Η μεγάλη τραπεζική ληστεία

Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2015

Η μεγάλη τραπεζική ληστεία

Οι κερδοσκόποι δεν θα πάρουν μόνο τις τράπεζες σε εξευτελιστικές τιμές, κλέβοντας τους Έλληνες αλλά, επίσης, τα σπίτια και τις επιχειρήσεις τους. Λογικά λοιπόν γίνεται ξέφρενο πάρτι στο Λονδίνο, όπου όλοι πίνουν στην υγεία των ανόητων.

«Σύμφωνα με αυτή την εξέλιξη, η Eurobank παραμένει στον ιδιωτικό τομέα, αυξάνοντας το ποσοστό της συμμετοχής των ιδιωτών στο μετοχικό της κεφάλαιο σε περίπου 96% και μειώνοντας τη συμμετοχή του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας σε περίπου 4%.

 

Πληροφορίες αναφέρουν ότι οι βασικοί της μέτοχοι Fairfax, Ross, Brookfield και Highfields τοποθέτησαν κεφάλαια ύψους 584 εκ. €, ενώ παράλληλα οι ίδιες πηγές τονίζουν ότι, οι προσφορές των διεθνών επενδυτών στο «βιβλίο προσφορών» ξεπέρασαν το ζητούμενο ποσό της αύξησης κεφαλαίου κατά 300-400 εκ. €. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως στο βιβλίο προσφορών της Eurobank συμμετείχαν και Έλληνες με κεφάλαια περί τα 300 εκ. €.

 

Η Alpha Bank περνά στον ιδιωτικό τομέα μετά από την τρέχουσα ανακεφαλαιοποίηση, έχοντας περίπου 10 βασικούς μετόχους και σημαντική υπερκάλυψη. Αξίζει να σημειωθεί ότι το επενδυτικό κεφάλαιο του Κατάρ επιβεβαίωσε για ακόμη μία φορά την εμπιστοσύνη του στην τράπεζα, τοποθετώντας κεφάλαια και σε αυτήν την αύξηση μετοχικού κεφαλαίου. Με την ολοκλήρωση της ανακεφαλαιοποίησης, οι ιδιώτες επενδυτές θα κατέχουν περί το 92% του μετοχικού κεφαλαίου της Alpha Bank, ενώ με περίπου 8% θα συμμετέχει το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας» (πηγή).

.

Το σενάριο της οργής

Ας υποθέσουμε ότι, μία τράπεζα έκανε την προηγούμενη αύξηση κεφαλαίου της στα 0,31 € (πηγή). Θεωρητικά τότε, η τράπεζα είχε συνολικά 100.000 μετοχές, οπότε κόστιζε 31.000 €. Μέτοχος της ήταν το δημόσιο μέσω του ΤΧΣ με 60%, οπότε με 60.000 μετοχές των 0,31 € άρα με 18.600 €, ενώ οι ιδιώτες είχαν 40% (40.000 μετοχές των 0,31 € άρα 12.400 €)

«Σκανδαλώδης και η νέα ανακεφαλαιοποίηση – ιδιωτικοποίηση των τραπεζών»

 

Θανάσης Πετράκος*

 

Πρόκληση για τον ελληνικό λαό, που έχει πληρώσει πανάκριβα και κατ' επανάληψη τη «διάσωση» των τραπεζιτών στα πέντε χρόνια των Μνημονίων συνιστά ο  νέος  νόμος  περί ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, που ψηφίστηκε με τη διαδικασία του κατεπείγοντος και  σε  κλίμα  συναίνεσης  στη Βουλή το Σάββατο από ευρεία μνημονιακή πλειοψηφία.

Η  πρόκληση  είναι  ακόμη  μεγαλύτερη όταν ο υπουργός Οικονομικών Ε. Τσακαλωτος δήλωσε χωρίς να ντρέπεται και χωρίς να κάνει την αυτοκριτική του «ότι χάθηκε η μάχη για τη διοίκηση των τραπεζών».

Από το 2008 οι ελληνικές τράπεζες έχουν «φιλοδωρηθεί» με περίπου 201 δισ. ευρώ. Τα 130 δισ. ήταν κρατικές εγγυήσεις, τα 48,5 δισ. άμεση κρατική χρηματοδότηση, τα 11 δισ. συμμετοχή ιδιωτών στις αυξήσεις κεφαλαίου και τα 11,5 δισ. το κυριολεκτικό φιλοδώρημα του αναβαλλόμενου φόρου.
Η τρίτη ανακεφαλαιοποίηση των 14,4 δισ. ευρώ θα φτάσει τον λογαριασμό στα 215 δισ.
Με βάση τη χρηματιστηριακή αξία των 4 συστημικών τραπεζών, το ποσό αυτό αντιστοιχεί στην απόκτησή τους –από το κράτος, και τελικά τους φορολογούμενους– όχι μία, αλλά πάνω  από  40 φορές!

Ουπς! Εχασα 1,2 δισ. ευρώ!..

Η κυρία Αναστασία Σακελλαρίου ελέγχεται (δηλαδή ευθύνεται) για την απώλεια 1,2 δισ. ευρώ που επεστράφησαν (κατά λάθος!) στο Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και τώρα δεν γυρίζουν πίσω, ακόμα κι αν ανάψει το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης λαμπάδα (μέρες που είναι) τρεις φορές στο μπόι της κυρίας Σακελλαρίου.
Κι όμως, η κυρία Αναστασία Σακελαρίου (του κλίματος Σαμαρά) παραμένει στη θέση της. Μιλάμε για 1,2 δισ. ευρώ σε μια συγκυρία που και το τελευταίο διαθέσιμο ευρώ αξίζει χρυσάφι! Ομως η κυρία Σακελλαρίου και ο παχυλός μισθός της (από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης) παραμένει στη θέση της. Εις ό,τι αφορά την «επιστροφή» του 1,2 δισ. στο Ε.Τ.Χ.Σ. (σαν να λέμε με χρηματαποστολή στο Τιμπουκτού και τρέχα γύρευε να τα ανακτήσεις) υπάρχουν δύο τινά: Ή η κυρία Σακελλαρίου έκαμε λάθος (ασυγχώρητο), οπότε δεν κάνει για αυτήν την δουλειά, ή η κυρία Σακελλαρίου το έκαμε σκοπίμως, οπότε θα έπρεπε να έχει ήδη εκδιωχθεί απ’ τη θέση της - ή ακόμα και να διώκεται για τις ευθύνες της. Τίποτε όμως