Μήνυμα Αισιοδοξίας: Το πραγματικό χρέος της Ελλάδος δεν υπερβαίνει τα 150 δισ. ευρώ

Αποτελεί ιστορική αναγκαιότητα η σύστασις Διεθνούς Συνόδου Αποτιμήσεως Ζημιών στην Ελληνική οικονομία και κοινωνία από αδόκιμες - και ζημιογόνες - πρωτοβουλίες της Ευρωπαϊκής Ενώσεως κατά την κρίσιμη περίοδο μεταξύ 2008-2014. Επιβάλλεται να αναγνωρισθεί και διεθνώς το γεγονός ότι το Ελληνικό δημόσιο χρέος σήμερα είναι αισθητά μικρότερο απ'ότι αφελώς παρουσιάζεται.

Δυστυχώς, όμως, μέχρι στιγμής δεν έχουν οριστικά εκτιμηθεί, θεσμικά και στο σύνολό τους, οι συγκεκριμένες ζημίες εις βάρος της Ελλάδος. Πώς, λοιπόν, είναι δυνατόν οι οποιεσδήποτε «πολύπλοκες και πολυεπίπεδες» επαφές και διαπραγματεύσεις με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα - όπως συνήθως στην Αθήνα ή και στο Παρίσι αλλά κυρίως μελλοντικά - να θεωρούνται έγκυρες και διεθνώς αποδεκτές: όταν εν τω μεταξύ αγνοούνται ολοσχερώς καθοριστικής σημασίας μεγέθη και σημαντικές λεπτομέρειες;

Η τρέχουσα διαμόρφωσις ενός μελλοντικώς εξοφλητέου χρέους εξαρτάται από πολλούς παράγοντες: όπως η αστάθεια επιτοκίων, η διάρκεια εξοφλήσεως και η δυναμική της Ελληνικής αλλά και διεθνούς οικονομίας. Όπως επίσης και η ακραίως επιβληθείσα συμμετοχή του ιδιωτικού τομέος, γνωστού ως Private Sector Involvement (PSI), στην αναδιάρθρωση του Ελληνικού δημοσίου χρέους, τελικά και λόγω πρόχειρων υπολογισμών, επεβάρυνε το σημερινό χρέος περισσότερο απ'ότι είχε αρχικά προβλεφθεί κατά 86 δισεκατομμύρια ευρώ. (Το Χρονικό της Μεγάλης Κρίσης, έκδοσις Τραπέζης της Ελλάδος 2014, σελ. 107).

Το πολύκροτο και εμφανιζόμενο σήμερα ως προέχον ονομαστικό χρέος της Ελλάδος (sovereign debt) των δήθεν 340+ οφειλομένων δισεκατομμυρίων ευρώ προς το τρίο των - εν πολλοίς αμελέτητων - δανειστών μας είναι θεμελιωδώς ανακριβές. Ούτε συμβιβάζεται με την πραγματικότητα. Διότι δεν έχουν, μεταξύ άλλων, ληφθεί ορθολογιστικά υπ'όψιν χαρακτηριστικά επισφαλείς μεθοδεύσεις της Ευρωπαϊκής Ενώσεως οι οποίες εξακολουθούν να δημιουργούν και αντισυνταγματικά ανώμαλες καταστάσεις. Ενώ ταυτόχρονα υποσκάπτουν ευοίωνες προοπτικές της εύρυθμα επιδιωκομένης αποκαταστάσεως ευημερίας στην χώρα μας από την Κυβέρνηση.

Σειρά εσφαλμένων Ευρωπαϊκών επινοήσεων πρωτίστως Γερμανικής προελεύσεως έχουν παραβιάσει και στοιχειώδεις αρχές της συγχρόνου οικονομικής σκέψεως και επιστήμης - στην υπηρεσία ενός νεφελώδους Ευρωπαϊκού ιδεώδους. Καθώς και της εφηρμοσμένης πρακτικής του. Όπως η εσκεμμένα πιεστική «κατεδάφισις», επί έξι ολόκληρα χρόνια, της συνολικής γενικής ζητήσεως στην Ελλάδα. Με αποτέλεσμα το Ελληνικό ΑΕΠ να έχει μειωθεί τουλάχιστον κατά 30%, η συνολική ζήτησις ακόμη περισσότερο και το εν τρίτον του εργατικού δυναμικού της χώρας να ευρίσκεται εκτός εργασίας. Με κυρίως πληττόμενο τμήμα τους νέους: το 60% των οποίων είναι άνεργοι. Πρόκειται εδώ για ένα πρωτοφανές καθεστώς που ούτε καν νοείται θεωρητικά, και σε καμμία περίπτωση προβλέπεται από την σύγχρονη οικονομική επιστήμη, κατά την περίοδο που μια καθηλωμένη οικονομία αγωνιά να αναπτυχθεί χωρίς μοιραίες κοινωνικές αναταραχές.

Χρεοκωπία τώρα !

 

 

Του Βασίλη Βιλιάρδου

 

Η Ελλάδα έχει πλέον πτωχεύσει, χωρίς καμία απολύτως δυνατότητα να αποφύγει μία κατάσταση που είναι κάτι περισσότερο από οδυνηρή – όσο πιο σύντομα λοιπόν το παραδεχτούμε, τόσο πιο γρήγορα θα ξεκινήσει η επώδυνη διαδικασία της εξυγίανσης

 

Όταν το δημόσιο χρέος υπερβαίνει ένα ορισμένο ύψος, τότε δεν υπάρχει ούτε ένα και μοναδικό παράδειγμα, από όσα γνωρίζω, όπου να επιτεύχθηκε ποτέ, με δίκαιο τρόπο, η εξ ολοκλήρου αποπληρωμή του.

Σε εκείνες τις σπάνιες περιπτώσεις που έγινε δυνατή σε κάποιο βαθμό η εξυγίανση των δημοσίων οικονομικών, συνέβη με τη χρήση της χρεοκοπίας – την οποία είχε παραδεχθεί κανείς ανοιχτά, χωρίς κανένα δισταγμό. Ακόμη και όταν υπήρξε συχνά μία ονομαστική επιστροφή του χρέους, στην πραγματικότητα επρόκειτο για μία ολοκάθαρη χρεοκοπία» (Adam Smith).



Άποψη
Είμαστε ανέκαθεν υπέρ της αποπληρωμής του χρέους, με τη βοήθεια της επιμήκυνσης του χρόνου αποπληρωμής, με το βασικό επιτόκιο της ΕΚΤ – έτσι ώστε ο ρυθμός ανάπτυξης να είναι υψηλότερος από το επιτόκιο, χωρίς να μειωθούν αποπληθωριστικά οι τιμές, οπότε να αρχίσει να μειώνεται το χρέος (και) με τη βοήθεια του ονομαστικού πληθωρισμού (ανάλυση).

Όσον αφορά την αντιμετώπιση των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού, τα οποία δεν είχαν φτάσει φυσικά στο 15% που τοποθετήθηκαν σκόπιμα από την τότε κυβέρνηση, κατ’ εντολή του ΔΝΤ, θεωρούσαμε πως έπρεπε να αντιμετωπισθούν με τη μείωση των δημοσίων δαπανών, καθώς επίσης με τις διαρθρωτικές αλλαγές – σε καμία περίπτωση με την υπερβολική αύξηση των φόρων ή με την εγκληματική μείωση των μισθών, μέσω των οποίων η χώρα οδηγήθηκε σκόπιμα σε μία παρατεταμένη ύφεση (κίνδυνο που είχαμε επισημάνει με την ανάλυση μας από τις 9 Μαΐου του 2010, «Στασιμοπληθωρισμός, η απόλυτη συνταγή χρεοκοπίας»).

Ήμασταν επίσης εναντίον του PSI γνωρίζοντας ότι, αφενός μεν το ήμισυ της διαγραφής θα επιβάρυνε την ίδια την ελληνική οικονομία (τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία, δημόσιους οργανισμούς), αφετέρου ήταν συνδεδεμένο με δυσανάλογα ανταλλάγματα – όπως η ολοκληρωτική απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας, η υποθήκευση της χώρας στους δανειστές της, η απαγόρευση μετατροπής του εξωτερικού χρέους σε δραχμές κοκ. Είχαμε δε αναφέρει πως η τότε επιλογή, ήταν μία χρεοκοπία με δόσεις (άρθρο).

Εν τούτοις, τίποτα από όλα αυτά δεν έγινε, επειδή επιβλήθηκε στην πατρίδα μας το πρόγραμμα της Τρόικας, με το οποίο ολοκληρώθηκε η καταστροφή – με το χρέος από το 112,9% περίπου του ΑΕΠ το 2008 να φτάνει σήμερα στο 177%, παρά τις δύο διαγραφές που προηγήθηκαν. Επίσης, παρά τα υπέρογκα δάνεια που έλαβε και τα τεράστια ποσά που εξοικονόμησε το κράτος, μειώνοντας τις δαπάνες του – απολύοντας χιλιάδες ανθρώπους, κατακρεουργώντας τις αμοιβές των υπολοίπων και αυξάνοντας τους φόρους σε δυσθεώρητα επίπεδα.