Η αίρεση των Σιωπηλών

Πάνω απ’ το χωριό μου, τη Θάλαττα, που στους χάρτες αναφέρεται ως Λατζόι, υπάρχει μια σπηλιά, υπάρχει κι ένας μύθος. Ως μύθος έμεινε, όμως σίγουρα περιέχει ψήγματα αλήθειας.

Σ’ αυτόν τον μύθο βασίστηκα για να γράψω την ιστορία του ανθρώπου που έγινε θεός (https://sanejoker.info/2015/03/god-in-the-desert.html). Όμως καλύτερα θα ήταν να διηγηθώ την ιστορία έτσι όπως την ξέρουν όλοι στη Θάλαττα.

Συνέβη πριν πολλά χρόνια, αλλά ακριβώς πόσα κανείς δεν ξέρει. Μπορεί επί τουρκοκρατίας. Ίσως πιο πριν, όταν το δεσποτάτο του Μυστρά εκτεινόταν σ’ όλη τη δυτική Πελοπόννησο.

Κάποιος γέρος στο καφενείο, όταν ρωτούσα για την αίρεση των σιωπηλών, είπε κάτι διαφορετικό. Ότι συνέβη ακόμα παλιότερα, πριν πατήσει ο Απόστολος Παύλος το πόδι του στην περιοχή. Είπε πως ήταν μύθος των αρχαίων, μπορεί και των Πελασγών.

Τότε οι άλλοι γέροι είχαν γελάσει, αλλά ίσως ο γερο-Σπύρος να διαισθάνθηκε την αλήθεια. Ποιος ξέρει;

~~

Η ιστορία ξεκινάει μ’ έναν γέρο που πήγε να μονάσει στη σπηλιά. Ήταν άγνωστος, είχε έρθει απ’ το πουθενά, κανείς δεν τον είχε ξαναδεί.

Πέρασε απ’ το χωριό χωρίς να μιλήσει σε κανέναν. Μόνο στάθηκε στην πηγή, κάτω απ’ τον πλάτανο της πλατείας, να ξεδιψάσει. Κι έφυγε. Και χάθηκε.

Λίγες μέρες μετά ένα βοσκόπουλο κατέβηκε στην πλατεία κι είπε πως στη σπηλιά των φιδιών έμενε ένας παράξενος γέρος.

(Μια παρέμβαση: Η σπηλιά ακόμα και σήμερα λέγεται έτσι «των φιδιών». Γιατί στις 30 του Απρίλη πάντα, ανοίγει ο τοίχος και τρέχουν μικρά μικρά φιδάκια. Είναι άκακα και το ‘χουν σε μεγάλο αμάρτημα να τα σκοτώσει κάποιος.)

Κάποιοι ανέβηκαν στη σπηλιά και πήγαν φαγιά στον γέρο. Πλούτη δεν είχαν στο χωριό, αλλά δεν θ’ άφηναν ποτέ κάποιον να πεθάνει απ’ την πείνα.

Εκείνος πήρε κι έφαγε χωρίς κανέναν να ευχαριστήσει.

Και συνέχισαν έτσι να του πηγαίνουν φαγητό, για όλο το χειμώνα θαρρώ, χωρίς να τον ακούσουν κουβέντα να λέει.

~~

Γιατί δεν μιλάνε οι καλλιτέχνες

Πιτσιρίκο γεια σου,

Νομίζω πως έχω μια ικανοποιητική απάντηση στην ερώτηση γιατί ο καλλιτεχνικός κόσμος δεν μιλάει για όλα αυτά που γίνονται. Πιστεύω ότι αυτά που κάνουν οι πολιτικοί τους καλύπτουν τόσο, ώστε δεν έχουν να πουν κάτι παραπάνω ή να διαμαρτυρηθούν για κάτι.


Παρατηρώ με δέος τον Αρκά στο Facebook να κάνει κριτική ξαφνικά στην «εξουσία» από τότε που βγήκε ο ΣΥΡΙΖΑ και, προς Θεού, δεν είμαι ούτε συριζαίος ούτε χριστιανός.


Στα σκίτσα του χρησιμοποιεί τα ίδια επιχειρήματα με την προπαγάνδα των καναλιών. Το δημόσιο, το ότι θα μας πετάξουν έξω από την Ευρώπη, οι τωρινοί κλόουν πολιτικοί, λες και δεν είναι οι ίδιοι με τους προηγούμενους, η ανάπτυξη που δεν έρχεται στην Ελλάδα, λες και αλλού, όπου εφαρμόζουν ανάλογες πολιτικές, πηγαίνει κλπ. κλπ.
Φταίει δηλαδή ο Τσίπρας άλλα όχι οι πολιτικές του.


Τώρα, αν συνυπολογίσεις κάτι καλλιτέχνες καλεσμένους στον Πρετεντέρη, κάτι Μπέζους, Πορτοκάλογλου, Θηβαίους και δεν συμμαζεύεται, πιστεύεις ότι όντως είναι δισδιάστατα όντα και ζούνε μέσα στην τηλεόραση.


Η κριτική τους σκέψη είναι η σύνθεση των επιχειρημάτων των δελτίων ειδήσεων. Καμία επιρροή από τον κανονικό κόσμο. Το μότο τους είναι «να κοιταχτούμε στον καθρέπτη».
Ποτέ δεν κατάλαβα το επιχείρημα να κοιταχτούμε στο καθρέπτη.


Θα δω εκεί τα σκάνδαλα των επιχειρηματιών και των κομμάτων που στηρίζουν όλοι αυτοί;
θα δω τις ανακεφαλαιοπήσεις των τραπεζών; Το αφορολόγητο των εφοπλιστών; τα χαμένα δισεκατομμύρια των ασφαλιστικών ταμείων;
Αυτά τι είναι, φυσικά στοιχεία που δεν αλλάζουν;


Δεν μας πειράζουν τα δισεκατομμύρια των δισεκατομμυρίων και μας πειράζει η σύνταξη των 500 ευρώ.
Τα δισ. των μεγάλων είναι τόσα πολλά δεν τα χωράει το μυαλό μας και τα παραβλέπουμε.
Πού είναι η δικαιοσύνη για αυτά όλα που λες και εσύ;


Δεν έχουν ακούσει για ανισότητες αυτοί που ευαγγελίζονται αριστεία και ελεύθερο ανταγωνισμό;
Δεν έχουν καταλάβει ότι ήταν πιο εύκολο ένας σκλάβος στην αρχαία Ρώμη να αγοράσει την ελευθερία του από ότι είναι σήμερα ένας φτωχός να γίνει πλούσιος;