Μπουρκίνα Φάσο σημαίνει στις δύο μεγαλύτερες ιθαγενείς γλώσσες αυτής της περίκλειστης χώρας της Αν. Αφρικής, την Μοσσί (Mossi) και την Ντιούλα - Μαντέ, «χώρα των εντίμων ανθρώπων» (ή «χώρα των ακέραιων ανθρώπων»). Δεν ονομαζόταν όμως έτσι παλιά. Από το 1960, όταν και απέκτησε την – τυπική – ανεξαρτησία της από την Γαλλία, έως τον Αύγουστο του 1984 η χώρα ονομαζόταν Άνω Βόλτα. Και είχε ονομαστεί έτσι από τον ποταμό Βόλτα, ο οποίος έχει τις πηγές του στη χώρα αυτή. Ο μεγάλος αυτός ποταμός ονομάστηκε Βόλτα από τους Πορτογάλους χρυσοθήρες – αποικιοκράτες, οι οποίοι ήταν τ’ αφεντικά της περιοχής προτού εμφανιστούν οι Γάλλοι. Και τον ονόμασαν έτσι, οι πορτογάλοι αποικιοκράτες, επειδή «βολτάρει», κάνει στροφές δηλαδή και στροβιλίζεται προτού χυθεί στον Ατλαντικό Ωκεανό.
Την Άνω Βόλτα, λοιπόν, μετονόμασε σε «χώρα των εντίμων ανθρώπων» ένας από τους εντιμότερους ανθρώπους που πέρασαν από την μετααποικιακή Αφρική, ο Τομά Σανκαρά, ο οποίος διατέλεσε πρόεδρος της Μπουρκίνα Φάσο από το 1983 μέχρι τη δολοφονία του το 1987. Ο Σανκαρά, ο οποίος ήταν αξιωματικός στους αλεξιπτωτιστές, ήταν ο επικεφαλής της μαρξιστικής πτέρυγας του Συμβουλίου Λαϊκής Σωτηρίας (CSP), το οποίο είχε ανατρέψει τον δικτάτορα Σαγιέ Ζερμπό το Νοέμβρη του 1982, μετά από μια τεράστια γενική απεργία. Την εξουσία όμως άρπαξε η δεξιά πτέρυγα του CSP, υπό τον ταγματάρχη Ζαν Μπαπτίστ Ουεντραογκό, και συνέλαβε – τον Μάη του 1983 – τον Σανκαρά, ο οποίος είχε διοριστεί – μετά την επανάσταση του Νοέμβρη του 1982 – πρωθυπουργός της προσωρινής κυβέρνησης του CSP, καθώς και άλλα στελέχη της αριστεράς. Η απάντηση της εργατικής τάξης και του λαού της Άνω Βόλτα ήταν άμεση. Επί αρκετές εβδομάδες η χώρα συγκλονίστηκε από μαζικές διαδηλώσεις και κινητοποιήσεις. Καθώς όμως η κυβέρνηση Ουεντραογκό δεν υποχωρούσε στο αίτημα του λαού να απελευθερωθεί ο Σανκαρά, ανέλαβαν δράση οι αλεξιπτωτιστές. Την 4η Αυγούστου – τι περίεργη ημερολογιακή σύμπτωση! – του 1983 ένα στρατιωτικό κίνημα νεαρών – αριστερών πεποιθήσεων – χαμηλόβαθμων αξιωματικών, το οποίο οργάνωσε ο Μπλεζ Κομπαορέ – στενός συνεργάτης του Σανκαρά εκείνη την εποχή, ανέτρεψε την κυβέρνηση Ουεντραογκό και απελευθέρωσε τον Σανκαρά. Αμέσως μετά σχηματίστηκε η νέα επαναστατική κυβέρνηση, επικεφαλής της οποίας τέθηκε ο ίδιος ο Σανκαρά.
