Σύρος πρόσφυγας βγάζει σε δημοπρασία τους πίνακες του για να στήσει μια νέα ζωή

Όταν ο Χάσαν Χατίμπ αποφάσισε να ξεκινήσει από την πατρίδα του, τη Συρία, το μακρύ και δύσκολο ταξίδι προς την Ευρώπη, μαζί με τη σύζυγο και τα τέσσερα παιδιά του, ένα από τα πράγματα που τον απασχολούσε για τη ζωή που θ' άφηνε πίσω ήταν πώς θα σώζονταν από τη λαίλαπα του πολέμου τα έργα του -κάποιοι πίνακες ζωγραφικής διαφόρων τεχνοτροπιών, που είχε φιλοτεχνήσει με περισσό μεράκι.

Ό,τι χώρεσε στις λιγοστές αποσκευές του, το πήρε μαζί του. Τα υπόλοιπα τα εμπιστεύτηκε σ' έναν καλό του φίλο, με την ελπίδα πως, όταν "στήσει" τη νέα του ζωή κάπου στην Ευρώπη, θα τού τα στείλει για να κοσμήσουν το νέο του σπιτικό.

Απόφοιτος της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου της Δαμασκού, ο Χάσαν Χατίμπ αφιέρωσε όλη τη ζωή του στην Τέχνη, είτε φιλοτεχνώντας δικά του έργα είτε διδάσκοντάς την. Όταν ο ζόφος του πολέμου άρχισε να στοιχειώνει την περιοχή της Παλμύρας, αποφάσισε να φύγει για να δώσει στα παιδιά του την ευκαιρία για μία καλύτερη ζωή. Το ταξίδι, όμως, της οικογένειας Χατίμπ "κόπηκε" αιφνίδια στην Ειδομένη, όταν οι χώρες του λεγόμενου βαλκανικού διαδρόμου αποφάσισαν να κλείσουν τα σύνορά τους, με αποτέλεσμα χιλιάδες πρόσφυγες να εγκλωβιστούν στο μικρό αυτό ακριτικό χωριό, πλάι στο οποίο είχε στηθεί επί σειρά μηνών μια προσφυγική πολιτεία, που κάποια στιγμή έφτασε να αριθμεί περί τις 15.000 ανθρώπινες ψυχές.

Οι Ευρωπαίοι πολίτες πληρώνουν τις επιλογές της Ευρώπης

Μετά και το νέο χτύπημα του ISIS στις Βρυξέλλες, αποδεικνύεται για μια ακόμα φορά -μετά και την προσφυγική κρίση- πως η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει κανένα απολύτως σχέδιο σε οτιδήποτε δεν αφορά τράπεζες και αγορές.

Αντιμετωπίζουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση ως μια πολιτική οντότητα αλλά είναι μόνο οικονομική οντότητα. Και τα οικονομικά της δεν πάνε και πάρα πολύ καλά τώρα τελευταία.


Μετά το χτύπημα στις Βρυξέλλες, οι ευρωπαϊκές χώρες αποφασίζουν να αντιδράσουν και κλείνουν πάλι τα σύνορά τους.


Ατυχώς για αυτές, ο εχθρός είναι μέσα στα σύνορα.


Οι δράστες των επιθέσεων στις Βρυξέλλες ήταν Βέλγοι πολίτες.


Οι δράστες των επιθέσεων στο Παρίσι ήταν Γάλλοι και Βέλγοι πολίτες, ενώ οι δράστες των παλαιότερων επιθέσεων στο μετρό του Λονδίνου ήταν Βρετανοί πολίτες.


Γιατί οι Βρυξέλλες έγιναν στόχος; Οι Βέλγοι είναι φιλήσυχοι πολίτες, δεν πειράζουν κανέναν και δεν έχουν σχέση με τους παλιούς αποικιοκράτες Βέλγους.

Το ανήμπορο Φάντασμα των Χριστουγέννων στην Ειδομένη

Ας το πούμε πολύ απλά. Η Ευρώπη όσων την διαφεντεύουν σήμερα δεν καταδεκτική. Έχει μάθει να απλώνει χέρι μόνο για να πάρει, έχει καταληστέψει τον μισό πλανήτη και δεν θα είχε αντίρρηση να ληστέψει και τον υπόλοιπο. Αυτή η Ευρώπη -γιατί ακόμη επιζεί στα όνειρα πολλών ανθρώπων μια άλλη-  εξάγει τα ζόρια και τις ευθύνες της. Είτε πρόκειται για πυρηνικά απόβλητα είτε για ανθρώπους. Τους βάζει σε καράβια τρελλών, κονκισταδόρων ή αποίκων και τους εξορίζει κρατώντας αρωματισμένο μαντηλάκι στην κοκκινισμένη από κοκαΐνη μύτη της. Γι αυτό και διατρανώνει με κάθε τρόπο αρχές όπως η ευταξία και η καθαριότητα.  Σου βάζει πρόστιμο αν πετάξεις γόπα τσιγάρου και δεν ζητάει ούτε συγγνώμη όταν βομβαρδίζει. Αυτή η Ευρώπη, κομπάζει μεν, σαν τον χειρότερο μαχαλόμαγκα, αλλά πρόλαβε σε πενήντα χρόνια να στήσει δυο παγκόσμιους πολέμους και να εκτελέσει ένα Ολοκαύτωμα.

Τώρα, με τα θύματα -και της δικής της πολιτικής- να στριμώχνονται έξω από φράχτες κάνει πως δεν καταλαβαίνει, από τη μία το παίζει μεγάθυμη και από την άλλη εγκαλεί της Ελλάδα για πλημμελή φύλαξη των συνόρων. Όχι, αυτή η Ευρώπη δεν πυροβολεί -ακόμη- τους πρόσφυγες, απλά δεν τους θέλει, δίνει δισεκατομμύρια στην Τουρκία και απαιτεί από την Ελλάδα να σταματήσει -με ποιό τρόπο άραγε;- αυτούς που προσπαθούν να γλυτώσουν. Αυτό που προτείνουν ουσιαστικά είναι ότι πρέπει να αποδεχθούμε πως αυτοί θα συνεχίσουν έναντι αμοιβής πάντα, να μας οπλίζουν, θα μας μαθαίνουν και θα μας υποχρεώνουν πυροβολούμε κι ύστερα θα στέλνουν να μας κουνάνε το δάχτυλο Βαυαροί πάστορες και αβροί καρδινάλιοι.

Αυτή η Ευρώπη είναι που ταΐζει σαν κατοικίδιο το ακροδεξιό ρατσιστικό κτήνος και το χρησιμοποιεί όπως ο μεθυσμένος τα φανάρια όχι για να βλέπει τι πρέπει να αποφύγει αλλά για να ακουμπά στοργικά πάνω τους.