Τραπεζίτες: έφεραν την καταστροφή κι επιβραβεύτηκαν!

Η είδηση μπορεί να μη σχολιαζόταν τόσο έντονα αν φέτος δεν συμπληρώνονταν δέκα χρόνια από το ξέσπασμα της μεγαλύτερης κρίσης που γνώρισε η μεταπολεμική εποχή, τουλάχιστον.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Αλλά, δεν είναι λίγο οι πληγές να παραμένουν ακόμη ανοιχτές και τα μπόνους να φτάνουν στα ουράνια, δέκα χρόνια μετά τις 9 Αυγούστου 2007 όταν η γαλλική τράπεζα BNP Paribas απαγόρευε κάθε είδους πρόσβαση και διαχείριση στα επενδυτικά της κεφάλαια που σχετίζονταν με την αμερικανική αγορά ακινήτων και η ΕΚΤ έκανε ένεση ρευστότητας ύψους 94,8 δισ. στο τραπεζικό σύστημα της ευρωζώνης, για να ξεπεράσει την πιστωτική ασφυξία.

Την αφορμή έδωσαν οι αμοιβές δύο εκ των πλέον καλοπληρωμένων στελεχών της Γουόλ Στριτ, του Τζ. Ντάιμον και του Λ. Μπλάκφαιν, επικεφαλής των επενδυτικών τραπεζών JPMorgan Chase και Goldman Sachs, αντίστοιχα, που είδαν την αξία του χαρτοφυλακίου τους το 2016 να αυξάνεται κατά 314 εκ. δολ.! Η εκτόξευσή των αμοιβών τους κατά 150 εκ. δολ. για τον καθένα ήταν αποτέλεσμα του ράλι που καταγράφουν οι μετοχές μετά τις εκλογές της 9ης Νοεμβρίου. Ενδεικτικά, η τιμή της Goldman Sachs μόνο τις τελευταίες επτά εβδομάδες του 2016 αυξήθηκε κατά 24%, κι ενώ ακόμη ηχούσαν στα αφτιά των αμερικανών ψηφοφόρων οι άναρθρες κραυγές του ηγέτη των Ρεπουμπλικανών εναντίον του κατεστημένου της Γουόλ Στριτ, αποδεικνύοντας έτσι ότι οι επιθέσεις του Τραμπ ήταν προπέτασμα καπνού για να συγκαλυφθεί η συνεχιζόμενη ασυδοσία τους…

«Ο τρόπος που διαμορφώνονται τα πακέτα των αμοιβών παραμένει σε αδρές γραμμές ο ίδιος κι είναι εξαιρετικά αδιαφανής», τόνιζε στους Financial Times καθηγητής του Πανεπιστημίου του Κεντ, δείχνοντας ότι τίποτε επί της ουσίας δεν έχει αλλάξει από το 2007.

Στο ίδιο λίγο πολύ συμπέρασμα κατέληξε και έρευνα που οργανώθηκε από το πανεπιστήμιο Νοτρ Νταμ και την εταιρεία παροχής νομικών υπηρεσιών, Labaton Sucharow. «Φοβόμαστε ότι η τραπεζική βιομηχανία δεν έχει πάρει το μάθημα» ήταν το συμπέρασμα της έρευνας που απευθύνθηκε σε τραπεζίτες της Νέας Υόρκης και του Σίτι. Εξ αυτών, το ένα τέταρτο δήλωσε ότι θα πραγματοποιούσε μια παράνομη συναλλαγή αν απόφερε κέρδη και ήξερε ότι δεν πρόκειται να συλληφθεί. Περισσότεροι από το ένα τρίτο των ερωτηθέντων δήλωσαν μάρτυρες ή ότι είχαν γνώση από πρώτο χέρι παρατυπιών, ενώ οι μισοί βρήκαν πιθανό οι ανταγωνιστές τους να έχουν διαπράξει κάτι ανήθικο ή παράνομο…

Ιρλανδία: Στη φυλακή τρεις τραπεζίτες για την κρίση του 2008

Τα τρία στελέχη θα είναι από τους πρώτους υψηλόβαθμους τραπεζίτες παγκοσμίως που θα φυλακιστούν για τον ρόλο τους στην κατάρρευση μιας τράπεζας κατά τη διάρκεια της κρίσης.


Το γεγονός ότι έως τώρα δεν έχουν υπάρξει καταδικαστικές αποφάσεις έχει εξοργίσει τους Ιρλανδούς φορολογουμένους, που αναγκάστηκαν να πληρώσουν 64 δισ. ευρώ –σχεδόν το 40% του ετήσιου ΑΕΠ- μετά την κατάρρευση της αγοράς ακινήτων, που οδήγησε στη μεγαλύτερη διάσωση κρατικής τράπεζας στην Ευρωζώνη.


Η κατάρρευση αυτή οδήγησε την Ιρλανδία σε τριετές πρόγραμμα διάσωσης το 2010 και το υπουργείο Οικονομικών εκτίμησε τον περασμένο μήνα ότι θα χρειαστούν άλλα 15 χρόνια για να ανακτηθούν τα κεφάλαια που διοχετεύθηκαν στις τράπεζες, οι οποίες βρίσκονται ακόμα σε λειτουργία.


Ο πρώην διευθύνων σύμβουλος της Irish Life and Permanent Ντένις Κέισι καταδικάστηκε σε κάθειρξη δύο ετών και εννέα μηνών.
Ο Γουίλι Μακάτιρ, πρώην οικονομικός διευθυντής στην Anglo Irish Bank που κατέρρευσε, και ο Τζον Μπόουι, ο πρώην επικεφαλής της τράπεζας για τις κεφαλαιαγορές, καταδικάστηκαν σε κάθειρξη 42 μηνών και 24 μηνών αντίστοιχα.

Διεθνείς τραπεζίτες μεθοδεύουν την ανατροπή του Brexit

 

«Brexit σημαίνει Brexit» δηλώνει η Τερέζα Μέι, φαβορί για την πρωθυπουργία της Βρετανίας, τονίζοντας ότι το αποτέλεσμα δεν μπορεί να ανατραπεί. Πολλοί άλλοι Βρετανοί πολιτικοί κάνουν παρόμοιες δηλώσεις.  Όμως, καθότι οι τραπεζίτες χρηματοδότες τους μεθοδεύουν την ανατροπή του αποτελέσματος του βρετανικού δημοψηφίσματος, η αξιοπιστία τέτοιων δηλώσεων είναι αμφίβολη.

 

Η «διόρθωση» ενός ανεπιθύμητου αποτελέσματος

«Μπορεί να ανατραπεί το Brexit ... αρκεί να έχεις τα κατάλληλα άτομα στην αίθουσα (των διαβουλεύσεων)» δήλωνε διευθυντής της τράπεζας  J.P. Morgan Chase πριν λίγες μέρες, ενόσω 4 τραπεζίτες συναντούσαν τον υπουργό Οικονομικών της Βρετανίας Τζορτζ Όσμπορν.  Όταν οι εν λόγω τραπεζίτες είναι οι διευθυντές των τραπεζών Morgan  Stanley, Goldman Sachs, Bank of America, και Standard Chartered, δεν μπορεί να υπάρχει αμφιβολία για την «καταλληλότητα» τους.

Επίσης, δεν μπορούν να υπάρχουν αμφιβολίες για τις προθέσεις τους, καθότι περίπου 90% του προσωπικού και 80% των δραστηριοτήτων των μεγάλων επενδυτικών τραπεζών στην Ευρώπη εδρεύει στην Βρετανία.  Οι τράπεζες είναι ιδιαίτερα ευάλωτες μετά το Brexit, καθώς εκμεταλλεύονται το σύστημα τραπεζικού «διαβατηρίου» (passporting) της ΕΕ, για να προσφέρουν υπηρεσίες στα υπόλοιπα κράτη της Ένωσης.  Επομένως, οι τραπεζίτες έχουν κάθε λόγο να αναζητούν τη «διόρθωση» του ανεπιθύμητου αποτελέσματος.

Κυβέρνηση υπό τραπεζική πολιορκία

Πρόσφατες εξελίξεις υποδεικνύουν τις πιέσεις που ασκούνται στην βρετανική κυβέρνηση.  Επενδυτικοί οίκοι ανέστειλαν τις αναλήψεις μετρητών. Οι κεφαλαιακές απαιτήσεις για τις τράπεζες μειώθηκαν. Ο φόρος επιχειρήσεων μειώθηκε κατά 25%.  Ο στόχος να επιτευχθεί πλεόνασμα στον βρετανικό προϋπολογισμό μέχρι το 2020 εγκαταλείφθηκε.

Η Ισλανδία καταδίκασε 26 τραπεζίτες με 74 χρόνια φυλάκισης, για την οικονομική της κρίση

Με μια κίνηση που θα κάνει το κεφάλι πολλών καπιταλιστών να εκραγεί αν συνέβαινε αλλού, η Ισλανδία μόλις καταδίκασε τον 26ο τραπεζίτη στη φυλακή για το ρόλο του στην οικονομική κατάρρευση του 2008.

Με δύο ξεχωριστές αποφάσεις, του Ισλανδικού Αρείου Πάγου και του Επαρχιακού Δικαστηρίου του Ρέικιαβικ, πέντε κορυφαίοι τραπεζίτες από την  Landsbankinn και την Kaupping – τις δύο μεγαλύτερες τράπεζες της χώρας – κρίθηκαν ένοχοι για την χειραγώγηση της αγοράς, την υπεξαίρεση, καθώς και την παραβίαση των υποχρεώσεων πίστης. Οι περισσότεροι από αυτούς έχουν καταδικαστεί σε φυλάκιση για δύο έως πέντε χρόνια. Η μέγιστη ποινή για οικονομικά εγκλήματα στην Ισλανδία είναι έξι χρόνια, παρόλο που το Ανώτατο Δικαστήριοαυτή τη στιγμή άκουσε επιχειρήματα για να εξετάσει την επέκταση ποινών πέραν της μέγιστης.