Σαπούνι και νερό αντί για χημικό

11 ΙΟΥΝΙΟΥ, 2021 / 1 ΣΧΟΛΙΟ

Άλλο οι νόμοι άλλο οι κανόνες. Οι νόμοι είναι επιβολή οι κανόνες ανάγκη. Και επειδή η ανάγκη είναι ισχυρή, οι κανόνες είναι αυτοί που θα επιβάλουν την κατάργηση των νόμων. Την κατάλυση του κράτους και του άρχειν.

Τα φανάρια ρύθμισης της κυκλοφορίας είναι ένας κανόνας. Μια σύμβαση, μια συμφωνία την οποία αν δεν τηρήσουμε θα σκοτωθούμε και θα σκοτώσουμε, άρα θα σκοτωθούμε δυο φορές.

Κανένας δεν περνάει με κόκκινο για να μην πληρώσει πρόστιμο, αλλά γιατί κινδυνεύει. Ο κίνδυνος μας βάζει σε σειρά μας μετράει καμιά φορά με τα δάχτυλα τα παίδια κάνοντάς μας συνεργάτες για να τον ημερώσουμε.

Ένας κανόνας μας βοηθάει να επιβιώσουμε και να μη φτάσουμε στο κομφούζιο της αντιδραστικής βίας. Της φασιστικής μπότας που για να σε κάνει καλά πρέπει πρώτα να σε σκοτώσει.

Οι αστικές δικτατορίες επιβάλλονται και εξουσιάζουν μέσω των νόμων. Ο νόμος είναι το οξυγόνο τους. Άπειροι νόμοι περισσότερο ως σκιάχτρα μιας ανθρώπινης ανάγκης για χρήση των ενστίκτων έξω απ’ τη χαρτογραφημένη δυναμική των νόμων αυτών που δημιουργούν ηθική και ηθικολόγους.

Οι ηθικολόγοι, που είναι οι μεγαλύτεροι φασίστες, ηθικολογούν πάντα στο όνομα του νόμου αφήνοντας τον ίδιο τους τον εαυτό ως θλιβερό κριτή να συναρμολογήσει όλες τις κοινωνικές αρρώστιες που το εμπόριο ελπίδας ονομάζει ψυχολογικές.

Ο ηθικολόγος παραβιάζει τους κανόνες αλλά επικαλείται τους νόμους. Πιστεύει στον κτηνώδη ανταγωνισμό χωρίς κανόνες αλλά με νόμους. Γνωρίζοντας βεβαίως, πως, αυτός που κατασκευάζει τους νόμους αυτός μπορεί και να τους καταργεί.

Ο νόμος είναι δημιούργημα της ιστορικής στιγμής, κομμάτι της ταξικής διαιτησίας, ο κανόνας είναι συνεργασία και η τήρησή του θεμέλιο εμπιστοσύνης.

Μόνο στις συνελεύσεις και τα κοινόβια που δεν πουλάνε βιτρίνα λειτουργούν οι κανόνες.

Λίγοι πήραν χαμπάρι πως το Σάμερχιλ το σχολείο που ίδρυσε στην Αγγλία ο Νηλ είχε κανόνες αλλά όχι νόμους άρα και τιμωρίες.

Η αυξανόμενη δυσαρέσκειά του μπορεί να εντοπιστεί στις προσωπικές του σημειώσεις. Σε αυτές, περιέγραφε τον εαυτό του ως «τόσο Νιτσεϊκό ώστε να αισθάνεται υποχρεωμένος να διαμαρτύρεται ενάντια στο να διδάσκονται τα παιδιά να είναι ταπεινά και υποτακτικά.»και έγραφε ότι «προσπαθούσε να σχηματίσει μυαλά που θα αμφισβητούσαν, θα κατέστρεφαν και θα ξανάχτιζαν».

Και γι’ αυτό πολεμήθηκε λυσσαλέα απ’ το συντηρητικό αγγλικό κατεστημένο, αφού αναδείκνυε επιθυμίες προστατευμένες από κανόνες και όχι ανταγωνισμούς επιβεβλημένους απ’ τους νόμους που ράβονται μαζί με τα φουστάνια της βασίλισσας.

Οι μεγάλες κοινότητες που συμβιώνουν ελεύθερα στη φύση έχουν κανόνες.

Οι παστωμένοι στις μεγάλες πόλεις τρέχουν πίσω απ’ τους νόμους. Το τηλέφωνο του δικηγόρου είναι το φυλακτό στη φανέλα του θλιβερού αστού, που κάθε φορά που παραβιάζει έναν κανόνα ανάβει ένα χρυσό κεράκι στο ναό του νομικού μπολιτιζμού.

Από: Αδέσποτος Σκύλος

Ν’ αγαπήσεις την τρέλα σου

Κουβαλάω την τρέλα στο αίμα μου.

Αυτό είναι το μόνο που μου έδωσε η οικογένεια μου. Ούτε περιουσία ούτε επιχειρήσεις ούτε καν ένα παλιοχώραφο. Άλλοι έχουν κληρονομήσει ένα όνομα και μια ιστορία. Εξορίες και αλησμόνητες πατρίδες, έναν άνθρωπο των γραμμάτων ή έστω κάποιον πρόγονο που πήρε μέρος στην Ιστορία επώνυμα, κάτι που μπορείς να αναφέρεις σε μια συζήτηση.

Εγώ έχω μόνο ένα βεβαρυμένο οικογενειακό ιστορικό ψυχασθένειας, κάτι σαν να γεννήθηκα με παραμορφωτικά γυαλιά, έτσι βλέπω τον κόσμο και τον ζω κοιτώντας μέσα από αυτά.

~~

Στην αρχή της εφηβείας, όταν οι ορμόνες με βάρεσαν στο κεφάλι, είχα περιστατικά που θα μπορούσαν να με έχουν οδηγήσει σε στενές ατραπούς.

Ήταν κάτι παράξενα όνειρα, που μόνο όνειρα δεν έμεναν. Έβλεπα ότι έπρεπε να τακτοποιήσω κάποιους αριθμούς, να τους προσθέσω, να τους αφαιρέσω, να τους βάλω στη θέση τους. Μα μόλις έφτιαχνα τον πρώτο και δεύτερο αντιλαμβανόμουν ότι υπήρχαν άπειροι αριθμοί που με περίμεναν.

Ξυπνούσα ιδρωμένος μες στην νύχτα, νιώθοντας τα μέλη μου ατροφικά, και δεν μπορούσα να ξανακοιμηθώ, για να μην επιστρέψουν οι αριθμοί. Δεν το είπα σε κανέναν, ήταν κάτι που έπρεπε να πολεμήσω μόνος, κρυψίνους εκ γενετής. Έπινα νερό, τριγυρνούσα για λίγη ώρα στο κοιμισμένο σπίτι σαν καταδικασμένο σε αϋπνία φάντασμα, και μόλις επανακτούσα λίγη πραγματικότητα έπαιρνα και διάβαζα ένα βιβλίο.

Τα βιβλία, η λογοτεχνία, ήταν ο μόνος μου σύντροφος, ο φανταστικός μου φίλος και λυτρωτής. Κάτι σαν προσευχή, σαν ονειροπαγίδα ίσως. Και συνέχισα να διαβάζω, ξεκίνησα να γράφω, παιδί ακόμα, αμούστακο και τρομαγμένο.

Ο πατέρας μου, με έβλεπε να είμαι χωμένος στα βιβλία και τρόμαζε.
«Μην διαβάζεις τόσο πολύ», μου έλεγε, «θα τρελαθείς».

Δεν ήξερε ότι το διάβασμα ήταν το αντίδοτο στην τρέλα.