4 δις μέτρα

Παίρνουνε τα μέτρα μας κι εμεις κοιτάμε.

Μετράμε μέρες μέχρι τις δραματικές μειώσεις εισοδημάτων που ψηφίζουν αύριο.

Το έργο γνωστό, το περιγράφαμε από τον Φλεβάρη του 15:

Η "κυβέρνηση" κάνει μπλόφες για να εντυπωσιάσει με χαρτιά ανοιχτά. Όλοι βλέπουν το χέρι της κι ανεβάζουν τα πονταρίσματα.

Φυσικά, αυτή είναι η αφελής εκδοχή. Γιατί η τράπουλα είναι σημαδεμένη και το παιχνίδι στημένο.

Στο τέλος της κάθε παρτίδας οι δανειστές έχουν πάρει όλα όσα είχαν συμφωνηθεί κι ακόμη περισσότερα για εγγύηση.

Έτσι, από τα 3,6 δις μέτρα που ζητούσε το ΔΝΤ 2 μήνες πριν, η κυβέρνηση κατάφερε να κλείσει την αξιολόγηση με ... 4 δις (άλλοι τα κοστολογούν στα 5)

Κοινωνικό μακελειό: 2-3 συντάξεις κομμένες, κοινωνικά επιδόματα τσεκουρώνονται.

Κι όλα αυτά για μια και μόνο δόση των 6 δις.

Αντίμετρα; Τα ισοδύναμα του άλλου μισού του ΣΥΡΙΖΑ, της ΔΗΜΑΡ.

Οι πλούσιοι πλουσιότεροι, οι μεσαίοι φτωχοί και οι φτωχοί πένητες.

Αυτό είναι το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης.

Η πολιτική αλητεία έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο και τα προηγούμενα ήταν τόσο άσχημα που έλεγες πως δεν μπορεί να υπάρχουν χειρότερα από αυτά.

Οι πουστιές Κατράγκουλου, ο δόλος, η ταξική ιδιοτέλεια, ο μαρξισμός στην υπηρεσία των ελίτ, του κώλου τα εννιάμερα, το ξεπάστρεμα των μικρομεσαίων ελευθέρων επαγγελματιών κι επιχειρήσεων.

Για μια καρέκλα.

Μια καρέκλα που πρέπει να κάνουμε ηλεκτρική.

Αργήσατε Έλληνες. Κι αυτό θα το πληρώσουμε με αίμα εμείς και τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας.

Η εκλογή Μακρόν διασφαλίζει μια ακόμη 4ετία γερμανικής κυριαρχίας στην Ευρώπη. Απλά οι τραπεζίτες θα μίλαν με τον Σόιμπλε μέσω του ανθρώπου τους κι όχι μέσω κάποιου πολιτικού αγκιστρωμένου στο πρώην πολιτικό σύστημα της Γαλλίας που κατέρρευσε στις προεδρικές.

Η Ελλάδα στον ΟΗΕ: Αποχή σε όλα

του Θάνου Καμήλαλη

Οι ψηφοφορίες αυτές έχουν μη δεσμευτικό και κυρίως συμβολικό χαρακτήρα, ωστόσο είναι σίγουρα ενδεικτικές των προθέσεων της εκάστοτε κυβέρνησης, της δυνατότητας της να αποφασίζει ανεξάρτητη και της στάσης που προτίθεται να τηρήσει σε μείζονα παγκόσμια ζητήματα.

Χρέος; Ποιο χρέος;

Ο ΣΥΡΙΖΑ κάποτε θαύμαζε τη στάση της Αργεντινής στο θέμα του δημοσίου χρέους αλλά μάλλον "ξεχνάει" να ακολουθήσει τις πολιτικές της. Πέρα από την εντυπωσιοθηρία, δύο ενδεχόμενα ισχύουν στη διαμάχη για το ποια κυβέρνηση τελικά απείχε: Είτε δεν υπήρξε καμία διαφορετική εντολή, είτε η μεταβατική κυβέρνηση υπερβαίνει τις αρμοδιότητες της και χαράσσει δική της πολιτική. Εξάλλου κανείς δεν μπορεί να δικαιολογήσει τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ λογω αιφνιδιασμού. Την πρόθεση της υπηρεσιακής κυβέρνησης να απέχει από την ψηφοφορία είχε δημοσιοποιήσει νωρίτερα η Ζωή Κωνσταντοπούλου, μετά τη συνάντηση της με τον υπουργό Εξωτερικών, Πέτρο Μολυβιάτη. Ειλικρινής ή όχι, η αντίδραση Κοτζιά ήταν ξεκάθαρα καθυστερημένη (και αυτή του ΣΥΡΙΖΑ ακόμα αγνοείται).

Βέβαια δεν είναι η πρώτη φορά που δράσεις με σκοπό την ανακούφιση υπερχρεωμένων κρατών δεν συγκινούν μία χώρα με δημόσιο χρέος στο 180% του ΑΕΠ, όπως η Ελλάδα. Πριν από έναν ακριβώς χρόνο, ανάλογη στάση είχε κρατήσει και η συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, όταν αρνήθηκε να υποστηρίξει ψήφισμα του Οργανισμού για την προστασία υπερχρεωμένων κρατών, με τίτλο «καθιέρωση ενός πολυμερούς νομικού πλαισίου για διαδικασίες αναδιάρθρωσης του κρατικού χρέους χωρών – μελών». Ως αξιωματική αντιπολίτευση τότε ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ιδιαίτερα επιθετικός: «Με τη στάση της αποχής αποδεικνύεται με τον πιο εμφανή τρόπο η εθελόδουλη πρόσδεση της δικομματικής κυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου, αλλά και της πολιτικής και οικονομικής ελίτ της χώρας στα συμφέροντα των δανειστών, οι οποίοι χειραγωγούν απροκάλυπτα κάθε κίνηση, κάθε θετική προοπτική για την Ελλάδα, καταπνίγοντας την εν τη γενέσει της. Δεν υπάρχει δικαιολογία , ούτε το παραμικρό επιχείρημα για την εγκληματική στάση της κυβέρνησης» ανέφερε στην ανακοίνωση του.

Δυσρώπη*

Όσοι πιστεύουν πως για τους εταίρους είναι πραγματικά πρόβλημα το ζήτημα των συντάξεων ή των πρωτογενών πλεονασμάτων, είναι βαθιά νυχτωμένοι. Αλίμονο εάν οι εταίροι μας, που στέλνουν στρατεύματα στην Αφρική και γλυκοκοιτάνε προς τη Μέση Ανατολή, ασχολιόντουσαν με τέτοιες μικρότητες.

 

Την ίδια στάση θα είχαν και για οποιοδήποτε άλλο θέμα προέβαλε η ελληνική κυβέρνηση. Από τη στιγμή που η κυβέρνηση δεν είναι τα “οικεία πρόσωπα” που έχουν μάθει να συναντούν, και να μένουν ήσυχοι, η όποια διαπραγμάτευση ήταν καταδικασμένη να έχει την ίδια κατάληξη με την σημερινή.

 

Χώρια που η οποιαδήποτε παραχώρηση δημιουργεί ένα πολύ κακό προηγούμενο για όσα έπονται να αντιμετωπίσουν. Αλλά και πάλι, έχω την αίσθηση πως δεν σκάνε ιδιαίτερα για τα δημοσιονομικά.

 

Το μόνο αγκάθι που πραγματικά συναντάται είναι η άρνηση της Ελλάδας να παραχωρήσει μεγαλύτερες εξουσίες στους εταίρους.

ΕΥΡΩ Η ΧΑΟΣ;» – ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ, ΟΥΤΕ ΧΑΟΣ!

Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές η Ελλάδα αντιμετώπιζε ‒για μια ακόμη φορά‒ το ενδεχόμενο της χρεοκοπίας και της εξόδου από το ευρώ. Η αλήθεια είναι ωστόσο ότι από τις 25 Ιανουαρίου και έπειτα ουκ ολίγες φορές έχει ακουστεί αυτή η φράση. Μόνο που τώρα φαίνεται πως υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά: ακούστηκε επίσημα, για πρώτη φορά, πως το ενδεχόμενο αυτό δεν είναι απλά μια πιθανότητα, αλλά πλέον γίνεται μια δυνατότητα.

 Οι εξελίξεις των τελευταίων 24ώρων είναι ιδιαίτερα πυκνές και ‒παρά το γεγονός ότι κινδυνεύουμε να κατηγορηθούμε για απλούστευση‒ μπορούμε να τις συνοψίσουμε ως εξής: η κυβέρνηση και οι δανειστές έχουν φτάσει ένα βήμα πριν από τη ρήξη, καθώς οι διαπραγματεύσεις έχουν οδηγηθεί σε αδιέξοδο. Σύμφωνα, μάλιστα, με το πρακτορείο Reuters, «υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι της ευρωζώνης έχουν επισήμως συζητήσει για πρώτη φορά, μια πιθανή αθέτηση πληρωμής από την Ελλάδα».

Η κυβέρνηση παρακαλεί τους πιστωτές με συνεχείς υποχωρήσεις

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ (Πριν, 14/6/2015)

Μια σημαντική, ποιοτική αλλαγή σημειώθηκε την εβδομάδα που πέρασε στις σχέσεις της κυβέρνησης με την κοινωνία: στρώματα που θίγονται από την νεοφιλελεύθερη πολιτική για πρώτη φορά με οργανωμένο και μαχητικό τρόπο στράφηκαν εναντίον της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Συγκεκριμένα, οι φαρμακοποιοί κι οι λιμενεργάτες, στρώματα που για δικούς του το καθένα λόγους είχε προσδεθεί στο παρελθόν στα κόμματα εξουσίας, από το 2010 όμως πρόσβλεπαν στην πτώση των μνημονιακών κυβερνήσεων ευελπιστώντας να ανακοπεί η λαίλαπα των απελευθερώσεων/ιδιωτικοποιήσεων που απειλούσε να ισοπεδώσει την κοινωνική τους θέση. Οι ελπίδες τους για τον ΣΥΡΙΖΑ την προηγούμενη εβδομάδα μετατράπηκαν σε οργή με το την κυβέρνηση πλέον να κινδυνεύει να βρεθεί στη θέση που ήταν κι οι προηγούμενες κυβερνήσεις οι οποίες υπέγραφαν κι εφάρμοζαν αντιλαϊκούς νόμους.

Αλέξη πάτα το κουμπί

Πάνε μέρες που έχω να γράψω σε αυτό το μπλογκ, ακόμη κι αν όλα όσα τρέχουν εκεί έξω είναι τουλάχιστον άξια σχολιασμού. Υπάρχουν όμως περίοδοι που χρειάζεσαι κάτι περισσότερο στα χέρια σου για να μπορέσεις να πεις τα ουσιώδη, και να μην καταλάβεις ότι μέρα με τη μέρα το μόνο που κάνεις είναι να επαναλαμβάνεσαι.

Δυστυχώς, αυτή η επανάληψη δεν μπορεί να αποφευχθεί εντελώς, ακόμη κι αν οι συνθήκες προσφέρονται για μερικές σημαντικές επισημάνσεις που συμπληρώνονται από την καθημερινότητα.
Η ιστορία της πολιτικής διαπραγμάτευσης μπήκε αυτήν την εβδομάδα στην τελευταία της φάση, και μάλιστα με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο. Οι διακυμάνσεις των τελευταίων 15 ημερών συνοψίζονται σε μια είδηση της 27ης Μαΐου, που ναι μεν δημοσιεύτηκε από αρκετά μέσα όμως δεν έτυχε της απαραίτητης προσοχής.

Πρώτα οι τράπεζες, μετά οι εργαζόμενοι!

Μία από τις προτάσεις της κυβέρνησης προς τους θεσμούς είναι να προηγούνται οι απαιτήσεις των τραπεζών έναντι αυτών των εργαζομένων στην εκποιούμενη περιουσία μιας επιχείρησης που χρεοκόπησε και εκκαθαρίζεται.

Συντάκτης:  Τάσος Κωστόπουλος      

 

Μέσα στον καταιγισμό των τελευταίων εξελίξεων, μάλλον απαρατήρητη πέρασε μια ακραία αντεργατική διάταξη που περιλαμβάνεται στην («καλή») πρόταση της κυβέρνησης προς τους θεσμούς: η δραστική συρρίκνωση ή και ολοσχερής κατάργηση στην πράξη των αποζημιώσεων που δικαιούνται οι πρώην (και συνήθως άνεργοι) εργαζόμενοι των χρεοκοπημένων ιδιωτικών επιχειρήσεων, προς όφελος των τραπεζών και λοιπών ενυπόθηκων πιστωτών τους!

Πρώτη φορά Αριστερά, βουλιάζει στα βαθιά νερά…

Μετά από διαρκείς υποχωρήσεις -το γράφω κομψά-, η κυβέρνηση ετοιμάζεται να κάνει μερικές υποχωρήσεις ακόμα, ώστε να καταλήξει σε συμφωνία με τους «εταίρους».
Φυσικά, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει απομακρυνθεί -πάλι το γράφω κομψά- από το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, αλλά και από τις προγραμματικές δηλώσεις.

Δηλαδή, όλα είναι έτοιμα για ένα νέο Μνημόνιο.

Το νέο Μνημόνιο θα έχει ένα πιο κομψό όνομα. Για παράδειγμα, θα λέγεται «Πρόγραμμα Ανάπτυξης» ή «Πρόγραμμα παραγωγικής ανασυγκρότησης».

  

Πάντως, οι Έλληνες Μνημόνιο θα πληρώσουν.

“Πασοκισμός”

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Στην πολιτική «αργκό» κυκλοφορεί εδώ και δεκαετίες ένας όρος. Ο όρος «Πασοκισμός». Με τον συγκεκριμένο όρο επιχειρείται να προσδιοριστεί στα εγχώρια πολιτικά μας ήθη το φαινόμενο του «άλλα να λέω, άλλα να εννοώ, άλλα να ισχυρίζομαι ότι πιστεύω κι άλλα να κάνω».

    Πρόκειται για την εφαρμογή στα πολιτικά μας πράγματα μιας επικοινωνιακής τακτικής που θέλει να εμφανίζει το μαύρο - άσπρο και να βαφτίζει το κρέας – ψάρι.

    «Πασοκισμός», για παράδειγμα, να είναι να έχεις κεντρικό προεκλογικό σλόγκαν στις εκλογές του 1985 το σύνθημα «καλύτερες μέρες» και 4 μήνες μετά, με το ίδιο πάθος που υπερασπιζόσουνα προεκλογικά το «καλύτερες μέρες» με το ίδιο πάθος να ισχυρίζεσαι μετεκλογικά ότι «καλύτερες μέρες» είναι οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, το πάγωμα μισθών και συντάξεων, τα περιβόητα άρθρα 4 και τα πραξικοπήματα στη ΓΣΕΕ, όπως έκανε τότε το ΠΑΣΟΚ…

Χαράς Ευαγγέλια!

Του Αλέξανδρου Rascolnick

 

Την ώρα που οι Κινέζοι, οι οποίοι έχουν αποταμιεύσει πολλά τσουβάλια ευρώ σιωπούν επισήμως –κι ας βράζουν από το κακό τους μέσα στο αρωματισμένο με κάρυ ζουμί τους επειδή επέλεξαν το ευρώ ως αποθεματικό νόμισμα, την ώρα που οι Αμερικάνοι βλέπουν στον ύπνο τους τον εφιάλτη του GRexit ως ισοδύναμο με το επεισόδιο της Lehman Brothers πολλαπλασιασμένο επί δέκα ή εκατό, ανάλογα με τα πόσα χάμπουργκερ έχουν χλαπακιάσει πριν κοιμηθούν το προηγούμενο βράδυ και ξυπνούν οι καημένοι μούσκεμα στον ιδρώτα, την ώρα που οι Ιάπωνες, όπως παρατηρήσαμε τις προάλλες, ετοιμάζονται να κάνουν χαρακίρι υπό το βάρος του κινδύνου που διατρέχουν οι επενδύσεις τους στη ζώνη του ευρώ, την ώρα που συμβαίνουν όλα αυτά και ποιος ξέρει πόσα άλλα κακά και τρισχειρότερα, ακριβώς την ίδια ώρα, οι μαφιόζικοι θεσμοί, μετά από μήνες κοπιαστικών διαπραγματεύσεων, μας στέλνουν τηλεγραφικό τελεσίγραφο.

 

Λογικό είναι αυτό? Καθόλου λογικό αγαπητό μου πληκτρολόγιο, αλλά εμείς καλούμαστε να το καταπιούμε αμάσητο, θριαμβολογώντας εν τω μεταξύ, επειδή η ελληνική κυβέρνηση αντιστέκεται στην ανοίκεια επίθεση!

Η πάλη ανάμεσα στο καινούργιο και το παλιό είναι μόνο στην αρχή

 

του Στέλιου Ελληνιάδη

 

Η Αριστερά ήταν εντελώς απροετοίμαστη πολιτικά, ιδεολογικά και οργανωτικά για να αντιμετωπίσει αυτό που πρόεκυπτε από τη ροή των πραγμάτων, από τη ραγδαία εξέλιξη της πολιτικής κατάστασης. Δεν είχε την απαραίτητη κουλτούρα, δεν είχε την αναγκαία πρόνοια, δεν βρισκόταν σε εγρήγορση και υστερούσε απελπιστικά σε οργάνωση και υποδομές. Δεν είχε καν την απαραίτητη βούληση. Ακόμα και η επιλογή δημιουργίας του ΣΥΡΙΖΑ, που αποδείχτηκε καθοριστική, συνάντησε πολύ μεγάλα εσωτερικά εμπόδια και παράδερνε επί χρόνια. Και, δυστυχώς, μέχρι σήμερα, αυτή η καίρια επιλογή, η καταλληλότερη για να συσπειρώσει ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας και να φέρει τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση –κάτι το αδιανόητο μέχρι πριν από τρία χρόνια–, εξακολουθεί να κλονίζεται από τα μέσα, γιατί παρέμειναν κυρίαρχες οι παλιές αντιλήψεις που ανέκαθεν πίστευαν ότι η Αριστερά δεν μπορεί ποτέ να ενωθεί πραγματικά ή δεν ήθελαν κατά βάθος να πραγματοποιηθεί αυτή η ένωση ή ανέχονταν μόνο μια σύγκλιση επιφανειακή που θα συντηρούσε τον κατακερματισμό και, το κυριότερο, δεν θα διατάρασσε το συσχετισμό δυνάμεων που συντηρούσε απαράλλαχτη την εσωτερική διάρθρωση της παλιάς Αριστεράς. Κι αυτή δεν είναι μία θέση που περιορίζεται σε έναν άνθρωπο ή μια ομάδα, είναι διάχυτη.

Στην πιο ακραία αντισυριζική μορφή, ο Κουβέλης και οι συν αυτώ ήταν στον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι πολύ πρόσφατα, ως πλήρεις αρνητές του ΣΥΡΙΖΑ, εντός του, με ένα ποσοστό της τάξης του 30%. Η αποχώρησή τους έδωσε μεγάλη ώθηση στην ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σαν μία δύναμη που ενώνει, αλλά μαζί με την «ανανεωτική τάση» δεν αποχώρησε και η αντίληψη που στηριζόταν στη διατήρηση των εσωτερικών διαχωριστικών.

Σκύψτε ευλογημένοι - by To Skouliki Tom

Καταπληκτικά είναι τα νέα που έρχονται από τις Βρυξέλλες μετά τη χθεσινή μαραθώνια συνάντηση της ελληνικής ομάδας διαπραγμάτευσης με τον Πρόεδρο της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ και τους μαφιόζους φίλους του.

Ο Πρόεδρος της Κομισιόν υποδέχτηκε τον Έλληνα Πρωθυπουργό με σφαλιάρες και φατούρο, ως συνήθως, αλλά το πραγματικό ξύλο έπεσε κατά τη διάρκεια του κοινού δείπνου που είχαν, παρουσία του πιστού σκυλιού του Σόιμπλε, Γερούν Ντάισελμπλουμ.

Κυβερνητικές πηγές χαρακτήρισαν το προσχέδιο συμφωνίας που παρουσίασαν οι Θεσμοί στον Αλέξη Τσίπρα ως ένα θετικό βήμα για την επίτευξη μιας αμοιβαία επωφελούς ρήξης που θα μας πετάξει εκτός Ευρωζώνης, ώστε να αποδείξουμε ότι μπορούμε να καταστρέψουμε τη χώρα και μόνοι μας. Η βοήθεια των ξένων περισσεύει.

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, το προσχέδιο ήταν πεντασέλιδο, αν και θα μπορούσε να δοθεί και σε χαρτοπετσέτα σε μία μόνο φράση: "Σκύψτε, ευλογημένοι!".

Κυβέρνηση Μπετόβεν

Του Πέτρου Αργυρίου

Θα μπορούσε να πει κάποιος πως μια κυβέρνηση Μπετό-βεν θα ήταν ανυποχώρητη στο να υποστηρίζει τους μπετα-τζήδες και τους μικρομεσαίους.

Πράγματι, αυτή η κυβέρνηση έχει πολλά κοινά με τον Μπετόβεν: Έχει γράψει πολλές συμφωνίες και στις τελευταίες είναι τόσο κουφή όσο ο Μπετόβεν. Και τυφλή όσο ο Στίβι Γουόντερ.

Το παιδί θαύμα της ελληνικής πολιτικής σκηνής που μας έσωσε από τα μνημόνια, πιστεύει στον εαυτό του, με άλλα λόγια πιστεύει στα θαύματα.

Υπάρχει αυτή η εσωτερική αφήγηση που θέλει το έργο της κυβέρνησης να γίνεται σταδιακά και τους δανειστές σταδιακά να υποχωρούν. 

Αυτή η αφήγηση διαψεύδεται από το διαρκές γεφύρι της Άρτας των διαπραγματεύσεων.

Ας δούμε όμως ποια είναι η πραγματικότητα όπως περιγράφεται απ ‘όλα τα μέσα του εξωτερικού, συστημικά και ανεξάρτητα, νεοφιλελεύθερα και αριστερά:

Μοναχά μια νίκη πέτυχε η κυβέρνηση και αυτή από νωρίς: να μειωθούν οι απαιτήσεις στο πρωτογενές πλεόνασμα, ένα σημαντικό κατόρθωμα που δεν μπορεί όμως από μόνο του να ανακουφίσει τον πληθυσμό πόσο μάλλον να αναστηλώσει μια οικονομία που βρίσκεται στο μεγαλύτερο σημείο καμπής της για την περίοδο του τελευταίου μισού αιώνα και βάλε.