πίστη και ωρίμανση

 
του λάμπε ρατ

                                        you need a busload of faith to get by

                                                                       Lou Reed

 

Αυτό που πιστεύουμε μας ενώνει ή μας χωρίζει λιγότερο από ό,τι

ο τρόπος με τον οποίο το πιστεύουμε.

Nicolas Gomez Davila

Ας ξεκινήσουμε με την πικρή αλλά θαρραλέα παραδοχή ότι είμαστε ένα ηττημένο κίνημα, ότι είμαστε ηττημένα πολιτικά υποκείμενα. Η άνοδος στην Εξουσία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, της υπαρκτής Αριστεράς, που είναι το πτωχοπροδρομικά εκσυγχρονιστικό και το ανθρωπιστικά τεχνοκρατικό παρακλάδι του υπαρκτού φιλελευθερισμού και προοδευτισμού, επιβεβαίωσε πανηγυρικά την ήττα μας. Το δε virtual δημοψήφισμα του Ιουλίου του ’15, μια προσομοίωση αλά Μποντριγιάρ, ήταν η ταφόπλακά μας. Έκτοτε, η διάλυση, η αποσύνθεση, η ιδιώτευση, η παραίτηση, ο χιπστερισμός δίνουν τον τόνο, ενώ σε αυτούς και αυτές που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο συνεχίζουν η στράτευση παλαιού τύπου, ο σεπαρατισμός και η πολιτική της συμπαγούς ταυτότητας βαθαίνουν. Σκόρπιες αντιστάσεις εδώ κι εκεί, χωρίς αναφορά σε κάτι ευρύτερο, χωρίς μέριμνα για διάλογο, σύγκλιση και συγχρονισμό, χωρίς τα αναγκαία αναστοχαστικά βήματα πίσω. Παράλληλα, παγιώνεται μια αποθρασυμένη, μεταμοντέρνα μηδενιστική βία που δεν συνδιαλέγεται με τίποτα και με κανέναν, που έχει πια αυτονομηθεί πλήρως, και επιστρέφει σαν σκιά, σαν φάντασμα για να επιβάλει την α-νόητη και α-δύναμη ισχύ της. Η κατάσταση αυτή δεν μπορεί παρά να προκαλεί αγωνιώδεις, πλην όμως όχι και ηττοπαθείς, σκέψεις σε όλους εμάς που δεν βρίσκουμε στα παραπάνω τον εαυτό μας· σε όλες εμάς που θα θέλαμε να δώσουμε μικρές και μεγάλες μάχες και να πετύχουμε μικρές και μεγάλες νίκες αλλά συναισθανόμαστε ότι κάτι λείπει, κάτι που ορθώνει σχεδόν απροσπέλαστα αναχώματα και δεν μας επιτρέπει να φτάσουμε στο σημείο να πολεμήσουν τον πόλεμο οι πολέμιοί του, να επαναστατήσουν οι ευνουχισμένοι ψυχισμοί.

Συνήθειες

Γιώργος Σταματόπουλος

     

Πολλοί απεχθάνονται τις συνήθειες που διαρκούν (θέσεις στο Δημόσιο, στο εργοστάσιο, συναναστροφή με τους ίδιους και τους ίδιους ανθρώπους, μόνιμη κατοικία κ.ά.). Μερικοί, στο βάθος της ψυχής τους, νιώθουν ευγνωμοσύνη για όλη την αθλιότητα και την αρρώστια που τους δέρνει, για ό,τι είναι ατελές μέσα τους (Νίτσε π.χ.). Γιατί όμως;


Συμβαίνει το ίδιο με τις βραχύχρονες συνήθειες (τροφή, σκέψεις, στοχασμοί, αρχιτεκτονική, ποίηση, μουσική, θεωρίες, ημερήσιοι τρόποι διαβίωσης); Αυτές φαίνονται λιγότερο εγκλωβιστικές διότι, άμα δεν γουστάρεις τη μία, παίρνεις το καπελάκι σου και χαιρετάς.


Υπάρχουν όμως και συνήθειες τις οποίες μας επιβάλλουν άλλοι (το κράτος λ.χ. ή η τηλεόραση) χωρίς να εκφράζουμε κάποια δυσαρέσκεια ή αποδοκιμασία (δίχως αιδών και περίσκεψιν...). Οχι μόνο δεν δυσανασχετούμε αλλά, αντιθέτως, τις υπερασπιζόμαστε με λύσσα, διότι, πια, έχουν γίνει η ταυτότητά μας, έχουν καθορίσει την προσωπικότητα -και πώς να αρνηθείς τις επιλογές σου;
Ψευδείς συνειδήσεις, τι να κάνουμε; Μ' αυτές πορευόμαστε και είτε διαπληκτιζόμαστε είτε αγαπιόμαστε (διότι κάπου στο βάθος καιροφυλακτεί η αυτοπεριφρόνηση, ο οίκτος προς το έλλειμμά μας). Ετσι κι αλλιώς δίψα γι' αυτογνωσία δεν υπάρχει, υδαρείς και νερόβραστοι, όπως μετεξελισσόμεθα μέρα τη μέρα.


Χωρίς παραμύθια και αφηγήσεις, οράματα και ελπίδες, εύκολα βουλιάζουμε στον βούρκο του φαινόμενου κόσμου -ουδείς πια γνωρίζει τον πραγματικό· τρέχα γύρευε.

Δραπέτες της Ελευθερίας

 

του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

 

Πάει τώρα κάμποσος καιρός που κοιτώ τα ελληνικά πράγματα από μιαν απόσταση ασφαλείας, μπορείς να πεις. Εδώ «στην Κύπρο τη θαλασσοφίλητη που έταξαν για να μου θυμίζει την πατρίδα, άραξα μοναχός μ’ αυτό το παραμύθι…» καθώς ορίζει ο ποιητής. Νοιώθω, μάλιστα, το ομολογώ, μιαν απέχθεια ενασχόλησης με τα πολιτικά πράγματα, τέτοια που θα θύμιζε απολιτίκ νεαρό της δεκαετίας του 90, όταν οι μικροαστοί έδεναν για τα καλά τα σκυλιά με τα λουκάνικα και στις νεοελληνικές μεγαλουπόλεις οι κυρίες του Κινήματος έβρισκαν ένα κακόμοιρο τετράποδο να το υιοθετήσουν, ως μεταβατικό αντικείμενο. Εκείνο, τουλάχιστον, πίστευαν πως δεν θα τις εγκαταλείψει ποτέ, έτσι καθώς οι σύζυγοι τους ξύριζαν τα μουστάκια τους για να μην αγκυλώνουν το στιλπνό δέρμα της νέας γραμματέως τους. Τέτοια πράγματα

Παρατηρώ αναλύσεις επί αναλύσεων, ειδήσεις και πολιτικά γεγονότα, σχόλια και ρεπορτάζ, με την ίδια ναυτία που συμβαίνει σε κάποιον όταν βρίσκεται στην τραπεζαρία πλοίου εν τρικυμία. Παρακολουθώ αμέριμνους χοντρούς να καταβροχθίζουν «καραβίσιες» μακαρονάδες που κρέμονται εμετικά από το παραφουσκωμένο στόμα τους. Θέλω να σταματήσει το πλοίο να κατέβω. Να κατέβω εδώ και τώρα! Να πέσω στη θάλασσα να σωθώ! Να σωθώ από το θέαμα που παριστάνει ότι δεν υπάρχει. Κι ύστερα, αντιλαμβάνομαι, με κάποια ενοχική αυταρέσκεια είναι αλήθεια, ότι έχω κατέβει. Δόξα την Παναγία. Ησυχάζω, μ’ έναν τρόπο.