Κ. Λαπαβίτσας: Η αναγκαιότητα της εξόδου από την ΟΝΕ

Συμφωνία, λοιπόν, υπό την απειλή του πιο ωμού εκβιασμού και, από ότι φαίνεται, με επαχθέστατους όρους. Πανηγυρίζει το εγχώριο μνημονιακό στρατόπεδο και νιώθουν δικαιωμένοι οι διαπλεκόμενοι πολιτικοί που κατέστρεψαν τη χώρα τα προηγούμενα χρόνια. Θα κάνω μια αποτίμηση της συμφωνίας τις επόμενες μέρες, μόλις έχουμε το πλήρες κείμενο. Τώρα επείγει να αναδιατυπωθεί με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο η αναγκαιότητα της εξόδου της Ελλάδας από την ΟΝΕ.

Η Ελλάδα στο δόκανο της ΟΝΕ

Το δίλημμα που πλανάται από το 2010 πάνω από τη χώρα είναι: ευρώ με μνημόνια και τεράστιο χρέος, ή εθνικό νόμισμα με πολιτική ανάπτυξης και στάση πληρωμών στο χρέος.

Ο πρώτος δρόμος δοκιμάστηκε ολόκληρη την προηγούμενη πενταετία και τα αποτελέσματά του είναι γνωστά. Η συμφωνία επαναφέρει το αδιέξοδο με τον χειρότερο τρόπο.

Ο δεύτερος δρόμος λοιδορήθηκε, δαιμονοποιήθηκε, ποτέ δεν συζητήθηκε σοβαρά. Ακόμη χειρότερα, άνθρωποι που θα έπρεπε να έχουν συναίσθηση του τι πραγματικά συμβαίνει, αρνήθηκαν την ίδια την ύπαρξη του διλήμματος, δηλώνοντας μάλιστα ότι το νόμισμα δεν έχει σημασία.

Bloomberg: Μαθήματα για την ελληνική οικονομία από 70 χώρες που έφυγαν από νομισματικές ενώσεις

«Ίσως οι σκληροπυρηνικοί της Αθήνας να έχουν δίκιο. Η ιστορία δείχνει ότι το να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ δεν σημαίνει ότι η καταστροφή θα ήταν αναπόφευκτη», ισχυρίζεται ο Ανταμ Σλέιτερ, επικεφαλής οικονομολόγος της Oxford Economics Ltd, σύμφωνα με δημοσίευμα του Bloomberg.

Περισσότερες από 70 χώρες και περιοχές έχουν εγκαταλείψει νομισματικές ενώσεις από το 1945 και μόνο μία μικρή πλειοψηφία στη συνέχεια υπέστη μεγάλες απώλειες ανέφερε ο Σλέιτερ σε πρόσφατη μελέτη του. Οι περισσότερες από αυτές, όπως στην πρώην Γιουγκοσλαβία, μπορούν να αποδοθούν σε άλλες αιτίες, όπως ο εμφύλιος πόλεμος.

Κίνδυνος €ξόδου από τη λογική

 

 

Συντάκτης: του Συστημικού

 

Ευρώ ή τοπικό νόμισμα; Στη δημοσκόπηση της Κάπα Research που δημοσιεύθηκε στο «Βήμα της Κυριακής» (26/4), το 68,8% εκτιμά πως είναι υπαρκτός κίνδυνος εξόδου από το ευρώ ενώ το 72,9% επιθυμεί την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη. Απόλυτα αναμενόμενο.

Αν βομβαρδίσεις επί χρόνια τον πληθυσμό με το δεδομένο ότι το σπανάκι περιέχει μεγάλη ποσότητα σιδήρου και στη συνέχεια διεξάγεις ένα γκάλοπ, αν πρέπει να καλλιεργούμε παντζάρια ή σπανάκι, τότε θα επιτύχεις ένα αντίστοιχο ποσοστό υπέρ της καλλιέργειας σπανακιού.

Ο συγκεκριμένος μύθος για το σπανάκι, ο οποίος οδήγησε σε μαζική πλάνη και είχε ως κύριο διαφημιστή τον περίφημο Ποπάι, διήρκεσε περισσότερο από έναν αιώνα, ενώ κατέρρευσε όταν αποδείχθηκε ότι η υπερβολική ποσότητα του σιδήρου που θεωρούνταν ότι περιείχε το σπανάκι οφειλόταν στην παράλειψη μιας υποδιαστολής κατά την καταγραφή των ορθών αποτελεσμάτων μέτρησης της περιεκτικότητας (35 mg / 100 gr, αντί του ορθού 3,5 mg / 100 gr), το 1870, αλλά εν τέλει το σπανάκι δεν έβλαψε κανένα.

Η ώρα της έντιμης ρήξης

του Στάθη Κουβελάκη

Η υψηλού ρίσκου αυτή κίνηση αναδεικνύει με τον πιο σαφή τρόπο την κρισιμότητα της κατάστασης έτσι όπως έχει διαμορφωθεί δύο μήνες μετά την συμφωνία της 20^ης Φλεβάρη. Το βασικό, και στην ουσία το μόνο ουσιαστικό, επιχείρημα που είχε τότε διατυπωθεί υπέρ της συμφωνίας ήταν ότι «αγόραζε χρόνο», έστω και με επώδυνο αντίτιμο, έτσι ώστε να προετοιμαστεί με καλύτερους όρους η «μεγάλη διαπραγμάτευση» του καλοκαιριού.

Ο ισχυρισμός ήταν ότι για ένα τετράμηνο η ΕΚΤ θα σταματούσε το «μαρτύριο της σταγόνας» στο οποίο υποβάλλει το τραπεζικό σύστημα, και κατ’επέκταση την οικονομία, από τις 5 Φεβρουαρίου, όταν αποφάσισε να διακόψει τον βασικό μηχανισμό χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών. Διότι όπως είναι πλέον ευρύτερα αποδεκτό, η ελληνική κυβέρνηση σύρθηκε στην υπογραφή αυτής της ετεροβαρούς συμφωνίας υπό το φάσμα της διογκούμενης φυγής καταθέσεων και της απειλούμενης κατάρρευσης των τραπεζών.

Ευρώπη γαμήσου εσύ κι οι οπαδοί σου

Γιάννης Λαζάρου

Πετάξτε μας, ρε, έξω. Κλείστε μας την πόρτα του Ευρώ στα μούτρα. Κάντε μας την χάρη να ακούσετε τα «παπαγαλάκια» που πληρώνετε στα διεθνή ΜΜΕ με πρώτους τους Financial Times και το Forbes.

Κάντε μας την χάρη να στείλουν τους φωτορεπόρτερ και τους δημοσιογράφους να καταγράφουν τις ουρές των μισθωτών και συνταξιούχων στις Τράπεζες που θα κλαίνε μπροστά στα άδεια ΑΤΜ, τους πεινασμένους Έλληνες να κείτονται στους δρόμους. Στείλτε τα τηλεοπτικά συνεργεία να «καλύπτουν» πώς θα κάνουν ντου στα σούπερ μάρκετ οι εξαθλιωμένοι να πάρουν μία κονσέρβα. Πάρτε πλάνα και φωτό να τα δείχνετε σε Ιταλούς, Ισπανούς και Πορτογάλους να φοβούνται ότι αυτά θα πάθουν αν δεν κάνουν ό,τι θέλει η ΕΕ.

Κάντε αυτό που απειλείτε ότι θα κάνετε εδώ και 5 χρόνια. Από ένα υψωμένο δάχτυλο «fuck off» της Αφροδίτης της Μήλου στο Focus ξεκίνησαν όλα και μετά ήρθατε να μας νουθετήσετε. Και μάς βάλετε στο δρόμο της σωτηρίας, της ανάπτυξης, της ευρωπαϊκής νομοθεσίας, των μνημονίων και της εθνικής κατοχής. Λοιπόν, τελειώστε το με τον τρόπο που το ξεκινήσατε. Από τα ΜΜΕ σας!

Κάντε λοιπόν, το βήμα και πετάξτε μας όξω γιατί αρκετά κλάψαμε, φοβηθήκαμε, καταστραφήκαμε, αυτοκτονήσαμε, σκοτώσαμε τα όνειρά μας, θάψαμε ανθρώπους δικούς μας από τις σφαίρες της στήριξής σας, κάναμε καθημερινότητα τον τρόμο τού τι θα ξημερώσει αύριο. Τι περιμένετε; Πετάξτε μας έξω και θα στηθούμε στις κάμερές σας μπροστά να κλαίμε και να τραβάμε τα μαλλιά μας σαν Μαινάδες που χάσαμε το ευρώ και την στήριξή σας. Θα σας δώσουμε τόσα πλάνα για Πούλιτζερ που δεν θα ξέρετε ποιο να κάνετε πρωτοσέλιδο.

Εφόσον τα «παπαγαλάκια» σας και οι φωτορεπόρτερ του παγκόσμιου συστήματος (συμπεριλαμβανόμενων και των ελληνικών) απουσιάζουν επί 5 χρόνια από την καθημερινότητα των Ελλήνων δώστε τους μια ευκαιρία να δικαιολογήσουν εμπράκτως το μεροκάματο του δικού μας τρόμου. Ετοιμάστε και τουριστικά πακέτα για πλούσιους Βορειοευρωπαίους να έρχονται να μάς βλέπουν ως τουριστικά αξιοθέατα όπως κάποτε έκαναν οι παππούδες των Γερμανών στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Πολωνίας.

Αλλά δεν θα το κάνετε. Δυστυχώς δεν θα μάς κλείσετε την πόρτα στα μούτρα γιατί ξέρετε πολύ καλά ότι τα πλάνα που θα έχετε ως αποδεικτικά στοιχεία για να τρομοκρατήσετε άλλους λαούς της Ευρώπης δεν θα είναι αυτά που ονειρεύεστε. Δεν θα δείτε ουρές εξαθλιώμενων Ελλήνων να περιμένουν κλαίγοντας έξω από τράπεζες αλλά θα τους δείτε μέσα στις Τράπεζες. Δεν θα δείτε άστεγους στο δρόμο σκυθρωπούς αλλά ανθρώπους να γελάνε όπως έκαναν πριν 5 χρόνια. Δεν θα έχετε πλάνα από στοιβαγμένους ανασφάλιστους στα επείγοντα των Νοσοκομείων αλλά ανθρώπους να απαιτούν το δικαίωμα στην ζωή. Δεν θα δείτε στα δικαστήρια απελπισμένους να κρατάνε το χαρτί κατάσχεσης των σπιτιών τους αλλά να είναι μάρτυρες κατηγορίας εναντίον αυτών που επί 5 χρόνια τους άλωσαν ζωές, ιερά και όσια.

«Έξοδος από Ευρωζώνη και Ευρωπαϊκή Ένωση;»

Hμερίδα ανοιχτής κατάθεσης απόψεων και πολιτικού διαλόγου

ΑΣΟΕΕ, Αμφιθέατρο Αντωνιάδου,  Τετάρτη 24/4/2013, 17.00 μμ

Έξοδος από Ευρωζώνη και Ευρωπαϊκή Ένωση;

Αναγκαιότητα, δυνατότητα, προοπτικές

Ένα σαφές ερώτημα, με ανοιχτή  απάντηση από τους συμμετέχοντες, που καλύπτουν ευρύ φάσμα  πολιτικών ρευμάτων που στον ένα ή τον άλλο βαθμό αντιλαμβάνονται την ανάγκη ρήξης και εξόδου από ευρώ ή/και ΕΕ.

Θα υπάρξει  σύντομη εισαγωγική τοποθέτηση της Πρωτοβουλίας και στη συνέχεια θα γίνει ανοιχτή κατάθεση απόψεων.

Φιλοδοξούμε, η  ημερίδα να  βοηθήσει στην αποσαφήνιση πολλών θεμάτων και να προαγάγει τον σχετικό διάλογο.

Παρεμβαίνουν:

Αγγέλης Γ.,

Βατικιώτης Λ.,

Θανασούλας Τ.,

Κοντογιάννης Σ.,

Λαπαβίτσας Κ.,

Λιόσης Β.,

Μαριόλης θ.,

Μαυρουδέας Σ.,

Μητρόπουλος Δ.,

Σκεύος Σ.,

Παπουλής Κ.,

Ραχιώτης Γ.,

Τόλιος Γ.

Διπλή έξοδος από ευρώ και ΕΕ: αναγκαία και πολιτικά δυνατή

Η ΕΕ συγκλονίζεται από τη δίνη σημαντικών εξελίξεων και γεγονότων με τελευταία όσα απρόβλεπτα και οριακά συμβαίνουν στην Κύπρο.

Είναι προφανώς εξελίξεις που προδικάζουν ανατροπές και μετασχηματισμούς στο σημερινό ευρωπαϊκό στάτους, αντανακλώντας τους βίαιους και βαθείς μετασχηματισμούς που συντελούνται στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα.

Οι αντιθέσεις στην ΕΕ φαίνεται να οξύνονται σε όλα τα επίπεδα. Αποκαλύπτεται πλήρως, ιδιαίτερα μετά τις τελευταίες εξελίξεις, η πυραμιδοειδής εσωτερική δομή της ΕΕ, όπου ο ηγεμονικός πυρήνας χωρών και κεφαλαίων δε διστάζει να εφαρμόσει πρακτικές εσωτερικής ιμπεριαλιστικής επιβολής και εκμετάλλευσης στις χώρες της περιφέρειας. Η ρητορική περί ισότιμων κοινοτικών εταίρων έχει προ πολλού ακυρωθεί. Ο ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός ανάμεσα στις χώρες ανώτερης βαθμίδας αρχίζει κι αυτός να εκτραχύνεται, όπως συμβαίνει τελευταία π.χ. με τις σχέσεις ΕΕ-Βρετανίας. Το ίδιο συμβαίνει και με τους εξωτερικούς ανταγωνισμούς με τα υπόλοιπα ιμπεριαλιστικά-καπιταλιστικά κέντρα, όπως είναι προφανώς οι ΗΠΑ, αλλά και ελάσσονες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις όπως η Ρωσία και η Κίνα.


Όλες αυτές οι πολυεπίπεδες αντιθέσεις διασταυρώνονται και επιδεινώνονται από ένα πρωτοφανές κύμα λαϊκής δυσαρέσκειας και απαξίωσης, όχι μόνο στις χώρες που δοκιμάζονται εντονότερα από τις βάναυσες πολιτικές κοινωνικής εξόντωσης, αλλά και στις επικυρίαρχες χώρες εντός της ΕΕ. Δραματικές είναι οι κραυγές και οι οιμωγές του φιλο-ΕΕ και φιλομνημονιακού τύπου στη χώρα μας. «Σώζουν το ευρώ, αλλά χάνουν τους ευρωπαίους» είναι ένας τέτοιος τίτλος που αναφέρεται στις δημοσκοπήσεις του ευρωβαρόμετρου μετά το σοκ των ιταλικών εκλογών, όπου το πρώτο κόμμα του Μπέπε Γκρίλο δηλώνει πως «η Ιταλία είναι ήδη εκτός ευρώ». Σύμφωνα με το ευρωβαρόμετρο στην Ελλάδα μέσα σε πέντε χρόνια, σε μια χώρα με παράδοση υψηλής αποδοχής του ευρωπαϊσμού τα πράγματα αντιστρέφονται. Έτσι το 2007 το 63% δήλωνε ότι εμπιστεύεται πλήρως την ΕΕ και την ευρωπαϊκή πορέια της χώρας. Αντίθετα σήμερα το 81% δηλώνει πως δεν εμπιστεύεται καθόλου πλέον την ΕΕ. Αν εξαιρέσουμε μάλιστα τη Μάλτα και την Εσθονία, η πλειοψηφία των λαών ακόμα και στις χώρες του Βορρά δε συμμερίζεται πλέον τις πολιτικές της ΕΕ.

Η ριζική μεταστροφή της λαϊκής κοινής γνώμης για την ΕΕ συνολικά, τη σαθρή ιδεολογική κατασκευή για το «κοινό ευρωπαϊκό σπίτι» και τις απροκάλυπτα κοινωνικά βάρβαρες πολιτικές της, δεν είναι μόνο ελληνικό και κυπριακό φαινόμενο. Από κοντά ακολουθούν φυσικά οι βίαια πληττόμενες χώρες, η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Ιταλία κι η Ιρλανδία, αλλά και χώρες με φιλοευρωπαϊκή μέχρι πρότινος κοινή γνώμη, όπως η Γαλλία, η Ολλανδία, η Αυστρία, αλλά κι η ίδια η Γερμανία.

Οι εξελίξεις φαίνεται πως θα είναι ραγδαίες κι η απογειωμένη πολιτική αλαζονεία των επικυρίαρχων ευρωπαϊκών ελίτ μπορεί σύντομα, όπως συμβαίνει συχνά στην ιστορία, να πληρωθεί με το κατάλληλο «λαϊκό νόμισμα».


ΕΕ: Παράδεισος για τους ισχυρούς και «λάκκος λεόντων» για τους λαούς.


Ζούμε σε εποχές δύσκολες, ασυνήθιστες γι’ αυτό και αποκαλυπτικές. Το γνωστό ερώτημα αν υπάρχει ζωή έξω από το ευρώ και την ΕΕ φαίνεται να αντιστρέφεται από την ίδια την πραγματικότητα. Φαίνεται πως αντιστρέφεται από τη λεηλασία της ζωής και των δικαιωμάτων των απλών ανθρώπων εντός του ευρώ και της ΕΕ, που η ίδια η ΕΕ ενορχηστρώνει! Η ΕΕ όχι μόνο δεν είναι το σπίτι των λαών για τον κόσμο της εργασίας και τους λαϊκούς ανθρώπους στη μεγάλη τους πλειοψηφία, αλλά αντίθετα φαντάζει καθαρά πλέον σαν σφαγείο των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων, που ταυτόχρονα κλονίζεται από τα κύματα της μεγάλης ύφεσης και φαίνεται να μην έχει μέλλον.

Τσακραμπόρτι: Ακολουθήστε το δρόμο των Βίκινγκς

Στάση πληρωμών, υποτίμηση, εθνικοποίηση τραπεζών. Ο αναλυτής του Guardian αναλύει τα μυστικά επιτυχίας των Ισλανδών.

Πριν από μερικούς μήνες η βρετανική εφημερίδα Guardian αποφάσισε να στρέψει το βλέμμα της στην περιφέρεια της ΕΕ – στα λεγόμενα γουρούνια (PIGS) της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Αντί να στείλει όμως έναν ακόμη δημοσιογράφο προτίμησε να αναθέσει τις αποστολές στον επικεφαλής του οικονομικού τμήματος της εφημερίδας. Ο Αντίτια Τσακραμπότρι, έχει μετατραπεί σε ένα είδος “πολεμικού ανταποκριτή” των οικονομικών κρίσεων ταξιδεύοντας σε κάθε γωνιά του πλανήτη που βλέπει την οικονομία να καταρρέει. Έζησε από κοντά την κατάρρευση των τίγρεων της ανατολικής Ασίας, πριν από μια δεκαετία, και τώρα βλέπει τα φαινόμενα κρίσης της παγκόσμιας οικονομικής περιφέρειας να χτυπούν την καρδιά των οικονομικών μητροπόλεων της Δύσης.

Αφού ταξίδεψε στην Ισπανία και την Ιρλανδία, έφτασε την περασμένη εβδομάδα στην Αθήνα. Και όπως εξηγούσε στα “Ε” η τελευταία αυτή στάση άλλαξε για πάντα την αντίληψή του όχι μόνο για την ελληνική οικονομία αλλά και για ολόκληρη την ευρωζώνη.

Για τον ίδιο, η λύση του προβλήματος δεν βρίσκεται στον ευρωπαϊκό νότο αλλά στα σύνορα με τον αρκτικό κύκλο… στην παγωμένη Ισλανδία, η οποία κατάφερε να αποφύγει την καταστροφή λαμβάνοντας δραστικά και ριζοσπαστικά μέτρα: Αθέτηση πληρωμών, έλεγχος της ροής κερδοσκοπικού κεφαλαίου, εθνικοποίηση των τραπεζών και υποτίμηση του νομίσματος. Το πρόβλημα όμως για τον Τσακραμπότρι είναι ότι σχεδόν καμία από αυτές τις επιλογές δεν μπορούν να εφαρμοστούν μέσα στην ευρωζώνη. Και αν δεν βρεθεί σύντομα μια λύση, μας εξηγεί, η Ελλάδα κινδυνεύει με ολοκληρωτική διάρρηξη του κοινωνικού αλλά και του πολιτικού της ιστούς.

Έχει νόημα να ομαδοποιούμε τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου που αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα; Μπορεί να βρεθεί μια κοινή λύση για τα λεγόμενα PIGS;

Πιστεύω ότι υπάρχουν πολλές, σημαντικές διαφορές και μια ομοιότητα. Ας ξεκινήσουμε όμως με τις διαφορές. Θεωρώ ότι ο όρος PIG είναι υποτιμητικός. Το να τσουβαλιάζεις χώρες όπως η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία, η Ελλάδα και ενδεχομένως και η Ιταλία δείχνει ένα είδος αναλυτικής τεμπελιάς από την πλευρά των οικονομολόγων και των πολιτικών της βόρειας Ευρώπης. Το ίδιο ισχύει και για τον χαρακτηρισμό BRIC – στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτα που να συνδέει την Βραζιλία, τη Ρωσία, την Ινδία και την Κίνα εκτός από το γεγονός ότι παρουσιάζουν σημαντικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Ακόμη και σε αυτή την περίπτωση άλλωστε ο ρυθμός ανάπτυξης της Ρωσίας δεν είναι και τόσο μεγάλος. Τέτοιου είδους ομαδοποιήσεις δείχνουν αδυναμία σκέψης και άγνοια της ιστορίας.

Αν κοιτάξουμε τις χώρες, που χαρακτηρίζονται ως PIGS, διαπιστώνουμε ότι όλες είχαν τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν φτηνές πιστώσεις αλλά κάθε μια το έκανε με διαφορετικό τρόπο. Στην Ισλανδία λόγου χάρη είχαμε μια ιδιότυπη αναβίωση του πνεύματος των Βίκινγκς καθώς οι επιχειρηματίες, γεμάτοι τεστοστερόνη, άρχισαν να αγοράζουν τα πάντα στο πέρασμά τους. Οι Ισπανοί οδηγήθηκαν στην τεράστια ανάπτυξη της αγοράς κατοικίας στην οποία ενεπλάκησαν οι τράπεζες με αποτέλεσμα να καταρρεύσουν. Στην Ιρλανδία είχαμε μια μικρή χώρα με ένα γιγαντιαίο τραπεζικό σύστημα το οποίο τελικά έφαγε ολόκληρη τη χώρα. Και ύστερα έρχεσαι στην Ελλάδα και συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις να αντιμετωπίσεις ένα πρόβλημα χρέους στον ιδιωτικό τομέα, όπως συμβαίνει στην Ισπανία και την Ιρλανδία αλλά ένα πρόβλημα δημοσίου χρέους.

Ο Heiner Flassbeck, ο Κώστας Λαπαβίτσας και οι συζητήσεις στην Κύπρο για το plan b

Της Βασιλικής Σιούτη


Μπορεί η Κύπρος να απέρριψε,πριν λίγες μέρες όταν συζητήθηκε, το ενδεχόμενο εξόδου της από την ευρωζώνη, το θέμα όμως έχει τεθεί πλέον στην κυπριακή κοινωνία αλλά και στην πολιτική σκηνή και η συζήτηση έχει ανοίξει. Την περασμένη εβδομάδα βρέθηκαν στο νησί δύο γνωστοί οικονομολόγοι, ο Κ.Λαπαβίτσας από την Αγγλία και ο Heiner Flassbeck από τη Γερμανία για να συζητήσουν το πιθανό σχεδιασμό του σχετικού plan b. Η πρωτοβουλία ήταν του ΑΚΕΛ, αλλά πραγματοποιήθηκαν συναντήσεις με πρόσωπα από όλο το πολιτικό φάσμα.

Ο Κύπριος υπουργός Εξωτερικών Γιάννης Κασουλίδης σε συνέντευξή του στη γερμανική Frankfurter Allgemeine Zeitung την περασμένη εβδομάδα παραδέχθηκε ότι η Λευκωσία έφτασε στο σημείο «να ζυγίσει σοβαρά την έξοδο από το κοινό νόμισμα». Σύμφωνα με πληροφορίες από την κυπριακή κυβέρνηση όμως, γρήγορα διαπίστωσαν ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο δεν μπορεί να εξεταστεί σοβαρά στο παρά 5 και χωρίς καμία προετοιμασία. «Άρα, στην πραγματικότητα δεν είχαμε καμία επιλογή πέρα από το να υποκύψουμε» αναφέρει κύπριος αξιωματούχος.

Το θέμα όμως έχει πέσει στο τραπέζι και απασχολεί σοβαρά όλα τα κομματικά επιτελεία. Το πρόσφατο άρθρο του νομπελίστα οικονομολόγου Πολ Κρούγκμαν στους New York Times που έλεγε ότι η Κύπρος θα πρέπει να εγκαταλείψει τώρα την Ευρωζώνη και να αφήσει το νόμισμα της να υποτιμηθεί ώστε να ανακάμψει, έγινε επίσης αντικείμενο προβληματισμού.

H Κύπρος, η έξοδος από ευρωζώνη-ΕΕ και οι παραδοξότητες στην αριστερά

Στην Κύπρο, η ευρωζώνη, με το δικό της ‘’Σχέδιο Β’’, έναντι της πρώτης εναλλακτικής που απέρριψε η Κυπριακή Βουλή,  εκτέλεσε όχι μόνο καταθέσεις, αλλά και τις προοπτικές μιας αξιοβίωτης ζωής για τους εργαζόμενους και  την κοινωνική πλειονότητα του νησιού. Κάτι σαν μια καταστροφική πυρκαγιά, σχολίασε ένας αναλυτής: ‘’ένα δάσος που έχει κατακαεί, θέλει είκοσι χρόνια να ανασυσταθεί’’.

Οι δραματικές αυτές εξελίξεις, είναι πολύ λογικό να προκαλέσουν ένα  μάλε-βράσε στο ΣΥΡΙΖΑ,  που δε λέει να καταλαγιάσει.

Νέον Κυπριακόν Ανέκδοτον: ‘’ εκτός μνημονίων και εντός ευρωζώνης’’

Η πρώτη διάψευση αφορά την αυταπάτη πως υπάρχει χώρος για μια γραμμή ‘’ εκτός μνημονίων και εντός ευρωζώνης’’. Μέσα σε χρόνο ρεκόρ, με την απειλή της διακοπής της χρηματοδότησης, το κυπριακό πολιτικό σύστημα σύρθηκε άρον άρον, με το πιστόλι στον κρόταφο,  γονυπετές στο έδαφος της ωμής ευρω-ενωσιακής πραγματικότητας: Και μνημόνιο και παραμονή στην ευρωζώνη  και άμεση ληστεία εισοδήματος και διάλυση της οικονομίας. Να σημειώσουμε μάλιστα πως ξάφνου εμφανίστηκε ένα ευρώ Β’ κατηγορίας: Είναι το ευρώ στην Κύπρο, που έχει σαφώς χαμηλότερη αξία, μιας και δεν έχεις πρακτικά δικαίωμα να το χρησιμοποιείς!

Οι τρεις ιερές αγελάδες: Δημόσιο χρέος, ‘’σωτηρία’’ τραπεζών, μακροημέρευση ευρώ

Μαζί όμως με το μύθο που ήθελε τους ‘’γκάνγκστερς’’ της ΕΕ (ο χαρακτηρισμός ανήκει στην Αλ. Τσίπρα), να κόπτονται για την ‘’κοινή ευρωπαϊκή λύση’’, κάηκε με οδυνηρό τρόπο και το παραμύθι της ‘’διαπραγμάτευσης’’. Όντως πάτησε πόδι η Κυπριακή ηγεσία και επεχείρησε να ‘’διαπραγματευτεί’’. Τι και με ποιόν;  Όπως είναι γνωστό οι ινδουιστές προτιμούν να πεθάνουν από πείνα, παρά να σφάξουν την αγελάδα που θεωρείται ιερή. Αντίστοιχα, στην Κύπρο και στην Ελλάδα, οι αστικές τάξεις και τα κόμματα που τις υπηρετούν, έχουν προαποφασίσει και δεσμευτεί απέναντι στους Ευρωπαίους ‘’εταίρους’’, ότι  δεν πρόκειται να αγγίξουν τρεις ιερές αγελάδες. Και αυτές είναι:  α. η πληρωμή του εξωτερικού δημόσιου χρέους προς τους δανειστές β. η σωτηρία των τραπεζών και γ. η μακροημέρευση του ευρώ με την παραμονή των χωρών στην ευρωζώνη. Είναι λογικό λοιπόν, με αυτές τις αφετηρίες, οι λεονταρισμοί περί ‘’διαπραγμάτευσης’’, να αποδεικνύονται αφενός απολύτως άσχετοι με τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα και αφετέρου, απλές φούσκες και εξευτελισμοί ακόμη και για τις αστικές τάξεις καπιταλιστικών σχηματισμών δεύτερης ταχύτητας.

Αριστερή πτέρυγα στην αριστερά της ευρωζώνης και της ‘’διαπραγμάτευσης’’;

Οι εξελίξεις αυτές έχουν πραγματικά θορυβήσει τις ποικίλες αριστερές τάσεις μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ. Είχαν  επιλέξει να κρατήσουν ‘’για αργότερα’’ της διαφωνίες τους για την στρατηγική της ηγεσίας που συνοψίζεται στο αμίμητο:  ‘’θα κάνουμε ότι μπορούμε για τη σωτηρία του ευρώ, θα διαπραγματευτούμε με τους εταίρους μας για το χρέος’’. Οι ραγδαίες εξελίξεις στην Κύπρο, θέτουν σε  πολιτική δοκιμασία τόσο το ‘’μεγάλο’’ εγχείρημα της ‘’αριστερής διακυβέρνησης’’ μέσα στην ευρωζώνη των μνημονίων, όσο και το ''μικρότερο'', δηλαδή αυτό  της ‘’αριστερής μετατόπισης του ΣΥΡΙΖΑ, όταν οξυνθεί η αντιπαράθεση'',  που είχε  γοητεύσει ή παρηγορήσει πολλούς ως τώρα στα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ.

Π.Παναγιώτου: Το πραγματικό κόστος μιας πτώχευσης της Κύπρου

Κάθε φορά που γίνεται λόγος για το ενδεχόμενο πτώχευσης μίας χώρας στην ευρωζώνη ή εξόδου της απ’ το ευρώ ακολουθεί ένας υπολογισμός του κόστους που αυτό θα είχε για την ΕΕ. Στην περίπτωση της Κύπρου και λόγω της ταχύτητας των εξελίξεων αλλά και του μικροσκοπικού μεγέθους της η συζήτηση αυτή παρακάμφθηκε με τη λογική ότι οι συνέπειες θα ήταν ελάχιστες.
Κάτι τέτοιο είναι πολύ μακριά απ’ την αλήθεια από τη μία πλευρά γιατί η πτώχευση και η έξοδος μίας χώρας απ’ το ευρώ συνεπάγεται αυτόματα και την αποδοχή διάσπασης της ευρωζώνης, γεγονός που από μόνο του είναι αρκετό για να αλλάξει την ευρωπαϊκή ιστορία και να οδηγήσει την ΕΕ σε αχαρτογράφητα εδάφη. Και από την άλλη πλευρά γιατί, ακόμη και στην περίπτωση της Κύπρου, το βραχυπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο κόστος μίας πτώχευσης και αποχώρησης της απ’ την ευρωζώνη υπολογίζεται σε εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ. Ξεκινώντας, λοιπόν, από τις πλέον άμεσες συνέπειες και προχωρώντας προς τις βραχυπρόθεσμες, μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες, ακολουθεί ένας υπολογισμός του κόστους μίας ενδεχόμενης πτώχευσης της Κύπρου.

α) Αν η Κύπρος αφεθεί να πτωχεύσει, απειλείται με πτώχευση και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα

Τα περισσότερα ομόλογα των κυπριακών τραπεζών όπως και τα ομόλογα της κυπριακής κυβέρνησης έχουν κατατεθεί ως εγγυήσεις στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για την άντληση ρευστότητας στα πλαίσια της χρηματοδότησης μέσω του Target 2, Τα ομόλογα αυτά είναι εγγυημένα από το κράτος της Κύπρου και το ύψος τους αγγίζει τα 10 δις ευρώ.

Ακόμη και αν πτωχεύσουν οι κυπριακές τράπεζες η ΕΚΤ είναι καλυμμένη. Αν όμως πτωχεύσει η Κύπρος, τότε θα εξαεριστεί αμέσως όλο το μετοχικό κεφάλαιο της ΕΚΤ (περίπου 10,8 δις ευρώ το Δεκέμβριο του 2012) οδηγώντας και την ίδια, πάραυτα, στην τεχνική πτώχευση και κάνοντας άμεση την ανάγκη ανακεφαλαιοποίησης της από το σύστημα των υπόλοιπων εθνικών τραπεζών της ευρωζώνης ώστε αυτό να αποφευχθεί. Με απλά λόγια, πτώχευση της Κύπρου συνεπάγεται πτώχευση της ΕΚΤ η οποία προκειμένου να αποφευχθεί θα πρέπει να υπάρξει ανακεφαλαιοποίηση της, διαδικασία που κανείς δε γνωρίζει πώς ακριβώς θα εξελιχθεί και ποιες θα είναι οι συνέπειες

Με την έξοδο από το ευρώ ανάπτυξη σε ένα χρόνο!

Του ΣΤΕΡΓΙΟΥ ΣΚΑΠΕΡΔΑ

Ο καθηγητής Οικονομικών του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια Irvine, Στέργιος Σκαπέρδας μιλάει στο Capital.gr για τις επιπτώσεις του PSI και του μνημονίου και παράλληλα αναλύει τις εναλλακτικές επιλογές της Ελλάδας, υπογραμμίζοντας ότι η συνταγή της λιτότητας οδηγεί την Ε.Ε. στην καταστροφή.

Συνέντευξη στον Κωνσταντίνο Μαριόλη

Κύριε Σκαπέρδα, Πιστεύετε ότι μπορεί να υπάρξει έξοδος από την κρίση, παραμένοντας στο ευρώ;
Θα είναι πολύ δύσκολο να γίνει κάτι τέτοιο. Αυτό που μπορεί να γίνει για να αντιστραφεί το κλίμα είναι να δημιουργήσει η ΕΚΤ έναν πληθωρισμό της τάξης άνω του 4%. Αυτό θα αρχίσει να κάνει το δημόσιο χρέος βιώσιμο, όμως η αποστολή της ΕΚΤ είναι να κρατάει τον πληθωρισμό σε χαμηλά επίπεδα. Και δεν εννοώ τις πράξεις μακροπρόθεσμης χρηματοδότησης, τα LTRO, γιατί τα χρήματα αυτά δεν πηγαίνουν στην πραγματική οικονομία. Θα πρέπει να δοθούν χρήματα στα κράτη με τη μορφή “helicopter drop”, όπως έλεγε και ο Μίλτον Φρίντμαν για το τι θα έπρεπε να γίνει στη Μεγάλη Ύφεση. Θα πρέπει δηλαδή να διατεθούν πολλά κεφάλαια για να έρθει ανάπτυξη ξανά.
Το θέμα είναι ότι η συγχρονισμένη λιτότητα που υιοθέτησε η Ευρωζώνη οδηγεί σε κρίση όλες τις χώρες της ένωσης. Όποιος έχει δει από κοντά άλλες παρόμοιες κρίσεις καταλαβαίνει ότι η πολιτική που ακολουθείται είναι τρελή. Ήδη βλέπουμε ότι οι Ολλανδοί - υπέρμαχοι της θέσπισης ορίων στα ελλείμματα – έχουν πρόβλημα περικοπής δαπανών και αύξησης των εσόδων και δεν ξέρουν πως να το κάνουν. Το μόνο που καταφέρνουν οι πολιτικές της Ευρωζώνης είναι να μεταθέτουν το πρόβλημα για αργότερα χωρίς να δίνεται ουσιαστική λύση.