Τετάρτη

Ο Καπιταλισμός σού πάει πολύ

Αηδιάζω με όσους ειρωνικά λένε "και οι άνεργοι τι κάνουν; Γιατί δεν κατεβαίνουν στους δρόμους; Γιατί δεν επαναστατούν;".

Για να λες κάτι τέτοιο σημαίνει ότι έχεις βολέψει την κωλάρα σου κάνοντας κάργα υποχωρήσεις για μία σύμβαση εργασίας στον ιδιωτικό τομέα ή ότι την ημέρα της συνταξιοδότησής σου από τον δημόσιο τομέα θα αποχωρήσεις μαζί με την καρέκλα, που έχει γίνει το έξτρα μέλος του σώματός σου.

Ούτε μία φορά βέβαια δεν πέρασε από τον βλαμμένο εγκέφαλό σας ότι αν ΟΛΟΙ εσείς οι εργαζόμενοι αρνούσαστε να εργάζεστε με τον πρώτο νόμο που βάλλονταν τα εργασιακά-ανθρώπινα δικαιώματα ΟΛΩΝ και η στέρηση του δικαιώματος του πολίτη να εργάζεται και όχι να βολεύεται προσωπικώς, τότε τα πράγματα θα ήταν αλλιώς.

Θέλετε λοιπόν, μία εξέγερση ανθρώπων οι οποίοι ήδη δεν κάνουν βήμα πίσω κι ας πεινάνε μπας και να προστεθούν περισσότερα στα δικά σας δικαιώματα χωρίς να κουνήσετε το δάκτυλό σας.

Πάρτε το χαμπάρι, λαπάδες. Έγινε προνόμιο η εργασία από την ώρα που υπογράφηκε το 1ο Μνημόνιο και μόνο όσοι έχουν εύκολη την προσαρμογή σε κάθε νόμο και σε κάθε καθεστώς μπορούν να το έχουν. Είστε προνομιούχοι και όχι εργαζόμενοι.

Μην νομίζετε δηλαδή ότι είστε κάτι λιγότερο από αυτούς που σας πληρώνουν, είτε πολλά και σίγουρα, είτε λίγα και μη σίγουρα.
Φταίει ο Καπιταλισμός; Αλήθεια;

Και τι θα ήταν ο Καπιταλισμός αν δεν είχε πρόθυμους να τον υπηρετήσουν λόγω...ανάγκης; Σάς έβαλε κανείς το πιστόλι στον κρόταφο να δουλέψετε υπό οποιονδήποτε όρο και δεν το ξέρουμε;


Είστε μήπως μαύροι σκλάβοι στην Σιέρα Λεόνε και κυκλοφορείτε με κομμένα τα δάκτυλα των ποδιών σας;

Η γελοιότητα ξεχειλίζει όταν τολμάτε να συγκρίνετε τους "αγώνες" σας στο σήμερα με τους αγώνες ζωής και θανάτου εργαζομένων άλλων εποχών που όχι μόνο τα έβαλαν με το σύστημα αλλά δολοφονήθηκαν από το σύστημα για την στάση τους γενικώς απέναντι στην καταστρατήγηση των εργασιακών δικαιωμάτων. Εκτός αν νομίζετε ότι όταν κατεβαίνετε συντεχνιακά για τα προνόμια ΣΑΣ είστε η μετεμψύχωση του Λούη Τίκα και είστε πανέτοιμοι για μια νέα απεργία του Λάντλοου.
Βολικός ο αόρατος εχθρός, ειδικά αν λέγεται Καπιταλισμός. Μας κάνει να φαινόμαστε τα θύματα της ιστορίας, της τύχης, της μοίρας, του συστήματος.

Πηγή: οmonodromos