Υπάρχει μια φράση που δεν μπόρεσα ποτέ να κατανοήσω. Οχι το νοημα της. Δεν μπόρεσα να καταλάβω πως γίνεται πράξη. " Ξεπέρασε το" Η φράση κλειδί της επιβίωσης. Ο χρυσός κανόνας της ύπαρξής μας. "Ξεπέρασε το" Οτι και νάναι αυτό, πάει πέρασε. Αρχίζω να πιστεύω πως μου λείπει κάποιο βασικό ανθρώπινο γονίδιο γιατί "κολλάω" Κολλάω άσχημα και δεν μπορώ να το ξεπεράσω...
Βλέπω μια είδηση π.χ. για ένα κτήνος που βίαζε το παιδάκι του για χρόνια, και τα σχετικά ρεπορτάζ που αναλύουν όλες τις λεπτομέρειες μέχρι που το μαχαίρι να φθάσει τόσο βαθειά στο μυαλό που να πονάς... Να πονάς αφόρητα... Κοιτάζω δίπλα μου, και ο διπλανός μου κουνάει για λίγο το κεφάλι και το ξεπερνάει, κατεβάζει την επόμενη μπουκιά στο άνετο και αλλάζει θέμα.
Εγώ μένω κολλημένη εκεί, μια αηδία θα μου αφαιρέσει την ικανότητα να "γεύομαι" το οτιδήποτε για μέρες. Μια σιχασιά θα συνοδεύει τις καλημέρες και στο τέλος μια θλίψη θα με ακολουθεί για πολύ καιρό... Κι οι ειδήσεις φρίκης συσσωρεύονται. Ερχονται κι άλλες κι άλλες από το πρωινό ξύπνημα μέχρι να κλείσει κάποιος τα μάτια το βράδυ, ειδήσεις φρίκης, απανθρωπιάς, αίμα, θάνατος, απίστευτα διεστραμμένη ανθρωπότητα...
Κι ο διπλανός τρώει την επόμενη μπουκιά σαν να μην τρέχει τίποτα...
Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση.. είναι γονιδιακό το θέμα. Υπάρχουν οι ξεκάθαρα σταρχιδιστές που σίγουρα γενιούνται με πρόσθετα γονίδια, υπάρχουν οι μεσαίοι συνήθεις άνθρωποι που τους τσιμπάει κάπου και περνάει κι υπάρχουν οι λιγότεροι που υποφέρουν... Που δεν έχουν αίσθηση του χιούμορ, δεν μπορουν να "το ξεπεράσουν" και καταλήγουν καταθλιπτικοί, αυτοκτονικοί, ή στη καλύτερη περίπτωση απίστευτα οργισμένοι.. Υπάρχει και μια τελευταία μοντέρνα κατηγορία που έχουν πείσει τον εαυτό τους πως όλα αυτά δεν υπάρχουν είναι ένα παιχνίδι του μυαλού, και αισθάνονται - λένε - μακριά από όλα αυτά τα τιποτένια πραγματάκια που βασανίζουν τις ανώριμες προσωπικότητες...
