Κοντόκουσι ή φυλακή: Οι ηλικιωμένοι της Ιαπωνίας έχουν δυο επιλογές

Φυλακή ή θάνατος. Αυτή φαίνεται πως είναι η κατάληξη ή η επιλογή γα πολλούς Ιάπωνες ηλικιωμένους. Η φτώχεια που αυξάνεται, η αλλοτρίωση, η μοναξιά, η κοινωνική απομόνωση είναι οι λόγοι που οδηγούν τα ηλικιωμένα άτομα να επιλέξουν την παραβατικότητα ή να παραδοθούν σε έναν μοναχικό θάνατο.

Τα βοηθητικά προγράμματα της Πρόνοιας διακόπτονται, οι κοινωνικές παροχές περικόπτονται, οικογένεια δεν υπάρχει, ούτε φίλοι, μόνο μοναξιά, ανασφάλεια και πλήξη. Οι γείτονες δεν χτυπούν την πόρτα. Κανείς δεν έρχεται. Ή θα πεθάνεις μόνος ή θα προτιμήσεις τη φυλακή, όπου θα εξασφαλίσεις φαγητό, συντροφιά και φροντίδα.

H προκλητική δήλωση του Ιάπωνα υπουργού Οικονομικών Τάρο Ασο, επιβεβαιώνει πως στην χώρα του ανατέλλοντος ηλίου και του παραδειγματικού καπιταλισμού σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν, αφού είναι ένα «περιττό βάρος για την οικονομία».

Πρέπει «να επιτρέψουμε στους ηλικιωμένους να βιαστούν να πεθάνουν» για να μην χρειάζεται να πληρώνει το κράτος για την περίθαλψή τους! «Θεός φυλάξοι αν σε αναγκάσουν να συνεχίσεις να ζεις όταν θέλεις να πεθάνεις. Εγώ θα ένιωθα πολύ άσχημα γνωρίζοντας ότι για την νοσηλεία μου πληρώνει η κυβέρνηση. Το πρόβλημα δεν θα λυθεί εκτός και αν τους αφήσεις να βιαστούν να πεθάνουν», είπε ο 72χρονος Ασο σε μια συνάντηση του εθνικού συμβουλίου με θέμα τις μεταρρυθμίσεις στο σύστημα της κοινωνικής ασφάλισης.

Kodokushi, ο θάνατος της μοναξιάς

Στην Ιαπωνία πολλοί άνθρωποι πεθαίνουν ολομόναχοι και κανείς δεν το αντιλαμβάνεται, ένα θλιβερό φαινόμενο τόσο συνηθισμένο που έχει αποκτήσει και συγκεκριμένο όνομα- αποκαλείται «kodokushi», που σημαίνει ο θάνατος της μοναξιάς.

Υπάρχουν χιλιάδες kodokushi κάθε χρόνο. Οι άνθρωποι πεθαίνουν τελείως μόνοι και παραμένουν για αρκετό καιρό χωρίς κάποιος να τους ανακαλύψει. Άνθρωποι που βρέθηκαν στο περιθώριο, χωρίς φίλους ή συγγενείς, με λίγα ή καθόλου χρήματα.

Η δυσπλασία της μυθοπλασίας

Ευάγγελος Αυδίκος 

Στα παραμύθια είναι διαδεδομένες οι μορφές που γεννιούνται μισές, με δυσπλασία, για πολλούς και διάφορους λόγους. Παρόλο που το παραμύθι συνεχίζει να είναι από τα αγαπημένα μου θέματα, κάθε φορά που διαβάζω κάποια απ’ αυτά όλο και πιο πολύ αντιλαμβάνομαι τη σχέση τους με τη ζωή. Γίνεται ορατός ο συμβολικός του λόγος, μόλο που η τρέχουσα εντύπωση είναι πως πρόκειται για μια ψεύτικη, επινοημένη, ενίοτε και αφελή, αφήγηση.

Κοιτάζοντας γύρω μου συνειδητοποιώ τη σοφία του παραμυθιού. Ο άνθρωπος πίστεψε πως με τον διαφωτισμό είχε βάλει στο «χρονοντούλαπο» της ιστορίας τις προκαταλήψεις, τον ανορθολογισμό. Μέσα σ’ αυτά λάτρεψε τη δύναμη του ορθού λόγου, ενώ δαιμονοποίησε τα συναισθήματα. Αυτή η διάσταση απογειώθηκε στον προτεσταντισμό που θεώρησε την εκδήλωση των συναισθημάτων ως αδυναμία για την ανάπτυξη της καπιταλιστικής οικονομίας και την επιτυχία του ατόμου.

Όμως, δε χρειάζεται, πια, να πάμε πίσω στο χρόνο ή σε άλλους τόπους. Είναι πολύ έντονη, σχεδόν ανυπόφορη, η διαπίστωση πως γεμίσαμε μισούς ανθρώπους. Πετυχημένους επιχειρηματίες που παίζουν την αγορά στα δάχτυλα, διανοούμενοι με συσσωρευμένη γνώμη, επιστήμονες που εντυπωσιάζουν με τις επιτυχίες τους, πολίτες, ανεξάρτητα από ηλικία και φύλλο, που ζουν στον αιώνα των ατομικών δικαιωμάτων. Σ’ όλα αυτά , όμως, δεν συμπεριλαμβάνουν το δικαίωμα της συναισθηματικής πληρότητας. Κι αυτό το τελευταίο έρχεται με την ανάγκη να πλημμυρίσει η ύπαρξή σου από αγάπη, συμπόνια, κατανόηση του διπλανού, έγνοια για τον πόνο.