Η αβάσταχτη ιδιωτεία των κοινωνικών μέσων

FB, twitter, μέσα που έχουν κάθε δυνατότητα να αυξήσουν  τις κοινωνικές μας επαφές πέρα από τους στενούς σχετικά κύκλους που μας έλαχαν.

Δεν το κάνουν όμως.

Και δεν το κάνουν γιατί δεν έχουμε εμείς καμιά τέτοια διάθεση.

Αρκούμαστε στην υπάρχουσα κοινωνική μας εντροπία.

Οικογένεια, φίλοι από το σχολείο, το στρατό και τη δουλειά και ομοϊδεάτες.

Κοιτάζουμε μέσα από ένα παράθυρο στο μεγάλο εκεί έξω και το μόνο που μπορούμε να δούμε είναι το είδωλο μας και να διαγράφουμε από το οπτικό μας πεδίο ότι δεν του μοιάζει.

Ατελείωτοι παράλληλοι μονόλογοι, πομπώδεις ανακοινώσεις και θέσεις εκπροσώπων τύπου του ίδιου μας του εαυτού, έγκλειστα, φυλακές από τις οποίες δε θέλουμε να αποδράσουμε.

Η αυτοσπουδαιότητα, η αυτοαναφορικότητα, η επίκληση στην όποια αυθεντία νεκρώνουν την όποια δυνατότητα κοινωνικής ώσμωσης και σύνθεσης. Ο likeσμός, αυτοσκοπός. 5 λεπτά διασημότητας κι ας χαθεί ο κόσμος.

Κάθε μέρα ζούμε τη μέρα της μαρμότας, μέσα κι έξω από τα κοινωνικά μέσα, με τη διαφορά ότι η κάθε ίδια μέρα είναι χειρότερη από την προηγούμενη, το αναπόφευκτο τίμημα της στασιμότητας.

Η κοινωνική μας φοβία, ο θάνατος της περιέργειας, το δίκιο του ισχυρογνώμονα δεν μας επιτρέπουν να συγκροτήσουμε κάτι μεγαλύτερο από το κάθε άτομο ξεχωριστά.

Tα κορίτσια συζητάνε μόνα η δυό-δυό

Τα δύο όμορφα κορίτσια, λίγο πάνω από τα τριανταπέντε, ήρθαν το ένα πίσω από το άλλο και κάθισαν στο διπλανό μου τραπέζι. Περίμενα τον συνάδελφο μου τον Μάκη, που συνήθως φεύγει καθυστερημένα από το γραφείο. Και όταν περιμένω κάποιον, αντί να παίζω με το κινητό μου προτιμώ να χαζεύω τους άλλους ανθρώπους. Όταν μάλιστα είναι και κορίτσια, σαν και αυτά που ήρθαν δίπλα μου.

Και μάγος να μην είσαι, όταν ακούς την μία να λέει στην άλλη «Πω, πω, καθόλου δεν άλλαξες» ή «Και εσύ το ίδιο είσαι. Όπως τότε στην σχολή», δεν μπορεί παρά να καταλάβεις, ότι είχαν χρόνια να συναντηθούν.


Αν τις βλέπεις κιόλας να αγκαλιάζονται και να κοιτάει η μια την άλλη από την κορυφή μέχρι τα νύχια, υποψιάζεσαι ότι θα ακούσεις τα πάντα.


Έπινα τον καφέ μου ρίχνοντας λοξές ματιές στο διπλανό τραπέζι.
Περίμενα να αρχίσουν, να λένε τα δικά τους.


«Ε, δεν το φανταζόμουνα» είπε η μια από τις δύο, μια λεπτή κοπέλα που φορούσε ένα μπλε ταγιέρ με άσπρο πουκάμισο και μαύρες γόβες. Ήταν αυστηρή στην εμφάνιση και σίγουρα θα ερχόταν στο ραντεβού μετά από την δουλειά της.


«Έπρεπε βρε να δω το αίτημα ρύθμισης του δανείου σου, για να συναντηθούμε;» συνέχισε. «Λέω, δεν μπορεί, αυτή θα είναι από το Φυσικομαθηματικό. Θα της τηλεφωνήσω και, αν με θυμάται, έχει καλώς».

Τα κρουασάν και οι φράουλες

Δύο άνθρωποι που σημαίνουν πολλά ο ένας για τον άλλο δημιουργούν έναν κόσμο, συστήνουν έναν κόσμο, που υπάρχει μόνο όσο «είναι» μαζί. Όσο Είναι, δηλαδή. Ο κοινός χρόνος τους μετασχηματίζεται σε κοινό τόπο τους και οι σκέψεις του ενός για τον άλλο γίνονται η ιστορία του τόπου αυτού. Δύο άνθρωποι που σημαίνουν πολλά ο ένας για τον άλλο, όταν αγγίζονται, καθηλώνουν τον κόσμο για πάντα στην Άνοιξη

του Αντώνη Ανδρουλιδάκη


Ο κόσμος αυτός έχει τις δικές του λεωφόρους, τα δικά του δίκτυα επικοινωνίας, τις δικές του θάλασσες, τα δικά του χάρτινα καράβια, το δικό του ουρανό, τις δικές του Κυριακές, τα δικά του μεσημέρια, το δικό του κόκκινο, τη δικιά του «γλώσσα», το δικό του χώμα, τα δικά του κρουασάν και τις δικές του φράουλες. Δεν έχει μπάτσους, δεν έχει δικαστές, δεν έχει γραφειοκρατία, δεν έχει θεσμούς, δεν έχει στρατούς, δεν έχει, ούτε καν καλώς εννοούμενα, συμφέροντα κι ακόμη δεν έχει δημοσιογράφους, ούτε βέβαια τηλεόραση.   

Σ’ αυτόν τον τόπο, ο χρόνος γίνεται χώρος, επιβεβαιώνοντας το χωροχρονικό συνεχές. Κάπως έτσι και η Ιστορία ενός Τόπου, ίσως δεν είναι τίποτα περισσότερο, παρά οι σκέψεις που κάναμε ο ένας για τον άλλο. Κάπως έτσι, και η Ιστορία ενός Τόπου δεν είναι τίποτα περισσότερο, παρά οι σκέψεις που κάναμε για τη θάλασσα, το κόκκινο χρώμα, τον ουρανό, τα μεσημέρια, τα κρουασάν και τις φράουλες.  

Με τον καιρό, ακροπατώνταςστην αμοιβαία εμπιστοσύνη τους, οι δύο αυτοί άνθρωποι αρχίζουν να αποδέχονται τον κόσμο-δημιούργημα τους, σαν πραγματικό. Ίσως, σαν τον μόνο πραγματικό κόσμο. Η αμοιβαία εμπιστοσύνη τους χαράζει τα σύνορα της χώρας τους. Μερικοί,μάλιστα, παύουν πια να ανησυχούν για τον τυχόν χωρισμό τους,γιατί ξέρουν ότι θα ζήσουν για πάντα ο ένας μέσα στον άλλο.Κάπως έτσι, η Χώρα μας είναι ο Έρωτας μας κι ο Έρωτας μας γίνεται ο καινούργιος κόσμος μας.

Μια σχέση με έναν άλλο άνθρωπο είναι μια χώρα που δεν νιώθουμε μόνοι. Είναι ο τόπος όπου μπορούμε να είμαστε ένα ιδιαίτερο κομμάτι του εαυτού μας, εκείνο το ιδιαίτερο κομμάτι του εαυτού μας, όπου όταν κάτι πάει στραβά, ο άλλος ενδιαφέρεται, το ίδιο όπως κι εμείς, για να διορθώσει τα πράγματα. Κάπως έτσι, η Χώρα μας είναι εκείνος ο τόπος όπου δεν φοβόμαστε να αποκαλύψουμε εκείνο το κομμάτι του εαυτού μας που «κλωτσάει» μέσα μας και που, στα σίγουρα, αν κάτι δεν πάει καλά, κάποιοι θα είναι εκεί να «βάλουν ένα χέρι».