Αδίστακτοι και αμοραλιστές

 Γράφει ο mitsos175

Τα διάφορα κόλπα που χρησιμοποιούν τα κόμματα έχουν προκαλέσει αηδία στον κόσμο. Ας πάρουμε για παράδειγμα τις ραδιουργίες τους, όσον αφορά τα κανάλια. Το θέμα εντάσσεται στο μοίρασμα της πίτας μεταξύ των αρπακτικών, που βουτάνε εδώ και χρόνια το δημόσιο χρήμα.
Η ανεργία, τα χαράτσια, οι περικοπές των εισοδημάτων και φυσικά οι εξώσεις, αφορούν πολλούς περισσότερους, ενώ είναι πολύ σοβαρότερα. Αλλά ο καθένας έχει τον πόνο του, έτσι τα κανάλια ασχολούνται μόνο με το ΕΣΡ. Ούτως ή άλλως διέστρεφαν συστηματικά την πραγματικότητα, απέκρυπταν ειδήσεις, δημιουργούσαν ψεύτικες, γενικά προπαγάνδιζαν υπέρ της καταστροφής και της λεηλασίας μας, υπέρ της εκμετάλλευσης και της αδικίας.

Το ενδιαφέρον είναι πως κυβέρνηση και αντιπολίτευση αντιλαμβάνονται τη Δημοκρατία, την Πολυφωνία και την Ελευθερία του Λόγου. Ο Τσίπρας προσπάθησε αυτό που έκαναν όλοι οι προηγούμενοι πρωθυπουργοί πριν από αυτόν: Να ελέγξει τα ΜΜΕ. Το ίδιο θέλει κι ο Μητσοτάκης, όπως κάθε αστός πολιτικός, αφού ο εγωισμός τους δεν αντέχει την αλήθεια. Άλλωστε η πραγματικότητα είναι αμείλικτη, αφού η πολιτική τους είναι άδικη, παρανοϊκή και φασιστική με αποτέλεσμα την διάλυση των υποδομών και την φτωχοποίηση της πλειοψηφίας. Παρόμοια άλλωστε έκανε και το ΠΑΣΟΚ όταν κυβερνούσε.

Η δημιουργία λοιπόν ολοκληρωτικού καθεστώτος με πλήρη έλεγχο των ΜΜΕ είναι στόχος κάθε αστικού κόμματος. Ο Σαμαράς με το "μαύρο" στην ΕΡΤ ήταν ένα τυπικό δείγμα για το πως αναλαμβάνονται την πολυφωνία: Όλοι είναι "ελεύθεροι" να κολακεύουν τον "σωτήρα" και να συμφωνούν με τη γνώμη του. Αλλιώς έχουν κυρώσεις. Δεκαέξι κανάλια κι όχι μόνο τέσσερα θα λένε ψέματα, θα αναμασάν πόσο "καλό" είναι το μνημόνιο υποστηρίζοντας ότι τάχα "δεν υπάρχει άλλος δρόμος". Φυσικά τα "ναζάκια" αυτά τα περιμέναμε. Κάθε δοσίλογος έτσι συμπεριφέρεται, αφού δεν μπορεί να δικαιολογήσει τα εγκλήματα του.

Άδειες εξουσίας

Από τον Ανανία Καπουρκατσίδη

Μία έντονη πολιτική διαμάχη αλλά και ένας ενδιαφέρον κοινωνικός διάλογος έχουν πυροδοτηθεί από το νέο καθεστώς αδειοδότησης των πανελλαδικής εμβέλειας τηλεοπτικών συχνοτήτων. Από την μία, η κυβερνώσα παράταξη και οι υποστηρικτές της προβάλλουν μία σειρά από θετικές πτυχές της πολιτικής αυτής και επιχειρηματολογούν με όρους οικονομίας και νομιμότητας. Από την άλλη, η νεοφιλελεύθερου τύπου κριτική, που είναι και η επικρατούσα, στηρίζει το επιχείρημα της στην ελευθερία της έκφρασης και την δημοκρατία.

Aυτό που καμία από τις δύο πλευρές δεν φαίνεται να έχει λάβει υπόψιν, ούτε βέβαια έχει συμπεριληφθεί στον δημόσιο διάλογο, παρόλο που είναι υψίστης σημασίας, είναι η εξουσία. Προτού όμως εντάξω την εξουσία στον συλλογισμό μου, είναι θεμιτό να διευκρινιστούν κάποια στοιχεία για την φύση της.

Μιλώντας για εξουσία σήμερα η πλειοψηφία θα φέρει στο νου της την κυβέρνηση, τα δικαστήρια και την αστυνομία. Αυτή, σύμφωνα με τον Μισέλ Φουκώ, είναι μάλλον μία στενή αντίληψη της σημασίας του όρου, περιορισμένη σε μία έκφανση της, αυτή του νόμου και της καταστολής. Οφείλουμε, ωστόσο, να απαλλαγούμε από αυτήν την αντίληψη και να σκεφτούμε την εξουσία ως κάτι πολύ πιο ευρύ και περίπλοκο. Πρέπει να την αντιληφθούμε ως ένα πολυσχιδές δίκτυο σχέσεων δύναμης. Οι σχέσεις αυτές διαχέονται από αναρίθμητα σημεία (άτομα ή ομάδες) προς άλλα σημεία, εξυπηρετώντας κάθε φορά συγκεκριμένους στρατηγικούς στόχους.

Από την θέση αυτή του Φουκώ προκύπτει ότι οι σχέσεις εξουσίας δεν αποτελούν ένα ξέχωρο μέρος των κοινωνικών σχέσεων αλλά μάλλον ενέχονται σε και συνέχονται με αυτές. Δεν υπάρχουν δηλαδή οικονομικές σχέσεις, σχέσεις συνεργασίας και ξεχωριστές σχέσεις εξουσίας. Θα φέρω ως παράδειγμα τις σχέσεις γνώσης μεταξύ δύο ατόμων. Όταν το ένα σημείο, το ένα άτομο μεταφέρει την γνώση του για ένα γεγονός στο άλλο σημείο, αυτό το πράττει υπό το πρίσμα της δικής του οπτικής, μεταλαμπαδεύοντας όχι απλά μία πληροφορία αλλά τον τρόπο με τον οποίο το ίδιο το άτομο νοηματοδοτεί το γεγονός. Συνεπώς, η σχέση αυτή, όπως πολύ εύκολα συμπεραίνει κανείς, εμπεριέχει και μία σχέση εξουσίας.

Τηλεοπτικές άδειες: Τι πέτυχαν

Σίγουρα δεν είναι καθόλου αναμενόμενο μία κυβέρνηση που αυτοαποκαλείται αριστερή να αντιμετωπίζει την ενημέρωση και τις δημόσιες συχνότητες ως εμπόρευμα. Κι αυτό γιατί, όπως συνήθιζαν να λένε πριν γίνουν εξουσία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, πρόκειται για δημόσιο αγαθό που ανήκει στον ελληνικό λαό και το λιγότερο που θα περίμενε κανείς από μία δημοκρατική κυβέρνηση που σέβεται τους πολίτες της, είναι να θέσει σε δημόσια και ουσιαστική διαβούλευση τους όρους διάθεσης των συχνοτήτων.

της Βασιλικής Σιούτη

Η τηλεόραση εξακολουθεί να παίζει και σήμερα τον πιο σημαντικό ρόλο στην ενημέρωση,  καθώς είναι το πιο μαζικό μέσο, ενώ ταυτόχρονα έχει εκ των πραγμάτων κι έναν διαπαιδαγωγικό ρόλο . Σε τίνος χέρια θα βρεθεί έχει μεγάλη σημασία. Για αυτό και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να δώσει ρόλο στην κοινωνία, αλλά -αντιθέτως- την απέκλεισε, παρά τις φραστικές προεκλογικές διακηρύξεις  ότι ο λαός θα βρισκόταν στην εξουσία αν κέρδιζαν τις εκλογές, κάτι που μετά και τη διαχείριση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος βέβαια,  η ηγεσία  έχει αποδείξει ότι δεν εννοούσε.

Θα μπορούσε, αν είχε την πολιτική βούληση, να ζητήσει μεταξύ άλλων και τη συμβουλευτική  γνωμοδότηση  κοινωνικών φορέων, σωματείων, εκπροσώπων της τοπικής αυτοδιοίκησης, αλλά και πανεπιστημίων κ.α.  Αντ΄ αυτού βρέθηκε να  αποφασίζει ένας υπουργός μόνος του,  λες και οι δημόσιες συχνότητες είναι προσωπική του ιδιοκτησία- πράγμα εξαιρετικά επικίνδυνο για τη δημοκρατία.

Πολύ ουσιαστικό επίσης είναι τι τηλεόραση και τι ενημέρωση θέλουμε, αλλά για τα ποιοτικά κριτήρια δεν έγινε η παραμικρή κουβέντα από την κυβέρνηση.

Μοναδικό κριτήριο για να δώσει τις άδειες ήταν τα χρήματα (αν κι εδώ υπάρχει μεγάλη αμφισβήτηση για το τι θα πάρει τελικά και από πού).   Όποιος δώσει τα πιο πολλά, θα τις πάρει, είχε πει  ο πρωθυπουργός  (που κι εδώ υπάρχουν παρατράγουδα,  αφού έμεινε χωρίς άδεια καναλάρχης που πρόσφερε περισσότερα από άλλους που πήραν, αλλά υπάρχουν και κάποιοι που εμφανίζονται με μεγάλες ζημιές, δάνεια και απλήρωτους εργαζόμενους στις επιχειρήσεις τους. Θα δώσουν λεφτά -τους- για το κανάλι; ).

Η κυβέρνηση με ιδιαίτερο κυνισμό δεν έθεσε άλλο κριτήριο πέρα από το οικονομικό. Και φυσικά το κριτήριο αυτό - όταν δεν αποκλείονται ούτε καν οι υπόδικοι και οι κατηγορούμενοι ακόμα και για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, φοροδιαφυγής, υπεξαίρεσης κτλ -  δεν αποκλείει  καθόλου να πέσουν οι άδειες ακόμα και στα χέρια της μαφίας, όπως εύστοχα επισήμανε ο Κώστας Χρυσόγονος.

ΕΣΗΕΑ αγάπη μου!

Το Πρωτοβάθμιο Πειθαρχικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ επέβαλε ποινές διαγραφής 18 μηνών στον Σταμάτη Μαλέκη, ενός έτους στον Άρη Πορτοσάλτε, και έξι μηνών στον Νίκο Κονιτόπουλο -όλοι του ΣΚΑΪ-, ενώ επέπληξε την Όλγα Τρέμη, την Μαρία Χούκλη, την Μαρία Σαράφογλου και τον Μανώλη Καψή. 

Ο Γιάννης Πρετεντέρης και ο Δημήτρης Οικονόμου αθωώθηκαν και αφέθησαν ελεύθεροι αλλά θα πρέπει να περνάνε την πρώτη μέρα του μήνα από την ΕΣΗΕΑ, ενώ τους επιβλήθηκε και απαγόρευση εξόδου από τα στούντιο των καναλιών που εργάζονται.


Η ΕΣΗΕΑ εξέτασε τον τρόπο που κάλυψαν οι συγκεκριμένοι δημοσιογράφοι το δημοψήφισμα.


Οι ποινές της ΕΣΗΕΑ στους δημοσιογράφους προκάλεσαν αντιδράσεις, αν και δεν θα έπρεπε.


Η ΕΣΗΕΑ -όπως κάθε συντεχνία- δεν έχει λόγο ύπαρξης εδώ και χρόνια.


Δεν καταλαβαίνω γιατί υπάρχει η ΕΣΗΕΑ. Άντε να τους διαγράψει όλους, να το κλείσει το μαγαζί.
Το σημαντικότερο, όμως, είναι πως δεν υπάρχει ανεξάρτητη δημοσιογραφία στα προτεκτοράτα.
Όπως δεν υπάρχει πολιτισμός στα προτεκτοράτα. Οι δούλοι δεν έχουν πολιτισμό.


Οι δημοσιογράφοι εργάζονται σε συγκεκριμένους σταθμούς και είναι λογικό να ακολουθούν απόλυτα την γραμμή του εργοδότη τους, ο οποίος προστατεύει τα συμφέροντά του.


Όποιος δημοσιογράφος δεν συμφωνεί με τα συμφέροντα του αφεντικού του, είναι εκτός ιδιωτικών καναλιών.


Δεν υπάρχει λόγος να κοροϊδευόμαστε ακόμα μεταξύ μας, έξι χρόνια μετά την χρεοκοπία και έχοντας φάει τρία Μνημόνια κατακέφαλα.

Πού κρυβόταν τόση σκατοψυχιά;

Ποιος πολιτισμικός και κοινωνικός βόθρος άνοιξε το 2010; Πόσο φαρμάκι έκρυβε μέσα της η ελίτ του ελληνικού πολιτισμού της δεκαετίας του ’90; Πόσες εμμονές και πόση αυταρέσκεια χωρά σε ανθρώπους της τέχνης και των γραμμάτων; Πόσο παραγωγικός είναι επιτέλους αυτός ο κοινωνικός δαρβινισμός που έχει επιβληθεί.

Ξεφτίλισαν το συνταξιούχο που αυτοκτόνησε στην πλατεία Συντάγματος. Χλεύασαν τα παιδιά που λιποθύμησαν από κακή διατροφή. Αφόδευσαν σε πιτσιρικάδες που σαπίζουν στα κρατητήρια. Αγνόησαν χιλιάδες ψυχές που στιβάζονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Χειροκρότησαν κάθε κυβερνητική απόφαση που έκριναν ότι είναι αρκούντως σκληρή και διαμαρτυρήθηκαν μόνο για τις καθυστερήσεις στην επιβολή της πιο απάνθρωπης πολιτικής των τελευταίων δεκαετιών. Όχι, δεν είναι ούτε εργοστασιάρχες, ούτε μεγαλοτραπεζίτες, ούτε εθνικοί εργολάβοι, ούτε καναλάρχες. Είναι άνθρωποι του πολιτισμού. Είναι η πεφωτισμένη πρωτοπορία των 90s. Είναι το πνευματικό ισοδύναμο της σκωληκοειδούς απόφυσης του Κλικ.

Αφορμή για τις παρακάτω αράδες, η αυγουστιάτικη επέλαση των ανθρωπόμορφων ανθρωποφάγων στα ιντερνετικά μιντιομάγαζα, με πεντιγκρί «Έλληνα λογοτέχνη». Εκείνου του είδους που άκμασε στη δεκαετία του ’90 γράφοντας αφόρητα αυτοαναφορικές αηδίες, για να τις διαβάζει ο ίδιος και να αυτοθαυμάζεται. Πού πούλησαν δεκάδες χιλιάδες αντίτυπα σε ανθυποβαλκάνιους που ένιωσαν ότι έγιναν Ευρωπαίοι, γιατί κάτω από το ελενίτ του γκαράζ μπόρεσε επιτέλους να μπει η πολυπόθητη BMW. Δεν έχει κανένα νόημα να αραδιάσω ονόματα. Τα γνωρίζουν όλοι. Είναι συγγραφείς, ποιητές, πανεπιστημιακοί, που αλώνιζαν στους τηλεοπτικούς δέκτες και ενίοτε στα κομματικά επιτελεία. Είναι όλοι εκείνοι, που η Λένα Διβάνη (αυτο)αποκαλεί… μετριοπαθέστατα, «διανόηση».

Όταν δεν υπήρχε συστημικός κίνδυνος οι «διανοητές» μπορούσαν εύκολα να παριστάνουν τους φιλελεύθερους και να ξιφουλκούν εναντίον του συστήματος, αλλά να το εκμεταλλεύονται έμμεσα ή άμεσα για τον βιοπορισμό τους. Τη στιγμή όμως το αυτό το ίδιο σύστημα άρχισε να απειλείται, σχεδόν αυτόματα ή και συντονισμένα, συντάχθηκαν αρχικά με αποφασιστικότητα και τελικά με λύσσα δίπλα του. Με αυτόν τον τρόπο αποκαλύφθηκε ο βαθύτατος συντηρητισμός τους, αυτή η συστημική μούχλα που τους εξασφάλιζε το παντεσπάνι τους. Εκεί ήταν πάντα. Απλά δεν απειλούνταν τόσα χρόνια. Άλλωστε, οι περισσότεροι αξιοποίησαν εξαντλητικά, πολιτικό σύστημα, κόμματα και Κράτος. Είναι κρίμα να γίνουν θύματα των περικοπών του, τώρα που και οι ιδέες και οι πελάτες εξαντλούνται.

Φτάσαμε στο σημείο λοιπόν, οπότε η αμφισβήτηση της εξουσίας να θεωρείται η κριτική στους πολιτικούς γιατί δεν είναι πιο αποφασιστικοί στην επιβολή του κοινωνικού δαρβινισμού και υπολογίζουν το πολιτικό κόστος των πράξεών τους, δηλαδή γιατί υπολογίζουν ακόμη και τις οριακά δημοκρατικές διαδικασίες. Αν αυτό ονομάζεται διανόηση σε συνεχή σύγκρουση με την εξουσία και την πολιτική και πνευματική αρτηριοσκλήρωση, τότε πράγματι ο Χίτλερ ήταν οραματιστής της παγκόσμιας ειρήνης.

Δεν υπάρχει κανένα μυστήριο σε αυτήν την περίπτωση. Ούτε δα ήταν κάτι κρυφό ή μη αναμενόμενο. Ένας πανεπιστημιακός, διορισμένος σε Δ.Σ. κρατικής επιχείρησης και πέντε-έξι επιτροπές, υπάρχει περίπτωση να δαγκώσει το χέρι που τον ταΐζει; «Μα δεν πληρώνομαι», αντιτάσσουν υποκριτικά. «Το κάνω για το καλό του πολιτισμού, των γραμμάτων, της κοινωνίας, της χώρας, της ανθρωπότητας, του γνωστού και αγνώστου σύμπαντος». Φαίνεται ότι στην προεμφυλιακή Ελλάδα του 21ου αιώνα, ο αλτρουισμός περίσσεψε στη διανόηση. Αυτός θα είναι και ο λόγος που συντηρούν την ανθρωποφαγία με τόσο πάθος.