Το πρώτο που προσπαθήσαμε να σώσουμε όταν μας κλάδεψε τα πόδια η "οικονομική κρίση" ήταν το όνειρο. Όχι από εκείνα τα όνειρα του επί δεκαετιών Μάτριξ για ταξίδια στο Μαλιμπού και σπίτια στο Μανχάταν.
Όσοι δεν την είχαν πατήσει με τέτοιου είδους ανοησίες είναι αυτοί που πληρώνουν διπλά τα επιτόκια από το 2010 γιατί δεν είναι δάνειο στην τράπεζα ή χρέος στην εφορία που κάνεις έναν εξωδικαστικό διακανονισμό μειώνοντας το ψωμί και το μακαρόνι για να πληρώσεις το χρέος σου προς την "πατρίδα".
Το επιτόκιο του ονείρου είναι ατέλειωτες νύχτες αϋπνίας, αμέτρητες στιγμές της ημέρας που μέσα στην μαυρίλα προσπαθείς να κρατήσεις και να κρατηθείς από μία στιγμή εκείνου του ονείρου, επαναλαμβανόμενες βουτιές από τον γκρεμό όταν το όνειρο γλιστράει από τα χέρια σου προς το κενό και απόλυτη μοναξιά όταν το όνειρο κλείνει την πόρτα κάθε βράδυ χωρίς να σου πει ούτε μία καληνύχτα.
Κι όταν το πάρεις απόφαση ότι το όνειρο θα μείνει όνειρο έχεις πεθάνει κι ας αναπνέεις, ας βρίσκεσαι ανάμεσα στους άλλους, ας παλεύεις για ένα 20ευρω που θα σου βγάλει τις υποχρεώσεις τριών ημερών, ας διανύσεις και τα χιλιόμετρα γήινης ζωής που σου απομένουν μετρώντας ρυτίδες που προστίθενται και δόντια που αποχαιρετούν το στόμα σου.
