Άγριες συγκρούσεις στο Μεξικό, για τις αυξήσεις στις τιμές των καυσίμων

Τον Αύγουστο του 2014 ο πρόεδρος του Μεξικού Ενρίκε Πένια Νιέτο προχώρησε σε μια μεταρρύθμιση που ουσιαστικά τερμάτιζε το κρατικό μονοπώλιο στα καύσιμα ώστε να μπούνε ιδιωτικές επιχειρήσεις. Μέχρι τότε η Pemex, η κρατική επιχείρηση πετρελαίου, είχε το μονοπώλιο στις πωλήσεις και τη διανομή καυσίμων στο Μεξικό.


Όπως ήταν αναμενόμενο οι τιμές των καυσίμων μετά την είσοδο των ιδιωτικών επιχειρήσεων, έπρεπε να αυξηθούν για την τόνωση της αγοράς. Έτσι, λοιπόν, από την 1 Ιανουαρίου η τιμή της βενζίνης ανέβηκε κατά 20,1% και του ντίζελ 16,5% ξεσηκώνοντας τους Μεξικανούς. Να σημειωθεί ότι η χώρα εισάγει το μεγαλύτερο μέρος καυσίμων που καταναλώνει, παρ’ ότι είναι  πετρελαιοπαραγωγός, ελλείψει επαρκών διυλιστηρίων.


Από την εφαρμογή της αύξησης των τιμών, ογκώδεις διαδηλώσεις πραγματοποιούνται, σχεδόν σε όλες τις μεγάλες πόλεις του Μεξικού. Οι εικόνες που μας έρχονται από τις συγκρούσεις μαρτυρούν το μέγεθος της δυσαρέσκειας. Εικόνες με μαζικές και άγριες συγκρούσεις στους δρόμους. Κατειλημμένοι δρόμοι, μαγαζιά με είδη τροφίμων και οικοσκευών απαλλοτριώνονται, βυτιοφόρα καυσίμων λεηλατούνται, βενζινάδικα καταλαμβάνονται και απαλλοτριώνονται τα διαθέσιμα καύσιμα, επίσης καταλαμβάνεται τελωνιακός σταθμός στα σύνορα με τις ΗΠΑ για αρκετές ώρες. Σκηνές από εκατοντάδες αστυνομικούς να εγκαταλείπουν άρον-άρον τις θέσεις τους κυνηγημένοι από διαδηλωτές, που σε κάποια περίπτωση εφορμούν ακόμα και με αυτοκίνητο. Από τις μέχρι τώρα συγκρούσεις, δύο πολίτες και ένας αστυνομικός έχουν χάσει την ζωή τους. Οι συλλήψεις ανέρχονται σε 600 σε όλη την χώρα.

Η σφαγή του Τλατελόλκο: Η «Τιενανμέν» του Μεξικό

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 1968 στο Μεξικό έμειναν στην ιστορία ως οι αγώνες με τα ρεκόρ που έγραψαν ιστορία, αλλά μια πραγματικά μαύρη σελίδα της ιστορίας πίσω από αυτούς, έμεινε για πολλά χρόνια ξεχασμένη στο σκοτάδι. Η σφαγή του Τλατελόλκο, στις 2 Οκτωβρίου του 1968, υπό το γνωστό πρόσχημα της ασφάλειας των Ολυμπιακών Αγώνων, είχε θύματα περισσότερους από 350 φοιτητές και καταδικάστηκε για πάντα σε σιωπή, προσφέροντας θυσία την ανθρώπινη ζωή στο βωμό του θεάματος των Ολυμπιακών Αγώνων.

Ο Μάης του 1968 είχε ξεσηκώσει ένα παγκόσμιο κίνημα διαμαρτυρίας και απαίτησης ενός καλύτερου κόσμου. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες ήταν για το μεξικανικό φοιτητικό κίνημα, η χρυσή χρονική συγκυρία, όταν όλα τα βλέμματα θα ήταν στραμμένα στο Μεξικό, για να μπορέσουν να διεκδικήσουν μια υγιή δημοκρατία, όπου τα πολιτικά τους δικαιώματα δεν θα βρίσκονταν υπό καθεστώς καταστολής. Η δυσαρέσκεια ήταν διάχυτη καθώς το Επαναστατικό Θεσμικό Κόμμα (ΡRΙ), του προέδρου Γκουστάβο Ντίας Ορντάς, βρισκόταν σχεδόν 40 χρόνια στην εξουσία εφαρμόζοντας αντι-δημοκρατικές πρακτικές.

Ναρκω- καπιταλισμός

«O Μεξικανός βαρώνος των ναρκωτικών που είναι γνωστός ως «Ελ Τσάπο», συνελήφθη μετά από μάχη με δυνάμεις ασφαλείας στη Σιναλόα του Μεξικού. Το ανθρωποκυνηγητό που οδήγησε στην σύλληψη του Ελ Τσάπο, με τη συμμετοχή όλων των υπηρεσιών ασφαλείας της χώρας και την βοήθεια των ΗΠΑ. Η Αμερικανίδα υπουργός Δικαιοσύνης Λορέτα Λιντς εξέφρασε την ικανοποίησή της σε ανακοίνωση που εξέδωσε για το «πλήγμα στο διεθνές καρτέλ των ναρκωτικών του οποίου (ο Γκουσμάν) φέρεται να ηγείται». Πρόκειται για μια «νίκη για τους κατοίκους του Μεξικού και των ΗΠΑ, και μια απόδειξη του κράτους του δικαίου στις χώρες μας» κατέληξε η κυρία Λορέτα Λιντς καταφέρνοντας να μην πνιγεί μέσα στην ίδια την υποκρισία της. Ίσως το ότι δεν πνίγηκε να είναι το μόνο προσωπικό κατόρθωμα της.

Το Μεξικό είναι μια χώρα όπου το 42% του πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχιας, και μόνο το 5,6% των παιδιών συνεχίζουν την μάθηση τους στην ιδιωτικοποιημένη παιδεία μετά από τα πρώτα έξι χρόνια του σχολείου, και με όλες τις οικονομικές και πολιτικές δομές της να είναι παραδομένες στις ΗΠΑ στο ΔΝΤ και στις πολυεθνικές. Επιπροσθέτως με νόμο η κυβέρνηση του Μεξικού ποινικοποίησε την κοινωνική διαμαρτυρία χαρακτηρίζοντας ως «τρομοκράτες» και «υπονομευτές του πολιτεύματος» τους κοινωνικούς αγωνιστές και με το πρόσχημα της καταπολέμησης των ναρκωτικών τα αστυνομικά τα στρατιωτικά και παραστρατιωτικά σώματα συντρίβουν κάθε πολιτική ή κοινωνική αντίσταση.

Τα κοινά αγαθά: η νέα εποχή των περιφράξεων

Η ιδιωτικοποίηση της παρθένας φύσης του μεγαλύτερου πνεύμονα του πλανήτη, του Αμαζονίου, αποτελεί έναν από τους κρίκους της γιγαντιαίας επιχείρησης για την ιδιωτικοποίηση του κόσμου

 

Χάρης Ναξάκης*

 

Οι Ινδιάνοι Καγιαπό, που ζουν στα παρθένα δάση της κοιλάδας της βροχής του Αμαζονίου, χρόνια τώρα αντιστέκονται στην αρπαγή της γης τους από τους μεγαλοκτηνοτρόφους, τις βιομηχανίες καουτσούκ, τις εταιρείες ξύλου και τις μεταλλευτικές επιχειρήσεις.

Τα τελευταία χρόνια, παρ’ όλες τις προσπάθειες για την εξαγορά της σιωπής τους από την κατασκευάστρια κοινοπραξία eletrobras, παλεύουν ενάντια σε ένα καταστροφικό φράγμα που θα αφανίσει τη γη τους.

Η ιδιωτικοποίηση της παρθένας φύσης του μεγαλύτερου πνεύμονα του πλανήτη, του Αμαζονίου, αποτελεί έναν από τους κρίκους της γιγαντιαίας επιχείρησης για την ιδιωτικοποίηση του κόσμου και την απίσχανση των κοινών και δημόσιων αγαθών, της κοινής μας κληρονομιάς.

Η κορωνίδα δε της προσπάθειας των πολυεθνικών επιχειρήσεων, ή καλύτερα των διεθνικών απάτριδων επιχειρήσεων και του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, να ιδιωτικοποιήσουν τον πλανήτη και να τον μετατρέψουν σε μια απέραντη δεξαμενή εξαγωγής κερδών, είναι η ΤΤΙΡ.

Η υπό διαμόρφωση, δηλαδή, συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Ε.Ε. για τη Συνεργασία Διατλαντικού Εμπορίου και Επενδύσεων, που επιδιώκει να εξαλείψει και τα τελευταία εμπόδια του εθνικού κράτους στην ελευθερία κίνησης των πολυεθνικών, κυρίως στους τομείς της ασφάλειας τροφίμων, στις εργασιακές σχέσεις, στους περιβαλλοντικούς περιορισμούς και στην πρόσβασή τους στις δημόσιες υπηρεσίες.

Από τα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικό

Γεια σου Πιτσιρίκο,

Μία ανακοίνωση από τους Zapatistas (EZLN) που ήθελα να μοιραστώ γιατί τελικά όλοι οι άνθρωποι, οι “από κάτω”, για τα ίδια έχουμε να αγωνιστούμε.

Σεπτέμβριος 2015
Συντρόφισσες & σύντροφοι της έκτης διακήρυξης στο Μεξικό και στον κόσμο.
Αδελφές και αδελφοί των ανθρώπων της Γης,
Η συλλογική μας καρδιά γνωρίζει, πριν και τώρα, ότι η θλίψη μας δεν είναι ένας στείρος θρήνος. Ξέρει ότι η οργή μας δεν είναι μια ανώφελη εκτόνωση.Ξέρουμε ποιοι και τι είμαστε, ξέρουμε ότι οι λύπες και η οργή μας γεννιούνται και τρέφονται από τα ψέματα και τις αδικίες.
Είμαστε αυτό που είμαστε, γιατί αυτός που είναι πάνω, σε βάρος όσων από εμάς είμαστε κάτω, λέει ψέματα για να κάνει πολιτική και να στολίζει το θάνατο, την απαγωγή, τη φυλάκιση, την δίωξη και τη δολοφονία, με το σκάνδαλο της διαφθοράς του.
Αυτός που είναι πάνω είναι ένας εγκληματίας με ασυλία και χωρίς ντροπή, το χρώμα της πολιτικής του, δεν έχει σημασία. Δεν έχει σημασία, αν προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από την αλλαγή ενός ονόματος και ενός πανό.
Είναι πάντα το ίδιο πρόσωπο, η ίδια αλαζονεία, η ίδια φιλοδοξία και η ίδια βλακεία.
Σαν να θέλουν με την εξαφάνιση και τη δολοφονία, να εξαφανίσουν και να δολοφονήσουν και τη μνήμη.