Πώς μπορούμε να αλλάξουμε; – Come possiamo cambiare?

Η ανάγκη να αντισταθούμε στη βία των πολιτικών που λεηλατούν και καταχρώνται την ικανότητά μας να αποφασίζουμε πώς θα ζήσουμε είναι ευρέως διαδεδομένη. Το «πώς» να αντισταθούμε μας διχάζει. Κάποιοι κοιτάζουν προς τα κάτω, άλλοι προς τα πάνω. Κάποιοι προσπαθούν να εφαρμόσουν βαθιές αλλαγές και λένε ότι είναι ο μόνος αποτελεσματικός τρόπος αντίστασης. Άλλοι συνεχίζουν να ασκούν το «ιερό» δικαίωμα να ζητούν από τους άνωθεν (κοσμητικές) αλλαγές, [μακιγιάζ], και τροφοδοτούν την ευφάνταστη ιδέα σύμφωνα με την οποία η λύση θα έρθει όταν μια κακή δύναμη μπορεί να αντικατασταθεί από μια υποτιθέμενα καλύτερη δύναμη. Εκατομμύρια άνθρωποι είναι έτοιμοι να κάνουν τα πάντα για να υπερασπιστούν ή να κατακτήσουν το δικαίωμα να ζητούν αλλαγές στα πράγματα ή στον κόσμο. Είναι μια αρχαία παράδοση, ίσως μια μοναρχική κληρονομιά που προέρχεται από τότε που όλα έπρεπε πραγματικά να ζητούνται από τον βασιλιά. Η εμπειρία, ωστόσο, μας λέει ότι οι βαθιές αλλαγές δεν προέρχονται από πάνω

Η δυσαρέσκεια είναι ασαφής, άφθονη και ευρέως διαδεδομένη… και μάλιστα γενικευμένη. Καθώς το κύμα βίας αυξάνεται, τόσο από τους εγκληματίες στην κορυφή όσο και από εκείνους στη βάση, καθώς και από την οικονομία, πώς μπορούμε να αποτρέψουμε την εκφυλισμό της δυσαρέσκειας σε απελπισία; Πώς μπορούμε να τη μετατρέψουμε σε ικανότητα μεταμόρφωσης; Τι μπορούμε να κάνουμε;

Ό,τι δεν αλλάζει, πεθαίνει

Όλοι οι άνθρωποι, στην διάρκεια της ζωής τους, περνούν δύσκολες στιγμές και περιόδους. Είναι αυτές ακριβώς οι περίοδοι που σε διαμορφώνουν απόλυτα.
Αν έμαθα κάτι στη ζωή μου, ήταν από αυτές τις στιγμές που όλα μοιάζουν μαύρα -πολλές φορές είναι και μαύρα- και από τον πόνο.
Από τις ευτυχισμένες ημέρες, το μόνο που έμαθα ήταν πόσο ωραία είναι η ευτυχία.
Και πια δεν κάνω το λάθος που έκανα όταν ήμουν νέος, να πιστεύω πως θα είναι πάντα έτσι.
Γιατί η ζωή με έμαθε πως δεν είναι πάντα έτσι.


Μια επαγγελματική αποτυχία, μια σχέση που διαλύθηκε, η απώλεια ενός αγαπημένου ανθρώπου, τα νιάτα που φεύγουν, μια τραυματική εμπειρία, μια αρρώστια, η ανασφάλεια, η μη αναγνώριση, ο φόβος, είναι συνήθως οι καταστάσεις που οδηγούν τους ανθρώπους στην κατάθλιψη.
Είναι τότε που όλα σου φαίνονται μάταια, βυθίζεσαι, κλείνεσαι στον εαυτό σου, και δεν πιστεύεις πως θα βγεις από αυτό τον εφιάλτη.
Πιο εύκολα βγαίνουν αυτοί που έχουν δουλέψει με τον εαυτό τους.
Όποιος δεν δουλεύει με τον εαυτό του, θα το βρει μπροστά του.

Κι αν ο φύλακας στη σίκαλη έδινε τζάμπα παγωτό;

«But I’m a creep, I’m a weirdo
What the hell am I doing here?
I don’t belong here.»
Creep, Radiohead

«Αν θέλετε λοιπόν στ’ αλήθεια να τ’ ακούσετε, τότε πρώτο και κύριο μπορεί να περιμένετε πως θα σας πω πού γεννήθηκα, και τι φρίκη που ήτανε τα παιδικά μου χρόνια, και τι φτιάχνανε οι δικοί μου και τα ρέστα πριν με κάνουνε, κι ένα σωρό αηδίες και ξεράσματα καταπώς στο Δαβίδ Κόπερφηλντ, όμως δεν έχω όρεξη να πιάνω τέτοιες ιστορίες».
Η αρχή του Φύλακα στη Σίκαλη, σε μετάφραση Τζένης Μαστοράκη
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Είχα γνωρίζει τον Κώστα στην Νάξο κι είχαμε φάει ψωμί κι αλάτι μαζί. Για την ακρίβεια είχαμε φάει ψωμί και λάδι, για μεσημεριανό και βραδινό, αφού γυρεύαμε δουλειά κι ήμασταν άφραγκοι.

Τον επόμενο χρόνο τον βρήκα πλανόδιο πωλητή στην παραλία. Είχε μελίσσια κάπου στην ενδοχώρα, κι έφτιαχνε με το κερί μικρά γλυπτά που μύριζαν μέλι. Η γυναίκα του τον έβριζε. Όταν κάποιος πλησίαζε τον πάγκο κι έβλεπε τα γλυπτά (τα έπιανε, τα μύριζε), αλλά δεν αγόραζε, ο Κώστας του έδινε ένα τζάμπα.

– Αφού του άρεσε, έλεγε στη γυναίκα του.
– Αν του άρεσε να τ’ αγοράσει.

Η γυναίκα του ήταν πιο τρελή από ‘κείνον. Γλύπτρια κι οξύθυμη σαν κηροζίνη. Την θυμάμαι ένα βράδυ να του ορμάει ουρλιάζοντας, σαν μαινάδα, με τα μαλλιά σχεδόν να φλέγονται, κρατώντας ένα μαχαίρι.

Χωρίσανε πριν σκοτωθεί κάποιος. Ο Κώστας χάθηκε κάπου στην ηπειρωτική Ελλάδα. Την Ελένη τη συνάντησα ξανά τυχαία, κι είχε ακόμα την εύφλεκτη γυαλάδα στο μάτι.

Τέτοιους αλλόκοτους ανθρώπους γνώρισα αρκετούς. Μ’ αρέσει να τους λέω weirdo, η αγγλική λέξη αποδίδει καλύτερα την παραξενιά τους.

~~

Σίγουρα δεν υπάρχει καλύτερο βιβλίο για να καταλάβεις τι είναι ένας weirdo από τον «Φύλακα στη Σίκαλη», του Σάλιντζερ. Το διάβασα όταν ήμουν είκοσι χρονών, αλλά μου έχουν μείνει δύο εικόνες καρφωμένες στο μυαλό.

Στην πρώτη βρισκόμαστε στο σχολείο του έφηβου «ήρωα», του Χόλντεν. Στην τάξη έχουν το μάθημα της Προφορικής Έκφρασης. Κάθε παιδί ξεκινάει να μιλάει για κάποιο θέμα. Οι συμμαθητές έχουν την εντολή από τον δάσκαλο να φωνάξουν «ΠΑΡΕΚΒΑΣΗ!» κάθε φορά που ο ομιλητής βγαίνει εκτός θέματος.

Ένα παιδί μιλάει για τη φάρμα του, αλλά κάθε τόσο βγαίνει εκτός θέματος, και μιλάει για ένα γράμμα που πήρε η μάνα του απ’ τον θείο του και τις πατερίτσες του θείου του, που είχε πολυομυελίτιδα. Οι συμμαθητές του κανιβαλίζουν κι ουρλιάζουν κάθε τόσο «ΠΑΡΕΚΒΑΣΗ! ΠΑΡΕΚΒΑΣΗ!»

Κι ο «ήρωας» δεν αντέχει να τους ακούει, να ζει ανάμεσα τους. Αφήνει το σχολείο, το σπίτι του, την πόλη και περιπλανιέται.

«Μα ήταν ωραία η ιστορία που έλεγε», λέει κάποια στιγμή σ’ ένα κορίτσι που γνωρίζει. «Τι με νοιάζει αν ήταν εκτός θέματος; Αφού ήταν ωραία».

Συνήθειες

Γιώργος Σταματόπουλος

     

Πολλοί απεχθάνονται τις συνήθειες που διαρκούν (θέσεις στο Δημόσιο, στο εργοστάσιο, συναναστροφή με τους ίδιους και τους ίδιους ανθρώπους, μόνιμη κατοικία κ.ά.). Μερικοί, στο βάθος της ψυχής τους, νιώθουν ευγνωμοσύνη για όλη την αθλιότητα και την αρρώστια που τους δέρνει, για ό,τι είναι ατελές μέσα τους (Νίτσε π.χ.). Γιατί όμως;


Συμβαίνει το ίδιο με τις βραχύχρονες συνήθειες (τροφή, σκέψεις, στοχασμοί, αρχιτεκτονική, ποίηση, μουσική, θεωρίες, ημερήσιοι τρόποι διαβίωσης); Αυτές φαίνονται λιγότερο εγκλωβιστικές διότι, άμα δεν γουστάρεις τη μία, παίρνεις το καπελάκι σου και χαιρετάς.


Υπάρχουν όμως και συνήθειες τις οποίες μας επιβάλλουν άλλοι (το κράτος λ.χ. ή η τηλεόραση) χωρίς να εκφράζουμε κάποια δυσαρέσκεια ή αποδοκιμασία (δίχως αιδών και περίσκεψιν...). Οχι μόνο δεν δυσανασχετούμε αλλά, αντιθέτως, τις υπερασπιζόμαστε με λύσσα, διότι, πια, έχουν γίνει η ταυτότητά μας, έχουν καθορίσει την προσωπικότητα -και πώς να αρνηθείς τις επιλογές σου;
Ψευδείς συνειδήσεις, τι να κάνουμε; Μ' αυτές πορευόμαστε και είτε διαπληκτιζόμαστε είτε αγαπιόμαστε (διότι κάπου στο βάθος καιροφυλακτεί η αυτοπεριφρόνηση, ο οίκτος προς το έλλειμμά μας). Ετσι κι αλλιώς δίψα γι' αυτογνωσία δεν υπάρχει, υδαρείς και νερόβραστοι, όπως μετεξελισσόμεθα μέρα τη μέρα.


Χωρίς παραμύθια και αφηγήσεις, οράματα και ελπίδες, εύκολα βουλιάζουμε στον βούρκο του φαινόμενου κόσμου -ουδείς πια γνωρίζει τον πραγματικό· τρέχα γύρευε.

Το ραντεβού του κυρίου Ανώνυμου

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Περπατούσε πάντα σκυφτός, μιλούσε λίγο και δεν κοίταζε ποτέ το συνομιλητή του στα μάτια. Ντρεπόταν, ήταν διστακτικός και σπάνια χαμογελούσε.

Είχε αργήσει στο ραντεβού και γι’ αυτό το βήμα του ήταν γοργό.

Το περίμενε καιρό αυτό το ραντεβού. Πολλές φορές είχε αναβληθεί με δική του υπαιτιότητα, άλλες φορές πάλι, ενώ εκείνος το ήθελε, οι συνθήκες δεν ήταν οι κατάλληλες για να πραγματοποιηθεί.

Καθώς περπατούσε, στο μυαλό του στριφογύριζαν χιλιάδες πράγματα που τον έκαναν να ιδρώνει.
Θυμήθηκε τα στερημένα παιδικά του χρόνια, τα φοιτητικά του χρόνια μακριά από το σπίτι του, τους μήνες που ήταν στρατιώτης κάπου ξεχασμένος στην πινέζα του χάρτη.

Πέρασαν γρήγορα από μπροστά του τα πρώτα χρόνια στη δουλειά, οι στιγμές του γάμου του και οι γεννήσεις των παιδιών του.

Η «καλημέρα» και το χαμόγελο του μικρότερου παιδιού του σήμερα το πρωί, ήταν αυτά που του υπενθύμισαν το σημερινό του ραντεβού.

Από τότε που θυμάται τον εαυτό του ήταν πάντα υπάκουος, δεν ήθελε να δυσαρεστήσει κανέναν, έκανε ότι ήθελαν οι άλλοι γιατί θεωρούσε ότι το να
εναντιωθείς σε κάποιον μάλλον δυσκολεύει παρά διευκολύνει τις καταστάσεις.

Δεν διαμαρτυρήθηκε όταν χτυπούσε για δύο μήνες «γερμανικό» νούμερο μες στο καταχείμωνο για να μπορούν κάποια «βύσματα», να παίρνουν εξόδους και άδειες.

Ο Μεγάλος Μετασχηματισμός

- Του Αγγελου Καλοδούκα

Οι σύντροφοι που παλεύουμε για τις αξίες της Αριστεράς και εξακολουθούμε να είμαστε οργανωμένοι στον ΣΥΡΙΖΑ ζούμε πραγματικά πρωτόγνωρα πράγματα…

Χτες μια συντρόφισσά μου μετέφερε την εξής αξιοσημείωτη εμπειρία:

Συζητάω με στέλεχος των τσιπρικών και βουλευτή. Του λέω:

«Πως είναι δυνατόν να βγω στον κόσμο και να υποστηρίξω μια κυβέρνηση που υπογράφει και εφαρμόζει πλειστηριασμούς κατοικιών, ομαδικές απολύσεις κατάργηση συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων;».

Μου απαντάει:

«Δεν φταίει η κυβέρνηση του Τσίπρα! Η κυβέρνηση είναι ενάντια στα μνημόνια! Να βγεις στο κίνημα και να παλέψεις ενάντια στο νέο μνημόνιο! Το κίνημα να ανατρέψει το νέο μνημόνιο!».

Η πάλη ανάμεσα στο καινούργιο και το παλιό είναι μόνο στην αρχή

 

του Στέλιου Ελληνιάδη

 

Η Αριστερά ήταν εντελώς απροετοίμαστη πολιτικά, ιδεολογικά και οργανωτικά για να αντιμετωπίσει αυτό που πρόεκυπτε από τη ροή των πραγμάτων, από τη ραγδαία εξέλιξη της πολιτικής κατάστασης. Δεν είχε την απαραίτητη κουλτούρα, δεν είχε την αναγκαία πρόνοια, δεν βρισκόταν σε εγρήγορση και υστερούσε απελπιστικά σε οργάνωση και υποδομές. Δεν είχε καν την απαραίτητη βούληση. Ακόμα και η επιλογή δημιουργίας του ΣΥΡΙΖΑ, που αποδείχτηκε καθοριστική, συνάντησε πολύ μεγάλα εσωτερικά εμπόδια και παράδερνε επί χρόνια. Και, δυστυχώς, μέχρι σήμερα, αυτή η καίρια επιλογή, η καταλληλότερη για να συσπειρώσει ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας και να φέρει τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση –κάτι το αδιανόητο μέχρι πριν από τρία χρόνια–, εξακολουθεί να κλονίζεται από τα μέσα, γιατί παρέμειναν κυρίαρχες οι παλιές αντιλήψεις που ανέκαθεν πίστευαν ότι η Αριστερά δεν μπορεί ποτέ να ενωθεί πραγματικά ή δεν ήθελαν κατά βάθος να πραγματοποιηθεί αυτή η ένωση ή ανέχονταν μόνο μια σύγκλιση επιφανειακή που θα συντηρούσε τον κατακερματισμό και, το κυριότερο, δεν θα διατάρασσε το συσχετισμό δυνάμεων που συντηρούσε απαράλλαχτη την εσωτερική διάρθρωση της παλιάς Αριστεράς. Κι αυτή δεν είναι μία θέση που περιορίζεται σε έναν άνθρωπο ή μια ομάδα, είναι διάχυτη.

Στην πιο ακραία αντισυριζική μορφή, ο Κουβέλης και οι συν αυτώ ήταν στον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι πολύ πρόσφατα, ως πλήρεις αρνητές του ΣΥΡΙΖΑ, εντός του, με ένα ποσοστό της τάξης του 30%. Η αποχώρησή τους έδωσε μεγάλη ώθηση στην ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σαν μία δύναμη που ενώνει, αλλά μαζί με την «ανανεωτική τάση» δεν αποχώρησε και η αντίληψη που στηριζόταν στη διατήρηση των εσωτερικών διαχωριστικών.

ΑΛΛΑΓΕΣ ΚΑΙ «ΑΛΛΑΓΕΣ»

Από imf-fuck-off.blogspot.gr

Εδώ και κάποιες μέρες η Ελλάδα έχει αλλάξει κυβέρνηση και όλοι ψάχνουμε να δούμε προς τα που θα πάει ο ΣΥΡΙΖΑ, ποια είναι τα σχέδια του, τι πραγματικά σκοπεύει να κάνει, αλλά και τι προβλέπεται για το στρατόπεδο των απο κάτω.

Οφείλουμε να παραδεχτούμε σαν blog (που έχουμε γράψει εκατοντάδες φορές ότι οι ουσιαστικές αλλαγές δεν μπορούν παρά να εφαρμοστούν απο κάτω προς τα πάνω) ότι οι πρώτες συμβολικές κινήσεις της νέας κυβέρνησης είχαν μεγάλη απήχηση, ακόμα και σε άτομα που δεν ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ στις πρόσφατες εκλογές. Καλή κίνηση η επίσκεψη στην Καισαριανή, καλή κίνηση η μειωμένη μπατσοκρατία στις πορείες του Σαββάτου, καλή κίνηση η δημόσια και on camera απαξίωση της τρόικας απο τον Βαρουφάκη, καλή κίνηση η πιο χαλαρή εξουσιαστική συμπεριφορά, μέχρι στιγμής, και η διακυβέρνηση με λιγότερες πολυτέλειες. Δεν είμαστε κομπλεξικοί και αναγνωρίζουμε δημόσια ότι όλα αυτά είχαν θετικό αντίκτυπο.

Βέβαια, υπάρχει και μία τεράστια διαφορά ανάμεσα στην εικόνα και την αληθινή πολιτική, μία διαφορά που δεν γίνεται αντιληπτή απο τον κόσμο που νομίζει ότι η τέχνη της πολιτικής είναι κάτι παρόμοιο με ποδοσφαιρικό αγώνα. Για παράδειγμα, η απαξίωση της τρόικας on camera μπορεί να "λέει πολλά" σε επίπεδο επικοινωνίας, αλλά αν πρακτικά δεν συνδυαστεί με μία εντελώς διαφορετική πολιτική, τότε θα παραμείνει ένα πυροτέχνημα. Μέσα στις επόμενες μέρες, θα μάθουμε τι θέλει να κάνει η νέα κυβέρνηση οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά. Και όταν λέμε θα μάθουμε, εννοούμε ότι θα την κρίνουμε στην πράξη εστιάζοντας στην ουσία και όχι στο περιτύλιγμα. Μία εντυπωσιακή αριστερή βιτρίνα, δεν παύει να είναι απλά μία βιτρίνα και υπάρχει χάσμα ανάμεσα στις αλλαγές και τις "αλλαγές".

Η άποψη μας είναι ότι πως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ένα συγκριτικό πλεονέκτημα σε σχέση με όλες τις άλλες κυβερνήσεις και οφείλει να το εκμεταλλευτεί άμεσα. Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να κάνει ΤΩΡΑ τις απαραίτητες κοινωνικές μεταρυθμίσεις, δηλαδή διαχωρισμό κράτους και εκκλησίας, αποσυμφόρηση των φυλακών, νομιμοποίηση ελαφριών ναρκωτικών και σκληρή φορολόγηση των κατόχων τηλεοπτικών συχνοτήτων, γιατί κουβαλάει μαζί του τον αέρα του καινούριου. Είναι βέβαιο, όπως μας διδάσκει η ιστορία, ότι στο πέρασμα του χρόνου η εξουσία βρίσκει τον τρόπο να σε κάνει ηλίθιο και πολύ γρήγορα γίνεσαι πιο συντηρητικός απο ότι θα μπορούσες να φανταστείς. Σε τελική ανάλυση, εδώ δεν μιλάμε για επαναστατικές αντιλήψεις. Μιλάμε για αυτονόητα πράγματα που έχουν γίνει εδώ και δεκαετίες σε όλες τις χώρες της Ευρωζώνης.