θάρρος και
αλήθεια
Δεν δείχνουμε το μεγαλείο μας όταν βρισκόμαστε στο
ένα άκρο, αλλά όταν αγγίζουμε συνάμα και τα δύο. BlaisePascal.
Το πραγματικό θάρρος είναι ακόμα να κρατά κανείς
τα μάτια ανοιχτά στο φως όπως και στο θάνατο. Εκείνο που αξίζει είναι να παραμένει κανείς
αληθινός, κι αυτό τα περιλαμβάνει όλα, και την ανθρωπιά και την απλότητα. Και
πότε λοιπόν είμαι πιο αληθινός αν όχι όταν είμαι ο κόσμος; Albert Camus
Ναι, είναι
αλήθεια ότι δεν θέλω να μπλέκομαι με γιατρούς και με νοσοκομεία. Δεν είμαι ο
μόνος. Αυτή η οσμή γάζας και αμμωνίας απωθεί και φοβίζει. Η ζωή όμως δεν
χαρίζεται. Βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά και της αρέσει να φυτρώνει παντού
και αναπάντεχα. Οι ώρες που πέρασα πρόσφατα σε ένα δημόσιο νοσοκομείο που
εφημέρευε ήταν ακριβώς μια έκφανση – ενσάρκωση αυτής της ορμητικής εισβολής της
ζωής στο προσκήνιο. Και ο τρόπος με τον οποίο τη βίωσα και την προσέλαβα, εγώ,
ένας άνθρωπος όπως όλοι οι άλλοι στο παρασκήνιο, με συνήθειες, ρουτίνες, φοβίες
και αγωνίες, ήταν για μένα αποκαλυπτήρια ενός καλά κρυμμένου εαυτού και
έμπρακτη επιβεβαίωση μιας άλλης προοπτικής για το μέσα-στον-κόσμο-είναι.
Θα αντιπαρέλθω
γρήγορα όσα, μικροαστικά και επιφανειακά, ακούγονται συνήθως για τα δημόσια
νοσοκομεία, δηλαδή την ταλαιπωρία που υφίστανται σε αυτά οι ασθενείς και την
ταξικότητά τους. Προφανώς και ισχύουν, αλλά δεν είναι νομίζω η ουσία, όχι
τουλάχιστον για μένα. Γιατί; Γιατί σταδιακά βυθίστηκα στο βίωμά μου, αφέθηκα,
ρίζωσα. Και κατάλαβα ότι το δημόσιο νοσοκομείο είναι ένας τόπος ιερός, μόνο που
η ιερότητά του έχει σάρκα και οστά, και τοποθετείται σε ίση απόσταση από τη
γαλήνη και την απελπισία.
