Ο Ισημερινός ή Εκουαδόρ είναι μια χώρα στη βορειοδυτική Νότια Αμερική, που συνορεύει με την Κολομβία προς Βορρά, με το Περού στα ανατολικά και νότια και βρέχεται από τον Ειρηνικό ωκεανό στα δυτικά, με πληθυσμό 14.573.101 κατοίκους.
Αναπολώντας τα κόμικς της νιότης μας, θα
μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε αυτό το μικρό κρατίδιο (με πληθυσμό μεγαλύτερο κατάτι από της
Ελλάδας) ως μια «γαλατική συμμορία» που αντιστέκεται ενάντια στα γεράκια της
σύγχρονης Panx Romana – ΗΠΑ και των αυλικών της (γειτόνισσα Κολομβία), με κύριο εκφραστή αυτής
της αντίστασης τον πρόεδρο Ραφαέλ Κορρέα, έναν προικισμένο ακαδημαϊκό
οικονομολόγο (με 2 μεταπτυχιακούς τίτλους και διδακτορικό), ο οποίος έχει άξιο
συμπαραστάτη το πολύπαθο λαό του Ισημερινού.
Για την Ιστορία, τι προηγήθηκε...
Ξετυλίγοντας το κουβάρι της ιστορίας, η χώρα
έγινε έρμαιο ακραίων εθνικιστικών κυβερνήσεων τη δεκαετία του ‘60 και ‘70 του
προηγούμενου αιώνα, οι οποίες σε συνεργασία με την Αμερικανική κυβέρνηση,
δηλαδή την αναπόφευκτη ανάμειξη της CIA στα εγχώρια, ευνόησαν τη
διείσδυση πετρελαϊκών εταιριών προς εκμέταλλευση του «μαύρου χρυσού»της
περιοχής και ταυτόχρονα υποβάθμιση των λαϊκών στρωμάτων, διασπάθηση του
δημοσίου χρήματος, επιβολή λιτότητας, με αποτέλεσμα οι «δημοκρατικές»
κυβερνήσεις που διαδέχτηκαν τα στρατιωτικά καθεστώτα από τη δεκαετία του 80 και
μετά να φανούν ανίκανες στη διαχείριση του δημοσίου χρέους, βλέποντας ως μόνη
λύση τον υπερδανεισμό και την προσφυγή στο ΔΝΤ.
Το 1999 η χώρα αντιμετώπισε μια «βαθειά»
τραπεζική ύφεση, με την ολοκληρωτική κατάρρευση των μεγάλων τραπεζών, η οποία
συνοδεύτηκε από νέα μέτρα λιτότητας, μεγαλύτερο έλεγχο από παράγοντες του ΔΝΤ
στη χάραξη πολιτικής και το κυριότερο την υιοθέτηση του δολαρίου ως επίσημο
νομίσμα, το οποίο συνέβαλε σε περισσότερη υποβάθμιση της κοινωνικής ζωής και
πλήρη εξάρτηση από τις ΗΠΑ. Προτεκτοράτο και με τη βούλα δηλαδή. Το
μεταναστευτικό ρεύμα των κατοίκων της περιοχής προς άλλες χώρες της Λατινικής
Αμερικής ήταν ένα φαινομενο με συντριπτικές διαστάσεις τις δεκαετίες ‘90 και
‘00.
