Παρασκευή

Αποσυνάγωγοι

Γεια σου πιτσιρίκο.
Δεν ειναι ανήθικο που δεν μπορούμε να εκφραστούμε.
Είναι ανήθικο που χανόμαστε στο βούρκο, σε μια σιωπή, σε φράσεις τόσο ρηχές και απατηλές.

Συνειδητά, ασυνείδητα, και μένα δεν μου βγαίνουνε πολλά συναισθήματα και όταν βγουν, κουτσουρεμένα, μαλλιοτραβηγμένα, θα συλλογιστώ αν αυτό ήθελα να γράψω ή αν οι λέξεις με ξέβρασαν πιο πέρα από κει που πονώ, που αγαπώ πραγματικά
που νογώ αληθινά.


Δεν ειναι μικρό πράγμα να εκφραστείς.
Κάθε μέρα που περνά, γίνεται πιο επιτακτικό να δημιουργήσω, κάτι έστω, πέρα από το φαγητό και το χαρτζιλίκι.
Θα σκάσω ρε παιδιά! Εσείς;


Γυρίζω στην Αθήνα και βλέπω την κούραση, την χρεοκοπία, τη μισαλλοδοξία και έναν τρελαμένο, σιωπηλό αλληλοσπαραγμό.
Οι φίλοι μου, καμιά φορά, αναρωτιέμαι αν με καταλαβαίνουν, αν γίνομαι κατανοητός, ή αν είμαι σε άλλη μια «φάση» στη ζωή μου και στη δικιά τους.
Ασυγχρόνιστος.


Οι άνθρωποι έχουνε μάθει πολύ καλά τη διαίρεση, και μάλιστα τη διαίρεση της ζωής, και του χρόνου που τη διέπει.
Θα σου πούνε «να ρε φίλε, είμαι/ήμουνα σε αυτή τη φάση τώρα και σκέφτομαι /πράττω-έπραξα έτσι.» «Αφού η φάση είναι αυτή, η πράξη Χ δικαιολογείται».


«Τώρα στη φάση που είσαι παιδάκι μου, γιατί να σκοτιστείς με όλα αυτά;»
«Έχω περάσει σε μια φάση των τάδε χρόνων, χρειάζεται να αναθεωρήσω.»
«Μετά από μια ηλικία, το βλέπεις αλλιώς»
Ποσότητα και στο χρόνο, με το κιλό.
Και πού είναι η ποιότητα τελικά;


Να πάνε να γαμηθούνε οι φάσεις σου. Αφασικές μικροπρέπειες μας ζώνουν.
Μας έχουνε διαμελίσει, σε 1000+ στρατόπεδα, ας διαμελίσουμε και το χρόνο μας ρε, άντε να δούμε μετά πως θα γίνουμε κυρίαρχοι της ζωής μας.

Η μεγαλύτερη ήττα που έχουμε υποστεί, σα λαός, σαν παγκόσμια κοινότητα ανθρώπων που μάχονται για την επιβίωση -ας ελπίζω ότι δεν είναι μόνο αυτό-, είναι ο διαμελισμός του χρόνου.
Αυτές οι χρονικές φάσεις επιβάλλονται, τις ακούω σαν φθηνές δικαιολογίες, συγχωροχάρτια, ή σαν ένα δεύτερο γύρο, μια παράταση που θα φέρει την εξιλέωση.
Καμία τύχη, φίλτατε, αν δεν πάρουμε τα ηνία του χρόνου μας πίσω και δεν καβαλήσουμε σα κει που θέλουμε.


Ας μας πνίγουνε τα λουριά της επιβίωσης.
Ας βρούμε χρόνο, να το βουλώσουμε και να σκεφτούμε, να χαμογελάσουμε σε κανένα ξένο, να αγαπήσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, πρωτίστως και κυρίως.


Και μετά να δούμε πώς θα λύσουμε λουριά και αλυσίδες.
Κύριοι ναι επτωχεύσαμεν, ξεφτιλιστήκαμεν, γαμηθήκαμεν, ας φτιάξουμε λίγο χρόνο , μπας και δημιουργήσουμε τίποτες.


Πρώτα για εμάς, και από εμάς, για όλους τους υπόλοιπους.
Τα γράφω ξανά και στα ξαναστέλνω, είσαι σαν ένα διαδικτυακό απάγκιο, που και αν δεν αποκριθείς σε μένα προσωπικά, θα σε διαβάσω μέσα στη μέρα και θα ρουφήξω μια καινούργια ιδέα, θα αναζυμώσω, τα δικά μου θεωρούμενα και ιδεατά.


Ξέρω ότι θα μου απαντήσεις μέσα από τα κείμενα πάραυτα, εσύ και οι υπόλοιποι φίλοι που γράφουνε, θα βρω τον χρόνο να σας ακούσω και να διανοηθώ, έστω, ότι δεν είμαι μόνος ρε πoύστη!
Βρείτε χρόνο, βρείτε αγάπη, μέσα σας!


Μ.


(Αγαπητέ φίλε, αν κάτι μου κάνει εντύπωση μετά την χρεοκοπία της χώρας, είναι η απουσία ομαδικών προσπαθειών. Ο καθένας μόνος του. Ή στην αγκαλιά των αφεντικών που τόσο λέει πως μισεί. Βέβαια, επειδή προσπάθησα να συμμετάσχω σε συλλογικές προσπάθειες -δεν το ξανακάνω αυτό το λάθος-, διαπίστωσα το μίσος που θρέφει ο ένας Έλληνας για τον άλλον. Οι Έλληνες δεν έχουν κανένα πρόβλημα με την εξουσία. Με τον διπλανό τους τα έχουν. Θέλουν να τον φάνε. Όσο για τις δικαιολογίες, είμαστε πρώτοι. Ειδικά για τον εαυτό μας. Για τους άλλους καμία. Βασιλεύει η διπλή ηθική στο βασίλειο του μικροαστισμού. Να εκφραστείτε. Κάντε ένα μπλογκ. Εγώ δεν έχω σκάσει ακόμα γιατί εκφράζομαι. Τα γράφω όλα. Με αυτόν τον τρόπο, έχω γλιτώσει και τις επισκέψεις στους ψυχολόγους. Όλοι πάνε σε έναν ψυχολόγο. Ο καθένας για την πάρτη του. Και ο καθένας είναι το κέντρο του κόσμου. Έτσι νομίζει τουλάχιστον. Κι όσο το νομίζει, πάει από ήττα σε ήττα και από απογοήτευση σε απογοήτευση. Όσο για τον χρόνο, ο μόνος λόγος που θα ήθελα να είχα οικονομική άνεση, είναι για να έχω ελεύθερο χρόνο. Δηλαδή, ζωή. Να είστε καλά. Και μην σκάτε.)


Πηγή: pitsirikos