Πόσο πουλάμε τη σιωπή μας για την Υεμένη

           ΙΝFOWAR

Toυ Άρη Χατζηστεφάνου

Η ανήθικη πώληση όπλων στη Σαουδική Αραβία… βοηθά και υποκινεί φρικτά εγκλήματα

Τζέιμς Λιντς, Διεθνής Αμνηστία

Λυπάμαι που πρέπει να υπενθυμίσω στην επιτροπή ότι οποιαδήποτε κριτική προς τη Σαουδική Αραβία δεν είναι καθόλου εποικοδομητική» είπε ο ομιλητής και ίσιωσε τα χαρτιά που κρατούσε στα χέρια του. Στο βήμα βρισκόταν ο Βρετανός πρώην υπουργός Αμυνας, Μάικλ Φάλον, ο οποίος θα εξηγούσε στην αρμόδια επιτροπή του κοινοβουλίου τους όρους της νέας συμφωνίας πώλησης μαχητικών αεροσκαφών στο βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας.

Αυτό που πραγματικά έκανε όμως ήταν να αποκαλύψει και έναν άγραφο όρο του συμβολαίου: η πώληση όπλων στο Ριάντ συνοδεύεται από ολοκληρωτική σιωπή για τα εγκλήματα που πραγματοποιεί ο οίκος των Σαούντ στο εσωτερικό της χώρας αλλά και σε γειτονικά κράτη.

Λίγους μήνες αργότερα, καθώς ο ΟΗΕ προειδοποιούσε ότι ο πόλεμος της Σαουδικής Αραβίας εναντίον της Υεμένης απειλεί να προκαλέσει τον μεγαλύτερο λιμό αλλά και τη μεγαλύτερη επιδημία χολέρας που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα τις τελευταίες δεκαετίες, είναι εύκολο να εντοπίσεις τις χώρες που «δεσμεύονται» από την άγραφη ρήτρα της σιωπής.

Οι ΗΠΑ και η Βρετανία, οι δύο βασικοί προμηθευτές των οπλικών συστημάτων με τα οποία η Σαουδική Αραβία βομβαρδίζει εδώ και χρόνια σχολεία, νοσοκομεία και υπαίθριες αγορές, σφύριζαν αδιάφορα καθώς διεθνείς οργανώσεις αποκάλυπταν τα φρικιαστικά εγκλήματα του οίκου των Σαούντ. Μαζί με τους συνήθεις ύποπτους όμως η «ομερτά» των εμπόρων όπλων άρχισε να δεσμεύει και αρκετές ακόμη χώρες –κυρίως στο εσωτερικό της Ε.Ε.

Σύμφωνα με το Διεθνές Ινστιτούτο Μελετών της Στοκχόλμης για την Ειρήνη (SIPRI), από την έναρξη των επιχειρήσεων στην Υεμένη οι εισαγωγές οπλικών συστημάτων στη Σαουδική Αραβία τριπλασιάστηκαν, γεγονός που άλλαξε την αγορά οπλικών συστημάτων σε παγκόσμιο επίπεδο. Μάλιστα μόνο το 2016 η Σαουδική Αραβία αγόρασε από τουλάχιστον δέκα χώρες της Ε.Ε. οπλικά συστήματα αξίας σχεδόν 900 εκατομμυρίων ευρώ.

Ελαφρύς να είναι ο ολιγάρχης που θα μας σκεπάσει

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Νομίζω δεν έχει πια καμία σημασία να ασχολούμαστε με κάτι θέματα σαν αυτό με τις τηλεοπτικές άδειες.

‘Η με τη διαπλοκή, που την τσακίζουν καθημερινά όλες οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις.
Εγώ πάντως τραγουδάω σήμερα: όταν θα πας Παππά μου στο παζάρι, να μου φέρεις έναν ολιγάρχη, ο ολιγάρχης κικιρικικί θα σε ξυπνάει κάθε πρωί.

Αλλά ας σοβαρευτούμε.

Ας μιλήσουμε για το Σύνταγμα… αχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα.

Συγγνώμη.

Μιλάμε στη χώρα που το Σύνταγμα έχει τσαλαπατηθεί πεντακόσιες χιλιάδες φορές, οι δικαστές έχουν το απύθμενο θράσος να βαφτίζουν αντισυνταγματικό έναν νόμο.

‘Οχι μην κοιτάτε τον ίδιο τον νόμο, ρε χάπατα.

Το γελοίο της υπόθεσης είναι άλλο.

Η χρήση της λέξης «αντισυνταγματικός».

Για να κριθεί ένας νόμος ως συνταγματικός πρέπει να έχεις ένα κάποιο Σύνταγμα.

Και μόνο το άκουσμα της λέξης «Σύνταγμα» στην Ελλάδα αρκεί για να κατουρηθείς από τα γέλια.

Μα, στην Ελλάδα το μόνο που έχουμε κρατήσει από το Σύνταγμα είναι η Αγία Τριάδα.

Δόξα το Θεό, έχουμε και δικαστές.

Σκουριές: Περιμένοντας τη… CETA! #skouries

Της Μαρίας Καδόγλου* από το Δρόμο της Αριστεράς

 

Ο υπουργός Οικονομικών Γιώργος Σταθάκης είπε ένα μεγάλο «ναι» στη CETA, την εμπορική συμφωνία Ε.Ε.-Καναδά, ανοίγοντας διάπλατα την πόρτα σε καναδικές εταιρίες που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα να μηνύσουν τη χώρα μας για οποιαδήποτε απόφαση ή πολιτική που θίγει τα συμφέροντά τους. Ο Καναδάς είναι η χώρα όπου έχει την έδρα του το 75% των μεταλλευτικών εταιρειών παγκοσμίως – και η στήριξη αυτών των εταιριών είναι ένας από τους βασικούς λόγους που επιδιώκει να υπογράφει εμπορικές συμφωνίες όπως η CETA. Η εμπειρία, ειδικά από τη Λατινική Αμερική, δείχνει ότι οι καναδικές μεταλλευτικές εταιρίες έχουν χρησιμοποιήσει με επιθετικό τρόπο τις ρήτρες προστασίας επενδυτών, που εμπεριέχονται σε αυτές τις συμφωνίες, για να ακυρώσουν περιορισμούς στην εξόρυξη ή να απαιτήσουν από τις χώρες αποζημιώσεις ύψους δισεκατομμυρίων ευρώ. To σύστημα προβλέπει τη δυνατότητα των ξένων εταιρειών να παρακάμπτουν τα εθνικά δικαστήρια και να φέρνουν τα αιτήματά τους ενώπιον ιδιωτικών «δικαστηρίων» που δεν λογοδοτούν πουθενά.

Για την Ευρώπη, η πρώτη γνωστή περίπτωση προσφυγής εξορυκτικής εταιρίας σε διαιτησία είναι της καναδικής Gabriel Resources, που ζητά αποζημίωση επειδή παρά τις προσπάθειες 15 και πλέον ετών δεν κατάφερε να πάρει έγκριση για το μεταλλείο χρυσού της Ρόσια Μοντάνα. Η επόμενη θα μπορούσε να είναι η Eldorado στην Ελλάδα.

Μέχρι τις 10 Οκτωβρίου, το υπουργείο Περιβάλλοντος θα πρέπει να αποφανθεί αν η μεταλλουργική μέθοδος flash smelting, που υποτίθεται ότι θα χρησιμοποιήσει η Eldorado στη Χαλκιδική, είναι εφαρμόσιμη ή όχι. Αν αποδειχθεί ότι δεν είναι, αυτό συνιστά παραβίαση του βασικότερου όρου της ΚΥΑ Έγκρισης Περιβαλλοντικών όρων, αλλά και της σύμβασης μεταβίβασης των μεταλλείων και του κυρωτικού της νόμου. Αν η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ αποφασίσει να τηρήσει το νόμο, θα πρέπει να ακυρώσει όλες τις αδειοδοτήσεις που έχουν δοθεί μέχρι σήμερα στην εταιρία και ενδεχομένως και την ίδια τη σύμβαση.

Je suis Karanik

Κι ενώ:

-O Kerry απειλεί πως η Ρωσία θα επιστρέφει προσωπικό της από τη Συρία σε σωματοσακούλες ανεβάζοντας αρκετά τις πιθανότητες για τρίτο παγκόσμιο πόλεμο και απλώνοντας τις φτερούγες του αμερικανικού αετού πάνω από τους τζιχαντιστές στο Χαλέπι,

-Το Ιράκ προειδοποιεί για ακόμη μια φορά την Τουρκία

-Η Σ.Αραβία ανεβάζει τις τιμές του πετρελαίου για να αντέξει το κόστος της εισβολής της στην Υεμένη δελεάζοντας τους δυτικούς της συμμάχους με αγορές όπλων κι απειλώντας πως θα εγκαταλείψει θέσεις της εκατοντάδων δις στην αμερικανική οικονομία αν οι συγγενείς των θυμάτων της 11^ης Σεπτέμβρη προχωρήσουν σε μηνύσεις εναντίον της

-Η Ρωσία απαντά με ήπιο αλλά ψυχροπολεμικό τρόπο στις διατλαντικές προκλήσεις, συμμετέχει σε κοινή στρατιωτική άσκηση με την Κίνα στη Νότια Σινική θάλασσα και ξαναπροχωρά στην συμφωνία του αγωγού southstream κόστους 20 δις και αντίστοιχου κόστους πυρηνικό αντιδραστήρα στην Τουρκία …

-Ο Ερντογάν απολαμβάνει την πεολειχία των αμερικάνων που μετά από την αποτυχημένη τους προσπάθεια να τον ρίξουν τρέμουν στη σκέψη να μην χάσουν και την Τουρκία, κι έτσι προκαλεί όσο ποτέ κανείς άλλος Τούρκος ηγέτης θέτοντας θέμα Αιγαίου.

-Η Κύπρος είναι ώριμη να απολέσει το αυτεξούσιο της

-Οι ΗΠΑ συνεχίζουν των πόλεμο των προστίμων σε γερμανικές εταιρίες και τ αντίστροφο σε ένα πόλεμο μεταξύ άσπονδων φίλων για την επικυριαρχία στην Ευρώπη που σας είχα πει πως είχε ανοίξει από το 2010 και με το υπουργείο δικαιοσύνης των ΗΠΑ να μην συμβιβάζεται τελικά με την υπό κατάρρευση Deutsche Bank

-Με το ΔΝΤ να χάνει για μια ακόμη φορά το μπρα ντε φερ του κουρέματος του ελληνικού χρέους από έναν παράλυτο γερμανό

-Με την Ιταλία να έχει τις τράπεζες της υπό κατάρρευση και να μαρτυρεί ένα ελληνικού τύπου bank run που θα την οδηγήσει στο να γίνει η επόμενη Ελλάδα….

Αποφάσισαν χωρίς εμάς, προχωράμε χωρίς αυτούς

Παρά τα όσα διακήρυσσαν προεκλογικά ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ, έφεραν στη χώρα το τρίτο και πιο βάρβαρο Μνημόνιο. Και τώρα συγκρούονται και κάνουν δηλώσεις στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ.
  
Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο Αλέξης Τσίπρας και πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ έχουν κάνει ένα μεγάλο λάθος.

Έχει γίνει μια παρεξήγηση.

Οι πολίτες δεν έκαναν κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ για να βλέπουν τον Αλέξη Τσίπρα να περιφέρεται ασκόπως και να χαζογελάει. Οι πολίτες δεν έκαναν κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ, για να κάνει κουμάντο η παρέα του Αλέξη Τσίπρα.

Οι πολίτες δεν έκαναν κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ, για να κάνει καριέρα ο Νίκος Παππάς, τον οποίο δεν γνώριζε κανείς.

Από τον παραλογισμό στην τραγωδία;

Οσοι ζουν ή έστω παρακολουθούν τις εξελίξεις στην Ελλάδα γνωρίζουν πλέον καλά τι σημαίνουν εκφράσεις όπως «κρισιμότητα των στιγμών», «κλίμα έντασης», «ανατροπή των δεδομένων» ή «οριακή κατάσταση». Από τη Δευτέρα σ’όλα αυτά, και μάλιστα σε μια παροξυστική τους μορφή, έρχεται να προστεθεί κάτι καινούργιο: το παράλογο.

του Στάθη Κουβελάκη
Η λέξη μπορεί να φαίνεται περίεργη ή βαριά. Πώς αλλιώς όμως να χαρακτηρίσουμε την πλήρη αντιστροφή του νοήματος ενός συγκλονιστικού γεγονότος όπως το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, ώρες μόνο μετά το πέρας του και μάλιστα από τους ίδιους τους πρωτεργάτες του; Πώς να εξηγήσουμε ότι οι κκ. Μεϊμαράκης και Θεοδωράκης, δηλαδή οι επικεφαλείς του στρατοπέδου των (κατά κράτος) ηττημένων, να έχουν γίνει οι εγκεκριμένοι εκφραστές της γραμμής που ακολουθεί η ελληνική πλευρά και να περιφέρονται δεξιά και αριστερά θέτοντας τους όρους τους; Πως είναι δυνατό ένα σαρωτικό «όχι» στη συνέχιση των μνημονιακών πολιτικών λιτότητας να «ερμηνεύεται» ως πράσινο φως για ένα νέο μνημόνιο; Και για να το πούμε με όρους κοινής λογικής, αν ήταν να υπογραφεί κάτι ακόμη χειρότερο και δεσμευτικότερο από τις προτάσεις Γιουνκέρ προς τι το δημοψήφισμα ή μάλλον προς τι η μάχη του «όχι» και, φυσικά, προς τι η σαρωτική της επικράτηση;

Η αίσθηση του παράλογου δεν απορρέει όμως από αυτήν την ακαριαία αντιστροφή της δυναμικής της κατάστασης αλλά κυρίως από το γεγονός ότι όλα αυτά γίνονται «σαν να μην έχει συμβεί τίποτε», σαν να ήταν το δημοψήφισμα κάτι σαν συλλογική παραίσθηση, που διαλύεται απότομα και μας αφήνει απερίσπαστους να συνεχίσουμε μ’αυτό που κάναμε πριν. Επειδή δεν γίναμε όμως όλοι Λωτοφάγοι, ας μας επιτραπεί να αναφερθούμε εν συντομία σε όσα συνέβησαν στον απίστευτα πυκνό χρόνο των τελευταίων ημερών.

Η Βάρκιζα του ΣΥΡΙΖΑ

Ας είμαστε ειλικρινείς.

 

Μετά την συνθηκολόγηση είμαστε πλέον ανυπεράσπιστοι απέναντι στις αδηφάγες ορέξεις των Γερμανών.

 

Ο Ευρωρομαντισμός του ΣΥΡΙΖΑ αποδείχτηκε ολέθριος τόσο για την αριστερή του ταυτότητα όσο και για το λαό.

 

Η λυσσαλέα επίθεση που δέχτηκε η αριστερή/πατριωτική συγκυβέρνηση οδήγησε τελικά στην σχεδόν άνευ όρων συνθηκολόγηση της.

 

Η Γερμανική Ηγεμονία κέρδισε μια ακόμη μεγάλη μάχη.

 

Αυτός ήταν κι ο λόγος που ασκούσα σκληρή κριτική σε μια πολιτική που αναλώθηκε σε φλερτ με τον εχθρό όταν όφειλε να θωρακίσει τη χώρα απέναντι σε όλα όσα αναπόφευκτα θα ακολουθούσαν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ακόνισε τα εξαιρετικά του επικοινωνιακά όπλα, αναμενόμενα όμως αυτά δεν ήταν αρκετά καθώς βρέθηκε σε έναν πραγματικό αμείλικτο οικονομικό πόλεμο. Κατέβηκε με γαρύφαλλα απέναντι σε έναν ισχυρότατο εχθρό που ήθελε να τον συνθλίψει.