Οι… Ιζνογκούντ του ΔΝΤ

Το Ποντίκι          

 Μόνο απαρατήρητη δεν πέρασε η συνάντηση που έκανε τη μέρα της ορκωμοσίας του ως πρωθυπουργός ο Αλέξης Τσίπρας με τον πρεσβευτή της Ρωσίας στην Αθήνα Αντρέι Μασλόφ, αφού λίγα εικοσιτετράωρα μετά ο Γερμανός πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς δεν έκρυψε τον εκνευρισμό του σχολιάζοντας ότι «ο κ. Τσίπρας βρήκε χρόνο για να δει πρώτα τον Ρώσο πρέσβη κι όχι εμάς».

Ανάλογο κλίμα έβγαινε κι από τον Λευκό Οίκο, με τη δυτική ανησυχία να εντείνεται περισσότερο όταν ο Ρώσος υπουργός Οικονομικών Αντόν Σιλουάνοφ δήλωσε στο αμερικανικό (!) τηλεοπτικό δίκτυο CNBC πως «αν υπάρξει σχετικό αίτημα για δανεισμό από την ελληνική πλευρά προς τη ρωσική κυβέρνηση, τότε σίγουρα θα το σκεφτούμε και θα το εξετάσουμε σοβαρά, αφού λάβουμε υπ’ όψιν όλους τους παράγοντες της διμερούς σχέσης μεταξύ της Ρωσίας και της Ελλάδας».

Πέρα, όμως, από το ελληνικό πρόβλημα χρέους και τα σενάρια επίλυσής του, η πραγματικότητα δείχνει ότι τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί ένας έντονος ανταγωνισμός μεταξύ του ΔΝΤ από τη μια και της Ρωσίας και της Κίνας από την άλλη. Οι δυο χώρες προσπαθούν να υποκαταστήσουν ως «Μεγάλοι Δανειστές», με διάφορους τρόπους, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο