Η μοναξιά του πάγκου

«Το ξέρω, παιδί μου.
Το σέντερ φορ είναι μόνο του μπροστά.
Και η ευθύνη της μεγάλης ήττας
τα ερωτηματικά της αντικατάστασης
οι συνέπειες της απαξίωσης
θα σε βαραίνουν πολλά άγρυπνα βράδια.
Μα εσύ μην στεναχωριέσαι.
Είσαι μικρός ακόμα
Μπορείς να περιμένεις την δεύτερη ευκαιρία.
Άλλωστε, στη μοναξιά του πάγκου γεννιούνται τα πιο όμορφα όνειρα»

Ωραία! O φίλος μου ο Χάρης, δεν είναι κανένας σπουδαίος ποιητής. Αλλά αυτό βρήκε να γράψει, όταν του έλεγα για εκείνο τον πατέρα, που τον είδα, Κυριακή απόγευμα στο γήπεδο του Κόκκινου Μύλου, να δακρύζει.

Και λίγο αργότερα -δίπλα μου καθότανε αυτός ο άγνωστος στην αρχή Κύριος- να κρύβει με τα χέρια του, ένα πρόσωπο που έκλαιγε γοερά.

«Μα, γιατί; Τι σας συμβαίνει; Μπορώ να βοηθήσω;» του είπα, αγκαλιάζοντας τον φιλικά στην πλάτη.

Είχα πάρει το θάρρος να τον ρωτήσω, αφού μαζί βλέπαμε ένα παιγνίδι παιδικού πρωταθλήματος.

Λίγο νωρίτερα, σχολιάζαμε τα γκολ που έπεφταν βροχή από την αντίπαλη ομάδα της Πετρούπολης και ρίχναμε την ευθύνη στην τρύπια άμυνα των δικών μας.

«Να, ο μικρός μου» απάντησε, δείχνοντας μου το παιδί που κάθονταν στον πάγκο των αναπληρωματικών.

Η ζωή σου, η τιμή σου

Αν η ζωή μας είχε αξία θα το είχαμε ήδη αποδείξει πολεμώντας με νύχια και με δόντια για να την

διατηρήσουμε έστω και  ακρωτηριασμένη. 

Αναρωτιόμαστε, γράφουμε και προσπαθούμε να αναλύσουμε τι πάει στραβά σε αυτόν τον τόπο και μένουμε άπραγοι στην κατακρεούργηση της θεωρητικής αξιοπρέπειας μας. Θεωρητικής,  διότι δεν έχουμε αξιοπρέπεια εφόσον δεν έχουμε αξία ως ζωές. Έχουμε τιμή. Κοστολογηθήκαμε για την εκπαίδευσή μας, την εργασία μας, για την υγεία μας, για την ψήφο μας, για τον φόρο μας, την κηδεία μας,  κι εμείς αυτή την στιγμή δεν παλεύουμε για την υποτίμηση της αξίας μας παρά μόνο για την έκπτωση του κόστους ζωής μας απέναντι στο κράτος. Παλεύουμε για να μην πέσει κι άλλο η τιμή μας. Αυτό είναι το μέλημά μας: Ένα νομοσχέδιο και ένα μνημόνιο. Πουθενά ανάμεσα στις χιλιάδες σελίδες των προϋπολογισμών που συντάσσουν λογιστές της κακιάς ώρας δεν υπάρχει η αξία της ζωής. Μόνο η τιμή. Καταντήσαμε εμπόρευμα με πολύ μικρή ημερομηνία λήξης κατασκευασμένο με χειρίστης ποιότητας πρώτες ύλες.

Τα αποτελέσματα της εκποίησης της αξιοπρέπειάς μας είναι ήδη εμφανή και φρικαλέα. Οι συντεχνίες στοιβάζονται με συνθήματα και πανό στους δρόμους για να εξασφαλίσουν μία τιμή για την ύπαρξή του αδιαφορώντας για την ύπαρξη της αξιοπρέπειας. Να μην πέσει ο μισθός μου, να μην χάσω τα προνόμιά μου και ας καεί ο κόσμος. Πρέπει να είσαι τουλάχιστον σχιζοφρενής αν σε ικανοποιεί ότι αύριο εσύ θα έχεις λεφτά στο πορτοφόλι σου, εξασφαλισμένο το σπίτι σου και το κρεββάτι του ιδιωτικού νοσοκομείου αλλά θα περπατάς καθημερινά ανάμεσα σε ζωντανά και νεκρά συντρίμμια. Θα βγαίνεις από το ζεστό διαμερισματάκι  σου σε μια χώρα βομβαρδισμένη. Θα πίνεις καφέ και θα βλέπεις σήριαλ ενώ στο δίπλα διαμέρισμα κάποιος θα κόβει τις φλέβες του. Ήδη έχεις συνηθίσει οι σύγχρονες απλωμένες στον ήλιο μπουγάδες να μην είναι σώβρακα αλλά κουφάρια ανθρώπων.

Βομβαρδισμένοι

Το πολιτικό θέμα των ημερών είναι αν ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, θα ακυρώσει την εξαγγελία του πρωθυπουργού της Ελλάδας, Αλέξη Τσίπρα, για την παροχή βοηθήματος -για μια φορά- στους χαμηλοσυνταξιούχους.


Ακριβώς αυτό είναι το θέμα αυτή τη στιγμή.
Μπορώ να πω ότι ντρέπομαι ή θα θεωρηθώ λαϊκιστής;
Επιτρέπεται να επιθυμώ να ζήσουν με ένα μίνιμουμ ανθρώπινης αξιοπρέπειας οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι, οι χαμηλά αμειβόμενοι, όλοι οι Έλληνες, τέλος πάντων;
Πείτε μου, επιτρέπεται;


Δεν απαντάει κανείς, οπότε συνεχίζω.
Έχω ένα φίλο από τη Συρία που μένει στην Ελλάδα. Παντρεμένος με Ελληνίδα, έχουν δυο παιδιά. Ουσιαστικά, είναι Έλληνας πια.
Αυτός ο φίλος μου είναι από το Χαλέπι. Το ξακουστό Χαλέπι που αυτές τις ημέρες είναι μια πόλη-φάντασμα.


Τα αδέρφια του ζουν εκεί. Ζουν, σκοτώθηκαν, δεν έχει ιδέα. Δεν μπορεί να μάθει.
Όταν πέθανε η μητέρα του, δεν υπήρχε τρόπος να πάει στη Συρία. Άλλωστε, η «κηδεία» της δεν έγινε σε νεκροταφείο αλλά σε ένα πάρκο, γιατί στα νεκροταφεία τους πυροβολούσαν. Δηλαδή, έσκαψαν στο πάρκο, την έβαλαν στο χώμα και έφυγαν τρέχοντας.


Αυτός ο φίλος μου από τη Συρία παρακολουθεί από μακριά αυτά που συμβαίνουν στην πατρίδα του.
Θεατής του δράματος της χώρας του, των ανθρώπων του, του λαού του.
Θεατές είμαστε κι εμείς. Όχι μόνο της ανθρώπινης τραγωδίας στη Συρία αλλά και της κατάστασης στην Ελλάδα.
Άλλοι Έλληνες παρακολουθούν την κατάσταση στην Ελλάδα από το εξωτερικό, άλλοι από την Ελλάδα.

Καιρός να λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση…

Της Σμαράγδας Μιχαλιτσιάνου*

Σελίδες από το ημερολόγιο μιας άνεργης, που μου έτυχε ο κλήρος να τις γράψω. Τη γνώρισα στην πλατεία. Ήταν πάντα εκεί μπροστά με το Κίνημα Πολιτών, που πάλευε για εθνική ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία και πατριωτική αναγέννηση.


Τότε, εργαζόταν ακόμη και όταν μάθαινε, ότι κάποιος συνάνθρωπός της αντιμετώπιζε πρόβλημα επιβίωσης έτρεχε να βοηθήσει. Πόσες φορές την είδα να αφήνει τσάντες από το σούπερ μάρκετ στις πόρτες οικογενειών, που ξέραμε όλοι στη γειτονιά, ότι υποφέρουν. Δυο χρόνια μετά το 2012, άρχισαν τα προβλήματα στη δουλειά της. Είχε μήνες να πληρωθεί και επειδή πρωτοστάτησε στους απεργιακούς αγώνες ήταν από τις πρώτες που απολύθηκε.


Ούτε αποζημίωση δεν πήρε η Ε.Μ. και προσέφυγε στη δικαιοσύνη μαζί με τους άλλους συναδέλφους της με την ελπίδα, ότι κάποτε Θα δικαιωθεί.


Τον πρώτο καιρό πέρασε με κάποιες οικονομίες που είχε. Στη συνέχεια έβγαλε στο σφυρί τα τιμαλφή και τα ενθύμια της στους ντόπιους μαυραγορίτες, που έχουν κατακλύσει όλες τις γειτονιές της Αθήνας, και για ικανοποιητικό διάστημα έζησε αξιοπρεπώς.


Δεν ήθελε με τίποτα να επιβαρύνει τους δικούς της. Η σύνταξη του πατέρα της, μετά από 40χρόνια δουλειάς, είχε κατέβη στα 960 ευρώ. Μόνο που το σκεφτόταν, ότι κάποτε θα χρειαστεί να ζητήσει τη βοήθειά τους τρελαινόταν.


Κι έφθασε η μέρα που δεν είχε ούτε ευρώ στο πορτοφόλι της, αλλά δεν έλεγε τίποτα σε κανέναν. Με ψηλά το κεφάλι αντιμετώπιζε την κατάστασή της, αλλά κάποια στιγμή κατέρρευσε. Οι δικοί της, που τη λάτρευαν, της άνοιξαν την αγκαλιά τους. Δέχθηκε τα ελάχιστα από το περίσσευμα της ψυχής τους.

Γιατί δεν αντιδρούν οι Έλληνες;

Οι Έλληνες απορούν γιατί οι Έλληνες δεν αντιδρούν στο ξεπούλημα της χώρας τους. Οι Έλληνες απορούν γιατί οι Έλληνες δεν αντιδρούν στην υποδούλωση της χώρας τους και την δική τους. Απορεί ο ένας Έλληνας για τον άλλον Έλληνα. Για τον εαυτό του δεν απορεί κανείς.
  

Αλήθεια, γιατί οι Έλληνες δεν αντιδρούν;
Είμαστε στον 7ο χρόνο από την χρεοκοπία -η χώρα διαλύθηκε και η ασφυξία είναι πια απόλυτη-, δεν θα έπρεπε να έχουν αντιδράσει οι Έλληνες;
Οι Έλληνες δεν αντιδρούν γιατί τους αρέσει αυτό που τους συμβαίνει.
Ναι, τους αρέσει.
Θα το εξηγήσω.


Ξεχάσαμε πως οι Έλληνες μεγαλώνουν με μια κουλτούρα παράπονου και καημού.
Οι Έλληνες μεγαλώνουν με το αίσθημα του αδικημένου.
Πάντα αδικημένοι οι Έλληνες.
Αδικημένοι στη ζωή, στον έρωτα, από φίλους, από την οικογένεια, «ούτε αδερφός αγόρι μου δεν νοιάστηκε για σένα».


Ακούστε τα μεγάλα ελληνικά τραγούδια, είναι όλα θρήνοι. Πένθος. Μοιρολόγια.
Φτώχεια, αδικία, καημός, δάκρυα, στεναγμοί, γκρίνια, κλάψα, θάνατος.
Το περίεργο είναι πως αυτά τα τραγούδια τα τραγουδούν οι πάντες.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τους υπουργούς του ΠΑΣΟΚ -επί κυβέρνησης Σημίτη- να τραγουδούν στις Πρέσπες την Φτωχολογιά και την Άπονη Ζωή.
Πλούσιοι άνθρωποι, με όλα τα οικονομικά τους προβλήματα λυμένα για πάντα, τραγουδούσαν για τη ζωή που τους αδίκησε και την φτώχεια που τους δέρνει.

Χθες στο σούπερ μάρκετ!

 

Με πλησιαζει ενας τυπος με εμφανη τα σημαδια της αθλιοτητας μεσα κι εξω και μου λεει ετοιμος να βαλει τα κλαματα «φιλε δεν εχω φαει τιποτα εδω και τρεις μερες».

Του λεω «Παρτε ο τι θελετε κι ελατε να με βρειτε στο ταμειο».

Από το προφίλ του κυρίου Ευδόκιμου Τσολακίδη

https://www.facebook.com/evdokimust?fref=nf&pnref=story

Στο σουπερ μαρκετ επεσε συναγερμος. Ακουω μια ταμια να φωναζει «Κυριε Νικο, κυριε Νικο ειναι ενας κυριος που ενοχλει τους πελατες» Μια αλλη σχολιαζει απο διπλα της χασκογελωντας «Χαχαχα κυριος!». «Ε πως να τον πω» λεει η πρωτη χασκογελωντας κι αυτη.

Την ωρα που ερχεται ο κυριος Νικος για να αποκαταστησει την ταξη φτανει ο τυπος διπλα μου κρατωντας – αν εχετε το θεο σας – ενα γιαουρτι κι ενα μιλκο. Του επαναλαμβανω με εμφαση αυτην την φορα για να τ” ακουσει καλα ο κυριος Νικος «Παρτε ο τι θελετε, ο τι θελετε». Ο ανθρωπος τα χανει και σαστιζει κι ο κυριος Νικος παιρνει το μηνυμα και κανει αμεσως μεταβολη και φευγει.

  

Πηγαινω στα ταμεια κι ερχεται και με βρισκει ο τυπος μ” ενα πακετο συσκευασμενα ψωμακια, εναν χυμο κι ενα πακετο ζαχαρη. Δεν ξερω γιατι με συγκινησε τοσο πολυ εκεινη η ζαχαρη που δεν κολλαγε με τιποτα με το γιαουρτι, το μιλκο τον χυμο και το ψωμι.

Η Χώρα μου και οι άνθρωποί της καταρρέουν

Του Tyler Durden 
για το Zero Hedge

Είμαι άφωνος. Και όχι από χθες ή την προηγούμενη εβδομάδα. Έχω μείνει άφωνος από τις 13 Ιουλίου, όταν ο Ελληνικός αριστερός κυβερνητικός συνασπισμός συμφώνησε να επιβαρύνει τη χώρα και το λαό της με ένα νέο δάνειο, το τρίτο πακέτο διάσωσης για την Ελλάδα από το 2010, ταυτόχρονα με το πιο αυστηρό πρόγραμμα λιτότητας που υπήρξε ποτέ.

Έχω μείνει άφωνος από τότε και, εδώ και περισσότερο από μία εβδομάδα, σκέφτηκα ότι δεν μπορώ πια να γράφω σε blogs. Μου πήρε χρόνο να καταπιώ και να απορροφήσω το σοκ. Αλλά και πάλι. Δεν μπορώ να το χωνέψω.

Δεν είμαι σε θέση να κατανοήσω πώς μια Αριστερή κυβέρνηση κατέληξε να υπογράψει το χειρότερο πρόγραμμα λιτότητας που υπήρξε ποτέ. Για τον απλούστατο λόγο ότι, αν μια Αριστερή κυβέρνηση υπογράφει τέτοια συμφωνία, τι θα πρέπει να περιμένω από μια Δεξιά ή Νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση να κάνει; Επιδρομή στο διαμέρισμά μου, να κλέψουν τα τηγάνια στην κουζίνα μου, την συλλογή από πήλινες γάτες και τα βρακιά μου;

Όταν η Αριστερή κυβέρνηση υπογράφει μια τέτοια συμφωνία, μπορούμε να πούμε ότι το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα έχει τελειώσει. Και δεν υπάρχει εναλλακτική λύση.

Πρώτα, κατηγορήσαμε τους πιστωτές ότι θέλουν να πατάξουν τον ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να αποφευχθεί η δημιουργία και άλλων, τέτοιου είδους, παραδειγμάτων εντός της Ευρωζώνης. Στη συνέχεια, κατηγορήσαμε και πάλι τους πιστωτές, ειδικά τον Γερμανό Υπουργό Οικονομικών, Σόιμπλε, και το σχέδιο του για Grexit: 5 χρόνια με πακέτα διάσωσης, 5 έτη με προσωρινό Grexit, προτού η Ελλάδα μπορέσει να επιστρέψει στις αγορές. Αυτή ήταν η αρχική θέση του Σόιμπλε το 2011. Στη συνέχεια, κατηγορήσαμε τη διαφωνία μεταξύ του ΔΝΤ και της Γερμανίας όσον αφορά τους όρους περί “ελάφρυνσης του Ελληνικού χρέους”. Και τέλος, κατηγορήσαμε τον «ερασιτεχνισμό της Ελληνικής κυβέρνησης” που έστειλε στο Eurogroup το οικονομικό επιτελείο της για να εξηγήσει στους πιστωτές της Ελλάδας, σχετικά με το πώς θα πρέπει να αλλάξει η Ευρωζώνη. Για τον Βαρουφάκη και τους συνεργάτες του, τους πήρε δύο μήνες για να καταλάβουν ότι οι πιστωτές δεν έχουν τη διάθεση να ακούσουν κάποιες οικονομικές θεωρίες και επαναστατικά μανιφέστο, αλλά απλώς ήθελαν πίσω τα λεφτά τους.

Όλες μας οι κατηγορίες ήταν σωστές και λάθος ταυτόχρονα, επειδή το παιχνίδι ήταν στημένο εξ’ απαρχής του.

Όταν η Ελληνική ομάδα ξεκίνησε να εργάζεται πάνω στις προτάσεις της, ήταν πολύ αργά. Ο Σόιμπλε ήταν αποφασισμένος να διώξει την Ελλάδα έξω από το Ευρώ με τις κλωτσιές και επιπλέον να «βοηθήσει» να γεφυρωθεί το χρονικό διάστημα που θα κρατούσε το Grexit με ένα δάνειο ύψους περίπου 50 δις Ευρώ. Ούτως ή άλλως, με ή χωρίς Ευρώ, με ή χωρίς δραχμή, με ή χωρίς τον Σόιμπλε ή τον ΣΥΡΙΖΑ, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: ένα τρίτο σχέδιο διάσωσης των 50- 84 δις Ευρώ και ένα ακόμη πρόγραμμα διάσωσης. Δεν υπάρχει ελπίδα για τη χώρα αυτή, για τους ανθρώπους της- τουλάχιστον για κάποιους από αυτούς.

Πραγματικά δεν με νοιάζει, αν Βαρουφάκης φοράει κακόγουστα πουκάμισα και γιατί ήθελε να «χακάρει» τους ΑΦΜ των φορολογουμένων καθώς κάθονταν με την ομάδα του από εξειδικευμένους χάκερ και παιδικούς του φίλους. Ο Βαρουφάκης δεν είναι των προτιμήσεών μου. Ποτέ δεν ήταν. Καθώς όμως η ζωή μας στην Ελλάδα καταρρέει μέρα με τη μέρα, έχω και να διαβάσω την 2.034η συνέντευξη του Βαρουφάκη εξηγώντας τη θεωρία των παιγνίων του και την ακαδημαϊκή του υπόθεση εργασίας, την ιστορία της μητέρας του και τον πόνο του ξαδέρφου του.

Ειλικρινά, αγαπητοί μου, δεν δίνω δεκάρα. Ειλικρινά, αγαπητοί μου, ως εδώ και μην παρέκει.

Έχω βαρεθεί να ακούω νομοθέτες της αντιπολίτευσης να διαμαρτύρονται για την Πρόεδρο του Κοινοβουλίου και να ισχυρίζονται ότι “η Ζωή Κωνσταντοπούλου βασανίζει τους βουλευτές με την σχολαστικότητά της”. Ειλικρινά δεν δίνω δεκάρα.

Ειλικρινά, αγαπητοί μου, έχω βαρεθεί να βλέπω βουλευτές που «βασανίζονται» κερδίζοντας € 5,000 και περισσότερα τον μήνα και απολαμβάνουν το αφορολόγητο, ενώ εμείς οι υπόλοιποι κυριολεκτικά αιμορραγούμε: οικονομικά, ψυχολογικά, σωματικά και ηθικά.

Ούτε με νοιάζει αν ο ΣΥΡΙΖΑ καταρρέει, αν ο Πρωθυπουργός θέλει πρόωρες εκλογές τον Σεπτέμβριο, προκειμένου να εξασφαλίσει μια σαφή πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο, ώστε να μπορέσει να περάσει τα νομοσχέδια λιτότητας που οδηγούν στο πουθενά.

Κωφεύω στους υπουργούς της κυβέρνησης, τα κομματικά στελέχη και τους νομοθέτες της αντιπολίτευσης που συζητάνε για το αν ο Βαρουφάκης πρέπει να κατηγορηθεί για μεγάλη ή μικρή προδοσία.

Απλά δεν με νοιάζει. Δεν επηρεάζει τη ζωή μου, ούτε καν στο ελάχιστο. Δεν δίνω ούτε ολόκληρη ούτε μισή δεκάρα από αυτήν την λεγόμενη «Ελληνική πολιτική ατζέντα» μετά την 13η Ιουλίου.

Αυτό που με νοιάζει είναι ότι βλέπω τη χώρα μου και τους ανθρώπους της να καταρρέουν. Βλέπω τις ζωές μας στην Ελλάδα να υφίστανται μια άλλη «εσωτερική υποτίμηση», λεπτό προς λεπτό, μέρα με τη μέρα, βδομάδα με τη βδομάδα. Όταν η 3η συμφωνία διάσωσης θα έχει επισφραγιστεί μέχρι την 15η ή 20η Αυγούστου, θα είμαι επίσης σε θέση να πω και πάλι πως «Βλέπω τις ζωές μας στην Ελλάδα να υποφέρουν άλλη μια «εσωτερική υποτίμηση» λεπτό προς λεπτό, μέρα με τη μέρα, βδομάδα με τη βδομάδα, μήνα με το μήνα, και… χρόνο με το χρόνο”.

Η Βαφή - Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Άγγιξε τα μαλλιά της. Σκληρά και άγρια σαν και τον κόσμο της, της φάνηκαν. Τον ξεμαλλιασμένο κόσμο της. Τον ξεμυαλισμένο, συμπλήρωσε. Κι’ όσο να σκεφτεί όλα αυτά, έπιασε στα πράσα το χέρι της να χαϊδεύει τα μαλλιά της. «Μπα σε καλό σου, ρε Χρυσούλα», σκέφτηκε. «Παιδιαρίζεις, μου φαίνεται», έκανε σαν να την μάλωσε. «Μεγάλη γυναίκα πια κι ονειρεύεσαι ακόμη στα μαλλιά σου τα χέρια του


του Αντώνη Ανδρουλιδάκη
Έριξε απάνω της ένα κρεμασμένο πανωφόρι κι η ρόμπα της, από μέσα, παρδαλή παρδαλή και πολύχρωμη, έφτιαχνε ένα χοντρό λουλουδάτο σειρήτι λίγο πιο πάνω απ’ τους αστραγάλους. Λες και τσαλαβουτούσε ξυπόλυτη σε ανθιστά περβόλια και κρεμαστήκανε πάνω της τα λουλουδικά που δεν αντέχανε, λέει, άλλο το χώμα.

Ανασκουμπώθηκε κι έσφιξε με τα δυο χέρια της το παλτό λες κι αγκάλιαζε το λαιμό της. Μα τα σοσόνια της, δεν λέγαν τα άτιμα να αγκαλιάσουνε τα πόδια της, δεν λέγανε να σταθούνε, που ΄χαν ξεχειλωμένα τα λάστιχα. Σοσόνια! Τι σοσόνια! Κάλτσες του αντρού της, ήτανε. Λίγο ακόμη και θα της φτάναν ως τα γόνατα. Μα τα είδαν τσακισμένα, φαίνεται και λιγώθηκε το λαστιχένιο σφίξιμο τους, σάμπως να τα λυπηθήκανε. Τέτοια γονατιστά γόνατα δεν ματαγίνηκαν στη λάτρα των σπιτιών και στη λατρεία των ανθρώπων που αγάπησε.

Πώς βίωσα τα πέντε χρόνια Μνημόνιο

 

Ήμουν 20 ετών όταν μπήκαμε στο Μνημόνιο, πλέον είμαι 25 και τα 30 φαντάζουν ένα βήμα. Η πρώτη φορά που ένιωσα την αίσθηση του χρόνου ήταν η περίοδος των 20 με 25. Βιώνω μία «κούφια κρίση» στα πιο παραγωγικά μου χρόνια και κάνοντας τον απολογισμό αισθάνομαι πως οι «εκπτώσεις» που έχω κάνει αυτά τα χρόνια δεν συγχωρούνται ποτέ.

 

Θα ήθελα να βγω έξω και να ουρλιάξω για την αδικία που αισθάνομαι να μου τρώει τα σωθικά. Δεν θα το κάνω όμως. Θα προσπαθήσω να συγκεντρώσω τις σκέψεις και τις αναμνήσεις μου για όσα βίωσα αυτά τα χρόνια.

 

Ως οικογένεια ανήκαμε πάντοτε στην μικρομεσαία τάξη. Μεγάλωσα με ανέσεις και πρόσβαση σε υπηρεσίες και αγαθά που δικαιούμουν ως Άνθρωπος. Τα πράγματα όμως ήδη φαίνονταν ότι δεν κυλούσαν καλά στη χώρα μας και έτσι υπογράφηκε το πρώτο Μνημόνιο υπό την «Αιγίδα» του ΓΑΠ, ο οποίος ακόμα και σήμερα έχει το θράσος να δηλώνει ότι «έσωσε την χώρα».

Είναι η Δημοκρατία, ηλίθιε, στα χέρια οικονομικών δολοφόνων

Ο Τσίπρας από εκεί που ήταν η κάθε λέξη του Συντάγματος, μετά από πέντε μήνες διαπραγματεύσεων και είκοσι ώρες τελικών εκβιασμών, γονάτισε εμπρός στα πόδια των εκβιαστών.

 

Η Ζωή, που όλως τυχαίως ενοχλούσε την τρόικα εσωτερικού εδώ και πέντε μήνες και μόνο που ανάσαινε, αναμένεται να αποκεφαλιστεί από το προεδρείο της Βουλής για να περάσει η συμφωνία των εκβιαστών. Νέα Δημοκρατία, Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ, κανάλια και εφημερίδες, ενώ εδώ και μήνες πολεμούσαν την κυβέρνηση της Αριστεράς, σήμερα προσκυνάνε τον Αλέξη και τους σώφρονες Συριζαίους. Το «Όχι» του λαού στις προτάσεις της τρόικα κατά 60%, σήμερα γίνεται «Ναι» κατά 100%.

 

Δεν έριξαν τίποτα στο νερό του Αλέξη, δεν έφτασε η υπομονή της τρόικας εσωτερικού στο απροχώρητο με τη Ζωή, δεν αγάπησαν ξαφνικά τον ΣΥΡΙΖΑ οι ξοφλημένοι νταβαντζήδες της πολιτικής και των μίντια, δεν παραχαράχτηκε απλώς η ετυμηγορία του λαού.

 

Το πραξικόπημα που κατήγγειλε ολόκληρος ο πλανήτης τα ξημερώματα του Σαββάτου βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.

 

Seriously, this is still a coup!

Ευτυχώς η αξιοπρέπεια των συνειδητοποιημένων Ελλήνων δεν ήταν ποτέ ταυτόσημη με αυτή των δήθεν αριστερών

Του Γιάννη Λαζάρου 

Ευτυχώς η αξιοπρέπεια των συνειδητοποιημένων Ελλήνων δεν ήταν ποτέ ταυτόσημη με αυτή των δήθεν αριστερών. Μετά την χθεσινή σουργελιάδα με τις χαριτομενιές του πρωθυπουργεύοντος πλάι-πλάι στο αφεντικό Μέρκελ,  η αξιοπρέπεια των λίγων έμεινε ψηλά καθώς την ίδια στιγμή όσοι έδωσαν την αξιοπρέπειά τους μέσω ψήφου να την διαχειριστεί ο Αλέξης και η παρέα του, την είδαν να γίνεται κιλότα της Γερμανίδας καγκελαρίου.

Τίγκα αξιοπρέπεια. Άντε τώρα να ξαναφορέσεις την αξιοπρέπεια στο κούτελο, αφού την βγάλει καταϊδρωμένη η Άγκελα από το στενό της παντελόνι!

Ακούμε για Σύνοδο Κορυφής και το μόνο που βλέπουμε είναι "και στην κορφή κανέλα". Ακούμε για συνολική πολιτική αλλαγή της Ε.Ε με το όραμα του Σύριζα και αυτό που εισπράττουμε είναι μία κατ' ιδίαν συνάντηση της Μέρκελ με τον Τσίπρα.

 

Ένα κακέκτυπο του δεξιοτάτου Σαμαρά ο οποίος και χριστιανοδημοκράτης είναι και ποτέ δεν έκρυψε ότι θέλει να προσκυνά με 500 υπογεγραμμένα μνημόνια, όπως έκανε άλλοτε ο κομματικός του  πατέρας Κωνσταντίνος Καραμανλής. 

Βαρουφάκεια αξιοπρέπεια

Απρόσμενη αποδοχή από τον ελληνικό λαό είχε η δήλωση του Υπουργού Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη που είπε ότι ο κόσμος στους δρόμους δεν ζητάει δουλειές και λεφτά αλλά αξιοπρέπεια.

Τη δήλωση του Γιάνη Βαρουφάκη χαιρέτισαν αμέσως χιλιάδες άστεγοι που ζουν στο δρόμο με μοναδικό αίτημα την αξιοπρέπειά τους, αφού πιστεύουν ακράδαντα ότι η δουλειά είναι ντροπή και τα λεφτά χαλάνε τον άνθρωπο.

Άμεσα ήταν τα αποτελέσματα της δήλωσης του Γιάνη Βαρουφάκη και στον αναρχικό χώρο, αφού χθες το βράδυ ομάδα αντιεξουσιαστών έσπασαν ΑΤΜ, καρτοτηλέφωνα και καταστημάτα στο κέντρο της Αθήνας διεκδικώντας την αξιοπρέπειά που τους πήρε η Κυβέρνηση απομακρύνοντας τα ΜΑΤ από τα Εξάρχεια.

Βέβαια, δεν αποκλείεται να ήταν και τίποτα ασφαλίτες αλλά αυτό δεν αλλάζει κάτι ουσιαστικό, αφού μετά από 1 μήνα χωρίς ΜΑΤ στα Εξάρχεια, αναρχικοί και μπάτσοι εμφανίζουν στερητικό σύνδρομο. Τόσα χρόνια οδομαχιών με γκλομπ, ασπίδες, πέτρες και μολότωφ τούς έχουν προκαλέσει έντονη σωματική και ψυχολογική εξάρτηση. Μαζί δεν κάνουν και χώρια δε μπορούνε. 

Εγώ, από τη μεριά μου, χάρηκα πάρα πολύ με τη δήλωση του Γιάνη, αφού από καιρό σκεφτόμουν να τα παρατήσω όλα και να ανοίξω ένα ανταλλακτήριο αξιοπρέπειας. Θα χεστώ στο τάλιρο.

Με όλο τον σεβασμό...

Ωραία τα παραμύθια σου, παππού. Σε σένα μιλάω, το παιδί της Κατοχής. Σε σένα ντε, που μεγάλωσες χωρίς παπούτσι, όπως διηγήσε στα καφενεία και στο εγγόνι σου όταν το έχεις αγκαλιά . Εσύ, που είδες το πατρικό σου ως παιδί να γίνεται στάχτη από τις γερμανικές οβίδες και σε σένα που μεγάλωσες ως τελευταίος της γενιάς σου όταν οι ξιφολόγχες έσκιζαν την κοιλιά της μάνας σου. Σε σένα που ανάμεσα στα συντρίμμια της πόλης σου από τους βομβαρδισμούς κρυβόσουν κάτω από την φούστα της μάνας σου για να προφυλαχτείς. Τελικά, ρε παππού, είναι αληθινά τα όσα έζησες ή φούμαρα πουλάς χρόνια τώρα;

Πώς είναι δυνατόν εσύ να έχεις περάσει όλα αυτά και στην τελευταία ευθεία της ζωής σου να σκιάζεσαι από χαρτιά και νόμους στεκόμενος στην ουρά ενός νέου συσσιτίου με το χαράτσι στο χέρι για να σου δοθεί απλόχερα από τον τρομοκράτη μία μερίδα παραπάνω τρόμος;