Δεν κινδυνεύουμε από αυτούς που δεν μας μοιάζουν αλλά από αυτούς που μας περιφρουρούν

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,

Στις 9 Οκτωβρίου 2009 -την ίδια χρονιά που αύξησε την αμερικανική παρουσία στο Αφγανιστάν κατά 17.000 στρατιώτες- ο Ομπάμα βραβεύτηκε με το Νόμπελ Ειρήνης, επειδή οραματίστηκε έναν κόσμο χωρίς πυρηνικά.

 

Μάλλον επειδή, αν συνεχίσουν έτσι οι ΗΠΑ να ασκούν την εξωτερική τους πολιτική, σε 100 χρόνια το πολύ, οι αντίπαλοι τους θα τους πολεμούν με ξύλα και πέτρες.

Το 1979 ο Φιντέλ Κάστρο οραματίστηκε τον ίδιο κόσμο, δηλαδή έναν κόσμο χωρίς πυρηνικά (σου στέλνω όλη του την ομιλία στον ΟΗΕ).

Ο Κάστρο δεν βραβεύτηκε ποτέ φυσικά με το Νόμπελ Ειρήνης.

Μάλιστα, 27 χρόνια μετά διαβάζεις βλαμμένα άρθρα για τον… πολεμοχαρή Κάστρο.

Πραγματικά, λύσσαξε το παγκόσμιο φιλελευθεριάτο, όπως πολύ εύστοχα το περιέγραψε ο Άρης Χατζηστεφάνου.

Επίσης, διαβάζεις σε διάφορες βρωμοφυλλάδες της Δύσης πως πέθανε επιτέλους ένας αδίστακτος τύραννος με δεκάδες εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Δεν θέλω να αρχίσω να συγκρίνω τον Κάστρο -έναν άνθρωπο που κυνηγήθηκε από το καθεστώς Μπατίστα και που κατάφερε τελικά να τον ανατρέψει- με όλους εκείνους τους άφαντους και άεργους πρώην ΠτΔ ή πρωθυπουργούς για τους οποίους δακρύζει το… φιλελευθεριάτο· η Ιστορία εξάλλου (θα) τους κρίνει όλους.

Ας πούμε, λοιπόν, πως ο Κάστρο ήταν όντως ένας εγκληματίας, έτσι για το χαβαλέ της συζήτησης.

Για ποιο λόγο οι ίδιοι που μιλάνε με τέτοια άνεση για τον Κάστρο, δεν βγάζουν άχνα για τις ΗΠΑ και όλους αυτούς τους Αμερικανούς Προέδρους με τα αιματοβαμμένα πουκάμισα;

Οι ΗΠΑ δεν έχουν εγκληματίσει κατά της ανθρωπότητας;

Στις 3 Οκτωβρίου 2015, οι ΗΠΑ βομβαρδίζουν νοσοκομείο των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στο Αφγανιστάν, σκοτώνοντας 42 αμάχους και έξι μήνες μετά η Ουάσινγκτον χαρακτήρισε το γεγονός ως ανθρώπινο λάθος ελέω… παραλείψεων -όπως βάφτισε κάποτε ως «παράπλευρες απώλειες» τις νεκρές γιαγιάδες στη Γιουγκοσλαβία.

Η επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράκ κόστισε τη ζωή σε περισσότερους από ενάμισι εκατομμύριο ανθρώπους, ενώ στο Αφγανιστάν σκοτώθηκαν περισσότερες από 200.000 ψυχές.

Το Ιράκ συνεχίζει να έχει σήμερα τη μεγαλύτερη παιδική θνησιμότητα στον πλανήτη, όταν η Κούβα έχει μικρότερη παιδική θνησιμότητα και από τις ΗΠΑ.

Οι Αμερικάνοι στρατιώτες έχουν εκτελέσει -ή οδηγήσει στο θάνατο από τις κακουχίες- περισσότερους από 20 εκατομμύρια ανθρώπους σε τουλάχιστον 40 χώρες μετά τον Β’ ΠΠ και καλύτερα να μην αναφέρουμε καν τα θύματα από αυταρχικά καθεστώτα που στήριξαν οι ΗΠΑ ανά τον κόσμο ή τους εκατομμύρια θανάτους στις διαλυμένες χώρες πολλά χρόνια μετά την επέμβαση -λόγω των διαλυμένων υποδομών- ή ακόμα και τα θύματα από τη ρίψη δυο ατομικών βομβών σε αμάχους στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι, ένα έγκλημα πολέμου για το οποίο οι ΗΠΑ δεν λογοδότησαν ποτέ -ασχέτως σε ποια πλευρά πολεμούσαν τότε οι Ιάπωνες.

Ομπάμα: Ο Ησυχος Αμερικανός… φονιάς

Ποιος ήταν ο πιο πολεμοχαρής πρόεδρος των ΗΠΑ τις τελευταίες δεκαετίες; Η απάντηση που έρχεται σχεδόν αυτόματα στο στόμα δισεκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο είναι ο Τζορτζ Μπους. Τα φαινόμενα όμως απατούν.

 

Πριν από μερικά χρόνια η σκηνοθέτιδα Σόνια Κένεμπεκ είχε μια εξαιρετική ιδέα. Το εθνόσημο των ΗΠΑ με τον αετό (που υιοθετήθηκε στην αμερικανική επανάσταση του 1782) θα πρέπει να αντικατασταθεί με ένα drone.

Η ιδέα μετουσιώθηκε σε ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ με τίτλο National Bird στο οποίο η Κένεμπεκ παρακολουθεί τρεις χειριστές drone που αποφάσισαν να σπάσουν τη σιωπή τους (και ορισμένοι ενδέχεται να αντιμετωπίσουν την κατηγορία εθνικής προδοσίας) αλλά και συγγενείς και φίλους μιας αφγανικής οικογένειας 25 ατόμων που δολοφονήθηκε στο Αφγανιστάν κατά τη διάρκεια ενός γάμου.


Στην πραγματικότητα το ντοκιμαντέρ παρουσιάζει το απόλυτο σύμβολο του σύγχρονου αμερικανικού μιλιταρισμού το οποίο έχει πλέον συνδυαστεί άρρηκτα με την προεδρία Ομπάμα.


Παρά το γεγονός ότι το πρόγραμμα στοχευμένων επιθέσεων με μη επανδρωμένα αεροσκάφη ξεκίνησε στα χρόνια του Τζορτζ Μπους, ο Ομπάμα ήταν αυτός που έβαλε τη σφραγίδα του στο νέο «παιχνίδι» του Πενταγώνου.


Για την ακρίβεια, ο στρατός του Ομπάμα σκότωσε περίπου 4.700 ανθρώπους με drones σε σχέση με τους 2.996 πολίτες που σκοτώθηκαν την 11η Σεπτεμβρίου.

Οι οβίδες του πολιτισμού

    

Περικλής Κοροβέσης - Εφημερίδα τών Συντακτών

     

Το 1793, κατέφτασε στην Κίνα μια διπλωματική αποστολή από τη Μεγάλη Βρετανία με επικεφαλής έναν πανέξυπνο και πεπειραμένο πολιτικό: τον Τζορτζ Μακάρτνι. Σκοπός της αποστολής ήταν η αποκατάσταση διπλωματικών σχέσεων, με προοπτική την κατάκτηση της αχανούς αγοράς της Κίνας.

Η αποστολή κουβαλούσε δεκάδες κιβώτια με πλούσια δώρα για τον αυτοκράτορα Κιανλόγκ. Ολα, βιομηχανικά προϊόντα που μαρτυρούσαν την υψηλή τεχνολογία της Βρετανίας. Ανάμεσα στα δώρα ήταν και κάποια υπερσύγχρονα κανόνια που μπορούσαν να ρίξουν εφτά οβίδες το λεπτό.

Για την εποχή του ήταν ένα υπερόπλο που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον για την απόκτηση νέων αποικιών. Ο αυτοκράτορας άκουσε τον Μακάρτνι με προσοχή και αρνήθηκε όχι μόνο όλα τα δώρα του αλλά και την εγκατάσταση μιας πρεσβείας στην Κίνα.

«Η ουράνια αυτοκρατορία μας έχει τα πάντα σε αφθονία και δεν υπάρχει τίποτα που να μας λείπει. Δεν έχουμε ανάγκη να εισαγάγουμε τίποτα από αυτούς τους βαρβάρους με αντάλλαγμα τα δικά μας προϊόντα». Αυτό είπε ο αυτοκράτορας χωρίς να μπορέσει να προβλέψει τι θα γινόταν πενήντα χρόνια αργότερα με τον πρώτο Πόλεμο του Οπίου.

Και πράγματι, η Κίνα είχε ανακαλύψει πολλά πράγματα πριν αυτά ακόμα φτάσουν στη Δύση. Ανάμεσά τους την πυξίδα, την τυπογραφία, το μηχανικό ρολόι, το χαρτί και το χαρτονόμισμα. Αλλά η γηραιά Αλβιών ούτε ξεχνά ούτε συγχωρεί.

Με το πρόσχημα της ελεύθερης αγοράς, συμμαχεί με άλλα εφτά παντοδύναμα κράτη, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Αυστρία, Ρωσία, Ιαπωνία και ΗΠΑ, και μαζί καταπνίγουν στο αίμα τούς εξεγερμένους Μπόξερς που ήταν σχεδόν άοπλοι.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΤΗΝ ΑΓΝΟΕΙΣ..

Ισως τελικά η μεγαλύτερη φτώχια του σύχρονου "ανεπτυγμένου" ανθρώπου είναι η έλλειψη της βασικότερης γνώσης που θα έπρεπε να είναι το αληθινο ευαγγέλιο για κάθε άνθρωπο. Η ΙΣΤΟΡΙΑ. Η άγνοια της ιστορίας είναι ίσως η βασικότερη αιτία αυτού του εξευτελισμού που βιώνουμε όλοι σήμερα. Στη πατρίδα μας αυτή τη στιγμή συνυπάρχουμε με ανθρώπους που προέρχονται από άλλες πατρίδες. Χιλιάδες ανθρώπους που έχουν φτάσει από διάφορα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Ομως τι πραγματικά γνωρίζουμε για την ιστορία αυτού του πλανήτη?

Η μέση ανατολή φλέγεται, το Ιράκ, η Λιβύη, ο Λϊβανος, η Συρία, η Παλαιστίνη... Στον Ευρωπαϊκό νότο στενάζει η Ελλαδα, η Ιταλία, η Ισπανία η Πορτογαλία... Αν κάποιος γνωρίζει στοιχειωδώς ιστορία αυτόματα θα νοιώσει πως αυτό που καίγεται σήμερα είναι όλο το κομμάτι του χάρτη που είναι η απαρχή του ανθρώπινου πολιτισμού... Καίγονται από το πόλεμο ή ασφυκτιούν από τη δυστυχία και την εξαθλίωση όλες εκείνες οι τοποθεσίες που κάτω από τα σπλάχνα τους κρύβεται το σπουδαιότερο κομμάτι της ιστορίας του ανθρώπινου γένους...

Αν κάποιος γνωρίζει ιστορία δεν μπορεί να βλέπει τη Βαγδάτη, τη Βυρητό, τη Δαμασκό να γίνονται ερείπια, τους ανθρώπους να σέρνονται σαν έρμαια ανάμεσα στις πέτρες, δεν μπορεί να βλέπει τα συσίτια τους χιλιάδες δυστυχισμένους στην Αθήνα, και να μην φέρει στο μυαλό του ΟΛΟ ΤΟ ΠΑΖΛ ολόκληρων χιλιετιών, να μην αναρωτηθεί για το κλειδί του μυστηρίου, πως δηλαδή ήταν η ροή των πραγμάτων έτσι ώστε πάνω από τη γη να εξαφανίστηκαν τεράστιοι πολιτισμοί, που έδωσαν τα φώτα σε επιστήμες, γράμματα, τέχνες, εξερευνήσεις, στα μυστήρια του σύμπαντος, αι έχουν γεμίσει από ανθρώπους εγκλωβισμένους σε κάθε είδους -ισμούς, φοβισμένους και άβουλους, ανίκανους ακόμα και να κάνουν δυο απλοϊκούς συνδυασμούς στο μυαλό τους.

Ντόναλντ Τραμπ: το αφτιασίδωτο πρόσωπο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού

 

Π. Παπ. για το Avantgarde

 

«Κάθε τι που μέσα στην κανονική ανάπτυξη της κοινωνίας απορριπτόταν από τον εθνικό οργανισμό σαν έκκριμα του πολιτισμού, ξεπετιέται τώρα από το λαρύγγι: ο καπιταλιστικός πολιτισμός ξερνά μια βαρβαρότητα που δε χωνεύτηκε.»

 

Με αυτά τα λόγια παρουσίαζε ο Τρότσκι το 1933 τη φύση του εθνικοσοσιαλισμού, λίγο καιρό μετά την ανάληψη της εξουσίας από τους ναζί στη Γερμανία. Είναι δύσκολο να μη σου έρθει στο μυαλό αυτή η φράση διαβάζοντας το τελευταίο ρατσιστικό παραλήρημα του υποψήφιου προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, που συνοδεύτηκε από κάλεσμά του να απαγορευτεί η είσοδος στις ΗΠΑ στους μουσουλμάνους. Ο άθλιος αυτός τύπος εκπροσωπεί έναν ιδιότυπο πρωτοφασισμό που μετατοπίζει όλο το πολιτικό σύστημα προς τα δεξιά και δίνει πάτημα στις πιο αντιδραστικές δυνάμεις (όπως η Κου Κλουξ Κλαν) να βγουν από τις τρύπες τους, με το λόγο τους να έχει καταστεί πλέον νομιμοποιημένος σε πλατιά στρώματα του πληθυσμού. Το World Socialist Web Site αναφέρει εύστοχα πως ο πρωτοφασισμός του Τραμπ δεν αναπτύχθηκε σε μια βαυαρική μπυραρία ούτε στα χαρακώματα του Α’ ΠΠ, αλλά στη Γουόλ Στριτ. Ενώ ο Χίτλερ προέκυψε από την οργή του λούμπεν προλεταριάτου και της μικροαστικής τάξης – οργή που εκμεταλλεύτηκε και κατηύθυνε το γερμανικό χρηματιστικό κεφάλαιο – ο Τραμπ είναι ο άμεσος εκπρόσωπος των φοβισμένων δισεκατομμυριούχων που θέλουν να κάνουν τις ΗΠΑ και τον κόσμο ασφαλές μέρος για τα χρήματά τους.

Η Δύση σε δύση

 

του Στέλιου Ελληνιάδη

Προσωπικά, έχω χάσει την ευρωπαϊκή μου ταυτότητα. Μεγάλωσα στις συνθήκες της μεταπολεμικής ειρήνης στην Ευρώπη, μαθαίνοντας τις γλώσσες τους, διαβάζοντας τις εφημερίδες, τα περιοδικά και τους λογοτέχνες τους, ακούγοντας τις μουσικές τους, θαυμάζοντας τους ζωγράφους τους, αξιοποιώντας τα κατακτημένα πολιτικά και εργασιακά δικαιώματα και απολαμβάνοντας το κοινωνικό κράτος. Αλλά ξεγελάστηκα γιατί ήθελα να πιστέψω ότι αυτή ήταν μία πορεία προόδου που δεν μπορούσε να ανακοπεί και να αντιστραφεί. Έπεσα έξω.

Υποτίμησα τη φύση του καπιταλισμού, την εγγενή του βαρβαρότητα. Νόμιζα ότι μπορεί να γίνει πιο ανθρώπινος. Και τώρα, πώς να χωνέψω όλες αυτές τις αγριότητες που διαπράττουν οι πολιτισμένοι Δυτικοί, από την Ακτή του Ελεφαντοστού και τη Νιγηρία μέχρι τη Συρία και την Ουκρανία; Πώς να χωνέψω κι αυτό που κάνουν στην Ελλάδα; Τώρα καταλαβαίνω καλύτερα ότι οι σπουδαίοι Ευρωπαίοι και Αμερικάνοι που αγάπησα, το έλεγαν, μας ειδοποιούσαν, ο καθένας με τον τρόπο του, από πολύ νωρίς, να μην ξεγελαστούμε από τη μία πλευρά της Δύσης, την πλευρά της προόδου. Ότι η άλλη πλευρά, η πολύ κακή, ζει και βασιλεύει. Ο Μπομπ Ντίλαν με το Masters of War και ο Τζον Λένον με το Give Peace a Chance, ο Χάινριχ Μπελ με τη Χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ και ο Γκίντερ Βάλραφ με την Αθέατη πλευρά του γερμανικού θαύματος, ο Χάνεκε και ο Κεν Λόουτς με τις αφτιασίδωτες ταινίες τους, ο Μάικλ Μουρ με τα αποκαλυπτικά ντοκιμαντέρ του, ο Κορνήλιος Καστοριάδης και ο Αλέν Μπαντιού με τις βαθυστόχαστες αναλύσεις τους, ο Σαμίρ Αμίν, ο Τσόμσκι, ο Χάουαρντ Ζιν, ο Γκαλεάνο και η Ναόμι Κλάιν με τα διεισδυτικά βιβλία τους, ο Χάρολντ Πίντερ με την αντιυποκριτική στάση του, ο Τζον Πίλτζερ και η Αμίρα Χας με τα τολμηρά άρθρα τους, ο Αλβάρο Γκαρσία Λινέρα και ο Γιούρι Αβνέρι με την ασίγαστη δράση τους και πολλοί άλλοι προσπάθησαν να ευαισθητοποιήσουν τον πολιτισμένο κόσμο, που δεν ήθελε να ακούσει, να μην διαταράξει το βόλεμά του. Μόνο κάποιες μειοψηφίες έπιασαν το μήνυμα, χωρίς να καταφέρουν να συγκινήσουν τις πλειοψηφίες.