Αξίζει να σταθούμε σε μια από κείνες τις ανάγλυφες περιπτώσεις αθέλητης ειλικρίνειας, όταν η γλώσσα, εν αγνοία της, ομολογεί κατ’ ουσίαν αυτό για το οποίο η ίδια ρωτάει. Κάτι που συνέβη στη συζήτηση της περασμένης Δευτέρας, στο Mega, την αφιερωμένη στην εξέλιξη του φαινομένου της τρομοκρατίας με τον κάπως σπαραξικάρδιο τίτλο: «Γιατί τα παιδιά παίρνουν τα Καλάσνικοφ», όταν ο Γιάννης Πρετεντέρης αναρωτήθηκε σχετικά με την ευθύνη του εκπαιδευτικού συστήματος, εκστομίζοντας τη φράση: «Τι [είδους] παιδιά παράγουν τα σχολεία;».
Το ότι κανένας δεν παρατήρησε το κραυγαλέο υπονοούμενο της διατύπωσης αυτής ασφαλώς οφείλεται στην κώφωση που μαστίζει όλους μας, καθώς έχουμε εξοικειωθεί σχεδόν απόλυτα με την αλλοτρίωση της εκσυγχρονιστικής ρητορικής των τελευταίων είκοσι χρόνων τύπου Διαμαντοπούλου και Γ. Παπανδρέου, του οποίου άλλωστε το αγωνιώδες μέλημα, ως προς τους μαθητές, ήταν η απόκτηση iPad. Ετσι, αν και δεν υπήρξε συνέχεια, εφόσον οι θέσεις των καλεσμένων ήταν υπερβολικά αποσπασματικές και ετερόκλητες για να προκύψει κάποιας μορφής σύνθεση συμπερασμάτων, η απάντηση είχε ήδη δοθεί απ’ τον οικοδεσπότη της εκπομπής, ανεπίγνωστα, αλλά εκατό τοις εκατό διαφωτιστικά: τα παιδιά, όντως, σήμερα ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΙ, τα παιδιά συσσωρεύονται στην έξοδο της βιομηχανίας της Μέσης Εκπαίδευσης, όπως ας πούμε τα ανταλλακτικά αυτοκινήτων ή οι φριτέζες. Φανταστείτε την εντύπωση που θα προκαλούσε η διαπίστωση ότι «τα σχολεία ΠΑΡΑΓΟΥΝ παιδιά» πριν από 30 ή 40 χρόνια!
