Το αποτυχημένο κράτος…

από τον Νίκο Νικήτογου

---

Τις τελευταίες μέρες η ελληνική κοινωνία βρίσκεται στον αστερισμό των προαπαιτούμενων. Δημόσιοι υπάλληλοι και συνταξιούχοι βρίσκονται κρεμασμένοι από τις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα τους, περιμένοντας να πληροφορηθούν τον τρόπο με τον οποίο θα καταβάλλονται οι μισθοί και οι συντάξεις τους. Περιορισμοί, κουπόνια, δωρεάν ταξίδια, εκπτώσεις σε εισιτήρια κινηματογράφου και θεάτρου, αντικατάσταση του ψωμιού με παντεσπάνι. Από την άλλη πλευρά, ο Ολάντ και η νεοφιλελευθεροποιημένοι σοσιαλιστές ανά την Ευρώπη αισθάνονται δικαιωμένοι για την ρεαλιστική πολιτική λιτότητας, ευρωπαίοι αξιωματούχοι – από μεγαλογραφειοκράτες, μέχρι θυρωρούς – προειδοποιούν για την ανάγκη μεταρρυθμίσεων σε νευραλγικούς τομείς – όπως η φορολόγηση του τσίπουρου, το άνοιγμα του επαγγέλματος των φαρμακοποιών και η κατάργηση των περιπτέρων – και κάπου εκεί στο βάθος κάποιοι σιγοψιθυρίζουν τις λέξεις τέταρτο μνημόνιο.
Θα μπορούσε κανείς να μιλήσει πάλι για κάποια κρίση. Σύμφωνα όμως με την ιπποκράτεια θεωρία η κρίση, είναι ένα σταυροδρόμι, κατά το οποίο θα φανεί αν ο ασθενής θα νικήσει την ασθένεια και θα επιβιώσει, ή θα αφεθεί στην αγκαλιά της ασθένειας με τελικό προορισμό τον θάνατο. Η χώρα λοιπόν έχει αφήσει την κρίση πολύ πίσω της και διάγει τις τελευταίες στιγμές της στον ιστορικό χρόνο. Δεν μιλάμε φυσικά για μέρες, εβδομάδες ή μήνες. Αλλά στην επόμενη περίοδο που έρχεται μπορούμε να μιλήσουμε για τεκτονικές μεταβολές οι οποίες θα φτάσουν σε ένα αποτέλεσμα που ίσως να μην το έχουμε φανταστεί ακόμα. Βέβαια, αν κάποιος βάλει το κοστούμι του «γραφειοκράτη» και δει λίγο τα νούμερα – ενεργειακή πολιτική και αποθέματα, ισοζύγια, δημογραφικό, ασφαλιστικό, κοινωνικό κράτος, γεωπολιτικές ισορροπίες – μπορεί να καταλήξει σε πολύ χρήσιμα συμπεράσματα για το πώς θα είναι η Ελλάδα σε δέκα χρόνια από τώρα, ίσως και λιγότερα.

Ζούμε μεγάλες στιγμές!

Εντάξει, από την ημέρα που η Μέρκελ πήρε αγκαζέ τον Τσίπρα και τον ξενάγησε στο κτίριο της Καγκελαρίας κατάλαβα ότι μπορώ να περιμένω κάθε φορά τα χειρότερα από τον Έλληνα πρωθυπουργό. Παρά ταύτα, καταφέρνει ακόμη να με εκπλήσσει. Είναι ένα χάρισμα κι αυτό.

 

Έκανε υπουργό Παιδείας τον Νίκο Φίλη! Τον Φίλη ρε μάγκα, που τον βλέπει η φαντασία και παθαίνει κατάθλιψη. Τον Φίλη, που τον συνάντησε μια μέρα η πρωτοτυπία κι έπαθε τρεις κρίσεις πανικού απανωτές. Τον Φίλη που τον χαρακτηρίζει η νοηματική ασυνέχεια. Πάω στοίχημα ότι ο Φίλης δεν ήταν προϊόν καραμπόλας «να τους βολέψουμε όλους». Ο Φίλης ήταν προαποφασισμένη επιλογή του Τσίπρα για το υπουργείο Παιδείας. Γι’ αυτό κι έστειλε τον Ερνέστο σε ιδιωτικό νηπιαγωγείο.

 

Πάντως αν εγώ είχα τις άκρες και την άνεση του Τσίπρα, με Φίλη στο Παιδείας ούτε σε ιδιωτικό νηπιαγωγείο θα τον έστελνα τον Ερνέστο. Θα τον κρατούσα σπίτι και θα φώναζα νηπιαγωγό για ιδιαίτερα με την πλαστελίνη. Αλήθεια το λέω, δεν είναι να το ρισκάρεις. Τα παιδιά είναι σοβαρό πράγμα, δεν μπορείς να τα τρομάζεις με τόση ανευθυνότητα.

Τι είναι το μνημόνιο, θεία;

Καλησπέρα Πιτσιρίκο,

Την αποφράδα εκείνη ημέρα των εκλογών επισκέφθηκα την αδερφή μου. Την ώρα του φαγητού σκάει διά στόματος του δεκάχρονου ανιψιού μου, που έχει πάρει το πιο σοβαρό ύφος του κόσμου, η εξής ερώτηση: «τι είναι το μνημόνιο, θεία»;

Φορώντας το πιο αδιάφορο κι ανέκφραστο προσωπείο -και με τελείως αποχρωματισμένη φωνή-, του απαντώ με δέκα λέξεις:

«Μνημόνιο είναι μια οικονομική συμφωνία μεταξύ κρατών, τίποτε το αξιόλογο».  Α μάλιστα, λέει ο μικρός σκύβοντας το κεφάλι.
Ξέρεις κάτι, αγόρι μου; Ντρέπομαι αλλά για πρώτη φορά «το θειάκι» σου είπε ψέματα.
Όχι, αγόρι μου, δεν είναι αυτό το μνημόνιο.

Μνημόνιο είναι ο λόγος που η μαμά δεν πηγαίνει πια στη δουλειά. Όχι, δεν την απέλυσαν, αυτή ήθελε να σταματήσει για να περνάει περισσότερο χρόνο με σένα.

Μνημόνιο είναι ο λόγος που ο μπαμπάς λείπει όλη τη μέρα από το σπίτι, και, όταν γυρίζει, δεν παίζει μαζί σου. Όχι, δεν είναι κουρασμένος απλά είσαι μεγάλος πια για ποδοσφαιράκι.
Μνημόνιο είναι ο λόγος που δεν πηγαίνεις πια τόσο συχνά στον παππού και στη γιαγιά στο χωριό. Όχι, δεν φταίει που η βενζίνη κοστίζει πολύ αλλά που εκεί σου κάνουν όλα τα χατίρια και σε κακομαθαίνουν.

Μαζί γινόμαστε βούρκος

To Skouliki Tom

 

Καλησπέρα, καλησπέρα!

 

Σταύρο, είχα καιρό να σου γράψω. Είδα ότι χθες ήσουν στον Άγιο Παντελεήμονα και μίλησες στους κατοίκους της περιοχής. Ήμουν κι εγώ εκεί. Ήσουν πολύ ωραίος, Σταύρο!

Σταύρο, είδα και την ντουντούκα σου που έγραφε «Μήπως είσαι Ποτάμι;» Ομολογώ ότι με προβλημάτισε. Με έβαλε σε βαθιές σκέψεις. Tελικά κατέληξα: Μήπως είσαι μαλάκας;

Σταύρο, σε άκουσα να λες ότι όποιος έχει γεννηθεί, μεγαλώσει και παραμείνει στα πούπουλα, δε θα καταλάβει ποτέ πώς χτυπά η καρδιά του Αγίου Παντελεήμονα.

Συνέχεια με τους φτωχούς ασχολείσαι ρε Σταύρο! Άλλη έγνοια δεν έχεις; Ούτε ο Άγιος Παντελεήμονας τέτοια αγωνία για τους κατατρεγμένους. Πες καμιά καλή κουβέντα και για μας τους πλούσιους.

Συγχαρητήρια σε όσους ψήφιζαν τον Αντώνη Σαμαρά

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,

Θα ήθελα να εκφράσω την αμέριστη συμπαράσταση μου, στον τελευταίο επιζώντα της αντρικής σχολής, τον Αντώνη Σαμαρά. Δυστυχώς, στις μέρες μας έπαψαν πια να βγαίνουν τέτοιοι άντρες, όπως έβγαιναν κυρίως το διάστημα 1936-1945.

Συγχαρητήρια σε όσους τον ψήφιζαν πριν από 2,5 χρόνια για να σώσουν το ευρώ και το τομάρι τους.

Συγχαρητήρια που τον κάναμε πρωθυπουργό.

Δώσαμε το δικαίωμα σε αυτό το αντράκι να έχει λόγο ύπαρξης. Που στα νιάτα του έπαιζε ξύλο με αριστερούς, που, όταν ήταν ακόμα νέος βουλευτής, έτρεχε στο Μελιγαλά με τον υπόλοιπο ακροδεξιό θίασο για να στηλιτεύσει τα εγκλήματα των εαμοβούλγαρων, όπως θέλουν να ονομάζουν τους αντιστασιακούς οι ομοϊδεάτες του.

Σε αυτό το παλικάρι που θεωρεί πατριωτικά τα Τάγματα Ασφαλείας. Που έφτιαξε κάποτε ένα ακροδεξιότερο της ΝΔ κόμμα, την Πολιτική Άνοιξη, που, ενώ δεν είχε εκλογική επιρροή, τα μέλη της είχαν ενεργή συμμετοχή σε τραμπουκισμούς, σας θυμίζει κάτι;

Αυτόν κάνατε πρωθυπουργό. Συγχαρητήρια, τερματίσατε όλα τα μαλακόμετρα.

Έβαλε στο υπουργείο Υγείας δυο ακροδεξιά ορφανά -Βορίδης και Γεωργιάδης- και επανέφερε στο προσκήνιο την ακροδεξιά ρητορική των ελληνικών SS (κομμουνιστοσυμμορίτες, αναρχοάπλυτοι, θολοκουλτουριάρηδες κτλ).

Όπως ο Βορίδης και τα υπόλοιπα ορφανά του Παπαδόπουλου, βρήκε πολιτική στέγη σε ένα αστικό κόμμα της Δεξιάς που ήθελε να κάνει στροφή στον συντηρητισμό μετά την ήττα από τον Mr. λεφτά υπάρχουν.

Πάτος

Γιάννης Λαζάρου

Όταν φθάνεις στο σημείο να καθορίζεις την ζωή σου και την επιβίωση σου βάση μιας σχεδιασμένης και εντολευμένης εκλογικής αναμέτρησης έξωθεν, να είσαι σίγουρος ότι βρίσκεσαι λίγο πριν τον Πάτο. Στον πανικό που βρίσκεσαι πιάνεσαι από την κάθε τυχαία εκλογική σανίδα που εμφανίζεται στο πέλαγο. Θα την πιάσεις την σανίδα, θα πατήσεις πάνω σε καμιά δεκαριά κεφάλια άλλων ναυαγών και θα νομίζεις ότι σώθηκες. Αυτή την φορά οι Ευρωπαίοι εντολείς αμόλησαν πολλές σανίδες στο πέλαγο Ελλάδα για να είναι σίγουροι ότι για να επιβιώσεις από το ναυάγιο θα πιαστείς από κάπου.

 

Πάρε να’ χεις δέκα σοσιαλδημοκρατικά οικωλογοαριστερά κόμματα, πάρε να’ χεις καμιά δεκαριά φιλελευθεροδημοκρατικά κόμματα, πάρε να πιαστείς από κάπου εθελοτυφλώντας για πολλοστή φορά ότι οι σανίδες έχουν σφραγίδα κατασκευής την Ε. Ε. Έφθασε ο εργάτης των 7,000 ενσήμων βαρέων και ανθυγιεινών να κρέμεται από τα κάκαλα του Τσίπρα που δεν έχει δει ποτέ πώς είναι το ένσημο. Έφθασε ο 75χρονος- παιδί της Κατοχής- να κρέμεται από το μπουκωμένο βρωμόστομα του Σαμαρά και του Βενιζέλου.

 

Θέλει ο Έλληνας να πνιγεί και η σανίδα δεν τον αφήνει. Ευτυχώς για όσους είναι εδώ και καιρό στον Πάτο η θέα είναι υπέροχη. Από κάτω βλέπεις όλα τα λερωμένα σώβρακα και τις ανύπαρκτες κιλότες  των σωτήρων και των ψηφοφόρων τους. Από τον Πάτο βλέπεις τα πάντα με σημαντικότερο τα χέρια που δίνονται μεταξύ των Ελλήνων υποψηφίων και των Ευρωπαίων εκτελεστών σου. Βλέπεις ότι σε κάθε χέρι κάτω από την επιφάνεια δίνονται τα διαπιστευτήρια στους νέους ηγήτορες. Αλλά δεν φταίνε αυτοί. Φταίνε όλοι οι Έλληνες που από τη μια υποστηρίζουν ότι είναι κατεστραμμένοι από την ίδια την Ευρώπη και την ίδια στιγμή ψάχνουν κόμμα που να τους εξασφαλίζει την παραμονή στην ευρωζώνη που τους έχει ξεσκίσει.

 

Πώς είναι δυνατόν να θέλεις να κάψεις την τράπεζα που σού παίρνει το σπίτι και την ίδια στιγμή ψηφίζεις κόμμα (ή κίνημα όπως αυτό του Παπανδρέου) που το πρώτο που εξασφαλίζει είναι η ρευστότητα της κάθε τράπεζας; Σου υποσχέθηκε κανείς από όλους αυτούς την ρευστότητα της δικής σου δουλειάς ή της δικής σου επιχείρησης; Όχι. Το μόνο που ακούς είναι η ρευστότητα των τραπεζών. Βάλτε μία κάλπη στα υποκαταστήματα Τραπεζών να είναι πιο καθαρή η εκλογική αναμέτρηση. 

Επανάσταση στην χώρα των ακέραιων ανθρώπων

του Παναγιώτη Εμμανουήλ

 

Μπουρκίνα Φάσο σημαίνει στις δύο μεγαλύτερες ιθαγενείς γλώσσες αυτής της περίκλειστης χώρας της Αν. Αφρικής, την Μοσσί (Mossi) και την Ντιούλα -  Μαντέ,  «χώρα των εντίμων ανθρώπων» (ή  «χώρα των ακέραιων ανθρώπων»). Δεν ονομαζόταν όμως έτσι παλιά. Από το 1960, όταν και απέκτησε την – τυπική – ανεξαρτησία της από την Γαλλία, έως τον Αύγουστο του 1984 η χώρα ονομαζόταν Άνω Βόλτα. Και είχε ονομαστεί έτσι από τον ποταμό Βόλτα, ο οποίος έχει τις πηγές του στη χώρα αυτή. Ο μεγάλος αυτός ποταμός ονομάστηκε Βόλτα από τους Πορτογάλους χρυσοθήρες – αποικιοκράτες, οι οποίοι ήταν τ’ αφεντικά της περιοχής προτού εμφανιστούν οι Γάλλοι. Και τον ονόμασαν έτσι, οι πορτογάλοι αποικιοκράτες, επειδή «βολτάρει», κάνει στροφές δηλαδή και στροβιλίζεται προτού χυθεί στον Ατλαντικό Ωκεανό.

 

Την Άνω Βόλτα, λοιπόν, μετονόμασε σε «χώρα των εντίμων ανθρώπων» ένας από τους εντιμότερους ανθρώπους που πέρασαν από την μετααποικιακή Αφρική, ο Τομά Σανκαρά, ο οποίος διατέλεσε πρόεδρος της Μπουρκίνα Φάσο από το 1983 μέχρι τη δολοφονία του το 1987. Ο Σανκαρά, ο οποίος ήταν αξιωματικός στους αλεξιπτωτιστές, ήταν ο επικεφαλής της μαρξιστικής πτέρυγας του Συμβουλίου Λαϊκής Σωτηρίας (CSP), το οποίο είχε ανατρέψει τον δικτάτορα Σαγιέ Ζερμπό το Νοέμβρη του 1982, μετά από μια τεράστια γενική απεργία. Την εξουσία όμως άρπαξε η δεξιά πτέρυγα του CSP, υπό τον ταγματάρχη Ζαν Μπαπτίστ Ουεντραογκό, και συνέλαβε – τον Μάη του 1983 – τον Σανκαρά, ο οποίος είχε διοριστεί – μετά την επανάσταση του Νοέμβρη του 1982 – πρωθυπουργός της προσωρινής κυβέρνησης του CSP, καθώς και άλλα στελέχη της αριστεράς. Η απάντηση της εργατικής τάξης και του λαού της Άνω Βόλτα ήταν άμεση. Επί αρκετές εβδομάδες η χώρα συγκλονίστηκε από μαζικές διαδηλώσεις και κινητοποιήσεις. Καθώς όμως η κυβέρνηση Ουεντραογκό δεν υποχωρούσε στο αίτημα του λαού να απελευθερωθεί ο Σανκαρά, ανέλαβαν δράση οι αλεξιπτωτιστές. Την 4^η Αυγούστου – τι περίεργη ημερολογιακή σύμπτωση! –  του 1983 ένα στρατιωτικό κίνημα νεαρών –  αριστερών πεποιθήσεων –  χαμηλόβαθμων αξιωματικών, το οποίο οργάνωσε ο Μπλεζ Κομπαορέ – στενός συνεργάτης του Σανκαρά εκείνη την εποχή, ανέτρεψε την κυβέρνηση Ουεντραογκό και απελευθέρωσε τον Σανκαρά. Αμέσως μετά σχηματίστηκε η νέα επαναστατική κυβέρνηση, επικεφαλής της οποίας τέθηκε ο ίδιος ο Σανκαρά.

Επιστολή Νίκου Ρωμανού: Χορεύοντας με το θάνατο για 24 μέρες

Νέα επιστολή του Νίκου Ρωμανού μέσα από τις φυλακές. Πώς περιγράφει τη στέρηση του δικαιώματός του για συμμετοχή σε σπουδές. Τονίζει ότι έχει υπογράψει επισήμως την άρνηση του για οποιαδήποτε χορήγηση ορού.

Λίγα λεπτά μετά την απορριπτική απόφαση του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Πειραιά, σχετικά με το αίτημα του Νίκου Ρωμανού για εκπαιδευτική άδεια, ο ίδιος, διαμέσου του δικηγόρου του Φραγκίσκου Ραγκούση, επανέρχεται με νέα δημόσια επιστολή, σχετικά με την απεργία πείνας, τον αγώνα του και την άρνηση της πολιτείας να τον αφήσει να ασκήσει το νόμιμο δικαίωμά του.

Αναλυτικά το κείμενο του Νίκου Ρωμανού μέσα από τη φυλακή:

"Προσπαθώ να αποτυπώσω σε ένα κομμάτι χαρτί τα τελευταία υπολείμματα συγκροτημένης σκέψης με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις και την εκ νέου απόρριψη του αιτήματος της εκπαιδευτικής άδειας.

Από τις πρώτες μέρες της απεργίας είχα πει στην παρέμβασή μου στη συνέλευση αλληλεγγύης που είχε γίνει στο Πολυτεχνείο ότι η απορριπτική απάντηση του Νικόπουλου ο οποίος τόσο καιρό δήλωνε αναρμόδιος είναι η αρχή μιας κρατικής στρατηγικής με στόχο την εξόντωσή μου. Αυτή η πολιτική εκτίμηση επιβεβαιώθηκε απολύτως. Αρχικά με την εντολή της εισαγγελέως των φυλακών Κορυδαλλού Ευαγγελίας Μαρσιώνη για αναγκαστική μου σίτιση, πράξη που συνιστά πραγματικό βιασμό και έχει οδηγήσει στο θάνατο μεταξύ άλλων τόσο του Xολγκερ Μαϊνς στην Γερμανία όσο και μελών της GRAPO στην Ισπανία. Προς τιμήν τους οι ιατροί του νοσοκομείου πέταξαν στα σκουπίδια την εισαγγελική εντολή και αρνήθηκαν να διαπράξουν ένα τέτοιο κρατικό έγκλημα.

Εν συνεχεία η προσφυγή μου σε δικαστικό συμβούλιο εκτός φυλακής, (μια νομική κίνηση που επιλέγουν πολλοί κρατούμενοι, όταν το συμβούλιο της φυλακής απορρίπτει τις αιτήσεις τους) απορρίφθηκε με τη δικαιολογία ότι τους δεσμεύει η απόφαση του Νικόπουλου, ίδια ακριβώς απόφαση πάνω στην οποία είχε γίνει προσφυγή.

Ανάμεσα σε ψεύτες και τοκογλύφους

Του Δημήτρη Μηλακα
 

Αν πιστέψουμε την  επιχειρηματολογία που διασπείρεται από τους  εξπέρ του είδους η  περήφανη πλην αδύναμη Ελλάς προσέφυγε  στους καλύτερους εκ των συμμάχων και φίλων της (ΗΠΑ, ΕΕ, ΔΝΤ, Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα, Κομισιόν) για να λάβει τα φώτα τους, τη βοήθειά τους και τις συμβουλές τους, προκειμένου να σωθεί από τη δίνη της κρίσης και να κάνει όσα πρέπει για να γίνει επιτέλους ένα σοβαρό κράτος.

Το αποτέλεσμα  των συμβουλών και παρεμβάσεων όλων αυτών των φωστήρων, ειδικών και φίλων των ελληνικών κυβερνήσεων  είναι πλέον πασιφανές…

•   Ο ελληνικός λαός θα πληρώνει τα επόμενα χρόνια (από  το 2013 μέχρι το 2030) σε τόκους και χρεολύσια περί τα 25 δις. κατά μέσο όρο.
• Μόνο το 2012 ο ελληνικός λαός πλήρωσε σε τόκους- χρεολύσια περί τα 80 δις.
• Από το 1991 ο ελληνικός λαός μέχρι και σήμερα έχει πληρώσει κοντά στο 1 τρισεκατομμύριο σε τόκους και χρεολύσια

Και ενώ ο ελληνικός λαός πληρώνει με το αίμα του

•  Μειώσεις μισθών
• μειώσεις/ συντάξεων
• ανεργία