Με τα χρήματα των άλλων

«Το πρόβλημα με το σοσιαλισμό είναι πως τελειώνει όταν τελειώσουν τα χρήματα των άλλων».
Είναι η φράση ευαγγέλιο που ξεστόμισε η Μάργκαρετ Θάτσερ, μόλις ξεμπέρδεψε με τους ανθρακωρύχους.

Αρέσουν πολύ τα λόγια αυτά, στους φιλελέδες που την λάτρεψαν.

Η μακαρίτισσα -να αναπαύεται η φιλελεύθερη ψυχή της, εκεί ψηλά που βρίσκεται-δεν είχε σε αυτό άδικο.

Γιατί σοσιαλισμός με δανεικά και αγύριστα, δεν μπορεί να περπατήσει.

Όταν στερέψει η δεξαμενή των χρηματοδοτήσεων από τους τρίτους, μπορούν να στάζουν παροχές οι κρουνοί της δημόσιας παιδείας, της υγείας και της πρόνοιας;

Όχι, βέβαια. Πώς θα πληρωθούν οι δάσκαλοι και οι γιατροί;

Από πού θα πάρουν επιδόματα οι άνεργοι;

Με τι χρήματα θα κτιστούν εργατικές κατοικίες;

Και πώς να έχει άδικο η αείμνηστη, όταν κοτζαμάν- έτσι προφέρεται στα πειραιώτικα, και όχι κοτζάμ- Άδωνις Γεωργιάδης μας έδωσε με γραπτό του μήνυμα να καταλάβουμε ότι πρέπει να αγιάσει το στόμα της;



Η βαρώνη, αυτή που μαζί τον Ρήγκαν, έγιναν μπαρμπέρηδες στου κασίδη το κεφάλι, δηλαδή στους λαούς τους πάνω, σίγουρα θα πίστευε, ότι το καλό με τον καπιταλισμό είναι πως αρχίζει με τα χρήματα των άλλων.

Λωτοφάγοι

Φίλε Πιτσιρίκο, αφορμή για αυτές τις σκέψεις αποτέλεσε ένα άρθρο του οικονομολόγου Βασίλη Βιλάρδου, όπου συνέκρινε την χρεοκοπία της Ελλάδας με εκείνη του Πουέρτο Ρίκο, ενός μικρού νησιού της Καραϊβικής που δεν είναι ούτε ανεξάρτητο κράτος ούτε Πολιτεία των ΗΠΑ.

Στην πραγματικότητα, είναι μια ειδικού τύπου αποικία των ΗΠΑ από το 1898, όπου οι Πορτορικανοί μπορούν να κινούνται ελεύθερα στις ΗΠΑ χωρίς όμως να έχουν τα δικαιώματα του Αμερικανού πολίτη και φυσικά χρησιμοποιούν στις συναλλαγές τους ένα ξένο νόμισμα, το δολάριο των ΗΠΑ.

Κατά αντιστοιχία, η Ελλάδα χρησιμοποιεί το ευρώ, στερείται δημοσιονομικής, οικονομικής και πολιτικής αυτονομίας αλλά οι κάτοικοι της έχουν την ελευθερία να μετακινούνται μέσα στην ΕΕ.

Έχουν την ελευθερία δηλαδή να γίνονται οικονομικοί μετανάστες.

“West side story” against “East side story”. Διαλιέεεεχτε!

Επτά ολόκληρα χρόνια μετά την χρεοκοπία της χώρας, 600.000 άνθρωποι –ως επί το πλείστον νέοι και με εξειδικευμένες γνώσεις– έχουν μεταναστεύσει, και οι υπόλοιποι έχουν μετατραπεί σε υπάκουους και απαθείς Λωτοφάγους.

Άνθρωποι που έχουν ξεχάσει τις έννοιες της ανεξαρτησίας και της ελευθερίας, και που δείχνουν να μην ενοχλούνται καθόλου από την τωρινή τους κατάντια και την κατάσταση ανυποληψίας στην οποία έχουν περιέλθει.

Στο Πουέρτο Ρίκο, που έχει καταρρεύσει οικονομικά και το 50% του πληθυσμού βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχειας και με τους νέους να δραπετεύουν μαζικά από την χώρα, έγινε πρόσφατα –το 2012, λίγο πριν από την επίσημη χρεοκοπία– ένα δημοψήφισμα στο οποίο τέθηκαν δύο ερωτήσεις.

Ιρλανδία: Στη φυλακή τρεις τραπεζίτες για την κρίση του 2008

Τα τρία στελέχη θα είναι από τους πρώτους υψηλόβαθμους τραπεζίτες παγκοσμίως που θα φυλακιστούν για τον ρόλο τους στην κατάρρευση μιας τράπεζας κατά τη διάρκεια της κρίσης.


Το γεγονός ότι έως τώρα δεν έχουν υπάρξει καταδικαστικές αποφάσεις έχει εξοργίσει τους Ιρλανδούς φορολογουμένους, που αναγκάστηκαν να πληρώσουν 64 δισ. ευρώ –σχεδόν το 40% του ετήσιου ΑΕΠ- μετά την κατάρρευση της αγοράς ακινήτων, που οδήγησε στη μεγαλύτερη διάσωση κρατικής τράπεζας στην Ευρωζώνη.


Η κατάρρευση αυτή οδήγησε την Ιρλανδία σε τριετές πρόγραμμα διάσωσης το 2010 και το υπουργείο Οικονομικών εκτίμησε τον περασμένο μήνα ότι θα χρειαστούν άλλα 15 χρόνια για να ανακτηθούν τα κεφάλαια που διοχετεύθηκαν στις τράπεζες, οι οποίες βρίσκονται ακόμα σε λειτουργία.


Ο πρώην διευθύνων σύμβουλος της Irish Life and Permanent Ντένις Κέισι καταδικάστηκε σε κάθειρξη δύο ετών και εννέα μηνών.
Ο Γουίλι Μακάτιρ, πρώην οικονομικός διευθυντής στην Anglo Irish Bank που κατέρρευσε, και ο Τζον Μπόουι, ο πρώην επικεφαλής της τράπεζας για τις κεφαλαιαγορές, καταδικάστηκαν σε κάθειρξη 42 μηνών και 24 μηνών αντίστοιχα.

Μπαταχτσήδες

Τον τελευταίο καιρό γίνεται πολύς λόγος για τα περιβόητα "κόκκινα δάνεια", για την διαδικασία πώλησής τους σε ξένα κοράκια και για τον άμεσο κίνδυνο να χάσουν πολλοί απλοί άνθρωποι τα σπίτια τους. Απέναντι στην λαϊκή δυσαρέσκεια και την ανησυχία για τις μαύρες μέρες που έρχονται, εμφανίστηκαν οι γνωστοί τιμητές των πάντων για να μας υπενθυμίσουν πως, αν δεν πληρώσουν εκείνοι που χρωστάνε, οι τράπεζες θα έχουν σοβαρό πρόβλημα και θα κληθούμε πάλι όλοι εμείς να χρεωθούμε για να ανακεφαλαιοποιηθούν εκ νέου. Κάποιοι δε έσπευσαν να να δείξουν με το δάχτυλο τους κακοπληρωτές και να πουν με αυστηρό ύφος τις γνωστές κουταμάρες τού τύπου "ας πρόσεχαν" ή, επί το ευγενικώτερον, "ας μην έπαιρναν δάνεια πάνω από τις δυνάμεις τους". Εννοείται πως όλοι αυτοί οι τιμητές, στα πλαίσια είτε της ανοησίας που τους δέρνει είτε της διατεταγμένης υπηρεσίας που εκτελούν, ξεχνούν ή αποκρύπτουν δυο βασικές λεπτομέρειες:

Όχι μόνο στεγαστικά αλλά και εορτοδάνεια, μετοχοδάνεια, διακοποδάνεια... Σε 20 λεπτά και με δώρα!
Προσέξτε το "αποκτήστε 3.000". Η τράπεζα στηρίζει την επιλογή σου να πεταχτείς για καφέ στην Νέα Υόρκη.

Πρώτα οι τράπεζες, μετά οι εργαζόμενοι!

Μία από τις προτάσεις της κυβέρνησης προς τους θεσμούς είναι να προηγούνται οι απαιτήσεις των τραπεζών έναντι αυτών των εργαζομένων στην εκποιούμενη περιουσία μιας επιχείρησης που χρεοκόπησε και εκκαθαρίζεται.

Συντάκτης:  Τάσος Κωστόπουλος      

 

Μέσα στον καταιγισμό των τελευταίων εξελίξεων, μάλλον απαρατήρητη πέρασε μια ακραία αντεργατική διάταξη που περιλαμβάνεται στην («καλή») πρόταση της κυβέρνησης προς τους θεσμούς: η δραστική συρρίκνωση ή και ολοσχερής κατάργηση στην πράξη των αποζημιώσεων που δικαιούνται οι πρώην (και συνήθως άνεργοι) εργαζόμενοι των χρεοκοπημένων ιδιωτικών επιχειρήσεων, προς όφελος των τραπεζών και λοιπών ενυπόθηκων πιστωτών τους!

New York Times: Θα είχε αποτραπεί η ύφεση αν υπήρχε δραχμή

Εάν η υποτίμηση του ελληνικού χρέους είχε γίνει σε δραχμές, θα είχε αποτραπεί η ύφεση, υποστηρίζεται σε δημοσίευμα της εφημερίδας New York Times, στο οποίο γίνεται αναφορά στα «συγκριτικά πλεονεκτήματα» που κατέχουν οι ΗΠΑ από πλευράς δανειοληψίας, σε σχέση με άλλες χώρες που δανείζονται σε ξένο νόμισμα

Όπως τονίζεται, οι ΗΠΑ μπορούν και δανείζονται σε δικό τους νόμισμα, με εξαιρετικά χαμηλά επιτόκια, αλλά και υπό την αμερικανική νομοθεσία, γεγονός που καθιστά αδύνατη την προοπτική μιας αναγκαστικής χρεοκοπίας.

Αντιθέτως, πολλά κράτη δεν έχουν αυτή την πολυτέλεια, καθώς όταν δανείζονται σε διεθνές επίπεδο, ο δανεισμός πραγματοποιείται σε ξένο νόμισμα και τα ομόλογα διευκρινίζουν συχνά ότι οποιοδήποτε μελλοντική διαφωνία θα διευθετηθεί υπό ξένη νομοθεσία, συνήθως υπό τον αμερικανικό ή το βρετανικό νόμο, σημειώνεται.

Στη συνέχεια, γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στην Ελλάδα, με την επισήμανση ότι εάν η υποτίμηση του ελληνικού χρέους είχε γίνει σε δραχμές, θα είχαν βοηθηθεί κυρίως ορισμένοι Έλληνες εξαγωγείς και θα είχε σημειώσει αξιοσημείωτη άνοδο ο ελληνικός τουρισμός. Αυτό δεν θα είχε επιλύσει τα βασικά προβλήματα της Ελλάδας, που περιλαμβάνουν ένα υπέρογκο κρατικό μισθολόγιο και μια τεράστια φοροδιαφυγή, όπως υποστηρίζεται, αλλά τουλάχιστον θα είχε αποτραπεί η ύφεση στην οποία βρίσκεται ακόμη και σήμερα.

Παράλληλα, τονίζεται, ότι από πλευράς νομοθεσίας, η πλειοψηφία των ελληνικών ομολόγων είχε εκδοθεί υπό ελληνική νομοθεσία, με αποτέλεσμα η ελληνική κυβέρνηση να παρέμβει και να υποχρεώσει τους κατόχους ομολόγων να ανταλλάξουν τα ομόλογά τους για νέα, μικρότερης αξίας. Ωστόσο, για τα ομόλογα που εκδόθηκαν υπό ξένη νομοθεσία, οι κάτοχοί τους δεν ενέδωσαν και σήμερα και ένα τέτοιο ομόλογο εκτιμάται στα 90 λεπτά του ευρώ, ενώ το καλοκαίρι του 2012, ανάλογο ομόλογο πωλείτο στα 14 λεπτά.

Στο μεταξύ, σε δημοσίευμα του ειδησεογραφικού πρακτορείου Bloomberg γίνεται αναφορά στην έκθεση του ΔΝΤ και, όπως υπογραμμίζεται η Ελλάδα εθεωρείτο μέχρι πρόσφατα ότι θα επιτύγχανε τους στόχους, αλλά οι προβλέψεις αποδείχθηκαν υπεραισιόδοξες. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η περισυλλογή φόρων παρουσιάζει προβλήματα, η χώρα συνεχίζει να βρίσκεται σε ύφεση, ενώ η πορεία ιδιωτικοποιήσεων εξελίσσεται βραδύτερα από ό,τι είχε σχεδιασθεί. Το ελληνικό Υπουργείο Οικονομικών αντέδρασε αμέσως στις νέες προβλέψεις του ΔΝΤ, υποστηρίζοντας ότι η ελληνική κυβέρνηση θα πράξει ό,τι είναι δυνατό για να επιτύχει τον στόχο του 1,5%, είτε με την περικοπή δαπανών, είτε με την αύξηση των φορολογικών εσόδων, είτε και με τα δύο.

Η χρεοκοπία του Ντιτρόιτ αποτελεί έγκλημα εκ προμελέτης για εργαζόμενους και συνταξιούχους

«Ότι είναι καλό για την Τζένεραλ Μότορς είναι καλό και για τις ΗΠΑ», έλεγαν τα στελέχη της εταιρείας, όταν η αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία αποτελούσε την καρδιά της ακμάζουσας οικονομικής υπερδύναμης. Και το Ντιτρόιτ ήταν για πολλά χρόνια η πρωτεύουσα αυτής της αυτοκρατορίας. Αντιστρέφοντας την πρόταση μπορούμε σήμερα να καταλάβουμε πως «ότι είναι κακό για το Ντιτρόιτ είναι κακό και για το μέλλον της Αμερικής αλλά και της ίδιας της δημοκρατίας». Η προειλημμένη απόφαση της χρεοκοπίας αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να κερδίσουν οι τράπεζες και τα μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα σε βάρος των εργαζομένων και των συνταξιούχων. Ουσιαστικά, όπως συνέβη και σε όλες τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, κήρυξε στάση πληρωμών προς τους πολίτες προκειμένου να εξυπηρετήσει τις ανάγκες των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων που προκάλεσαν την κρίση.

Το Ντιτρόιτ βρίσκεται τα τελευταία 24ωρα σε καθεστώς ολοκληρωτικού ελέγχου των τραπεζών που τοποθέτησαν έναν δικό τους άνθρωπο, τον ειδικό διαχειριστή Κέβιν Ορ, σε ρόλο απόλυτου ηγεμόνα όλων των κατοίκων της πόλης. Η απόφαση της χρεοκοπίας ελήφθη ύστερα από σειρά μυστικών επαφών που είχε ο Ορ με τραπεζίτες της UBS, της Μέριλ Λιντς και της Bank of America, οι οποίες ουσιαστικά καθόρισαν και τους όρους της αθέτησης πληρωμών. Ο νέος τσάρος του Ντιτρόιτ είχε ξεκαθαρίσει από πολύ νωρίς τη στάση του ζητώντας από τα ασφαλιστικά ταμεία να δεχθούν μόλις 10 σεντς για κάθε δολάριο που τους χρωστά ο δήμος – ουσιαστικά δηλαδή να «κουρέψουν» κατά 90% τα αποθεματικά τους και σε δεύτερο επίπεδο τις συντάξεις που χορηγούν. Την ίδια ώρα όμως συζητούσε να δώσει έως και 75 σεντς στο δολάριο στους πιστωτές. Πρόκειται για μια ιδιότυπη αναδιανομή εισοδήματος προς το μεγάλο κεφάλαιο το οποίο ληστεύει σε μια ημέρα τις τσέπες εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών.

Παράλληλα η χρεοκοπία μεταφράζεται σε μια ευκαιρία ξεπουλήματος των τελευταίων στοιχείων δημόσιας περιουσίας όπως το δίκτυο ύδρευσης, η υπηρεσία διαχείρισης απορριμάτων αλλά ακόμη και τα περίφημα έργα τέχνης που φυλάσσονται στο μουσείο της πόλης. Δεκάδες κοράκια του χρηματοπιστωτικού συστήματος περίμεναν εδώ και χρόνια αυτή τη στιγμή προκειμένου να παρακάμψουν τις αντιδράσεις των κατοίκων και κυρίως των συνδικάτων και να μετατρέψουν την πόλη σε μια «ειδική οικονομική ζώνη» με μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας.

Το προσοδοφόρο πλιάτσικο όμως στις ζωές εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, που σύντομα θα επεκταθεί σε αρκετές ακόμη πόλεις και πολιτείες των ΗΠΑ, δεν μπορεί να κρύψει την γενικότερη παρακμή της αμερικανικής οικονομίας και την μεταφορά των οικονομικών κέντρων του πλανήτη προς Ανατολάς. Η χρηματιστικοποιήση της οικονομίας σε βάρος της πραγματικής παραγωγής και η μεταφορά των βιομηχανικών μονάδων στη Λατινική Αμερική και την Ασία προσέφερε κέρδη δισεκατομμυρίων σε συγκεκριμένες τράπεζες αλλά έφαγε και το σκαρί της εθνικής οικονομίας. Η διαδικασία ξεκίνησε ήδη από τη δεκαετία του 70 αλλά πήρε χαρακτηριστικά πογκρόμ εναντίον των εργαζομένων και των κοινωνικών παροχών στα είκοσι χρόνια που ακολούθησαν.

Π.Παναγιώτου: Το πραγματικό κόστος μιας πτώχευσης της Κύπρου

Κάθε φορά που γίνεται λόγος για το ενδεχόμενο πτώχευσης μίας χώρας στην ευρωζώνη ή εξόδου της απ’ το ευρώ ακολουθεί ένας υπολογισμός του κόστους που αυτό θα είχε για την ΕΕ. Στην περίπτωση της Κύπρου και λόγω της ταχύτητας των εξελίξεων αλλά και του μικροσκοπικού μεγέθους της η συζήτηση αυτή παρακάμφθηκε με τη λογική ότι οι συνέπειες θα ήταν ελάχιστες.
Κάτι τέτοιο είναι πολύ μακριά απ’ την αλήθεια από τη μία πλευρά γιατί η πτώχευση και η έξοδος μίας χώρας απ’ το ευρώ συνεπάγεται αυτόματα και την αποδοχή διάσπασης της ευρωζώνης, γεγονός που από μόνο του είναι αρκετό για να αλλάξει την ευρωπαϊκή ιστορία και να οδηγήσει την ΕΕ σε αχαρτογράφητα εδάφη. Και από την άλλη πλευρά γιατί, ακόμη και στην περίπτωση της Κύπρου, το βραχυπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο κόστος μίας πτώχευσης και αποχώρησης της απ’ την ευρωζώνη υπολογίζεται σε εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ. Ξεκινώντας, λοιπόν, από τις πλέον άμεσες συνέπειες και προχωρώντας προς τις βραχυπρόθεσμες, μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες, ακολουθεί ένας υπολογισμός του κόστους μίας ενδεχόμενης πτώχευσης της Κύπρου.

α) Αν η Κύπρος αφεθεί να πτωχεύσει, απειλείται με πτώχευση και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα

Τα περισσότερα ομόλογα των κυπριακών τραπεζών όπως και τα ομόλογα της κυπριακής κυβέρνησης έχουν κατατεθεί ως εγγυήσεις στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για την άντληση ρευστότητας στα πλαίσια της χρηματοδότησης μέσω του Target 2, Τα ομόλογα αυτά είναι εγγυημένα από το κράτος της Κύπρου και το ύψος τους αγγίζει τα 10 δις ευρώ.

Ακόμη και αν πτωχεύσουν οι κυπριακές τράπεζες η ΕΚΤ είναι καλυμμένη. Αν όμως πτωχεύσει η Κύπρος, τότε θα εξαεριστεί αμέσως όλο το μετοχικό κεφάλαιο της ΕΚΤ (περίπου 10,8 δις ευρώ το Δεκέμβριο του 2012) οδηγώντας και την ίδια, πάραυτα, στην τεχνική πτώχευση και κάνοντας άμεση την ανάγκη ανακεφαλαιοποίησης της από το σύστημα των υπόλοιπων εθνικών τραπεζών της ευρωζώνης ώστε αυτό να αποφευχθεί. Με απλά λόγια, πτώχευση της Κύπρου συνεπάγεται πτώχευση της ΕΚΤ η οποία προκειμένου να αποφευχθεί θα πρέπει να υπάρξει ανακεφαλαιοποίηση της, διαδικασία που κανείς δε γνωρίζει πώς ακριβώς θα εξελιχθεί και ποιες θα είναι οι συνέπειες

Μια τέλεια ευκαιρία

Ο συστημικός πανικός απ’ τα απόνερα που προκάλεσε το σπάσιμο του τελευταίου καπιταλιστικού ταμπού που ακούει στο όνομα “καταθέσεις” μόλις άρχισε. Η άμεση αρπαγή τους ήταν ξένη για τα στενά οικονομικά πλαίσια του “ισχυρού ευρώ”, μέχρι σήμερα. Προνόμιο των φτωχών Λατινοαμερικάνων. Όχι, όμως, πια.

Η κυπριακή κυβέρνηση προσπαθεί να διαχειριστεί την απόφαση που δέχτηκε να ακολουθήσει μετατρέποντας την αργία της Καθαράς Δευτέρας σε τραπεζικό τετραήμερο περισυλλογής.

Η Ευρώπη έριξε και το τελευταίο σύνορο της γερμανομανίας της αποφασίζοντας να διαλύσει το σύστημα που θυσίασε τους λαούς πέντε χωρών για να σώσει. Τις τράπεζες.

Η Άνγκελα Μέρκελ δήλωσε ότι οι καταθέτες είναι συνυπεύθυνοι για τα σφάλματα των τραπεζών που έχουν τα χρήματα τους, δικαιολογώντας κατά ένα ποσοστό οποιοδήποτε καμένο υποκατάστημα από εδώ και στο εξής.

Από την άλλη, μπροστά στην Κύπρο απλώνεται μια χρυσή ευκαιρία. Να ακολουθήσει την περπατημένη της Ισλανδίας και να διώξει μια και καλή από πάνω της τη ρετσινιά του παραδειγματισμού.

Παύση πληρωμών στους πιστωτές της, έξοδο από το ευρώ, αναδιάρθωση του εσωτερικού της χρέους, γενναία υποτίμηση του νομίσματος της, περιορισμό των συναλλαγματικών συναλλαγών για τον πρώτο χρόνο, απαγόρευση εξόδου κεφαλαίων από τη χώρα από ένα ποσό και πάνω. Ότι γίνεται εδώ και λίγες ώρες δηλαδή, εκτός φυσικά από την παύση πληρωμών στους πιστωτές. Αυτή δεν παύει ποτέ.

Αν υπάρχει μία περίπτωση τόσο κοντινή όσο η Ισλανδική, αυτή είναι η Κύπρος. Ένα νησί με μικρό πληθυσμό, υψηλό βιοτικό επίπεδο, που καλείται να πληρώσει τις φαλιρισμένες της τράπεζες με τα χρήματα των ίδιων των καταθετών τους. 

ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΕΣ ΟΙ ΣΥΜΠΤΩΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟ 1843

Το καλοκαίρι του 1843, η Ελλάδα έπρεπε να καταβάλει στις τράπεζες της Ευρώπης τα τοκοχρεολύσια παλιότερων δανείων που είχε πάρει η χώρα. Δυστυχώς τα λεφτά δεν είχαν πάει σε υποδομές που θα βοηθούσαν την κατεστραμμένη Ελληνική οικονομία, αλλά είχαν σπαταληθεί στους εμφυλίους της επανάστασης και στα λούσα του παλατιού και των Βαβαρών συμβούλων του στέμματος.

Οι τόκοι που έπρεπε να καταβάλλονται κάθε χρόνο ήταν 7 εκατομμύρια δραχμές και ισοδυναμούσαν με το μισό των συνολικών εσόδων του... ελληνικού κράτους που έφταναν μετά βίας τα 14 εκατομμύρια ετησίως. Στην πραγματικότητα, με την καταβολή των τόκων δεν περίσσευε τίποτα να επενδυθεί προς όφελος του ελληνικού λαού. (Μήπως κάτι αρχίζει να μας θυμίζει;)

Την άνοιξη του 1843, η κυβέρνηση παίρνει μέτρα λιτότητας, τα οποία όμως δεν αποδίδουν τόσο ώστε να ...συγκεντρωθούν τα απαιτούμενα για την ετήσια δόση χρήματα. Έτσι, τον Ιούνιο του 1843, η ελληνική κυβέρνηση ενημερώνει τις ξένες κυβερνήσεις ότι αδυνατεί να καταβάλει το ποσό που χρωστάει και ζητά νέο δάνειο από τις μεγάλες δυνάμεις, ώστε να αποπληρώσει τα παλιά. Αυτές αρνούνται κατηγορηματικά. (Βρε κοίτα κάτι συμπτώσεις...)

Αντί να εγκρίνουν νέο δάνειο, εκπρόσωποι των τριών μεγάλων δυνάμεων (Αγγλία-Γαλλία-Ρωσία) κάνουν μια διάσκεψη στο Λονδίνο για το ελληνικό χρέος και καταλήγουν σε καταδικαστικό πρωτόκολλο. Οι πρεσβευτές των μεγάλων δυνάμεων με το πρωτόκολλο στο χέρι, παρουσιάζονται στην ελληνική κυβέρνηση και απαιτούν την ικανοποίηση του. Αρχίζουν διαπραγματεύσεις ανάμεσα στα δύο μέρη και μετά από έναν μήνα υπογράφουν μνημόνιο (απ να το!), σύμφωνα με το οποίο η Ελλάδα πρέπει να πάρει μέτρα ώστε να εξοικονομήσει μέσα στους επόμενους μήνες το αστρονομικό επιπλέον ποσό των 3,6 εκατομμυρίων δραχμών, που θα δοθούν στους δανειστές της. (Αυτό σίγουρα κάτι μας θυμίζει;)