Αργότερα ονομάστηκε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έγινε παγκοσμίως γνωστός ως αμφιλεγόμενος κοινωνικός κριτικός. Με το βιβλίο του αυτό, που έχει μεταφραστεί σε όλες τις γλώσσες του κόσμου, επιτέθηκε με σφοδρότητα στην αστική υποκρισία, στους επαγγελματίες πολιτικούς, στα κόμματα και στον κοινοβουλευτισμό και γενικότερα στους πολιτιστικούς θεσμούς της δυτικής κοινωνίας του 19ου αιώνα. Το κατηγορώ του συγγραφέα, όπως εκφράζεται συνολικά στο βιβλίο του, παρά τις εύλογες διαφωνίες που μπορεί να εγείρει, παραμένει επίκαιρο και μπορεί να γίνει αφορμή για αναστοχασμό.
Σαν τον Φάουστ του Γκαίτε η ανθρωπότητα αναζητά την Επιστήμη και την Ευτυχία. Ίσως όμως ποτέ να μην βρέθηκε σε τόση απόσταση από αυτήν όσο σήμερα. Είναι αλήθεια πως κανείς δεν μπορεί να πει στο παρόν: Ω! Είσαι ωραίο, θέλω να μείνεις. […] Ο πλούσιος φοβάται, ο φτωχός προσπαθεί και ελπίζει μια βελτίωση στις οικονομικές συνθήκες για των οποίων τη διάρκεια κανείς δεν πιστεύει, ακόμη ούτε και εκείνοι που δεν έχουν το σθένος να ομολογήσουν την αγωνία και το φόβο τους.
Απ’ όλα τα ιστορικά δεδομένα μόνες οι επαναστάσεις είναι εκείνες που με την σφοδρότητά τους καθώς και τα αποτελέσματά τους μας βοηθούν να κρίνουμε με βεβαιότητα, για το ύψος και τα αίτια της δυσαρέσκειας των ανθρώπων που υπήρξαν οι υποκινητές. Έχουμε τις διάφορες επαναστάσεις, της Ρώμης, του Σπάρτακου, της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που κινήθηκαν από κάποιο ηθικό νόημα. Κι ακόμη τα μεγάλα κινήματα του Μεσαίωνα που έχουν μια υπόσταση ηθική βαθύτερη. Συνεπώς η ανθρωπότητα του Μεσαίωνα ήταν και αυτή δυσαρεστημένη και ερεθισμένη. Όμως εύρισκε κάποια ξεκούραση στην πίστη. Εκείνος που προσδοκά με πεποίθηση μια μελλοντική ευτυχία, παραβλέπει ένα παροδικό κακό και μόλις που το προσέχει.
