Παρασκευή

Πρώτα οι τράπεζες, μετά οι εργαζόμενοι!


Μία από τις προτάσεις της κυβέρνησης προς τους θεσμούς είναι να προηγούνται οι απαιτήσεις των τραπεζών έναντι αυτών των εργαζομένων στην εκποιούμενη περιουσία μιας επιχείρησης που χρεοκόπησε και εκκαθαρίζεται.

Συντάκτης:  Τάσος Κωστόπουλος      
 
Μέσα στον καταιγισμό των τελευταίων εξελίξεων, μάλλον απαρατήρητη πέρασε μια ακραία αντεργατική διάταξη που περιλαμβάνεται στην («καλή») πρόταση της κυβέρνησης προς τους θεσμούς: η δραστική συρρίκνωση ή και ολοσχερής κατάργηση στην πράξη των αποζημιώσεων που δικαιούνται οι πρώην (και συνήθως άνεργοι) εργαζόμενοι των χρεοκοπημένων ιδιωτικών επιχειρήσεων, προς όφελος των τραπεζών και λοιπών ενυπόθηκων πιστωτών τους!

Οταν μια επιχείρηση χρεοκοπεί κι εκκαθαρίζεται, οι πιστωτές της (ως τέτοιοι λογίζονται και οι εργαζόμενοι που τους οφείλονται αποζημιώσεις, δεδουλευμένα κ.λπ.) κατατάσσονται βάσει του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας σε διάφορες κατηγορίες, ορισμένες από τις οποίες έχουν προτεραιότητα στην εξυπηρέτηση των απαιτήσεών τους, ενώ κάποιες άλλες ικανοποιούνται από ό,τι (και αν) απομείνει.

Η τοποθέτηση των εργαζομένων σ’ αυτή την κλίμακα σε σχέση με τις απαιτήσεις άλλων πιστωτών, ιδίως των τραπεζών, αποτυπώνει με τον σαφέστερο δυνατό τρόπο τις πραγματικές κοινωνικές ευαισθησίες μιας κυβέρνησης.

Στο δακτυλογραφημένο κείμενο των κυβερνητικών προτάσεων προς τους θεσμούς, που δόθηκε προχθές στη δημοσιότητα, διαβάζουμε τα εξής σχετικά με τις προτεινόμενες αλλαγές στην πτωχευτική νομοθεσία: «Το άρθρο 977 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας το οποίο ρυθμίζει την κατάταξη των πιστωτών θα τροποποιηθεί. Από τις απαιτήσεις που περιλαμβάνονται στις ρυθμίσεις του άρθρου 975, εκείνες που βασίζονται στην παροχή εξαρτημένης εργασίας και οι αναλογικές ασφαλιστικές εισφορές θα εκτελούνται προνομιακά (εξαιρουμένων των αποζημιώσεων).

Από το εναπομείναν ποσό, οι εμπράγματα διασφαλισμένοι (ενυπόθηκοι) πιστωτές θα εξυπηρετούνται αναλογικά με το 70%, οι δε υπόλοιποι (μη εμπράγματα ενυπόθηκοι) και οι μη προνομιούχοι από το 30%» (σ.27-8).

Με άλλα λόγια, ενώ μέχρι τώρα οι αποζημιώσεις των εργαζομένων προηγούνταν από την ικανοποίηση των δικαιωμάτων των τραπεζών πάνω στην εκποιούμενη περιουσία της επιχείρησης, στο εξής θ’ αποτελούν φτωχό συγγενή απέναντι στα τελευταία.

Δεν ξέρουμε αν η κυβερνητική αυτή δέσμευση συνιστά μονομερή απαίτηση της τρόικας ή αποτελεί συναινετικό δωράκι των δυο πλευρών προς τους τραπεζίτες, τα χαρτοφυλάκια των οποίων απαλλάσσονται μια και καλή από το βάρος των εργατικών αποζημιώσεων.

Το σίγουρο είναι ότι δημιουργεί πελώρια προβλήματα σε χιλιάδες μισθωτούς που έχασαν τις δουλειές τους τα τελευταία χρόνια. Ανθρώπους που ελπίζουν κάποια μέρα να «ξελασπώσουν» τα (εκκρεμή ή καινούργια) χρέη τους χάρη σ’ ένα μέρος τουλάχιστον από εκείνες τις έρμες τις αποζημιώσεις, που η «πρώτη φορά Αριστερά» προσφέρεται τώρα να χαρίσει στους πιστωτές των αφεντικών τους...


Πηγή: efsyn