Πριν από τρία χρόνια, λίγο μετά την υπογραφή του ελληνικού Μνημονίου, σε μια τηλεφωνική επικοινωνία με τον Αργεντινό σκηνοθέτη Φερνάντο Σολάνας, ρωτήσαμε την εμβληματική αυτή φυσιογνωμία της λατινοαμερικανικής Αριστεράς για την «κληρονομιά» του ΔΝΤ στη χώρα του. Τι μας απάντησε; «Το ΔΝΤ είναι όργανο οικονομικής αποικιοποίησης. Μια αστυνομία που δρα για λογαριασμό των μεγάλων τραπεζών και επιχειρήσεων των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Το ιστορικό του στη Λατινική Αμερική τη δεκαετία του ’90 είναι μια αληθινή τραγωδία. Αυτό που αποκαλούμε “διεθνές πιστωτικό σύστημα” στην πραγματικότητα έχει πεθάνει, αλλά δεν έχουμε βρει τη δύναμη να το μεταρρυθμίσουμε.
Ο «Πίνο» Σολάνας, ο δημιουργός της «Μεγάλης Ληστείας» -του κορυφαίου ντοκιμαντέρ για την αργεντίνικη χρεοκοπία- ξέρει καλά τι λέει: κατ’ εντολήν του ΔΝΤ, η Αργεντινή, μεταξύ 1999 και 2001 είχε εφαρμόσει όχι ένα, ούτε δύο, αλλά… οκτώ πακέτα λιτότητας σε μόλις επτακόσιες ημέρες, με αποκορύφωμα την πρόσδεση του πέσο, του νομίσματός της, στο δολάριο και συνέπεια το τρομερό κραχ του Δεκεμβρίου του 2001 και τη μαζική φυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό, τα οποία άφησαν την αργεντίνικη μεσαία τάξη κυριολεκτικά άφραγκη στα κρύα του λουτρού και στη συνέχεια την οδήγησαν στην αγκαλιά του Κίρσνερ.
Οσο για τη Βολιβία, αυτή έκανε το λάθος να εκχωρήσει την εκμετάλλευση του μεγαλύτερου πλουτοπαραγωγικού πόρου της, του φυσικού αερίου, στις ξένες πολυεθνικές, οι οποίες εκμεταλλεύτηκαν το «στάτους» αυτό για να βγάλουν δισεκατομμύρια, χωρίς να ασχολούνται με την επιδεινούμενη ένδεια των ήδη πάμπτωχων Βολιβιανών. Οταν την Πρωτομαγιά του 2009 ο νέος, τότε, Ινδιάνος πρόεδρος Μοράλες έστειλε τον στρατό να καταλάβει τις εγκαταστάσεις φυσικού αερίου, οι εταιρείες και οι «προστάτες» τους χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί διαμαρτυρήθηκαν για… φασιστική νοοτροπία. Ηταν όμως αργά, αφού είχαν σκάψει μόνες τους τον λάκκο στον οποίο έπεσαν!
Τα τελευταία αυτά παραδείγματα αφορούν μόνο το πρόσφατο «δημοκρατικό» παρελθόν της Λατινικής Αμερικής. Στην πραγματικότητα, αν προχωρήσουμε σε λίγο μεγαλύτερο βάθος χρόνου, θα διαπιστώσουμε πως ήδη από τη δεκαετία του 1950 οι «επεμβάσεις» της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στη Λατινική Αμερική -και όχι μόνο- βαδίζουν χέρι χέρι με τις αντίστοιχες επεμβάσεις των ΗΠΑ αλλά και των αμερικανικών και δευτερευόντως των ευρωπαϊκών υπερεθνικών επιχειρηματικών κολοσσών.
