Ο κλασικός φιλελευθερισμός του Άνταμ Σμιθ δεν έχει καμία σχέση με αυτό τον κατά συρροή δολοφόνο.

Όσο για την ανθρωπιστική κρίση και την παράκληση στα συναισθήματα των Μεγάλων, μοιάζει σαν το θύμα, το εκατοστό θύμα, να εκλιπαρεί τον σίριαλ κίλερ να τον λυπηθεί: Όσο παρακαλάει, τόσο εντείνει το αίσθημα της κυριαρχίας στον δολοφόνο, τόσο χειροτερεύει τη θέση του.

Η Αγορά, οι πολυεθνικές και πετρελαϊκές εταιρείες, οι χημικές και οι πολεμικές βιομηχανίες, με τη στήριξη των διεθνών οργανισμών και τη συγκάλυψη των media έχουν εξοντώσει και συνεχίζουν να εξοντώνουν ολόκληρους πληθυσμούς στην Αφρική, στην Νότια Αμερική, στην Ασία.

Για ποιο λόγο θα λυπηθούν τους Έλληνες; Για τον αρχαίο τους πολιτισμό; Ή για τη δημοκρατία;

Αντιθέτως, αφού η άρνηση υφίσταται μέσα στην ίδια την Ευρώπη, θα την τιμωρήσουν παραδειγματικά, ώστε να γνωρίζουν όλοι οι μικροί τι θα τους συμβεί αν δεν υπακούσουν.

Δεν θα πεθάνουμε ποτέ, κουφάλα Ευρωζώνη

together we stand, divided we fall
Hey you, Pink Floyd
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Φτάνουν οι θρήνοι και οι ιερεμιάδες. Αρκεί με την απόγνωση και την κατάθλιψη. Θα ‘ρθουνε και χειρότερα, το ξέρουμε. Κι όσο μένουμε με το κεφάλι σκυμμένο τόσο θα μας πατάνε.
Δείτε τι αλήθεια συμβαίνει.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ήταν ολέθρια και σωτήρια.

Άθελα της μας έδειξε ολοφάνερα τις αλυσίδες μας, τις αλυσίδες όλων. Γιατί όποιος δεν κινείται δεν καταλαβαίνει ότι φοράει αλυσίδες.

Οι προηγούμενες κυβερνήσεις ξεκινούσαν τη θητεία τους με την απρόσκοπτη αποδοχή όλων των εντολών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Γράμμα από τον παράδεισο των ποιητών…

Αντί οποιασδήποτε ανάλυσης από το blog, παρατίθεται ένας λόγος καθαρός στη θέση της. Ένας λόγος που έρχεται από το βάθος της ιστορίας ενός λαού που εκτός από τεχνικότητες, οικονομικές προσεγγίσεις που καλύπτουν την εξαθλίωση με όρους, έχει μάθε να δακρύζει και να συναισθάνεται με το λόγο των ποιητών του…

“Ήδη, σας το είπα. Είναι η βαρβαρότητα. Τη βλέπω να ‘ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις. Δεν θα πρόκειται για τους φούρνους του Χίτλερ ίσως, αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου. Για τον πλήρη εξευτελισμό του. Για την ατίμωσή του.

 

Οπότε αναρωτιέται κανείς: Για τι παλεύουμε νύχτα μέρα κλεισμένοι στα εργαστήριά μας; Παλεύουμε για ένα τίποτα, που ωστόσο είναι το παν.

Είναι εποχή επαναστάσεων

του Γιώργου Δελαστίκ

Zούμε σε μια πολύ ενδιαφέρουσα εποχή από ιστορική σκοπιά. H οικονομική κρίση αφενός και η αποκάλυψη στα μάτια εκατοντάδων εκατομμυρίων πολιτών του βαθύτατα αντιδραστικού χαρακτήρα της EE αφετέρου μεταδίδουν με επώδυνο τρόπο το μήνυμα ότι ο σύγχρονος καπιταλισμός ούτε επιδιώκει ούτε μπορεί πλέον να ενσωματώνει τις μάζες των εργαζομένων, των μεσαίων στρωμάτων, των νέων ή των συνταξιούχων. Aκριβώς γι’ αυτό ο καπιταλισμός της εποχής μας συρρικνώνει αθόρυβα ολοένα και περισσότερο την αστική δημοκρατία, αντικαθιστώντας την με ένα δημοκρατικοφανές, όλο και πιο αυταρχικό καθεστώς.

Όλοι οι λαοί της Eυρώπης συνειδητοποιούν σταδιακά ότι η EE –δηλαδή η συσπείρωση των ευρωπαϊκών αστικών τάξεων υπό την ηγεμονία των Γερμανών αστών– είναι ο κύριος μοχλός υλοποίησης της αντιλαϊκής πολικής. Mε τις πλάτες της EE η αστική τάξη κάθε χώρας – μέλους της εφαρμόζει μια τόσο αντιδραστική πολιτική που δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί ούτε στα πιο άγρια και επιθετικά όνειρά της. Aπό τη μια πλευρά, αυτή η επιθετικότητα της EE «ξεβολεύει» τις αστικές τάξεις του κάθε κράτους – μέλους της, καθώς υποχρεώνει να σκίσουν τα ανά χώρα «κοινωνικά συμβόλαια» και να δώσουν απότομο τέλος στην όποια φάση «κοινωνικής ειρήνης» είχαν πετύχει. Aπό την άλλη πλευρά όμως, η σημερινή πολιτική της EE αφυπνίζει τις αστικές τάξεις που αδρανούσαν, τις καθιστά πολύ πιο επιθετικές και επιπλέον τους προσδίδει πρωτόγνωρη αυτοπεποίθηση και τις απαλλάσσει από ταξικούς φόβους και πολιτικά στερεότυπα που απορρέουν από κοινωνικές και ταξικές συγκρούσεις του παρελθόντος. Για παράδειγμα, πριν από τρία χρόνια κανένας αστός πουθενά στην EE δεν φανταζόταν ότι θα μπορούσαν να επιβληθούν τέτοια μέτρα λεηλασίας μισθών και συντάξεων, χωρίς να έχουν λάβει χώρα κοινωνικές εξεγέρσεις ή και επαναστάσεις με βίαιο και αιματηρό χαρακτήρα, όπως ήταν βέβαιοι ότι θα συνέβαινε.