Γεια σου πιτσιρίκο.
Ας μην γελιόμαστε. Οι πολιτικές εξελίξεις του 2015 το πιστοποίησαν. Το χρέος πλέον κοινωνικοποιήθηκε. Όχι μόνο σε τεχνικό επίπεδο αλλά και σε συνειδησιακό.
Οι πολίτες, με την ψήφο τους, μεταξύ άλλων, νομιμοποίησαν τις δανειακές συμβάσεις και τα μνημόνια που τις συνοδεύουν.
Αναγνώρισαν την αναγκαστική συμμετοχή τους στην αποπληρωμή αυτού του χρέους, καθώς αναγνώρισαν στον εαυτό τους την, έστω μικρή, συμβολή στη δημιουργία του.
Το είδος της κοινωνίας που άρχισε να εγκαθιδρύεται, στην ουσία από τον Δεκέμβρη του 2008 και έπειτα, έχει πια θεμελιωθεί.
Και αυτό δεν αμφισβητείται πια από ένα μεγάλο μέρος των ανθρώπων που ζούνε στις μεγάλες πόλεις.
Οι μισθοί έχουν πέσει σε χαμηλά επίπεδα σε σχέση με το κόστος της ζωής, η κοινωνική πρόνοια έχει εκμηδενιστεί, η καταστολή, οι φόροι και η ανεργία έχουν αυξηθεί.
Αυτό πλέον είναι η πραγματικότητα. Αυτή είναι η νέα ρουτίνα.
Αυτά που 4 χρόνια πριν είχαν σοκάρει τον κόσμο, τώρα πια έχουν ενσωματωθεί από αυτόν.
Το δύσκολο κομμάτι της προσαρμογής του πληθυσμού πέρασε αναίμακτα για τους έχοντες την εξουσία.
Η μέλλουσα επιβάρυνση του κόσμου από νέα μέτρα θα είναι ηπιότερη από αυτή της αρχικής περιόδου (2009-2012).
Αλλά ακόμη και ίδια να είναι, ο κόσμος πια, φαίνεται να έχει αποδεχτεί τη μοίρα του.
Άσε που και η εξουσία φαίνεται να έχει βγάλει και αυτή τα συμπεράσματά της για την διαχείριση του πλήθους.
Ο συνδικαλισμός είναι πια ιστορία.
