Ιταλικό δημοψήφισμα: ρήγμα, όχι κατεδάφιση

Προχτές, λοιπόν, οι ιταλοί πήγαν σε δημοψήφισμα, στο οποίο οι τρεις στους πέντε ψήφισαν "Όχι" και οι άλλοι δύο ψήφισαν "Ναι". Αυτό το μάθαμε. Εκείνο που, κατά την γνώμη μου, δεν μάθαμε επειδή δεν μας ανέλυσαν σωστά, είναι τι ακριβώς απέρριψαν μ' αυτό το "Όχι". Πρόκειται πράγματι για άλλο ένα χαστούκι στην Ευρωπαϊκή Ένωση (γενικώτερα) και στην Ευρωζώνη (ειδικώτερα); Είναι σωστό να γίνεται λόγος για Itexit; Ας δούμε με ψυχραιμία τα πράγματα.

Κατ' αρχήν, να ξεκαθαρίσουμε ότι το προχτεσινό ιταλικό δημοψήφισμα δεν είχε καμμιά σχέση με το περυσινό δικό μας, αφού το θέμα του ήταν άσχετο με την Ε.Ε., τουλάχιστον εκ πρώτης όψεως. Οι ιταλοί κλήθηκαν να εγκρίνουν ή να απορρίψουν μια σειρά δομικών πολιτειακών μεταρρυθμίσεων, οι οποίες είχαν μεν εγκριθεί από το κοινοβούλιο αλλά με μικρή πλειοψηφία, κάτι που, με βάση την νομοθεσία τής χώρας, απαιτεί την διεξαγωγή δημοψηφίσματος ώστε να πουν απ' ευθείας την γνώμη τους και οι πολίτες. Τί σόι μεταρρυθμίσεις ήσαν αυτές; Για να καταλάβουμε, πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε τον τρόπο λειτουργίας τού κοινοβουλευτισμού στην γείτονα χώρα.

La Stampa, 5/12/2016: "Η Ιταλία είναι μια σύγχρονη χώρα. Νίκησε το ΟΧΙ, το διαζύγιο παραμένει".
Υπότιτλος: "Και τώρα, δουλειά". Αξιοσημείωτο το σχεδόν 80% του ΟΧΙ στο -βιομηχανικό- Τορίνο.

Το όχι δεν ήταν απλά εντολή για ρήξη – Το όχι ήταν η ρήξη

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,

Από το ίδιο το βράδυ της Κυριακής, μετά το μεγαλειώδες Όχι του λαού μας, έχουμε βαρεθεί να προσπαθούν να μας εξηγήσουν τι ψηφίσαμε. Ξαφνικά, το Οχι έγινε “εντολή παραμονής στο ευρώ πάση θυσία” και “σε καμία περίπτωση εντολή για ρήξη”.
 Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε μια εντυπωσιακή τριπλή κωλοτούμπα στον αέρα και προσγειώθηκε στην αγκαλιά του Βαγγέλα και του Ποτάμη, και όλοι μαζί ψήφισαν τα προκαταρκτικά του 3ου μνημονίου και ετοιμάζονται να ψηφίσουν και το 3ο μνημόνιο.

Οι εταίροι ζουν σε παράλληλο σύμπαν και θεωρούν ότι ο Αλέξης εξακολουθεί να απολαμβάνει την αποδοχή του λαού και μπορεί να περάσει τα μέτρα χωρίς αντιδράσεις.

Όλοι αυτοί που παρακολουθούν τη ζωή από τα γραφεία τους, δεν μπορούν να συλλάβουν τις αλλαγές που συντελέστηκαν στην ελληνική κοινωνία την εβδομάδα από 28/6 εώς 5/7.  Δεν μπορούν να καταλάβουν την ταξικότητα της ψήφου του δημοψηφίσματος. Δεν μπορούν να καταλάβουν πώς ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί νικήσαμε το φόβο.
Δεν καταλαβαίνουν ότι όταν ξέρεις ότι το αφεντικό σου ψηφίζει Ναι σου φαίνεται αυτονόητο να ψηφίσεις Όχι.

Δεν είδαν ότι, όταν η Τρέμη, ο Πρετεντέρης, ο Αλιάγας, ο Σάκης και τόσοι άλλοι σου λένε να ψηφίσεις Ναι, καταλαβαίνεις γιατί μπορείς να ψηφίσεις μόνο Όχι.

Αλέξη πάτα το κουμπί

Πάνε μέρες που έχω να γράψω σε αυτό το μπλογκ, ακόμη κι αν όλα όσα τρέχουν εκεί έξω είναι τουλάχιστον άξια σχολιασμού. Υπάρχουν όμως περίοδοι που χρειάζεσαι κάτι περισσότερο στα χέρια σου για να μπορέσεις να πεις τα ουσιώδη, και να μην καταλάβεις ότι μέρα με τη μέρα το μόνο που κάνεις είναι να επαναλαμβάνεσαι.

Δυστυχώς, αυτή η επανάληψη δεν μπορεί να αποφευχθεί εντελώς, ακόμη κι αν οι συνθήκες προσφέρονται για μερικές σημαντικές επισημάνσεις που συμπληρώνονται από την καθημερινότητα.
Η ιστορία της πολιτικής διαπραγμάτευσης μπήκε αυτήν την εβδομάδα στην τελευταία της φάση, και μάλιστα με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο. Οι διακυμάνσεις των τελευταίων 15 ημερών συνοψίζονται σε μια είδηση της 27ης Μαΐου, που ναι μεν δημοσιεύτηκε από αρκετά μέσα όμως δεν έτυχε της απαραίτητης προσοχής.

Η επόμενη μέρα της ρήξης

Η εισήγηση του Λεωνίδα Βατικιώτη στην εκδήλωση του ΚΟΜΜΟΝ που πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 25 Μαΐου 2015.…

 

Όταν τα ήπια επιχειρήματα, για το «σπίτι των λαών», τη δυνατότητα της ΕΕ να μεταρρυθμιστεί και την πειθώ των λογικών επιχειρημάτων, καταρρέουν τότε επιστρατεύεται το τελευταίο επιχείρημα των Μνημονιακών και νεοφιλελεύθερων: Η ρήξη εμφανίζεται σαν ισοδύναμο της επιστροφής στην «εποχή των σπηλαίων».

Αξίζει έτσι να επιχειρήσουμε να σκιαγραφήσουμε το περίγραμμα της επόμενης μέρας της ρήξης, δηλαδή της αθέτησης πληρωμών και της μονομερούς διαγραφής του δημόσιου χρέους και της εξόδου από την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Είναι αναγκαίο δε να τονισθεί το τεράστιο μεθοδολογικό πρόβλημα που εγείρεται καθώς με τα δεδομένα του σήμερα επιχειρείται να λυθεί μια εξίσωση του αύριο, όταν όλες οι παράμετροι του προβλήματος θα έχουν αλλάξει άρδην. Πρόκειται μάλιστα για περιορισμό που δεν επιδρά μόνο ούτε καν κυρίως αρνητικά, δεδομένου ότι η σύγκρουση με το κεφάλαιο θα στερήσει την κοινωνία από πολύτιμους και υπαρκτούς πόρους (πχ τα 6 δισ. καθαρών εισροών από τις δοσοληψίες με την ΕΕ το 2015), αλλά κατά βάση θετικά, δεδομένης της ασύλληπτης καταστροφής παραγωγικών δυνάμεων, που τείνει να λάβει ενδημικό χαρακτήρα: από την ανεργία που έχει σταθεροποιηθεί στο 26%, μέχρι το αργούν παραγωγικό δυναμικό που στη βιομηχανία αγγίζει το 34%.

Συνέντευξη – Σούζαν Γουότκινς: Μια ανεξάρτητη Ελλάδα θα ανατίναζε τη γερμανική ηγεμονία

Σούζαν Γουότκινς, εκδότρια του New Left Review

«Αν ο ΣΥΡΙΖΑ γίνει ΠΑΣΟΚ Nο2 θα τον καταστρέψουν», εκτιμά η εκδότρια του New Left Review, Σούζαν Γουότκινς η οποία, προσκεκλημένη του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς στο πλαίσιο των τεσσάρων συζητήσεων για την ευρωπαϊκή συγκυρία Aπό το χρέος και τη λιτότητα στη διεκδίκηση της Δημοκρατίας (η τελευταία στις 11/6, στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, με το ιστορικό στέλεχος της ιταλικής Αριστεράς Λουτσιάνα Καστελίνα), μίλησε με θέμα: Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση: συνέχειες, ασυνέχειες και αβέβαιη προοπτική.

Η ώρα της έντιμης ρήξης

του Στάθη Κουβελάκη

Η υψηλού ρίσκου αυτή κίνηση αναδεικνύει με τον πιο σαφή τρόπο την κρισιμότητα της κατάστασης έτσι όπως έχει διαμορφωθεί δύο μήνες μετά την συμφωνία της 20^ης Φλεβάρη. Το βασικό, και στην ουσία το μόνο ουσιαστικό, επιχείρημα που είχε τότε διατυπωθεί υπέρ της συμφωνίας ήταν ότι «αγόραζε χρόνο», έστω και με επώδυνο αντίτιμο, έτσι ώστε να προετοιμαστεί με καλύτερους όρους η «μεγάλη διαπραγμάτευση» του καλοκαιριού.

Ο ισχυρισμός ήταν ότι για ένα τετράμηνο η ΕΚΤ θα σταματούσε το «μαρτύριο της σταγόνας» στο οποίο υποβάλλει το τραπεζικό σύστημα, και κατ’επέκταση την οικονομία, από τις 5 Φεβρουαρίου, όταν αποφάσισε να διακόψει τον βασικό μηχανισμό χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών. Διότι όπως είναι πλέον ευρύτερα αποδεκτό, η ελληνική κυβέρνηση σύρθηκε στην υπογραφή αυτής της ετεροβαρούς συμφωνίας υπό το φάσμα της διογκούμενης φυγής καταθέσεων και της απειλούμενης κατάρρευσης των τραπεζών.

Ρήξη, ο δρόμος για τον «αμοιβαία επωφελή συμβιβασμό»

Ο Βόφγκανγκ Μουνχάου, ιδρυτής της γερμανικής έκδοσης των Financial Times, πάει να πει «πιο κατεστημένο πεθαίνεις», σε συνέντευξή του στην Εφημερίδα των Συντακτών σήμερα υποστηρίζει ότι η μόνη λύση για την Ελλάδα είναι μια συμφωνημένη χρεοκοπία εντός Ευρωζώνης και η αθέτηση του ελληνικού χρέους. Ταυτόχρονα, διαχειρίζεται με πολύ αποδραματοποιημένο τρόπο όλα τα σχετικά με capital controls, παράλληλα νομίσματα και εναλλακτικές χρηματοδοτήσεις δείχνοντας έτσι πόσο μακριά από τον Αρμαγεδδώνα βρίσκονται τέτοιου τύπου επιλογές. Λίγο καιρό πριν άλλος ένας κορυφαίος του mainstream, ο «δικός μας Κύπριος» νομπελίστας Αζαριάδης πρότεινε ψύχραιμα αντίστοιχες επιλογές.

Την ίδια στιγμή, στα ελληνικά ΜΜΕ -και όχι μόνο- μια τέτοια συζήτηση προκαλεί πραγματικό κατακλυσμό και παρωθεί σε αποκαλυψιακά οράματα. Τα ΜΜΕ, ως μακρύ χέρι της ελληνικής άρχουσας τάξης, είναι απολύτως λογικό να το κάνουν. Κάθε ενδεχόμενο «ρήξης» προκαλεί ανατριχίλα στο μέτρο που οδηγεί σε μια ανεξέλεγκτη κατάσταση με κακές προοπτικές για τα ίδια και τα αφεντικά τους –και δεν αναφέρομαι μόνο στα άμεσα αφεντικά.