FT: Η Ελλάδα δεν έχει τίποτα να χάσει εάν πει όχι τους πιστωτές της – Αντίθετα η Γερμανία και η Γαλλία θα χάσουν 160 δισ. ευρώ

Ενώ οι εξελίξεις στη διαπραγμάτευση τρέχουν, με την ελληνική πλευρά να αποχωρεί από τις διαπραγματεύσεις χωρίς συμφωνία, αίσθηση προκαλεί το νέο άρθρο του γνωστού αρθρογράφου Wolfgang Münchau στους Financial Times με τίτλο «Η Ελλάδα δεν έχει τίποτα να χάσει εάν πει όχι τους πιστωτές της». Ο Wolfgang Münchau αναλύει με επιχειρήματα ότι ουσιαστικά οι πιστωτές θα χάσουν εάν δεν υπάρξει συμφωνία με την Ελλάδα, αναλύει σε ποια περίπτωση θα μπορούσε να γίνει Grexit και ότι δεν το θεωρεί πιθανό σενάριο και πως Γερμανία και Γαλλία μόνο, θα χάσουν 160 δισ. ευρώ σε περίπτωση ελληνικής χρεοκοπίας.

DEBTOCRACY: ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΣΥΝΥΠΕΓΡΑΨΕ

Tης ΓΙΩΤΑΣ ΣΕΧΙΔΟΥ*

Με αφορμή τα σποτάκια της Βουλής για το χρέος, θεώρησα χρήσιμο αναφερθώ στο κείμενο που είχε αναρτήσει στις 11.4.2011 ο κ. Βαρουφάκης, δικαιολογώντας, τότε, την μη συνυπογραφή από μέρους του των θέσεων που εκφράζονται στο συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ (ίσως εκείνη του η στάση, μάλιστα, εξηγεί πάρα πολύ καλά τη σημερινή του στάση έναντι των δανειστών αλλά και την συνολική στάση – την αμφιταλαντευόμενη- της κυβέρνησης).

Ανέφερε τότε ο κ. Βαρουφάκης:

 

«Δυστυχώς, την στάση πληρωμών δεν την απειλήσαμε τότε που έπρεπε. Το αποτέλεσμα ήταν ένα νέο απεχθές δάνειο 110 δισ, μετά Μνημονίου, και το EFSF για Ιρλανδία και Πορτογαλία (με τα αντίστοιχα δικά τους Μνημόνια). Όσο όμως απεχθές και να ήταν το νέο δάνειο των 110 δισ, άλλαξε τα δεδομένα. Σε άρθρο μου με ημερομηνία 10/6/10 (βλ. Και τώρα τι;) εξήγησα ότι το παίγνιο άλλαξε. Ότι η υπογραφή του Μνημονίου έθεσε τέλος στο σενάριο της στάσης πληρωμών. Γιατί; Για πολλούς λόγους από τους οποίους, για λόγους χώρου, θα σταθώ σε έναν: Επειδή το Μνημόνιο του περασμένου Μαΐου σήμανε μια τεράστια "επένδυση" τόσο πολιτικού όσο και οικονομικού κεφαλαίου της ΕΕ ώστε να αποτραπεί η ελληνική στάση πληρωμών. Να το πω απλά: Αν θελήσουμε να πάμε (μονομερώς) κόντρα σε αυτή την ευρωπαϊκή  "επένδυση" πρέπει να είμαστε έτοιμοι για έναν ολοκληρωτικό πόλεμο εναντίον της ΕΕ - και μάλιστα από τα έξω. Με άλλα λόγια: Μόνο φεύγοντας από την ΕΕ θα μπορούσαμε, μετά τον Μάιο του 2010, να κηρύξουμε μονομερώς στάση πληρωμών.

Οι υποχωρήσεις της κυβέρνησης ενθαρρύνουν την αδιαλλαξία των πιστωτών

Στη δίνη μιας διαπραγμάτευσης που όσο συνεχίζεται τόσο περισσότερο η κυβέρνηση υποχωρεί και τόσο περισσότερο μεγαλώνουν οι απαιτήσεις των δανειστών με αποτέλεσμα το κενό να μεγαλώνει, κι όχι να κλείνει όπως θα αναμενόταν, μοιάζει να βυθίζεται η κυβέρνηση. Σε αυτό το πλαίσιο τα αναχώματα στους εκβιασμούς που επιχειρεί να στήσει η κυβέρνηση μέσω των Ευκλ. Τσακαλώτου και Γ. Βαρουφάκη που την προηγούμενη εβδομάδα αναφέρθηκαν στο ενδεχόμενο της ρήξης κι αυτή την εβδομάδα μέσω των Π. Σκουρλέτη και Ν. Βούτση που άφησαν ανοιχτό το ενδεχόμενο να μην πληρωθεί η δόση στο ΔΝΤ της Πέμπτης 9 Απριλίου αν δεν ολοκληρωθούν οι διαπραγματεύσεις αδυνατίζουν και δεν ισχυροποιούν την θέση της κυβέρνησης καθώς «καίνε», άδοξα μάλιστα, το ισχυρότερο χαρτί που έχει στη διάθεσή της∙ αυτό της στάσης πληρωμών. Το χαρτί αυτό καίγεται γιατί αποδεικνύεται πως η χρήση του είναι καθαρά και μόνο διαπραγματευτική, χωρίς να συνοδεύεται από μια γραμμή σύγκρουσης και ρήξης με τους δανειστές.

Η λιτότητα στοίχισε έναν παγκόσμιο πόλεμο στην Ελλάδα

Όσο καταστροφικές ήταν οι συνέπειες του πρώτου παγκοσμίου πολέμου για τη Γερμανία ήταν η πολιτική λιτότητας στην Ελλάδα, αναφέρει ο νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν.

Συγκεκριμένα η πτώση του ΑΕΠ κατά 25% είχε παρατηρηθεί στη Γερμανία μετά την ήττα στον πόλεμο και τις ταπεινωτικές (και οικονομικά παράλογες) απαιτήσεις των νικητών.

Παρόμοιες παρατηρήσεις είχε κάνει εδώ και χρόνια και ο Έλληνας καθηγητής Σπύρος Μαρκέτος, επισημαίνοντας ότι ανάλογη πτώση του ΑΕΠ παρατηρείται μόνο σε συνθήκες πολέμου και ποτέ σε καιρό ειρήνης.

Τσακραμπόρτι: Ακολουθήστε το δρόμο των Βίκινγκς

Στάση πληρωμών, υποτίμηση, εθνικοποίηση τραπεζών. Ο αναλυτής του Guardian αναλύει τα μυστικά επιτυχίας των Ισλανδών.

Πριν από μερικούς μήνες η βρετανική εφημερίδα Guardian αποφάσισε να στρέψει το βλέμμα της στην περιφέρεια της ΕΕ – στα λεγόμενα γουρούνια (PIGS) της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Αντί να στείλει όμως έναν ακόμη δημοσιογράφο προτίμησε να αναθέσει τις αποστολές στον επικεφαλής του οικονομικού τμήματος της εφημερίδας. Ο Αντίτια Τσακραμπότρι, έχει μετατραπεί σε ένα είδος “πολεμικού ανταποκριτή” των οικονομικών κρίσεων ταξιδεύοντας σε κάθε γωνιά του πλανήτη που βλέπει την οικονομία να καταρρέει. Έζησε από κοντά την κατάρρευση των τίγρεων της ανατολικής Ασίας, πριν από μια δεκαετία, και τώρα βλέπει τα φαινόμενα κρίσης της παγκόσμιας οικονομικής περιφέρειας να χτυπούν την καρδιά των οικονομικών μητροπόλεων της Δύσης.

Αφού ταξίδεψε στην Ισπανία και την Ιρλανδία, έφτασε την περασμένη εβδομάδα στην Αθήνα. Και όπως εξηγούσε στα “Ε” η τελευταία αυτή στάση άλλαξε για πάντα την αντίληψή του όχι μόνο για την ελληνική οικονομία αλλά και για ολόκληρη την ευρωζώνη.

Για τον ίδιο, η λύση του προβλήματος δεν βρίσκεται στον ευρωπαϊκό νότο αλλά στα σύνορα με τον αρκτικό κύκλο… στην παγωμένη Ισλανδία, η οποία κατάφερε να αποφύγει την καταστροφή λαμβάνοντας δραστικά και ριζοσπαστικά μέτρα: Αθέτηση πληρωμών, έλεγχος της ροής κερδοσκοπικού κεφαλαίου, εθνικοποίηση των τραπεζών και υποτίμηση του νομίσματος. Το πρόβλημα όμως για τον Τσακραμπότρι είναι ότι σχεδόν καμία από αυτές τις επιλογές δεν μπορούν να εφαρμοστούν μέσα στην ευρωζώνη. Και αν δεν βρεθεί σύντομα μια λύση, μας εξηγεί, η Ελλάδα κινδυνεύει με ολοκληρωτική διάρρηξη του κοινωνικού αλλά και του πολιτικού της ιστούς.

Έχει νόημα να ομαδοποιούμε τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου που αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα; Μπορεί να βρεθεί μια κοινή λύση για τα λεγόμενα PIGS;

Πιστεύω ότι υπάρχουν πολλές, σημαντικές διαφορές και μια ομοιότητα. Ας ξεκινήσουμε όμως με τις διαφορές. Θεωρώ ότι ο όρος PIG είναι υποτιμητικός. Το να τσουβαλιάζεις χώρες όπως η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία, η Ελλάδα και ενδεχομένως και η Ιταλία δείχνει ένα είδος αναλυτικής τεμπελιάς από την πλευρά των οικονομολόγων και των πολιτικών της βόρειας Ευρώπης. Το ίδιο ισχύει και για τον χαρακτηρισμό BRIC – στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτα που να συνδέει την Βραζιλία, τη Ρωσία, την Ινδία και την Κίνα εκτός από το γεγονός ότι παρουσιάζουν σημαντικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Ακόμη και σε αυτή την περίπτωση άλλωστε ο ρυθμός ανάπτυξης της Ρωσίας δεν είναι και τόσο μεγάλος. Τέτοιου είδους ομαδοποιήσεις δείχνουν αδυναμία σκέψης και άγνοια της ιστορίας.

Αν κοιτάξουμε τις χώρες, που χαρακτηρίζονται ως PIGS, διαπιστώνουμε ότι όλες είχαν τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν φτηνές πιστώσεις αλλά κάθε μια το έκανε με διαφορετικό τρόπο. Στην Ισλανδία λόγου χάρη είχαμε μια ιδιότυπη αναβίωση του πνεύματος των Βίκινγκς καθώς οι επιχειρηματίες, γεμάτοι τεστοστερόνη, άρχισαν να αγοράζουν τα πάντα στο πέρασμά τους. Οι Ισπανοί οδηγήθηκαν στην τεράστια ανάπτυξη της αγοράς κατοικίας στην οποία ενεπλάκησαν οι τράπεζες με αποτέλεσμα να καταρρεύσουν. Στην Ιρλανδία είχαμε μια μικρή χώρα με ένα γιγαντιαίο τραπεζικό σύστημα το οποίο τελικά έφαγε ολόκληρη τη χώρα. Και ύστερα έρχεσαι στην Ελλάδα και συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις να αντιμετωπίσεις ένα πρόβλημα χρέους στον ιδιωτικό τομέα, όπως συμβαίνει στην Ισπανία και την Ιρλανδία αλλά ένα πρόβλημα δημοσίου χρέους.